gender inequality

Background: Rural women in India are often confronted with situations that make it difficult for them to access formal mental health services such as inaccessibility, internalized stigma, believing that suffering is due to external causes and gender inequalities. These barriers delay receiving formal care for mental health and make these women resort to informal ways of coping such as community support and local faith healers. Methods: This study aimed to explore the informal coping strategies and beliefs around mental health among 100 rural women over the age of 18 years residing in Amroha district of Uttar Pradesh, India. Being a qualitative study, the method employed for the survey was focused group discussions and the participants were included through a convenience snowball sampling. The discussions were held in Hindi language for the ease of the participants and were recorded for analysis which was done through a thematic analysis approach. Results: The results highlighted six broad themes: (1) burden of responsibilities and emotional burnout, (2) physiological manifestations of psychological distress, (3) normalization of chronic stress, (4) psychological distress arising from marital conflict and gender-based adversity, (5) reliance on spiritual and informal coping strategies in place of formal mental healthcare, and (6) emotional suppression and silent tolerance. Conclusions: The findings suggest the urgent need to design culturally aligned psychotherapeutic interventions that focus on creating awareness through psychoeducation that could reduce stigma as well as helping rural women deal with their unmet mental health challenges.

Gender inequality in higher education remains a concern in rural Pakistan, where women’s education opportunities are shaped by social expectations concerning mobility, family responsibilities, and appropriate gender roles. This study examined how social stigmatization associated with staying at home and performing domestic roles is experienced by rural females and how public and self-stigma relate to their participation in higher education. A qualitative descriptive phenomenological design was employed. Data were collected by semi-structured interviews from 30 participants in rural Pakistan, including eight female students and nine female family members, and 13 male family and community members. Thematic analysis identified four interrelated themes: restricted mobility and chaperonage, conditional educational and career aspirations, internalized domestic identity, and protectionist concerns surrounding coeducation. The findings indicate that female education was generally valued, but support was often conditional on family approval, proximity to home, supervision, and conformity with socially accepted roles as daughters, wives, and mothers. Public stigma was reflected in shared expectations that restricted women’s mobility, educational location, and career choices. While self-stigma through self-censorship became apparent when some female students anticipated these judgments and adjusted their educational aspirations accordingly. These findings suggest that educational inequality in the setting examined is associated not only with material and institutional barriers but also with social judgments and their internalization. By applying a stigma perspective, the study provides a context-specific account of how public stigma, self-stigma, and self-censorship may interact with gendered expectations to narrow higher education opportunities for rural females.

Background The status of women and girls is a multidimensional construct involving social, economic, political, and cultural factors related to gender inequalities, empowerment, and well-being. However, differences in conceptual frameworks, indicators, and methodologies limit the comparability of existing assessments. This study aimed to identify the approaches, indicators, methodologies, analytical tools, and applications used in the scientific literature for assessing women’s status. Methods A systematic literature review was conducted following the PRISMA 2020 guidelines. Studies were retrieved from Scopus and Web of Science without time restrictions. After applying eligibility criteria and completing the identification, screening, and selection processes, 39 studies were included. Data analysis was supported by Microsoft Excel, RStudio, and VOSviewer to identify patterns and synthesize evidence. Results The findings show considerable methodological diversity in multidimensional index construction. Social independence was the most frequently reported indicator category, followed by socioeconomic status, decision-making, and psychological agency. The SWPER methodology was the most commonly applied approach, followed by principal component analysis and factor analysis. The main evaluated dimensions were social independence, agency development, and decision-making, while multilevel modelling and regression analysis were the most frequently used analytical tools. Research was concentrated mainly in Sub-Saharan Africa and Bangladesh. Conclusions Multidimensional indices provide relevant frameworks for assessing women’s status and supporting evidence-based policies. Nevertheless, methodological heterogeneity highlights the need for standardized criteria for indicator selection, weighting, and validation. Future research should expand geographical coverage and incorporate advanced analytical approaches to strengthen gender equality monitoring.

