Insecurity has become a significant threat to the effective delivery of basic education in Nigeria, particularly in communities affected by banditry, kidnapping, armed attacks, and communal violence. This study examined the influence of insecurity on teaching-learning outcomes in Universal Basic Education primary schools in Kagarko Local Government Area, Kaduna State, Nigeria. Specifically, it investigated the effects of insecurity on pupils’ academic performance and school attendance and identified strategies for reducing its adverse effects. The study adopted a qualitative documentary research design and relied on secondary data obtained from government publications, policy documents, institutional reports, international organisations, and peer-reviewed journal articles. The selected documents were analysed using qualitative content analysis and organised according to the study’s major themes. The findings revealed that insecurity negatively affects pupils’ academic performance by reducing instructional time, disrupting curriculum coverage, weakening concentration, and creating fear within the learning environment. It also reduces school attendance as parents may prevent their children from attending school because of kidnapping, attacks, unsafe travel routes, and instability within surrounding communities. Consequently, insecurity undermines the implementation of Universal Basic Education by limiting regular participation and disrupting stable teaching and learning conditions. The study concludes that ensuring school safety is essential for achieving the objectives of free and compulsory basic education. It recommends strengthening school security, implementing the Minimum Standards for Safe Schools, improving community participation, providing psychosocial support, protecting routes to school, establishing emergency response systems, and adopting flexible learning arrangements during periods of disruption.
Abstract Purpose Forced migration increases vulnerability to exploitation. Globally, around 50 million people are affected by human trafficking, which often involves trauma with negative mental health effects. Forced migrants already face elevated risks of PTSD, depression, and anxiety, yet the specific association of trafficking on their mental health remains unclear. Methods Symptoms of posttraumatic stress disorder (PTSD), depression, anxiety, and overall stress were assessed using standardized screening instruments (PC-PTSD-5, PHQ-4, and the Distress Thermometer). Experiences of human trafficking were measured with a modified version of the Adult Human Trafficking Screening Tool (AHTST) among forced migrants in Germany. Missing data were handled using multiple imputation. Logistic regression analyses were conducted to examine the association between human trafficking and positive screenings for the respective mental health conditions. Results A total of N = 1108 forced migrants participated in the study. Depending on the imputation model, between 49% and 56% of all participants screened positive for PTSD, 60% to 71% for depression, and 41% to 52% for an anxiety disorder. Among participants who screened positive for these mental health conditions, a positive screen for human trafficking was associated with a 30–40% higher probability of screening positive for PTSD and a 15% to 20% higher probability of screening positive for depression or anxiety disorder. Conclusions Forced migrants with a history of human trafficking are at elevated risk for PTSD, depression, and anxiety than those without, underscoring the need for early identification and tailored psychosocial support.
Bullying victimization is an important public health concern that has been linked to adverse psychological outcomes among adolescents. The study used mental health well-being data collected in the most recent Bangladesh Adolescent Health and Wellbeing Survey (2019–2020) (BAHWS). A total of 9,116 adolescents aged 15–19 years with complete depression data were included in the analysis. A three-level linear mixed-effects model was employed to account for the hierarchical structure of the survey, with adolescents nested within primary sampling units and districts. Additional analyses examined gender and marital status interactions, subgroup differences, and the cumulative association between multiple forms of bullying and depressive symptoms using a composite bullying measure. The findings revealed that verbal bullying (β = 1.39, p < 0.001) and cyberbullying (β = 1.15, p = 0.012) were independently associated with higher depressive symptom scores. The association between physical bullying and depressive symptoms differed significantly by gender, whereas interactions of gender with verbal and cyberbullying were not statistically significant. Exploratory subgroup analyses showed variation in the magnitude of estimated associations across ever-married females, unmarried females, and unmarried males. A graded association was observed for cumulative bullying exposure: compared with adolescents reporting no bullying exposure, those exposed to on (β = 1.25), two (β = 2.61), and three (β = 4.99) bullying types had progressively higher depressive symptom scores (all p < 0.001). Adolescent Age, Current school or college attendance and higher household wealth were associated with lower depressive symptom scores. Bullying victimization, particularly verbal bullying, cyberbullying, and exposure to multiple forms of bullying, was associated with higher depressive symptoms among Bangladeshi adolescents. These findings highlight the need for comprehensive bullying prevention strategies and accessible psychosocial support services, with particular attention to adolescents experiencing multiple forms of bullying and other vulnerable groups.
This study explored the academic validation experiences of internal migrant college students and their implications for proposed psychosocial support activities. Specifically, it examined forms of academic validation, their influence on psychosocial well-being and academic persistence, and challenges in obtaining institutional support. Using a qualitative research design and Interpretative Phenomenological Analysis, the study examined interview accounts from eight internal migrant college students at Cavite State University–Main Campus during the academic year 2025–2026. Findings revealed that students experienced academic validation through faculty recognition, constructive feedback, peer encouragement, and academic achievements. Such experiences fostered motivation, confidence, belonging, and continued academic engagement. Conversely, limited recognition contributed to discouragement, self-doubt, and emotional distress. Participants also described homesickness, social isolation, language barriers, unfamiliar cultural practices, communication difficulties, and hesitation in seeking academic or emotional assistance. Despite these challenges, personal resilience, supportive classmates, and determination helped students adjust and persist in their studies. Based on the findings, the study proposed the BRIDGE Program, emphasizing peer mentoring, support circles, cultural integration, wellness activities, academic assistance, counseling, and opportunities for emotional expression. The study concluded that academic validation and accessible psychosocial support are important to the adjustment and educational persistence of internal migrant students. It aligns with Sustainable Development Goal 3, Good Health and Well-Being; Goal 4, Quality Education; and Goal 10, Reduced Inequalities. Its potential sustainability contribution lies in guiding inclusive institutional support practices that strengthen student welfare, social belonging, and equitable participation in higher education. These practices may also encourage more responsive and supportive campus communities.
