Arabic for specific purposes

Arabic for Specific Purposes (ASP) connects language instruction with learners’ academic or occupational domains, but adapting specialized contexts for absolute beginners presents a design problem: disciplinary relevance may introduce linguistic demands that exceed the learners’ capacity. This conceptual paper proposes a curriculum-aligned procedure for contextualizing elementary Arabic conversation tasks for university accounting students without claiming to teach technical accounting discourse. Drawing on scholarship concerning ASP, needs analysis, task-based language teaching, constructive alignment, and beginner-level interaction, it develops a four-stage procedure: identify a communicative function, select a plausible accounting-related context, check linguistic and interactional demands, and specify observable evidence of performance. Six illustrative task adaptations demonstrate its application to introductions, occupations, locations, colleagues, appointments, and documents. These tasks are original, hypothetical designs rather than observed classroom activities or responses to empirically established learner needs. A proposed set of decision checks distinguishes contextual relevance from occupational authenticity, and genuine oral exchange from scripted reproduction. The framework offers a bounded starting point for needs analysis, expert review, and empirical evaluation.

عربی برای مقاصد خاص (ASP) آموزش زبان را با حوزه‌های آکادمیک یا شغلی زبان‌آموزان پیوند می‌دهد، اما تطبیق زمینه‌های تخصصی برای مبتدیان مطلق یک مسئله طراحی ایجاد می‌کند: ارتباط دیسیپلین‌محور ممکن است الزامات زبانی را فراتر از ظرفیت زبان‌آموزان وارد کند. این مقاله مفهومی، رویه‌ای هم‌راستا با برنامه درسی را برای زمینه‌سازی تکالیف مکالمه عربی مقدماتی برای دانشجویان حسابداری دانشگاهی پیشنهاد می‌کند، بدون آنکه ادعای آموزش گفتمان حسابداری فنی را داشته باشد. با استناد به پژوهش‌های مربوط به ASP، تحلیل نیازها، آموزش زبان مبتنی بر تکلیف، هم‌سازگاری سازنده‌گرا و تعامل در سطح مبتدی، رویه‌ای چهارمرحله‌ای توسعه می‌یابد: شناسایی یک کارکرد ارتباطی، انتخاب یک زمینه قابل قبول مرتبط با حسابداری، بررسی الزامات زبانی و تعاملی، و مشخص کردن شواهد قابل مشاهده از عملکرد. شش نمونه تطبیق تکلیف، کاربرد آن را در معرفی‌ها، مشاغل، مکان‌ها، همکاران، قرارها و اسناد نشان می‌دهد. این تکالیف طراحی‌های اصیل و فرضی هستند، نه فعالیت‌های کلاسی مشاهده‌شده یا پاسخ‌هایی به نیازهای زبان‌آموزان که از نظر تجربی ثابت شده‌اند. مجموعه‌ای از چک‌لیست‌های تصمیم‌گیری پیشنهادی، ارتباط زمینه‌ای را از اصالت شغلی، و تبادل شفاهی واقعی را از بازتولید سناریو-محور تمایز می‌دهد. این چارچوب یک نقطه شروع محدود برای تحلیل نیازها، بازبینی توسط متخصصان و ارزیابی تجربی ارائه می‌دهد.