زمینه: وضعیت زنان و دختران یک سازه چندبعدی است که عوامل اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و فرهنگی مرتبط با نابرابری‌های جنسیتی، توانمندسازی و بهزیستی را دربرمی‌گیرد. با این حال، تفاوت‌ها در چارچوب‌های مفهومی، شاخص‌ها و روش‌شناسی‌ها، قابلیت مقایسه ارزیابی‌های موجود را محدود می‌کند. هدف این مطالعه شناسایی رویکردها، شاخص‌ها، روش‌شناسی‌ها، ابزارهای تحلیلی و کاربردهای مورد استفاده در ادبیات علمی برای ارزیابی وضعیت زنان بود. روش‌ها: مرور نظام‌مند ادبیات مطابق با دستورالعمل‌های PRISMA 2020 انجام شد. مطالعات از پایگاه‌های Scopus و Web of Science بدون محدودیت زمانی بازیابی شدند. پس از اعمال معیارهای شایستگی و تکمیل فرایندهای شناسایی، غربالگری و انتخاب، ۳۹ مطالعه وارد شدند. تحلیل داده‌ها با استفاده از Microsoft Excel، RStudio و VOSviewer برای شناسایی الگوها و سنتز شواهد انجام شد. نتایج: یافته‌ها تنوع روش‌شناختی قابل توجهی را در ساخت شاخص‌های چندبعدی نشان می‌دهد. استقلال اجتماعی بیشترین فراوانی را در میان دسته‌های شاخص‌ها داشت و پس از آن وضعیت اجتماعی‌اقتصادی، تصمیم‌گیری و عاملیت روان‌شناختی قرار گرفتند. روش‌شناسی SWPER رایج‌ترین رویکرد مورد استفاده بود و پس از آن تحلیل مؤلفه‌های اصلی و تحلیل عاملی قرار داشتند. ابعاد اصلی ارزیابی‌شده شامل استقلال اجتماعی، توسعه عاملیت و تصمیم‌گیری بودند، در حالی که مدل‌سازی چندسطحی و تحلیل رگرسیون بیشترین کاربرد را در ابزارهای تحلیلی داشتند. پژوهش‌ها عمدتاً در آفریقای جنوب صحرا و بنگلادش متمرکز بودند. نتیجه‌گیری: شاخص‌های چندبعدی چارچوب‌های مرتبطی برای ارزیابی وضعیت زنان و حمایت از سیاست‌های مبتنی بر شواهد فراهم می‌کنند. با این حال، ناهمگونی روش‌شناختی بر ضرورت وجود معیارهای استاندارد برای انتخاب، وزن‌دهی و اعتبارسنجی شاخص‌ها تأکید دارد. پژوهش‌های آتی باید پوشش جغرافیایی را گسترش داده و رویکردهای تحلیلی پیشرفته را برای تقویت پایش برابری جنسیتی به کار گیرند.

The Gender Development Index (GDI) is an index of achieving basic human development capabilities to measure success in efforts to develop the quality of human life by considering gender inequality. Papua Province is the province with the lowest GDI score when compared to the 34 provinces in Indonesia. This condition shows that there is still a development gap between the male and female genders. For this reason, it is necessary to research the factors that are suspected to influence GDI in Papua Province. In this study, the pattern of GDI data and the factors that are thought to influence it do not form a specific pattern, so we used spline nonparametric regression. Based on this study, the best model is obtained by the optimal knot point based on the smallest Generalized Cross Validation (GCV) value, which are 3-knots and six significant variables, namely, Life Expectancy , Expected Years of Schooling , Female Income Contribution , Sex Ratio , Female Labor Force Participation Rate , High School Enrollment Rate. This model has an of 99.95%. The predictor variable used has an effect of 99.95%, and other variables influence the rest.

شاخص توسعه جنسیتی (GDI) شاخصی برای سنجش دستیابی به قابلیت‌های اساسی توسعه انسانی به منظور اندازه‌گیری موفقیت در تلاش‌ها برای ارتقای کیفیت زندگی انسانی با در نظر گرفتن نابرابری جنسیتی است. استان پاپوآ پایین‌ترین امتیاز GDI را در مقایسه با ۳۴ استان اندونزی دارد. این وضعیت نشان‌دهنده وجود شکاف توسعه‌ای میان جنسیت‌های مرد و زن است. از این رو، پژوهش درباره عواملی که احتمالاً بر GDI در استان پاپوآ تأثیرگذارند، ضروری است. در این مطالعه، الگوی داده‌های GDI و عوامل مؤثر بر آن، الگوی خاصی را تشکیل نمی‌دهند؛ بنابراین از رگرسیون ناپارامتریک اسپلاین استفاده شد. بر اساس این پژوهش، بهترین مدل با نقطه گره بهینه بر اساس کمترین مقدار اعتبارسنجی متقاطع تعمیم‌یافته (GCV) به دست آمد که شامل ۳ گره و شش متغیر معنادار است: امید به زندگی، سال‌های مورد انتظار تحصیل، سهم درآمد زنان، نسبت جنسی، نرخ مشارکت نیروی کار زنان و نرخ ثبت‌نام دبیرستان. این مدل دارای ضریب تعیین ۹۹٫۹۵٪ است. متغیرهای پیش‌بین مورد استفاده تأثیری معادل ۹۹٫۹۵٪ دارند و سایر متغیرها بر باقیمانده تأثیرگذارند.