While extensive research has examined refugee students’ educational adaptation in host countries, the educational reintegration phase following voluntary return remains underexplored. This qualitative study investigates the linguistic and academic adaptation experiences of Syrian students transitioning from Turkish-medium education in Türkiye to Arabic-medium schooling in Syria after voluntary return. The study addresses an overarching question: how do returnee students experience the linguistic, academic, social, and psychosocial dimensions of this reverse educational transition? Using an exploratory qualitative design, data were collected through a seven-item open-ended written questionnaire from 15 middle-school students who had received several years of formal schooling in Türkiye. Qualitative content analysis revealed that return does not constitute a simple linguistic recovery, but rather a reverse academic transition characterized by profound difficulties with academic Arabic, conceptual transfer, written production, and in-class assessment practices. The findings indicate that students’ challenges were shaped not only by uneven Arabic literacy development but also by curriculum misalignment, pedagogical practices that participants perceived as more teacher-directed, limited peer interaction, and assessment practices that they perceived as unclear. Furthermore, psychosocial pressures, including re-migration-related distress, concentration difficulties, and increased family responsibilities, complicated their academic adaptation. Ultimately, these struggles reflect systemic institutional and contextual mismatches rather than individual deficits. By conceptualizing return as a distinct educational phase, this study contributes to the broader discourses on refugee education and bilingualism. The implications underscore the critical need for academic Arabic bridging programs, background-sensitive assessment frameworks, psychosocially responsive pedagogies, and school-based psychosocial support to ensure equitable reintegration into Arabic-medium schooling.
در حالی که پژوهشهای گستردهای به بررسی سازگاری آموزشی دانشآموزان پناهنده در کشورهای میزبان پرداختهاند، مرحله بازپذیری آموزشی پس از بازگشت داوطلبانه همچنان کمتر مورد توجه قرار گرفته است. این مطالعه کیفی به بررسی تجارب سازگاری زبانی و تحصیلی دانشآموزان سوری میپردازد که پس از بازگشت داوطلبانه از آموزش به زبان ترکی در ترکیه به مدرسه عربیزبان در سوریه منتقل شدهاند. این پژوهش به یک پرسش کلی میپردازد: دانشآموزان بازگشته چگونه ابعاد زبانی، تحصیلی، اجتماعی و روانیاجتماعی این گذار معکوس آموزشی را تجربه میکنند؟ با استفاده از طرح کیفی اکتشافی، دادهها از طریق پرسشنامه کتبی هفتسؤالی بازپاسخ از ۱۵ دانشآموز مقطع راهنمایی که چندین سال آموزش رسمی در ترکیه دیده بودند، گردآوری شد. تحلیل محتوای کیفی نشان داد که بازگشت صرفاً به معنای بازیابی ساده زبانی نیست، بلکه گذار تحصیلی معکوسی است که با دشواریهای عمیق در زبان عربی علمی، انتقال مفهومی، تولید نوشتاری و شیوههای ارزشیابی کلاسی همراه است. یافتهها نشان میدهد که چالشهای دانشآموزان نه تنها ناشی از رشد نامتوازن سواد عربی، بلکه ناشی از عدم انطباق برنامه درسی، شیوههای آموزشی معلممحورتر از نگاه شرکتکنندگان، تعامل محدود با همسالان و شیوههای ارزشیابی مبهم از دیدگاه آنان بوده است. همچنین فشارهای روانیاجتماعی، از جمله تنشهای مرتبط با مهاجرت مجدد، دشواریهای تمرکز و افزایش مسئولیتهای خانوادگی، سازگاری تحصیلی آنان را پیچیدهتر کرده است. در نهایت، این مشکلات بازتابی از ناسازگاریهای نهادی و زمینهای نظاممند است و نه کمبودهای فردی. با مفهومپردازی بازگشت به عنوان یک مرحله آموزشی متمایز، این مطالعه به گفتمانهای گستردهتر آموزش پناهندگان و دوزبانگی کمک میکند. پیامدهای پژوهش بر ضرورت برنامههای پل زبانی برای عربی علمی، چارچوبهای ارزشیابی حساس به پیشینه، رویکردهای آموزشی پاسخگو به نیازهای روانیاجتماعی و حمایت روانیاجتماعی مبتنی بر مدرسه برای تضمین بازپذیری عادلانه در مدارس عربیزبان تأکید دارد.
Mental health and psychosocial wellbeing among migrant workers and their families are important public health concerns in Nepal. The PARBARDHAN project used a community-based approach to strengthen mental health and psychosocial support, community participation, and local service capacity in migration-affected communities. This study describes psychosocial wellbeing at endline evaluation and compares findings descriptively with baseline and midline . A cross-sectional, mixed-methods endline evaluation was conducted in Salyan and Kailali districts of Nepal. The quantitative component included 245 project beneficiaries aged 16–80 yearsincluding20 (8.2%) migrant/returnee workers and 225 (91.8%) family/community respondents; 216 (88.2%) reported having a family member currently abroad. Psychological distress was assessed using the General Health Questionnaire (GHQ-12), and anxiety and depression the Hopkins Symptom Checklist (HSCL-25). Life satisfaction and subjective happiness were assessed. Qualitative interviews and focus group discussions provided contextual information on project implementation and perceived effects. Quantitative data were analysed using descriptive statistics while qualitative data were analysed using framework analysis. Data were collected from3-26 February, 2026. At endline, 34.7% screened positive for psychological distress, while 8.2% screened positive for anxiety and 5.3% for depression (5.3%). Compared with baseline and midline assessment rounds, anxiety and depression screening positivity was lower at endline, whereas probable psychological distress was higher. Qualitative findings indicated increased mental health awareness, greater willingness to seek support, perceived reductions in stigma, and support through self-help groups, peer groups counselling, and community activities. However, substantial dissatisfaction with life was also reported. Because the evaluation rounds used independent cross-sectional samples, the observed differences cannot be interpreted as within-person changes or attributed causally to the PARBARDHAN intervention. The findings indicate the perceived value of community-based mental health and psychosocial support while highlighting continuing economic insecurity, family separation, and other structural factors affecting psychosocial wellbeing.
