Disordered eating

Digital media has evolved from passive screen viewing into an algorithmically curated ecosystem of social platforms, short form video, games, generative artificial intelligence (AI), conversational agents, connected toys and educational technologies. These systems can support learning, creativity, communication, disability access and healthcare; however, engagement optimized design, commercial surveillance and synthetic content create risks that are not adequately captured by screen-time measures alone. This narrative review examines the effects of contemporary digital ecosystems on child and adolescent health and outlines implications for pediatric practice. PubMed/MEDLINE, Google Scholar and guidance from the World Health Organization, United Nations Children's Fund, UNESCO and the American Academy of Pediatrics were reviewed, with emphasis on evidence published from 2019 to June 2026. Associations have been reported between problematic digital media use and sleep disruption, reduced physical activity, visual and musculoskeletal symptoms, obesity related behaviours, anxiety, depressive symptoms, cyberbullying, disordered eating and impaired attention. Causal interpretation remains difficult because effects are heterogeneous, often small, bidirectional and strongly modified by age, content, context, displacement, family relationships and pre-existing vulnerability. AI adds distinct concerns: persuasive personalization, inaccurate health information, anthropomorphic dependency, deepfakes, sexual exploitation, biased outputs, privacy loss and erosion of learning through uncritical outsourcing. Benefits are also substantial when technologies are developmentally appropriate, evidence-based, inclusive and used with adult support. Pediatric counselling should shift from counting hours alone toward assessing the child's digital ecosystem, sleep, function, content, compulsivity, safety and relationships. Effective protection requires shared family practices, school digital literacy, safety by design, age-appropriate assurance, transparent algorithms, data minimization and independent research. The goal is not a screen free childhood but a child centred digital environment that supports health, agency and development.

Abstract Numerous studies have explored disordered eating (DE) in athletes, yet their findings frequently conflict. This research focused on examining the prevalence of DE among HK Chinese athletes. A sample of 100 athletes participated in the study, which employed a cross-sectional design using the EAT-26 questionnaire. The results revealed a prevalence rate of 4.0%, notably lower than global averages. Athletes with dieting experience scored higher on EAT-26 compared to those without (8.08 ± 9.03 vs. 4.92 ± 5.73, p < 0.05). Lower body image (BI ≤ 5 out of 9) was associated with higher EAT-26 scores compared to higher body image (BI > 5) (9.91 ± 8.89 vs. 4.21 ± 5.51, p < 0.05). Pearson’s correlation analysis demonstrated that age and EAT-26 scores showed a weak negative correlation (r = -0.234, p < 0.05), while self-perceived BI had a moderate negative correlation with EAT-26 scores (r = -0.344, p < 0.01). Regression analysis identified age (β = -0.339, p < 0.001) and self-perceived BI (β = -0.226, p < 0.05) as predictors of EAT-26 scores. Results align with international studies indicating higher scores among younger athletes and those with dieting history, suggesting tailored health education programs for different groups may be beneficial. Level of Evidence: Level V, Descriptive Study.

چکیده: مطالعات متعددی به بررسی اختلالات تغذیه‌ای (DE) در ورزشکاران پرداخته‌اند، اما یافته‌های آن‌ها اغلب متناقض است. این پژوهش بر بررسی شیوع اختلالات تغذیه‌ای در میان ورزشکاران چینی هنگ‌کنگ متمرکز بود. نمونه‌ای متشکل از ۱۰۰ ورزشکار در این مطالعه شرکت کردند که با استفاده از طرح مقطعی و پرسشنامه EAT-26 انجام شد. نتایج، نرخ شیوع ۴٫۰٪ را نشان داد که به طور قابل توجهی کمتر از میانگین‌های جهانی است. ورزشکارانی که سابقه رژیم غذایی داشتند، نمرات بالاتری در EAT-26 نسبت به افرادی که چنین سابقه‌ای نداشتند کسب کردند (۸٫۰۸ ± ۹٫۰۳ در مقابل ۴٫۹۲ ± ۵٫۷۳، ۰٫۰۵ > p). تصویر بدنی پایین‌تر (BI ≤ ۵ از ۹) با نمرات بالاتر EAT-26 نسبت به تصویر بدنی بالاتر (BI > ۵) همراه بود (۹٫۹۱ ± ۸٫۸۹ در مقابل ۴٫۲۱ ± ۵٫۵۱، ۰٫۰۵ > p). تحلیل همبستگی پیرسون نشان داد که سن و نمرات EAT-26 همبستگی منفی ضعیفی دارند (r = -0.234، ۰٫۰۵ > p)، در حالی که تصویر بدنی ادراک‌شده توسط خود فرد همبستگی منفی متوسطی با نمرات EAT-26 داشت (r = -0.344، ۰٫۰۱ > p). تحلیل رگرسیون نشان داد که سن (β = -0.339، ۰٫۰۰۱ > p) و تصویر بدنی ادراک‌شده توسط خود فرد (β = -0.226، ۰٫۰۵ > p) پیش‌بین نمرات EAT-26 هستند. نتایج با مطالعات بین‌المللی که نمرات بالاتر را در میان ورزشکاران جوان‌تر و افراد با سابقه رژیم غذایی گزارش کرده‌اند، همسو است و پیشنهاد می‌شود برنامه‌های آموزش سلامت متناسب با گروه‌های مختلف تدوین شود. سطح شواهد: سطح V، مطالعه توصیفی.

