project-based assessment

Background Faculty development grant programs are strategic levers for improving teaching quality, curriculum design, and student learning, yet longitudinal evaluations remain scarce. In this study, we assess King Saud University's Program for Excellence in Learning and Teaching (PELT)— an early university-wide faculty teaching-grant initiative —examining its implementation, faculty uptake, and programmatic evolution over a decade. Methods Using a longitudinal, multi-source program-evaluation design, we analyzed eight PELT cycles through 157 completed grants, faculty ( n = 108) and student ( n = 413) surveys, and descriptive benchmarking against 11 international peers. Survey data were analyzed using descriptive statistics, and selected faculty ratings were compared using Mann–Whitney U -tests. Results PELT evolved from a high-volume inaugural phase (71 grants) to a more selective model (6–11 grants annually) with a 95.7% completion rate. Participation remained broadly balanced across Humanities (34.4%), Science (30.6%), and Health (28.0%), supporting cross-disciplinary engagement. Teaching and assessment strategies (51% of funded projects) consistently dominated, with targeted emphases on job-market skills and e-learning in specific cycles. Among student respondents, 71.9% prioritized professional skills for employability, 52% favored problem-based learning, and 57% preferred project-based assessment over traditional exams. Successful grantees reported high overall satisfaction with the program (mean = 4.5/5), whereas non-applicants highlighted awareness gaps (54.5%) and workload constraints (33.3%) as key barriers. A statistically significant perceptual divide emerged between accepted and rejected applicants ( p ≤ 0.001), and international benchmarking positioned PELT in alignment with corresponding teaching-grant schemes. Conclusions PELT offers a replicable model for university teaching-grant schemes that combines faculty development, student-centered priorities, and longitudinal evolution. The findings support strategies such as targeted outreach, formalized resubmission pathways, and tiered funding to advance pedagogical innovation and strengthen educational development.

زمینه و هدف: برنامه‌های اعطای گرنت توسعه اعضای هیئت علمی، اهرم‌های راهبردی برای ارتقای کیفیت تدریس، طراحی برنامه درسی و یادگیری دانشجویان هستند، با این حال ارزیابی‌های طولی آن‌ها همچنان نادر است. در این مطالعه، برنامه تعالی در یادگیری و تدریس (PELT) دانشگاه King Saud—به عنوان یکی از نخستین ابتکارات اعطای گرنت تدریس در سطح دانشگاه—از نظر اجرا، مشارکت اعضای هیئت علمی و تحول برنامه‌ای طی یک دهه مورد ارزیابی قرار گرفته است. روش‌ها: با استفاده از یک طرح ارزیابی برنامه‌ای طولی و چندمنبعی، هشت دوره PELT از طریق ۱۵۷ گرنت تکمیل‌شده، پرسشنامه‌های اعضای هیئت علمی (n = 108) و دانشجویان (n = 413) و بنچمارک توصیفی با ۱۱ دانشگاه بین‌المللی همتا تحلیل شد. داده‌های پرسشنامه با آمار توصیفی تحلیل گردید و ارزیابی‌های منتخب اعضای هیئت علمی با آزمون Mann–Whitney U مقایسه شد. یافته‌ها: PELT از یک فاز آغازین با حجم بالا (۷۱ گرنت) به مدلی گزینشی‌تر (۶ تا ۱۱ گرنت سالانه) با نرخ تکمیل ۹۵/۷٪ تحول یافت. مشارکت در سه حوزه علوم انسانی (۳۴/۴٪)، علوم پایه (۳۰/۶٪) و سلامت (۲۸/۰٪) به طور گسترده متوازن باقی ماند و از تعامل میان‌رشته‌ای حمایت کرد. راهبردهای تدریس و ارزیابی (۵۱٪ پروژه‌های تأمین مالی‌شده) همواره غالب بودند و در برخی دوره‌ها بر مهارت‌های بازار کار و آموزش الکترونیکی تأکید ویژه شد. در میان پاسخ‌دهندگان دانشجو، ۷۱/۹٪ مهارت‌های حرفه‌ای برای اشتغال‌پذیری را در اولویت قرار دادند، ۵۲٪ یادگیری مبتنی بر مسئله را ترجیح دادند و ۵۷٪ ارزیابی مبتنی بر پروژه را به آزمون‌های سنتی ترجیح دادند. دریافت‌کنندگان موفق گرنت رضایت کلی بالایی از برنامه گزارش کردند (میانگین = ۴/۵ از ۵)، در حالی که غیرمتقاضیان، کمبود آگاهی (۵۴/۵٪) و محدودیت‌های حجم کار (۳۳/۳٪) را به عنوان موانع اصلی مطرح کردند. شکاف ادراکی معناداری بین متقاضیان پذیرفته‌شده و ردشده مشاهده شد (p ≤ 0.001) و بنچمارک بین‌المللی، PELT را هم‌راستا با طرح‌های مشابه گرنت تدریس قرار داد. نتیجه‌گیری: PELT مدلی قابل تکرار برای طرح‌های گرنت تدریس دانشگاهی ارائه می‌دهد که توسعه اعضای هیئت علمی، اولویت‌های دانشجومحور و تحول طولی را ترکیب می‌کند. یافته‌ها از راهبردهایی مانند اطلاع‌رسانی هدفمند، مسیرهای رسمی بازارسال و تأمین مالی طبقه‌بندی‌شده برای پیشبرد نوآوری آموزشی و تقویت توسعه آموزشی حمایت می‌کند.