سلامت روان و رفاه روانیاجتماعی در میان کارگران مهاجر و خانوادههای آنان از دغدغههای مهم بهداشت عمومی در نپال است. پروژه PARBARDHAN با رویکرد مبتنی بر جامعه به تقویت حمایتهای سلامت روان و روانیاجتماعی، مشارکت اجتماعی و ظرفیت خدمات محلی در جوامع متاثر از مهاجرت پرداخت. این مطالعه رفاه روانیاجتماعی را در ارزیابی نهایی توصیف کرده و یافتهها را به صورت توصیفی با خط پایه و میاندوره مقایسه میکند. ارزیابی نهایی مقطعی با روشهای ترکیبی در مناطق Salyan و Kailali نپال انجام شد. بخش کمی شامل ۲۴۵ نفر از بهرهمندان پروژه در بازه سنی ۱۶ تا ۸۰ سال بود که از این میان ۲۰ نفر (۸.۲٪) کارگر مهاجر/بازگشته و ۲۲۵ نفر (۹۱.۸٪) از اعضای خانواده/جامعه بودند؛ ۲۱۶ نفر (۸۸.۲٪) گزارش دادند که یکی از اعضای خانوادهشان در حال حاضر در خارج از کشور است. پریشانی روانشناختی با استفاده از پرسشنامه سلامت عمومی (GHQ-12) و اضطراب و افسردگی با فهرست نشانههای هاپکینز (HSCL-25) ارزیابی شد. رضایت از زندگی و شادی ذهنی نیز مورد سنجش قرار گرفت. مصاحبههای کیفی و بحثهای گروهی متمرکز اطلاعات زمینهای درباره اجرای پروژه و اثرات ادراکشده را فراهم کردند. دادههای کمی با استفاده از آمار توصیفی و دادههای کیفی با تحلیل چارچوبی تحلیل شدند. دادهها از ۳ تا ۲۶ فوریه ۲۰۲۶ جمعآوری شد. در ارزیابی نهایی، ۳۴.۷٪ از نظر پریشانی روانشناختی مثبت غربال شدند، در حالی که ۸.۲٪ از نظر اضطراب و ۵.۳٪ از نظر افسردگی (۵.۳٪) مثبت بودند. در مقایسه با ارزیابیهای خط پایه و میاندوره، میزان مثبت بودن غربالگری اضطراب و افسردگی در ارزیابی نهایی کمتر بود، در حالی که احتمال پریشانی روانشناختی بیشتر بود. یافتههای کیفی نشاندهنده افزایش آگاهی سلامت روان، تمایل بیشتر به جستجوی حمایت، کاهش ادراکشده انگ و حمایت از طریق گروههای خودیاری، مشاوره گروههای همسالان و فعالیتهای اجتماعی بود. با این حال، نارضایتی قابل توجهی از زندگی نیز گزارش شد. از آنجا که نمونههای ارزیابی در هر مرحله مقطعی و مستقل بودند، تفاوتهای مشاهدهشده را نمیتوان به عنوان تغییرات درونفردی یا به طور علّی به مداخله PARBARDHAN نسبت داد. یافتهها ارزش ادراکشده حمایت سلامت روان و روانیاجتماعی مبتنی بر جامعه را نشان میدهد و در عین حال بر تداوم ناامنی اقتصادی، جدایی خانوادگی و سایر عوامل ساختاری موثر بر رفاه روانیاجتماعی تاکید میکند.