Eating disorders (ED) continue to be a concern worldwide. There is a growing focus on problematic discourse around ideal bodies as well as on how exposure to related content and spaces online might influence disordered eating and other ED symptoms. A qualitative evidence synthesis using thematic synthesis methods was conducted to explore young people’s lived experiences of online ED content. Studies were included if they provided, from 2007 onwards, views about online content from young people from OECD countries aged 11–25 years old who identified as having had an eating disorder, disordered eating or eating difficulties. This article focuses on findings from 13 included studies whereby three key themes were identified: Comparing – how online content was used to evaluate others and oneself; Curating – how young people manage this content; and Community – spaces for connection over shared experience. Participants across the studies described the complex ‘double-edged’ nature of online spaces, which can offer inclusion but can also be experienced as harmful. The synthesis outlined a lack of supportive offline mental health-promoting spaces as part of the context of young people’s online content use.

اختلالات خوردن (ED) همچنان یکی از نگرانی‌های جهانی به‌شمار می‌رود. تمرکز فزاینده‌ای بر گفتمان‌های مسئله‌دار پیرامون بدن ایده‌آل و همچنین بر چگونگی تأثیرگذاری مواجهه با محتوای مرتبط و فضاهای آنلاین بر رفتارهای خوردن ناسازگار و سایر علائم اختلال خوردن وجود دارد. سنتز شواهد کیفی با استفاده از روش‌های سنتز موضوعی به‌منظور بررسی تجارب زیسته جوانان از محتوای آنلاین مرتبط با اختلال خوردن انجام شد. مطالعاتی وارد این بررسی شدند که از سال ۲۰۰۷ به بعد، دیدگاه‌هایی درباره محتوای آنلاین از جوانان کشورهای عضو OECD در بازه سنی ۱۱ تا ۲۵ سال که خود را دارای اختلال خوردن، رفتارهای خوردن ناسازگار یا مشکلات خوردن معرفی کرده بودند، ارائه داده بودند. این مقاله بر یافته‌های ۱۳ مطالعه واردشده تمرکز دارد که در آن‌ها سه مضمون کلیدی شناسایی شد: مقایسه کردن – نحوه استفاده از محتوای آنلاین برای ارزیابی دیگران و خود؛ مدیریت کردن – نحوه مدیریت این محتوا توسط جوانان؛ و اجتماع – فضاهایی برای ارتباط بر اساس تجربه مشترک. شرکت‌کنندگان در سراسر مطالعات، ماهیت پیچیده و «دو لبه» فضاهای آنلاین را توصیف کردند که می‌تواند احساس تعلق ایجاد کند اما همچنین می‌تواند به‌عنوان عاملی آسیب‌زا تجربه شود. این سنتز به کمبود فضاهای حمایتی ارتقاءدهنده سلامت روان به‌صورت آفلاین به‌عنوان بخشی از زمینه استفاده جوانان از محتوای آنلاین اشاره می‌کند.

