teacher feedback

Purpose: This study aimed to design and evaluate an artificial intelligence–based model for predicting the mathematics performance of twelfth-grade experimental sciences students based on individual, educational, and learning technology factors. Methods and Materials: This applied, quantitative, cross-sectional, and predictive study was conducted among twelfth-grade experimental sciences students in Isfahan, Iran. A total of 187 questionnaires were distributed, and after removing incomplete, inconsistent, and invalid records, data from 84 students were retained for analysis. Data were collected using a structured questionnaire assessing individual factors, educational conditions, and learning technology variables, together with students’ recorded mathematics scores. The dataset was divided into training and testing subsets, and repeated five-fold cross-validation was used for internal model development. Multiple linear regression, ridge regression, lasso regression, elastic net regression, decision tree regression, random forest regression, gradient boosting regression, and support vector regression were compared. Model performance was evaluated using mean absolute error, root mean squared error, and the coefficient of determination. Findings: Previous mathematics achievement had the strongest positive correlation with current mathematics performance, followed by mathematics self-efficacy, study regularity, academic motivation, teacher feedback, instructional quality, and educational use of learning technologies. Test anxiety and digital distraction were negatively associated with mathematics performance. Among the evaluated algorithms, gradient boosting regression achieved the best predictive performance, with a test-set mean absolute error of 0.93, root mean squared error of 1.26, and coefficient of determination of .72. Previous mathematics achievement, mathematics self-efficacy, study regularity, teacher feedback, educational use of learning technologies, test anxiety, and instructional quality were the most influential predictors. Adding educational factors increased explained variance from .54 to .65, while including learning technology factors further increased it to .72. Conclusion: The findings indicate that mathematics performance can be predicted with acceptable accuracy by integrating students’ prior achievement, psychological and behavioral characteristics, instructional experiences, and learning technology use within an interpretable artificial intelligence model.

هدف: این مطالعه با هدف طراحی و ارزیابی یک مدل مبتنی بر هوش مصنوعی برای پیش‌بینی عملکرد ریاضی دانش‌آموزان پایه دوازدهم رشته علوم تجربی بر اساس عوامل فردی، آموزشی و فناوری‌های یادگیری انجام شد. روش‌ها و مواد: این پژوهش کاربردی، کمی، مقطعی و پیش‌بینانه در میان دانش‌آموزان پایه دوازدهم رشته علوم تجربی شهر اصفهان، ایران انجام شد. در مجموع ۱۸۷ پرسشنامه توزیع گردید و پس از حذف داده‌های ناقص، ناسازگار و نامعتبر، داده‌های ۸۴ دانش‌آموز برای تحلیل حفظ شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه ساختاریافته‌ای که عوامل فردی، شرایط آموزشی و متغیرهای فناوری یادگیری را ارزیابی می‌کرد، همراه با نمرات ثبت‌شده ریاضی دانش‌آموزان جمع‌آوری شد. مجموعه داده به زیرمجموعه‌های آموزش و آزمون تقسیم شد و برای توسعه داخلی مدل از اعتبارسنجی متقاطع پنج‌باره تکراری استفاده گردید. رگرسیون خطی چندگانه، رگرسیون ریج، رگرسیون لاسو، رگرسیون الاستیک نت، رگرسیون درخت تصمیم، رگرسیون جنگل تصادفی، رگرسیون گرادیان بوستینگ و رگرسیون بردار پشتیبان با یکدیگر مقایسه شدند. عملکرد مدل با استفاده از میانگین خطای مطلق، ریشه میانگین مربعات خطا و ضریب تعیین ارزیابی شد. یافته‌ها: پیشرفت قبلی در ریاضی بیشترین همبستگی مثبت را با عملکرد فعلی ریاضی داشت و پس از آن خودکارآمدی ریاضی، نظم در مطالعه، انگیزش تحصیلی، بازخورد معلم، کیفیت تدریس و استفاده آموزشی از فناوری‌های یادگیری قرار داشتند. اضطراب امتحان و حواس‌پرتی دیجیتال با عملکرد ریاضی رابطه منفی داشتند. در میان الگوریتم‌های ارزیابی‌شده، رگرسیون گرادیان بوستینگ بهترین عملکرد پیش‌بینی را با میانگین خطای مطلق ۰٫۹۳، ریشه میانگین مربعات خطا ۱٫۲۶ و ضریب تعیین ۰٫۷۲ در مجموعه آزمون به دست آورد. پیشرفت قبلی در ریاضی، خودکارآمدی ریاضی، نظم در مطالعه، بازخورد معلم، استفاده آموزشی از فناوری‌های یادگیری، اضطراب امتحان و کیفیت تدریس از مهم‌ترین پیش‌بین‌ها بودند. افزودن عوامل آموزشی واریانس تبیین‌شده را از ۰٫۵۴ به ۰٫۶۵ افزایش داد و افزودن عوامل فناوری یادگیری آن را به ۰٫۷۲ رساند. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که عملکرد ریاضی را می‌توان با دقت قابل قبول از طریق ادغام پیشرفت قبلی دانش‌آموزان، ویژگی‌های روان‌شناختی و رفتاری، تجارب آموزشی و استفاده از فناوری‌های یادگیری در یک مدل مبتنی بر هوش مصنوعی قابل تفسیر پیش‌بینی کرد.