Abstract This study investigated the effect of family planning services on the psychosocial well-being of persons with hearing impairment in Buea Sub-Division, Cameroon. The study adopted a quasi-experimental research design, complemented by qualitative data, involving an experimental group and a control group. Twelve participants were involved in the family planning intervention assessment, with six assigned to each group. Data were collected through pre-test and post-test assessments of psychosocial well-being, complemented by participants' testimonies. Quantitative data were analysed using descriptive statistics and independent-samples t-tests, while qualitative responses were examined thematically. Findings revealed no statistically significant differences in psychosocial well-being between the experimental and control groups at pre-test (p > .05). However, following the family planning counselling intervention, participants in the experimental group demonstrated significantly higher psychosocial well-being scores (M = 135.83) than those in the control group (M = 75.67), with a statistically significant overall difference (t = 7.608, p < .001). Significant improvements were observed across all six dimensions of psychosocial well-being, particularly environmental mastery, positive interpersonal relationships, autonomy and self-acceptance. Qualitative findings further revealed improved reproductive health knowledge, increased self-confidence, reduced fear, enhanced communication with partners and greater autonomy in reproductive decision-making. The study concluded that accessible family planning counselling significantly improves the psychosocial well-being of persons with hearing impairment. It recommended integrating disability-inclusive family planning counselling, qualified sign language interpretation and psychosocial support into reproductive healthcare services to promote equitable access, reproductive autonomy and psychological well-being. Keywords Family Planning ServicesPsychosocial Well-BeingHearing ImpairmentReproductive Health CounsellingQuasi-Experimental DesignBuea Municipality
چکیده: این پژوهش به بررسی تأثیر خدمات تنظیم خانواده بر بهزیستی روانیاجتماعی افراد دارای اختلال شنوایی در بخش بوا، کامرون پرداخت. طرح پژوهش از نوع شبهآزمایشی و با دادههای کیفی تکمیل شد و شامل یک گروه آزمایش و یک گروه کنترل بود. دوازده شرکتکننده در ارزیابی مداخله تنظیم خانواده مشارکت داشتند که شش نفر در هر گروه قرار گرفتند. دادهها از طریق ارزیابیهای پیشآزمون و پسآزمون بهزیستی روانیاجتماعی و همچنین شهادتهای شرکتکنندگان گردآوری شد. دادههای کمی با استفاده از آمار توصیفی و آزمون t مستقل تحلیل گردید و پاسخهای کیفی به صورت موضوعی بررسی شد. یافتهها نشان داد که در مرحله پیشآزمون، تفاوت معناداری از نظر آماری در بهزیستی روانیاجتماعی بین گروه آزمایش و کنترل وجود نداشت (p > .05). با این حال، پس از مداخله مشاوره تنظیم خانواده، شرکتکنندگان گروه آزمایش نمرات بهزیستی روانیاجتماعی به طور معناداری بالاتری (M = 135.83) نسبت به گروه کنترل (M = 75.67) کسب کردند و تفاوت کلی معناداری مشاهده شد (t = 7.608, p < .001). بهبودهای معناداری در هر شش بعد بهزیستی روانیاجتماعی، به ویژه تسلط بر محیط، روابط مثبت بینفردی، خودمختاری و پذیرش خود مشاهده گردید. یافتههای کیفی نیز نشاندهنده بهبود دانش سلامت باروری، افزایش اعتماد به نفس، کاهش ترس، ارتقای ارتباط با شریک زندگی و خودمختاری بیشتر در تصمیمگیریهای باروری بود. پژوهش نتیجه گرفت که مشاوره تنظیم خانواده در دسترس، به طور معناداری بهزیستی روانیاجتماعی افراد دارای اختلال شنوایی را بهبود میبخشد. همچنین، ادغام مشاوره تنظیم خانواده فراگیر برای افراد دارای معلولیت، تفسیر زبان اشاره تخصصی و حمایت روانیاجتماعی در خدمات سلامت باروری به منظور ارتقای دسترسی عادلانه، خودمختاری باروری و بهزیستی روانشناختی توصیه شد.
This cultural case study examines a community-based, trans-led psychosocial support service provided by the Greek Transgender Support Association (GTSA) between 2010 and 2025. Operating within a context of limited public provision of gender-affirming mental health services, the GTSA Psychotherapy and Gender-Affirming Care Team supported 380 transgender and gender-diverse individuals through more than 3,567 h of individual psychotherapy and at least 620 h of group-based interventions. Most service users sought support in relation to social, legal, and medical aspects of gender transition, while approximately one-third presented with suicidal ideation during intake or follow-up. Only one adult case of detransition was documented, followed by later retransition, and no completed suicides were recorded among individuals engaged in continuous follow-up. Key features of the service included continuity of care, explicitly depathologizing clinical practices, cultural humility, and the integration of psychosocial support with practical and advocacy-oriented interventions. Drawing on aggregated service records and situating the analysis within Greece’s socio-cultural and institutional landscape, this case study documents sustained demand for accessible, affirming, low-threshold psychosocial care in a context of institutional absence and structural stigma.
این مطالعه موردی فرهنگی به بررسی یک خدمت حمایت روانیاجتماعی جامعهمحور و با رهبری افراد ترنس، ارائهشده توسط انجمن حمایت از ترنسجندرهای یونان (GTSA) در بازه زمانی ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۵ میپردازد. این خدمت در بستری از فقدان ارائه عمومی خدمات سلامت روان تأییدکننده جنسیت فعالیت داشته است. تیم رواندرمانی و مراقبت تأییدکننده جنسیت GTSA به ۳۸۰ فرد ترنسجندر و دارای تنوع جنسیتی از طریق بیش از ۳٬۵۶۷ ساعت رواندرمانی فردی و حداقل ۶۲۰ ساعت مداخلات گروهی حمایت ارائه کرده است. اکثر استفادهکنندگان از خدمات، بهدنبال حمایت در زمینههای اجتماعی، حقوقی و پزشکی گذار جنسیتی بودهاند، در حالی که تقریباً یکسوم از آنان در زمان پذیرش یا پیگیری، با افکار خودکشی مواجه بودهاند. تنها یک مورد بزرگسال از بازگشت از گذار جنسیتی ثبت شده است که پس از آن مجدداً گذار انجام شده و هیچ مورد خودکشی کامل در میان افرادی که پیگیری مستمر داشتهاند، گزارش نشده است. ویژگیهای کلیدی این خدمت شامل تداوم مراقبت، رویکردهای بالینی آشکارا غیربیمارگونساز، فروتنی فرهنگی و ادغام حمایت روانیاجتماعی با مداخلات عملی و مبتنی بر حمایتگری بوده است. با استفاده از دادههای تجمیعشده خدمات و قرار دادن تحلیل در بستر اجتماعیفرهنگی و نهادی یونان، این مطالعه موردی تقاضای پایدار برای مراقبت روانیاجتماعی قابل دسترس، تأییدکننده و کممانع را در شرایط فقدان نهادی و انگ ساختاری مستند میکند.