Women comprise the majority of students and early-career scholars in psychology, yet they are less likely to remain active in research over time. This pattern raises a central question: At what stages of academic careers do women disproportionately leave academia, and what factors drive their attrition? Using large-scale bibliometric data tracking 78,216 psychologists who began publishing between 2000 and 2014, we examine gender differences in research career attrition operationalized through publishing activity across the full trajectory from entry onward. Although women accounted for more than 60\% of new entrants, they experienced higher attrition rates than men, with the gender gap peaking approximately five years after first publication. Early-career performance, particularly first-authored publications, was the strongest predictor of subsequent retention, whereas last-authored publications were most closely associated with continued activity at later career stages. Collaboration patterns and institutional context also shaped career persistence, though less strongly than publication indicators. Notably, gender differences in research attrition persisted even after accounting for these career determinants, especially during early career stages. These findings suggest that gender inequality in psychology is driven less by recruitment than by differential retention over time. Addressing early-career vulnerability may therefore be essential to achieving equitable representation in senior academic leadership within the discipline.

زنان اکثریت دانشجویان و پژوهشگران اوایل دوران حرفه‌ای در روان‌شناسی را تشکیل می‌دهند، با این حال احتمال ماندگاری آن‌ها در فعالیت‌های پژوهشی در طول زمان کمتر است. این الگو پرسشی اساسی را مطرح می‌کند: در کدام مراحل از مسیر شغلی دانشگاهی، زنان به طور نامتناسبی دانشگاه را ترک می‌کنند و چه عواملی موجب ترک تحصیل آن‌ها می‌شود؟ با استفاده از داده‌های کتاب‌سنجی در مقیاس وسیع که ۷۸٬۲۱۶ روان‌شناس را که بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۴ شروع به انتشار کردند، ردیابی می‌کند، تفاوت‌های جنسیتی در ترک مسیر پژوهشی را که از طریق فعالیت انتشاراتی در سراسر مسیر حرفه‌ای از ورود به بعد عملیاتی شده است، بررسی می‌کنیم. اگرچه زنان بیش از ۶۰٪ از تازه‌واردان را تشکیل می‌دادند، اما نرخ ترک تحصیل بالاتری نسبت به مردان تجربه کردند و شکاف جنسیتی تقریباً پنج سال پس از نخستین انتشار به اوج خود رسید. عملکرد اوایل دوران حرفه‌ای، به ویژه انتشارات با نویسنده اول، قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده ماندگاری بعدی بود، در حالی که انتشارات با نویسنده آخر بیشترین ارتباط را با تداوم فعالیت در مراحل بعدی حرفه‌ای داشت. الگوهای همکاری و زمینه نهادی نیز بر پایداری حرفه‌ای تأثیرگذار بودند، اگرچه این تأثیر کمتر از شاخص‌های انتشاراتی بود. شایان توجه است که تفاوت‌های جنسیتی در ترک پژوهش حتی پس از در نظر گرفتن این تعیین‌کننده‌های حرفه‌ای، به ویژه در مراحل اولیه حرفه‌ای، همچنان باقی ماند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که نابرابری جنسیتی در روان‌شناسی بیشتر ناشی از جذب نیست، بلکه ناشی از ماندگاری متفاوت در طول زمان است. بنابراین پرداختن به آسیب‌پذیری اوایل دوران حرفه‌ای ممکن است برای دستیابی به نمایندگی عادلانه در رهبری دانشگاهی ارشد در این رشته ضروری باشد.