ABSTRACT Short story writing instruction among eighth-grade students at SMP NW Aikmual faces several challenges, including generating ideas, developing thoughts, selecting appropriate words, accessing reading references, and maintaining concentration. This study aims to describe the teacher’s role in supporting the development of students’ short story writing skills and to identify the supporting and inhibiting factors in the learning process. The study employed a descriptive qualitative approach involving seven informants selected through purposive sampling, comprising one Indonesian language teacher and six eighth-grade students directly involved in short story writing activities. Data were collected through semi-structured interviews, observations, and documentation, then analyzed through data reduction, data presentation, and conclusion drawing. The findings indicate that the teacher acts as a facilitator by providing learning materials and short story examples, a motivator through encouragement and appreciation, a mentor by guiding students in generating ideas and developing stories, and an evaluator by providing corrections and feedback. Supporting factors include teacher guidance, student motivation, and the availability of learning resources, while inhibiting factors include difficulties in developing ideas, limited vocabulary and reading references, and concentration problems. These findings indicate that targeted and continuous teacher support helps facilitate the short story writing process according to students’ needs. ABSTRAK Pembelajaran menulis cerpen pada siswa kelas VIII SMP NW Aikmual masih menghadapi kendala dalam menemukan ide, mengembangkan gagasan, merangkai kata, memperoleh referensi bacaan, dan mempertahankan konsentrasi. Penelitian ini bertujuan mendeskripsikan peran guru dalam mendukung proses pengembangan kemampuan menulis cerpen serta mengidentifikasi faktor pendukung dan penghambat pembelajaran. Penelitian menggunakan pendekatan deskriptif kualitatif dengan tujuh informan yang dipilih secara purposive sampling, terdiri atas satu guru Bahasa Indonesia dan enam siswa kelas VIII yang terlibat langsung dalam pembelajaran menulis cerpen. Data dikumpulkan melalui wawancara semi-terstruktur, observasi, dan dokumentasi, kemudian dianalisis melalui reduksi data, penyajian data, dan penarikan kesimpulan. Hasil penelitian menunjukkan bahwa guru berperan sebagai fasilitator melalui penyediaan materi dan contoh cerpen, motivator melalui dorongan dan apresiasi, pembimbing melalui pendampingan dalam menentukan ide dan mengembangkan cerita, serta evaluator melalui koreksi dan umpan balik. Faktor pendukung meliputi bimbingan guru, motivasi siswa, dan ketersediaan sumber belajar, sedangkan faktor penghambat mencakup kesulitan mengembangkan gagasan, keterbatasan kosakata dan referensi, serta masalah konsentrasi. Temuan ini menunjukkan bahwa dukungan guru yang terarah dan berkelanjutan berperan dalam memfasilitasi proses menulis sesuai kebutuhan siswa.