BACKGROUND: Poor sleep quality is a global health concern among nurses, particularly in high-intensity settings. Unpredictable workloads, extended shifts and high patient acuity compromise sleep quality, negatively affecting nurses' well-being and patient outcomes. AIM: To describe the perceived sleep quality of nurses working in high-intensity settings. STUDY DESIGN: A qualitative descriptive design was used. Purposive sampling was used to select participants who met the inclusion criteria. Data were collected through three semi-structured focus group discussions with 21 nurses working in high-intensity units of an academic hospital in Gauteng, South Africa. Thematic analysis was used to analyse data manually, and the COREQ guidelines were followed. FINDINGS: Three major themes emerged: barriers to quality sleep, consequences of poor sleep and coping mechanisms. Participants described environmental, occupational, organisational and domestic barriers to quality sleep, including community noise, long working hours, staff shortages, inadequate resources and family responsibilities. Poor sleep was associated with emotional exhaustion, impaired concentration and perceived patient safety risks. Participants reported using pharmacological and non-pharmacological strategies to manage fatigue and sleep difficulties. CONCLUSIONS: This study highlights that sleep disruption among nurses working in high-intensity settings is shaped by environmental, occupational, organisational, community and family-related factors. Poor sleep was perceived to be associated with emotional exhaustion, impaired concentration, patient safety concerns and reliance on adaptive and maladaptive coping strategies to manage fatigue and insomnia. These findings suggest that sleep disruption is a systemic issue requiring organisational and context-sensitive interventions to improve nurses' well-being and patient care outcomes. RELEVANCE TO CLINICAL PRACTICE: Improving nurses' well-being and patient safety requires interventions that address the organisational, environmental and social contributors to sleep disruption. Supportive practice environments, adequate staffing, fatigue management initiatives and psychosocial support may improve sleep quality, reduce emotional exhaustion and clinical errors and enhance nurse well-being and patient care outcomes.
زمینه: کیفیت پایین خواب یکی از نگرانیهای جهانی سلامت در میان پرستاران، بهویژه در محیطهای با شدت بالا است. حجم کار غیرقابل پیشبینی، شیفتهای طولانی و شدت بالای وضعیت بیماران، کیفیت خواب را به خطر میاندازد و بهزیستی پرستاران و پیامدهای بیماران را به طور منفی تحت تأثیر قرار میدهد. هدف: توصیف کیفیت خواب ادراکشده پرستاران شاغل در محیطهای با شدت بالا. طرح مطالعه: از طرح توصیفی کیفی استفاده شد. نمونهگیری هدفمند برای انتخاب شرکتکنندگانی که معیارهای ورود را داشتند، به کار رفت. دادهها از طریق سه جلسه بحث گروهی نیمهساختاریافته با ۲۱ پرستار شاغل در واحدهای با شدت بالای یک بیمارستان دانشگاهی در Gauteng، آفریقای جنوبی جمعآوری شد. تحلیل دادهها به صورت دستی و با استفاده از تحلیل تماتیک انجام شد و دستورالعملهای COREQ رعایت گردید. یافتهها: سه تم اصلی استخراج شد: موانع کیفیت خواب، پیامدهای خواب ضعیف و راهبردهای مقابلهای. شرکتکنندگان موانع محیطی، شغلی، سازمانی و خانوادگی کیفیت خواب را توصیف کردند، از جمله سر و صدای محیطی، ساعات کاری طولانی، کمبود نیرو، منابع ناکافی و مسئولیتهای خانوادگی. خواب ضعیف با فرسودگی هیجانی، اختلال در تمرکز و خطرات ادراکشده برای ایمنی بیمار مرتبط بود. شرکتکنندگان گزارش دادند که برای مدیریت خستگی و مشکلات خواب، از راهبردهای دارویی و غیردارویی استفاده میکنند. نتیجهگیری: این مطالعه نشان میدهد که اختلال خواب در میان پرستاران شاغل در محیطهای با شدت بالا تحت تأثیر عوامل محیطی، شغلی، سازمانی، اجتماعی و خانوادگی قرار دارد. خواب ضعیف با فرسودگی هیجانی، اختلال تمرکز، نگرانیهای ایمنی بیمار و اتکاء به راهبردهای مقابلهای سازگار و ناسازگار برای مدیریت خستگی و بیخوابی ادراک میشود. این یافتهها حاکی از آن است که اختلال خواب یک مسئله نظاممند است که نیازمند مداخلات سازمانی و حساس به زمینه برای ارتقاء بهزیستی پرستاران و پیامدهای مراقبت از بیمار است. اهمیت برای عمل بالینی: ارتقاء بهزیستی پرستاران و ایمنی بیمار مستلزم مداخلاتی است که به عوامل سازمانی، محیطی و اجتماعی مؤثر بر اختلال خواب میپردازد. محیطهای کاری حمایتی، تأمین نیروی انسانی کافی، ابتکارات مدیریت خستگی و حمایت روانی-اجتماعی میتواند کیفیت خواب را بهبود بخشد، فرسودگی هیجانی و خطاهای بالینی را کاهش دهد و بهزیستی پرستار و پیامدهای مراقبت از بیمار را ارتقاء بخشد.