Low energy availability (LEA) and disordered eating (DE) are important health concerns in female athletes, yet their occurrence and co-occurrence in team-sport contexts, particularly volleyball, remain underexplored. This cross-sectional online survey study examined the proportions of athletes classified as being at risk of LEA and DE overall and across competition levels, and assessed the co-occurrence between the two risk classifications in female volleyball players in Türkiye, using the Low Energy Availability in Females Questionnaire (LEAF-Q) and Eating Attitudes Test-26 (EAT-26). It also examined correlations between EAT-26 total score and LEAF-Q total and domain scores. A total of 213 athletes, recruited via non-probability convenience sampling, completed the LEAF-Q and EAT-26 to assess LEA risk and DE risk, respectively. In this sample, 33.3% of athletes were classified as being at risk of LEA, with no difference across competition levels ( p = 0.825). A total of 17.4% were classified as being at risk of DE, with variation across competition levels and the highest proportion among Turkish Women’s Volleyball Second League athletes ( p = 0.034). LEA risk and DE risk co-occurred in 10.3% of the sample, and DE risk was associated with higher odds of LEA risk (unadjusted OR = 3.80, 95% CI: 1.82–7.92). EAT-26 total score was positively correlated with LEAF-Q total and gastrointestinal function scores ( p < 0.001) and injury history score ( p = 0.004), but not menstrual function score ( p = 0.133). These results suggest that LEA risk was commonly identified in this sample, DE risk was comparatively less common, and their co-occurrence was only partial, highlighting the value of screening for both risks rather than assuming one from the other.

در دسترس بودن پایین انرژی (LEA) و اختلالات خوردن (DE) از نگرانی‌های مهم سلامت در ورزشکاران زن هستند، اما بروز و هم‌زمانی آن‌ها در زمینه‌های ورزش‌های تیمی، به‌ویژه والیبال، کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. این مطالعه مقطعی به‌صورت پیمایش آنلاین، نسبت ورزشکارانی را که به‌طور کلی و در سطوح مختلف رقابتی در معرض خطر LEA و DE قرار دارند، بررسی کرده و هم‌زمانی بین این دو طبقه‌بندی خطر را در بازیکنان والیبال زن در ترکیه با استفاده از پرسشنامه Low Energy Availability in Females Questionnaire (LEAF-Q) و آزمون نگرش‌های خوردن ۲۶ (EAT-26) ارزیابی نمود. همچنین همبستگی بین نمره کل EAT-26 و نمره کل و نمرات حوزه‌های مختلف LEAF-Q را بررسی کرد. در مجموع ۲۱۳ ورزشکار که از طریق نمونه‌گیری در دسترس غیرتصادفی جذب شدند، برای ارزیابی خطر LEA و خطر DE به‌ترتیب، پرسشنامه LEAF-Q و EAT-26 را تکمیل کردند. در این نمونه، ۳۳.۳٪ از ورزشکاران در معرض خطر LEA طبقه‌بندی شدند و تفاوتی در سطوح مختلف رقابتی مشاهده نشد (p = ۰.۸۲۵). در مجموع ۱۷.۴٪ در معرض خطر DE قرار داشتند که این میزان در سطوح رقابتی متفاوت بود و بالاترین نسبت در میان ورزشکاران لیگ دوم والیبال زنان ترکیه مشاهده شد (p = ۰.۰۳۴). خطر LEA و خطر DE در ۱۰.۳٪ از نمونه به‌طور هم‌زمان مشاهده شد و خطر DE با افزایش شانس خطر LEA همراه بود (OR خام = ۳.۸۰، ۹۵٪ CI: ۱.۸۲–۷.۹۲). نمره کل EAT-26 با نمره کل LEAF-Q و نمره عملکرد دستگاه گوارش (p < ۰.۰۰۱) و نمره سابقه آسیب‌دیدگی (p = ۰.۰۰۴) همبستگی مثبت داشت، اما با نمره عملکرد قاعدگی همبستگی نداشت (p = ۰.۱۳۳). این نتایج نشان می‌دهد که خطر LEA در این نمونه به‌طور شایع شناسایی شد، خطر DE نسبتاً کمتر بود و هم‌زمانی آن‌ها تنها جزئی بود که بر اهمیت غربالگری هر دو خطر به‌جای فرض یکی بر اساس دیگری تأکید می‌کند.