This qualitative study examines how a district-level secondary science education leader in a large urban United States school district engaged in co-design to reconsider organizational systems and conditions supporting teacher learning during the implementation of state-adopted science standards. Grounded in organizational sensemaking and co-design, the study conceptualizes leadership practice as the ongoing interpretation and redesign of system conditions that shape teaching and learning. In partnership with a team of researchers, the leader co-developed and implemented a survey as a diagnostic tool to capture teachers’ perspectives, challenges, and goals related to standards-aligned instruction. The co-design process provided contextual relevance while positioning the development of the diagnostic tool as a site for leadership reflection and sensemaking. Study results show that the co-design process functioned as a form of leadership learning, supporting shifts in how the leader made sense of organizational conditions and approached evidence-informed decision-making. The primary participant's interpretation of teacher feedback surfaced patterns of uncertainty, support, and disconnection, informing her thinking about professional learning priorities, teacher engagement, and communication practices. These shifts represent early efforts to reconsider both the technical and cultural dimensions of professional learning systems. The study suggests the potential of co-design as a site for leadership learning by supporting leaders in diagnosing system conditions and considering adaptive approaches to teacher learning. These findings suggest that co-constructed diagnostic tools may provide structured opportunities for leaders to examine assumptions, engage in sensemaking, and reconsider approaches to organizational improvement.

این مطالعه کیفی به بررسی چگونگی مشارکت یک رهبر آموزش علوم متوسطه در سطح ناحیه‌ای در یک ناحیه آموزشی بزرگ شهری ایالات متحده در فرآیند هم‌طراحی به منظور بازنگری نظام‌ها و شرایط سازمانی حامی یادگیری معلمان در جریان اجرای استانداردهای علوم مصوب ایالتی می‌پردازد. این پژوهش با تکیه بر نظریه معناپردازی سازمانی و هم‌طراحی، عمل رهبری را به عنوان تفسیر و بازطراحی مستمر شرایط نظامی که آموزش و یادگیری را شکل می‌دهد، مفهوم‌سازی می‌کند. رهبر مورد مطالعه در همکاری با یک تیم پژوهشی، یک پرسشنامه را به عنوان ابزار تشخیصی برای دریافت دیدگاه‌ها، چالش‌ها و اهداف معلمان در ارتباط با آموزش منطبق با استانداردها، هم‌توسعه و اجرا کرد. فرآیند هم‌طراحی، ارتباط بافتی را فراهم ساخت و توسعه ابزار تشخیصی را به عنوان بستری برای بازتاب و معناپردازی رهبری قرار داد. نتایج مطالعه نشان می‌دهد که فرآیند هم‌طراحی به عنوان شکلی از یادگیری رهبری عمل کرده و موجب تغییر در نحوه معناپردازی رهبر نسبت به شرایط سازمانی و رویکرد وی به تصمیم‌گیری مبتنی بر شواهد شده است. تفسیر بازخورد معلمان توسط مشارکت‌کننده اصلی، الگوهایی از عدم قطعیت، حمایت و گسست را آشکار ساخت که بر تفکر وی درباره اولویت‌های یادگیری حرفه‌ای، مشارکت معلمان و شیوه‌های ارتباطی تأثیر گذاشت. این تغییرات نمایانگر تلاش‌های اولیه برای بازنگری ابعاد فنی و فرهنگی نظام‌های یادگیری حرفه‌ای است. مطالعه حاضر، ظرفیت هم‌طراحی را به عنوان بستری برای یادگیری رهبری از طریق حمایت از رهبران در تشخیص شرایط نظامی و بررسی رویکردهای سازگارانه به یادگیری معلمان نشان می‌دهد. این یافته‌ها حاکی از آن است که ابزارهای تشخیصی هم‌ساخته می‌توانند فرصت‌های ساختاریافته‌ای برای رهبران جهت بررسی پیش‌فرض‌ها، مشارکت در معناپردازی و بازنگری رویکردها به بهبود سازمانی فراهم آورند.

The implementation of Kurikulum Merdeka has encouraged teachers to adopt innovative teaching and assessment practices that support student-centered learning and 21st-century competencies. However, teachers continue to face challenges in adapting instructional strategies and assessment approaches to accommodate diverse student characteristics and learning needs. This study aimed to investigate the strategies used by English teachers in teaching and assessing students under the implementation of Kurikulum Merdeka in elementary schools. The study employed a qualitative case study design involving two English teachers who also served as homeroom teachers in Grade IV and V at SDN 13 Sesetan. Data were collected through classroom observations, interviews, and document analysis. The findings revealed that teachers utilized Alur Tujuan Pembelajaran (ATP) as the basis for instructional planning and implemented various teaching strategies, including drilling, oral repetition, dictation, multimodal instruction, contextual learning, visual media utilization, and collaborative learning activities. Assessment practices consisted of formative and summative approaches through observation, checklists, peer assessment, teacher feedback, assignments, and end-of-unit evaluations. Despite challenges related to heterogeneous student abilities, teachers demonstrated adaptability by integrating diverse instructional and assessment techniques. The study concludes that the successful implementation of Kurikulum Merdeka in English classrooms depends on teachers’ pedagogical flexibility, effective assessment literacy, and the use of student-centered learning strategies.