Introduction Perinatal bereavement can significantly affect a woman’s psychological wellbeing and shape subsequent experiences of pregnancy and motherhood. However, no studies to date have qualitatively explored the impact of different types of perinatal bereavement experiences on bonding with a subsequent baby. Thus, the present study aimed to a) explore the psychological impact a previous perinatal bereavement had on maternal bonding with their subsequent baby (throughout pregnancy and post-birth) and b) identify the psychological and psychosocial support that helped in facilitating this bond. Methods In this qualitative study, women who had experienced a perinatal bereavement and had a subsequent child (up to the age of five) were recruited and interviewed. Data were analysed using Reflexive Thematic Analysis. Results Seventeen women took part. Two main themes, with five subthemes, were developed from their interview data. Theme 1, Bracing for loss , represented how participants’ experiences of subsequent pregnancies were accompanied by a persistent worry of another loss occurring. Theme 1 also explored how participants coped with high levels of worry and how it shaped early experiences of mother-infant bonding. Theme 2, Navigating motherhood after perinatal bereavement with a subsequent baby , captured participants’ experiences of reconstructing their family narrative following the birth of a live baby. Bonding with their subsequent baby was considered in conjunction to the lost baby. This theme also focused on social influences that shaped bonding, such as access to support networks and therapy. Discussion This study was the first to explore mother-infant bonding following different types of previous perinatal bereavement. Mother-infant bonding following perinatal bereavement appeared to be a dynamic and non-linear process, shaped by worries of a potential future loss, self-preservation strategies, and mothers’ efforts to integrate their identities as a mother to both their lost and living baby. Continuing bonds with their lost baby appeared to support grief integration and increase emotional capacity for bonding with their subsequent baby. The findings from the current study emphasise the need for trauma-informed and relational approaches within perinatal services that support both maternal wellbeing and the development of the mother-infant bond.
مقدمه: سوگ پریناتال میتواند به طور قابل توجهی بر سلامت روانی زنان تأثیر بگذارد و تجربههای بعدی بارداری و مادری را شکل دهد. با این حال، تاکنون هیچ پژوهشی به طور کیفی تأثیر انواع مختلف تجربههای سوگ پریناتال بر پیوند با نوزاد بعدی را بررسی نکرده است. بنابراین، هدف پژوهش حاضر عبارت بود از: الف) بررسی تأثیر روانشناختی سوگ پریناتال قبلی بر پیوند مادرانه با نوزاد بعدی (در طول بارداری و پس از تولد) و ب) شناسایی حمایتهای روانشناختی و رواناجتماعی که به تسهیل این پیوند کمک کردهاند. روشها: در این مطالعه کیفی، زنانی که تجربه سوگ پریناتال داشته و صاحب فرزند بعدی (تا سن پنج سالگی) شده بودند، جذب و مصاحبه شدند. دادهها با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی تحلیل شدند. یافتهها: هفده زن در پژوهش شرکت کردند. از دادههای مصاحبه دو تم اصلی با پنج زیرتم استخراج شد. تم اول، «آمادگی برای فقدان»، نمایانگر آن بود که تجربههای بارداری بعدی شرکتکنندگان با نگرانی مداوم از وقوع فقدان مجدد همراه بود. این تم همچنین به بررسی راهبردهای مقابلهای شرکتکنندگان با سطوح بالای نگرانی و تأثیر آن بر تجربههای اولیه پیوند مادر-نوزاد پرداخت. تم دوم، «پیمایش مادری پس از سوگ پریناتال با فرزند بعدی»، تجربههای شرکتکنندگان در بازسازی روایت خانوادگی پس از تولد نوزاد زنده را منعکس کرد. پیوند با نوزاد بعدی در کنار نوزاد از دست رفته مورد توجه قرار گرفت. این تم همچنین بر تأثیرات اجتماعی شکلدهنده پیوند، مانند دسترسی به شبکههای حمایتی و درمان، تمرکز داشت. بحث: این پژوهش نخستین مطالعهای است که پیوند مادر-نوزاد پس از انواع مختلف سوگ پریناتال قبلی را بررسی میکند. پیوند مادر-نوزاد پس از سوگ پریناتال فرایندی پویا و غیرخطی به نظر میرسد که تحت تأثیر نگرانی از فقدان احتمالی آینده، راهبردهای حفظ خود و تلاش مادران برای ادغام هویت خود به عنوان مادر هر دو نوزاد از دست رفته و زنده قرار دارد. تداوم پیوند با نوزاد از دست رفته به نظر میرسد به یکپارچگی سوگ و افزایش ظرفیت هیجانی برای پیوند با نوزاد بعدی کمک میکند. یافتههای این مطالعه بر ضرورت رویکردهای مبتنی بر تروما و رابطهمحور در خدمات پریناتال که از سلامت روانی مادر و رشد پیوند مادر-نوزاد حمایت میکنند، تأکید دارد.
Introduction The rapid digitalization of services for migrant populations has transformed the ways in which information, guidance, and social support are delivered. However, existing research has primarily focused on clinical digital mental health interventions or on migrants' own uses of digital technologies, paying considerably less attention to digital devices developed by public institutions and community organizations. This study comparatively analyzes four digital intervention devices implemented in Spain and Argentina, two public and two community-based, to examine how they may contribute to psychosocial well-being from a social determinants of health perspective. Methods and Results Using a qualitative design based on digital ethnography and comparative thematic content analysis, the study explores the characteristics, functions, and intervention strategies of these digital resources, with particular attention to their roles in information provision, guidance, psychosocial support, and community participation. The findings show that these digital resources function as hybrid intervention ecosystems that integrate technological tools, professional support, and community networks rather than merely providing information. Four predominant intervention models were identified: administrative-information, institutional guidance and service access, rights-based community, and community guidance, accompaniment, and referral. Discussion Together, these models offer a novel analytical framework for understanding the diverse roles of digital interventions in migration contexts. Rather than providing direct therapeutic care, these devices contribute to psychosocial well-being by reducing barriers to access, strengthening social support networks, promoting rights, and facilitating connections with specialized services. By shifting the focus from clinical digital health to digital social intervention ecosystems, this study expands current debates on digital interventions for migrant populations and provides practical implications for the development of more inclusive, accessible, and culturally responsive digital resources aimed at promoting psychosocial well-being.