This study designed and simulated an instructional model for integrating green manufacturing concepts into industrial engineering education to strengthen students’ environmental literacy. The study responded to the tendency of manufacturing courses to emphasize productivity, cost, and quality while treating environmental considerations as supplementary content. A design-oriented literature synthesis and curriculum simulation were employed. Green manufacturing principles were mapped onto four environmental literacy dimensions: knowledge, cognitive skills, attitudes and values, and action competence. Two eight-week curriculum scenarios were then compared: a conventional lecture-centered model and an integrated model combining material and energy flow analysis, cleaner production, life-cycle thinking, circular economy, contextual industrial cases, collaborative projects, and reflective assessment. A transparent opportunity-to-learn rubric was used to score curriculum coverage; the scores represented design characteristics rather than observed student achievement. The simulation showed that the integrated scenario provided substantially broader and deeper coverage across all environmental literacy dimensions, particularly cognitive application and action competence. The proposed model also linked technical analysis with the spatial and social consequences of industrial activity, enabling students to consider communities, workers, resource users, and other stakeholders in engineering decisions. The study concluded that green manufacturing should be embedded across learning outcomes, content, pedagogy, assessment, and partnerships rather than offered as an isolated topic. A phased implementation involving lecturer preparation, local industry collaboration, project-based assessment, and empirical pilot evaluation was recommended.

این مطالعه، یک مدل آموزشی برای ادغام مفاهیم تولید سبز در آموزش مهندسی صنایع به منظور تقویت سواد زیست‌محیطی دانشجویان طراحی و شبیه‌سازی کرد. این پژوهش در پاسخ به گرایش دروس تولید به تأکید بر بهره‌وری، هزینه و کیفیت و در نظر گرفتن ملاحظات زیست‌محیطی به عنوان محتوای تکمیلی انجام شد. از ترکیب ادبیات مبتنی بر طراحی و شبیه‌سازی برنامه درسی استفاده گردید. اصول تولید سبز بر چهار بُعد سواد زیست‌محیطی شامل دانش، مهارت‌های شناختی، نگرش‌ها و ارزش‌ها، و شایستگی اقدام نگاشت شدند. سپس دو سناریوی برنامه درسی هشت‌هفته‌ای مقایسه شدند: یک مدل متعارف مبتنی بر سخنرانی و یک مدل ادغام‌شده که شامل تحلیل جریان مواد و انرژی، تولید پاک‌تر، تفکر چرخه عمر، اقتصاد چرخشی، مطالعات موردی صنعتی زمینه‌مند، پروژه‌های مشارکتی و ارزیابی تأملی بود. از یک روبریک شفاف فرصت یادگیری برای امتیازدهی به پوشش برنامه درسی استفاده شد؛ این امتیازها ویژگی‌های طراحی را نشان می‌دادند و نه عملکرد مشاهده‌شده دانشجویان را. شبیه‌سازی نشان داد که سناریوی ادغام‌شده پوشش بسیار گسترده‌تر و عمیق‌تری در تمامی ابعاد سواد زیست‌محیطی، به ویژه در کاربرد شناختی و شایستگی اقدام، فراهم می‌کند. مدل پیشنهادی همچنین تحلیل فنی را با پیامدهای فضایی و اجتماعی فعالیت صنعتی پیوند داد و به دانشجویان امکان داد تا جوامع، کارگران، بهره‌برداران منابع و سایر ذی‌نفعان را در تصمیمات مهندسی مدنظر قرار دهند. نتیجه‌گیری پژوهش آن بود که تولید سبز باید در سراسر اهداف یادگیری، محتوا، روش تدریس، ارزیابی و مشارکت‌ها ادغام شود و نه به عنوان موضوعی مجزا ارائه گردد. اجرای مرحله‌ای شامل آماده‌سازی مدرسین، همکاری با صنعت محلی، ارزیابی مبتنی بر پروژه و ارزیابی تجربی آزمایشی توصیه شد.