اجرای Kurikulum Merdeka معلمان را به اتخاذ شیوه‌های نوآورانه در آموزش و ارزشیابی که از یادگیری دانش‌آموزمحور و شایستگی‌های قرن بیست‌ویکم حمایت می‌کند، ترغیب کرده است. با این حال، معلمان همچنان با چالش‌هایی در سازگار کردن راهبردهای تدریس و رویکردهای ارزشیابی برای پاسخ‌گویی به ویژگی‌ها و نیازهای یادگیری متنوع دانش‌آموزان مواجه هستند. هدف این پژوهش بررسی راهبردهای مورد استفاده معلمان زبان انگلیسی در آموزش و ارزشیابی دانش‌آموزان تحت اجرای Kurikulum Merdeka در مدارس ابتدایی بود. این پژوهش با استفاده از طرح مطالعه موردی کیفی و با مشارکت دو معلم زبان انگلیسی که هم‌زمان به عنوان معلمان پایه در کلاس‌های چهارم و پنجم SDN 13 Sesetan فعالیت داشتند، انجام شد. داده‌ها از طریق مشاهده کلاس، مصاحبه و تحلیل اسناد گردآوری شد. یافته‌ها نشان داد که معلمان از Alur Tujuan Pembelajaran (ATP) به عنوان مبنای برنامه‌ریزی آموزشی استفاده کرده و راهبردهای متنوعی از جمله تمرین تکراری، تکرار شفاهی، دیکته، آموزش چندوجهی، یادگیری زمینه‌محور، بهره‌گیری از رسانه‌های بصری و فعالیت‌های یادگیری مشارکتی را به کار بردند. شیوه‌های ارزشیابی شامل رویکردهای تکوینی و پایانی از طریق مشاهده، چک‌لیست، ارزشیابی همتایان، بازخورد معلم، تکالیف و ارزشیابی‌های پایان واحد بود. علی‌رغم چالش‌های مرتبط با توانایی‌های ناهمگون دانش‌آموزان، معلمان با ادغام فنون متنوع آموزشی و ارزشیابی، سازگاری خود را نشان دادند. نتیجه پژوهش حاکی از آن است که اجرای موفق Kurikulum Merdeka در کلاس‌های زبان انگلیسی وابسته به انعطاف‌پذیری آموزشی معلمان، سواد ارزشیابی مؤثر و استفاده از راهبردهای یادگیری دانش‌آموزمحور است.

This study aims to describe the optimization of academic supervision through the Ruang GTK application in improving teacher performance at UPT SMKN 8 Luwu and to identify the factors that support and hinder its implementation. The study employed a qualitative approach using an exploratory descriptive method. Data were collected through interviews, observations, and documentation involving the principal, the vice principal for curriculum, teachers, and the school supervisor. The results indicate that the Ruang GTK Application enhances the effectiveness of academic supervision through digital scheduling, real-time observation, structured feedback, and cloud-based data storage that supports data-driven decision-making. Supporting factors include teacher commitment, a culture of collective learning, and the application’s user-friendly design. Conversely, inhibiting factors include limited internet connectivity and technical system issues. Thus, the optimization of academic supervision through the Ruang GTK App contributes to improving the quality of supervision management and fostering the continuous professional development of teachers.