مقدمه: دیجیتالی شدن سریع خدمات برای جمعیتهای مهاجر، شیوههای ارائه اطلاعات، راهنمایی و حمایت اجتماعی را دگرگون کرده است. با این حال، پژوهشهای موجود عمدتاً بر مداخلات بالینی سلامت روان دیجیتال یا بر استفاده مهاجران از فناوریهای دیجیتال تمرکز داشتهاند و به ابزارهای دیجیتالی که توسط نهادهای عمومی و سازمانهای اجتماعی توسعه یافتهاند، توجه بسیار کمتری شده است. این مطالعه به صورت مقایسهای چهار ابزار مداخله دیجیتال اجرا شده در اسپانیا و آرژانتین، دو مورد عمومی و دو مورد مبتنی بر جامعه را تحلیل میکند تا بررسی نماید که چگونه این ابزارها میتوانند از منظر عوامل اجتماعی تعیینکننده سلامت به بهزیستی روانیاجتماعی کمک کنند. روشها و نتایج: با استفاده از طراحی کیفی مبتنی بر قومنگاری دیجیتال و تحلیل محتوای مقایسهای تماتیک، این پژوهش ویژگیها، کارکردها و راهبردهای مداخلهای این منابع دیجیتال را با تمرکز ویژه بر نقش آنها در ارائه اطلاعات، راهنمایی، حمایت روانیاجتماعی و مشارکت اجتماعی بررسی میکند. یافتهها نشان میدهد که این منابع دیجیتال به عنوان اکوسیستمهای مداخلهای ترکیبی عمل میکنند که ابزارهای فناورانه، حمایت حرفهای و شبکههای اجتماعی را ادغام مینمایند و صرفاً به ارائه اطلاعات محدود نمیشوند. چهار الگوی غالب مداخله شناسایی شد: اطلاعات اداری، راهنمایی نهادی و دسترسی به خدمات، جامعهمحور مبتنی بر حقوق، و راهنمایی، همراهی و ارجاع اجتماعی. بحث: این الگوها در مجموع چارچوب تحلیلی نوینی برای درک نقشهای متنوع مداخلات دیجیتال در زمینه مهاجرت ارائه میدهند. این ابزارها به جای ارائه مراقبت درمانی مستقیم، با کاهش موانع دسترسی، تقویت شبکههای حمایت اجتماعی، ترویج حقوق و تسهیل ارتباط با خدمات تخصصی، به بهزیستی روانیاجتماعی کمک میکنند. با تغییر تمرکز از سلامت دیجیتال بالینی به اکوسیستمهای مداخله اجتماعی دیجیتال، این مطالعه مباحث جاری درباره مداخلات دیجیتال برای جمعیتهای مهاجر را گسترش داده و پیامدهای عملی برای توسعه منابع دیجیتال فراگیرتر، قابل دسترستر و پاسخگوتر به فرهنگ با هدف ارتقای بهزیستی روانیاجتماعی ارائه میدهد.
Introduction/Objective Armed conflicts threaten maternal and neonatal health, yet evidence on neonatal outcomes remains fragmented. This scoping review mapped evidence on armed conflict’s impact on neonatal health and identified pathways influencing outcomes. Methods This scoping review followed Arksey and O’Malley’s framework and PRISMA-ScR guidelines. MEDLINE/PubMed, Web of Science, Embase, Global Health (CABI), and CINAHL were searched, supplemented by Google Scholar and reference-list screening. Articles published from 2006 to 2025 reporting neonatal health outcomes (0-28 days) in conflict-affected settings were included. Maternal and pregnancy-related factors were considered when linked to neonatal outcomes. Twenty-nine articles were synthesized thematically. Results Four overarching themes emerged: (1) war-driven neonatal adversity, (2) health system collapse impact, (3) risks associated with alternative and non-formal care practices, and (4) stress-associated biological and epigenetic changes. Armed conflict was associated with increased neonatal mortality, preterm birth, low birth weight, congenital anomalies, and neonatal morbidity. Pathways included violence exposure, healthcare disruption, displacement, food insecurity, environmental hazards, and maternal psychological stress. Discussion Conflict affects neonatal health through interconnected biological, social, environmental, and health system pathways. Health system disruption, reduced access to skilled care, unsafe care practices, and maternal stress may compound adverse outcomes. Emerging evidence of epigenetic changes suggests potential longer-term consequences and underscores the need for integrated humanitarian and health system responses. Conclusion Priorities include strengthening health system resilience, ensuring continuity of maternal-newborn services, and integrating context-appropriate maternal mental health and psychosocial support. Further research should identify feasible, culturally responsive, and scalable interventions in underrepresented and protracted conflict settings.