هدف این پژوهش توصیف بهینه‌سازی نظارت آموزشی از طریق اپلیکیشن Ruang GTK در بهبود عملکرد معلمان در UPT SMKN 8 Luwu و شناسایی عوامل حمایت‌کننده و بازدارنده در اجرای آن است. این مطالعه با رویکرد کیفی و روش توصیفی-اکتشافی انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه، مشاهده و مستندسازی با مشارکت مدیر مدرسه، معاون آموزشی، معلمان و ناظر مدرسه گردآوری گردید. نتایج نشان می‌دهد که اپلیکیشن Ruang GTK اثربخشی نظارت آموزشی را از طریق زمان‌بندی دیجیتال، مشاهده در زمان واقعی، بازخورد ساختاریافته و ذخیره‌سازی داده‌ها بر بستر ابر که از تصمیم‌گیری مبتنی بر داده حمایت می‌کند، افزایش می‌دهد. عوامل حمایت‌کننده شامل تعهد معلمان، فرهنگ یادگیری جمعی و طراحی کاربرپسند اپلیکیشن است. در مقابل، عوامل بازدارنده شامل محدودیت اتصال به اینترنت و مشکلات فنی سیستم می‌باشد. بنابراین، بهینه‌سازی نظارت آموزشی از طریق اپلیکیشن Ruang GTK به ارتقاء کیفیت مدیریت نظارت و تقویت توسعه حرفه‌ای مستمر معلمان کمک می‌کند.

This study explored how the quality of teacher feedback affects students' academic success in public secondary schools across Imo State, Nigeria. It was structured around five research questions and four null hypotheses, all tested at a significance level of 0.05. A correlational survey research design was employed, focusing on a population of 22,155 SS2 students and 5,576 teachers from 308 public secondary schools in the region. Using a multistage sampling technique, a sample of 1,200 SS2 students and 300 teachers was selected. For data collection, three instruments were utilized: the Teacher Feedback Quality Questionnaire, the Students’ Academic Achievement Record Sheet, and the Challenges to Feedback Provision Scale. These tools were validated by experts and demonstrated Cronbach’s alpha reliability coefficients of 0.84 and 0.79. The data analysis involved mean, standard deviation, Pearson Product Moment Correlation, and Independent Samples t-test, all conducted with SPSS Version 27. The results indicated that teachers provided feedback to a high degree in terms of specificity (M = 3.12) and clarity (M = 3.05), but were less timely (M = 2.41). Key challenges to delivering quality feedback included large class sizes (M = 3.45), heavy workloads (M = 3.38), and insufficient training (M = 3.21). A significant moderate positive relationship was found between the timeliness (r(1198) = 0.42, p <0.001), specificity (r(1198) = 0.56, p <0.001), and clarity (r(1198) = 0.51, p <0.001) of feedback and students’ academic performance. Additionally, students who received high-quality feedback (M = 64.82, SD = 11.34) outperformed those who received low-quality feedback (M = 57.19, SD = 12.01), t(1198) = 6.87, p <0.001, d = 0.65. The study concluded that the quality of teacher feedback-specifically its timeliness, specificity, and clarity-plays a significant role in influencing students’ academic achievement in English and Mathematics. It was recommended that the Imo State Ministry of Education organize regular in-service training sessions for teachers focused on assessment and feedback literacy, school administrators should reduce class size and workload, and teachers should ensure timely, specific, and clear feedback.

این پژوهش به بررسی تأثیر کیفیت بازخورد معلم بر موفقیت تحصیلی دانش‌آموزان در دبیرستان‌های دولتی سراسر ایالت ایمو، نیجریه پرداخت. ساختار پژوهش بر اساس پنج سؤال پژوهشی و چهار فرضیه صفر بود که همگی در سطح معناداری ۰٫۰۵ آزمون شدند. طرح پژوهش از نوع همبستگی بود و جامعه آماری شامل ۲۲٬۱۵۵ دانش‌آموز پایه SS2 و ۵٬۵۷۶ معلم از ۳۰۸ دبیرستان دولتی منطقه بود. با استفاده از روش نمونه‌گیری چندمرحله‌ای، نمونه‌ای متشکل از ۱٬۲۰۰ دانش‌آموز SS2 و ۳۰۰ معلم انتخاب شد. برای گردآوری داده‌ها، از سه ابزار استفاده گردید: پرسشنامه کیفیت بازخورد معلم، برگه ثبت پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان و مقیاس چالش‌های ارائه بازخورد. این ابزارها توسط متخصصان اعتبارسنجی شدند و ضرایب پایایی آلفای کرونباخ به ترتیب ۰٫۸۴ و ۰٫۷۹ را نشان دادند. تحلیل داده‌ها با استفاده از میانگین، انحراف معیار، همبستگی حاصل‌ضرب لحظه‌ای پیرسون و آزمون t مستقل، همگی با نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۷ انجام شد. نتایج نشان داد معلمان از نظر ویژگی‌های خاص بودن (M = 3.12) و وضوح (M = 3.05) بازخورد را در سطح بالایی ارائه می‌دهند، اما از نظر به‌موقع بودن (M = 2.41) کمتر عمل می‌کنند. چالش‌های اصلی در ارائه بازخورد با کیفیت شامل تعداد زیاد دانش‌آموزان در کلاس (M = 3.45)، حجم بالای کار (M = 3.38) و آموزش ناکافی (M = 3.21) بود. رابطه مثبت و معنادار متوسطی بین به‌موقع بودن (r(1198) = 0.42, p <0.001)، خاص بودن (r(1198) = 0.56, p <0.001) و وضوح (r(1198) = 0.51, p <0.001) بازخورد با عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان مشاهده شد. همچنین، دانش‌آموزانی که بازخورد با کیفیت بالا دریافت کردند (M = 64.82, SD = 11.34)، عملکرد بهتری نسبت به دانش‌آموزانی که بازخورد با کیفیت پایین دریافت کردند (M = 57.19, SD = 12.01)، t(1198) = 6.87, p <0.001, d = 0.65 داشتند. نتیجه‌گیری پژوهش نشان داد کیفیت بازخورد معلم، به ویژه از نظر به‌موقع بودن، خاص بودن و وضوح، نقش معناداری در پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان در درس‌های زبان انگلیسی و ریاضیات ایفا می‌کند. پیشنهاد شد که وزارت آموزش و پرورش ایالت ایمو دوره‌های آموزش ضمن خدمت منظم برای معلمان با تمرکز بر ارزیابی و سواد بازخورد برگزار کند، مدیران مدارس اندازه کلاس و حجم کار معلمان را کاهش دهند و معلمان بازخورد به‌موقع، خاص و واضح ارائه دهند.

Feedback has been reframed in the literature as a dialogic process that aims to develop student self-regulation and improve learning. Institutional and disciplinary cultures can impact how feedback processes are designed and enacted. We investigated the role of institutional and disciplinary cultures in shaping feedback practices adopted by teaching fellows on a medical biosciences programme at a UK institution. Data generated by five individual interviews were analysed by reflexive thematic analysis, and our main findings reveal an institutional culture that values the educational development of staff through pedagogical training. This training seemed to be associated with greater awareness of the institutional learning and teaching strategy, and the development of teacher feedback literacy. Participants’ accounts also suggested that the disciplinary feedback culture on this course reflects the institutional strategy. These findings illustrate how disciplinary and institutional cultures can influence feedback practices and highlight the impact of pedagogical training on teaching.

در ادبیات پژوهش، بازخورد به عنوان فرایندی گفت‌وگومحور بازتعریف شده است که هدف آن توسعه خودتنظیمی دانشجویان و بهبود یادگیری می‌باشد. فرهنگ‌های نهادی و رشته‌ای می‌توانند بر نحوه طراحی و اجرای فرایندهای بازخورد تأثیرگذار باشند. در این پژوهش، نقش فرهنگ‌های نهادی و رشته‌ای در شکل‌دهی به شیوه‌های بازخورد مورد استفاده توسط اعضای هیئت علمی در برنامه علوم زیستی پزشکی در یک مؤسسه بریتانیایی مورد بررسی قرار گرفت. داده‌های حاصل از پنج مصاحبه فردی با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی تحلیل شدند و یافته‌های اصلی ما نشان‌دهنده فرهنگی نهادی است که به توسعه آموزشی کارکنان از طریق آموزش‌های پداگوژیک ارزش می‌دهد. به نظر می‌رسد این آموزش‌ها با آگاهی بیشتر از راهبرد یادگیری و آموزش نهادی و توسعه سواد بازخوردی معلمان مرتبط است. همچنین، روایت‌های شرکت‌کنندگان حاکی از آن بود که فرهنگ بازخورد رشته‌ای در این دوره بازتاب‌دهنده راهبرد نهادی است. این یافته‌ها نشان می‌دهد که چگونه فرهنگ‌های رشته‌ای و نهادی می‌توانند بر شیوه‌های بازخورد تأثیر بگذارند و نقش آموزش‌های پداگوژیک بر تدریس را برجسته می‌کنند.