مقدمه/هدف: درگیریهای مسلحانه سلامت مادران و نوزادان را تهدید میکند، اما شواهد مربوط به پیامدهای نوزادی پراکنده است. این مرور گسترده به ترسیم شواهد مربوط به تأثیر درگیری مسلحانه بر سلامت نوزادان و شناسایی مسیرهای مؤثر بر پیامدها پرداخت. روشها: این مرور گسترده بر اساس چارچوب Arksey و O’Malley و دستورالعملهای PRISMA-ScR انجام شد. پایگاههای MEDLINE/PubMed، Web of Science، Embase، Global Health (CABI) و CINAHL جستوجو شدند و این جستوجو با استفاده از Google Scholar و بررسی فهرست منابع تکمیل گردید. مقالات منتشرشده از سال 2006 تا 2025 که پیامدهای سلامت نوزادان (0 تا 28 روز) را در محیطهای متاثر از درگیری گزارش کرده بودند، وارد مطالعه شدند. عوامل مرتبط با مادر و بارداری در صورتی که با پیامدهای نوزادی مرتبط بودند، مورد توجه قرار گرفتند. بیستونه مقاله به صورت موضوعی ترکیب شدند. نتایج: چهار مضمون کلی شناسایی شد: (1) مشکلات نوزادی ناشی از جنگ، (2) تأثیر فروپاشی نظام سلامت، (3) خطرات مرتبط با مراقبتهای جایگزین و غیررسمی، و (4) تغییرات زیستی و اپیژنتیکی مرتبط با استرس. درگیری مسلحانه با افزایش مرگومیر نوزادان، تولد زودرس، وزن کم هنگام تولد، ناهنجاریهای مادرزادی و بیماریهای نوزادی همراه بود. مسیرها شامل مواجهه با خشونت، اختلال در مراقبتهای بهداشتی، جابجایی، ناامنی غذایی، خطرات محیطی و استرس روانی مادر بودند. بحث: درگیری از طریق مسیرهای زیستی، اجتماعی، محیطی و نظام سلامت به هم پیوسته بر سلامت نوزادان تأثیر میگذارد. اختلال در نظام سلامت، کاهش دسترسی به مراقبت تخصصی، شیوههای مراقبتی ناایمن و استرس مادر میتواند پیامدهای نامطلوب را تشدید کند. شواهد نوظهور از تغییرات اپیژنتیکی، پیامدهای بالقوه بلندمدت را نشان میدهد و بر ضرورت پاسخهای یکپارچه بشردوستانه و نظام سلامت تأکید دارد. نتیجهگیری: اولویتها شامل تقویت تابآوری نظام سلامت، تضمین تداوم خدمات مادر و نوزاد و ادغام حمایتهای سلامت روان و رواناجتماعی متناسب با زمینه است. پژوهشهای بیشتر باید مداخلات عملی، پاسخگو به فرهنگ و قابل گسترش را در محیطهای کمتر بررسیشده و درگیریهای طولانیمدت شناسایی کند.
Mental health is a growing global concern, prompting interest in AI-driven solutions to expand access to psychosocial support. Peer support , grounded in lived experience, offers a valuable complement to professional care. However, variability in training, effectiveness, and definitions raises concerns about quality, consistency, and safety. Large Language Models (LLMs) present new opportunities to enhance peer support interactions, particularly in real-time, text-based interactions. We present and evaluate an AI-supported system with an LLM-simulated distressed client ( SimClient ), context-sensitive LLM-generated suggestions ( Suggestions ), and real-time emotion visualisations. 2 mixed-methods studies with 12 peer supporters and 6 mental health professionals (i.e., experts) examined the system’s effectiveness and implications for practice. Both groups recognised its potential to enhance training and improve interaction quality. However, we found a key tension emerged: while peer supporters engaged meaningfully, experts consistently flagged critical issues in peer supporter responses, such as missed distress cues and premature advice-giving. This misalignment highlights potential limitations in current peer support training, especially in emotionally charged contexts where safety and fidelity to best practices are essential. Our findings underscore the need for standardised, psychologically grounded training, especially as peer support scales globally. They also demonstrate how LLM-supported systems can scaffold this development–if designed with care and guided by expert oversight. This work contributes to emerging conversations on responsible AI integration in mental health and the evolving role of LLMs in augmenting peer-delivered care.
سلامت روان به عنوان یک نگرانی جهانی رو به رشد، موجب افزایش علاقه به راهحلهای مبتنی بر هوش مصنوعی برای گسترش دسترسی به حمایتهای روانیاجتماعی شدهاست. همیاری، که مبتنی بر تجربه زیسته است، مکمل ارزشمندی برای مراقبت حرفهای بهشمار میرود. با این حال، تنوع در آموزش، اثربخشی و تعاریف، نگرانیهایی را در خصوص کیفیت، یکنواختی و ایمنی ایجاد میکند. مدلهای زبانی بزرگ (LLM) فرصتهای جدیدی را برای ارتقای تعاملات همیاری، بهویژه در تعاملات متنی و بلادرنگ، فراهم میکنند. ما یک سامانه پشتیبانیشده با هوش مصنوعی را معرفی و ارزیابی میکنیم که شامل یک مراجع مضطرب شبیهسازیشده با LLM (SimClient)، پیشنهادهای تولیدشده توسط LLM متناسب با زمینه (Suggestions) و بصریسازی بلادرنگ هیجانات است. دو مطالعه آمیخته با مشارکت ۱۲ همیار و ۶ متخصص سلامت روان (یعنی کارشناسان) اثربخشی سامانه و پیامدهای آن برای عمل را بررسی کردند. هر دو گروه به پتانسیل سامانه برای ارتقای آموزش و بهبود کیفیت تعامل اذعان داشتند. با این حال، یک تنش کلیدی آشکار شد: در حالی که همیاران بهطور معناداری مشارکت داشتند، کارشناسان بهطور پیوسته مسائل انتقادی را در پاسخهای همیاران شناسایی کردند، مانند نادیدهگرفتن نشانههای اضطراب و ارائه زودهنگام توصیه. این ناهماهنگی، محدودیتهای احتمالی آموزش فعلی همیاران را، بهویژه در زمینههای هیجانی که ایمنی و پایبندی به بهترین شیوهها ضروری است، برجسته میکند. یافتههای ما بر ضرورت آموزش استاندارد و مبتنی بر اصول روانشناختی، بهویژه با گسترش جهانی همیاری، تأکید دارد. همچنین نشان میدهد که سامانههای پشتیبانیشده با LLM میتوانند این توسعه را تسهیل کنند—مشروط بر آنکه با دقت طراحی و با نظارت کارشناسان هدایت شوند. این پژوهش به بحثهای نوظهور درباره ادغام مسئولانه هوش مصنوعی در سلامت روان و نقش در حال تحول LLMها در تقویت مراقبتهای ارائهشده توسط همیاران، کمک میکند.
