contextual approach

Technological Pedagogical Content Knowledge (TPACK) is essential for effective technology integration in mathematics teaching. Despite the recognised importance of TPACK, initial teacher education (ITE) programmes consistently struggle to equip pre-service teachers (PSTs) with the knowledge necessary for this complex task, highlighting a critical gap in ITE programmes' preparedness. Through mixed-methods analysis of problem-solving logbooks and focus group interviews with 35 fourth-year PSTs at a Norwegian university, this study investigates how PSTs reflect on technology use in mathematical problem solving, and how these reflections reveal aspects of their TPACK, including the opportunities and challenges they perceive for integrating digital tools into their future teaching. Furthermore, this study identifies the opportunities and challenges they encounter when integrating technology into mathematical problem solving. The findings reveal that PSTs highlight technological knowledge as a foundational element of TPACK. They also highlight technological pedagogical knowledge and technological content knowledge for improving understanding of mathematical concepts through technology. However, the challenges they encountered, such as lack of experience, insufficient knowledge, limited motivation and poor access to reliable digital tools, show the need for ITE programmes to adopt more structured and comprehensive approaches to technology integration, aimed at enhancing PSTs' ability to incorporate technology into mathematics teaching effectively.

دانش محتوایی فناورانه-آموزشی (TPACK) برای ادغام مؤثر فناوری در آموزش ریاضیات ضروری است. با وجود اهمیت شناخته‌شده TPACK، برنامه‌های آموزش معلم اولیه (ITE) همواره در تجهیز معلمان پیش‌خدمت (PSTs) به دانش لازم برای این وظیفه پیچیده با مشکل مواجه هستند و این امر نشان‌دهنده یک شکاف اساسی در آمادگی برنامه‌های ITE است. این پژوهش با استفاده از تحلیل روش‌های ترکیبی بر دفترچه‌های حل مسئله و مصاحبه‌های گروهی متمرکز با ۳۵ معلم پیش‌خدمت سال چهارم در یک دانشگاه نروژی، بررسی می‌کند که چگونه PSTs درباره استفاده از فناوری در حل مسائل ریاضی تأمل می‌کنند و این تأملات چگونه جنبه‌هایی از TPACK آن‌ها را آشکار می‌سازد، از جمله فرصت‌ها و چالش‌هایی که برای ادغام ابزارهای دیجیتال در آموزش آینده خود درک می‌کنند. افزون بر این، این مطالعه فرصت‌ها و چالش‌هایی را که آن‌ها هنگام ادغام فناوری در حل مسائل ریاضی با آن مواجه می‌شوند، شناسایی می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که PSTs دانش فناورانه را به عنوان عنصر بنیادی TPACK برجسته می‌کنند. آن‌ها همچنین دانش فناورانه-آموزشی و دانش فناورانه-محتوایی را برای بهبود درک مفاهیم ریاضی از طریق فناوری مورد تأکید قرار می‌دهند. با این حال، چالش‌هایی که با آن مواجه شدند، مانند کمبود تجربه، دانش ناکافی، انگیزه محدود و دسترسی ضعیف به ابزارهای دیجیتال قابل اعتماد، نشان‌دهنده نیاز برنامه‌های ITE به اتخاذ رویکردهای ساختاریافته‌تر و جامع‌تر برای ادغام فناوری است تا توانایی PSTs را در ادغام مؤثر فناوری در آموزش ریاضیات ارتقا دهد.

This study examines women’s inheritance rights in Islam by integrating Fazlur Rahman’s contextual hermeneutics and maqāṣid al-sharī‘ah. Previous studies tend to be normative or limited to critiques of the 2:1 inheritance rule, with little integration of both approaches. This research uses a qualitative library research method with an interpretive-constructivist approach. Data include Qur’anic verses on inheritance, classical and contemporary tafsir, and relevant literature, analyzed through content and contextual analysis. The findings show that inheritance provisions, including the 2:1 ratio, are rooted in specific socio-historical contexts and aimed at achieving justice. From the maqāṣid perspective, inheritance law emphasizes substantive justice rather than fixed numerical shares. The study integrates hermeneutics and maqāṣid as a combined framework for interpretation. This research contributes to Islamic legal thought by offering a contextual approach that aligns textual authority with contemporary social realities.

این مطالعه به بررسی حقوق ارث زنان در اسلام با ادغام هرمنوتیک زمینه‌ای Fazlur Rahman و مقاصد الشریعه می‌پردازد. پژوهش‌های پیشین عمدتاً رویکردی هنجاری داشته یا به نقد قاعده ارث ۲ به ۱ محدود شده‌اند و کمتر به ادغام هر دو رویکرد پرداخته‌اند. این پژوهش با روش کیفی کتابخانه‌ای و رویکرد تفسیرگرایانه-سازه‌گرایانه انجام شده است. داده‌ها شامل آیات قرآن درباره ارث، تفاسیر کلاسیک و معاصر و منابع مرتبط است که از طریق تحلیل محتوا و تحلیل زمینه‌ای بررسی شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که احکام ارث، از جمله نسبت ۲ به ۱، ریشه در زمینه‌های خاص اجتماعی-تاریخی داشته و هدف آن تحقق عدالت بوده است. از منظر مقاصد، حقوق ارث بر عدالت ماهوی تأکید دارد نه بر سهام عددی ثابت. این مطالعه هرمنوتیک و مقاصد را به عنوان چارچوبی تلفیقی برای تفسیر ارائه می‌دهد. این پژوهش با ارائه رویکردی زمینه‌مند که اقتدار متنی را با واقعیت‌های اجتماعی معاصر همسو می‌کند، به اندیشه حقوقی اسلامی کمک می‌کند.

Islamic Religious Education (PAI) plays a vital role in shaping students’ religious understanding, character, and social attitudes. However, in practice, PAI instruction—particularly in the subjects of Fiqh and Islamic Cultural History (SKI)—is still often presented in a fragmented, text-based manner and lacks relevance to the ever-evolving realities of society. This paper aims to analyze the development of Fiqh and SKI materials based on an integrative-inclusive approach through contextual, historical-critical, and socio-religious relevance perspectives. The method used in this study is a qualitative approach involving a literature review through the analysis of various concepts and research findings related to the development of Islamic Education (PAI) instruction. The study’s findings indicate that the development of integrative and inclusive Fiqh and SKI curriculum materials is a key strategy for creating a more comprehensive, adaptive, and meaningful religious education. Fiqh curriculum materials need to be developed not only to provide a normative understanding of Islamic law but also to address social issues and keep pace with the times. Meanwhile, Islamic Studies instruction should be guided by a historical-critical approach so that students do not merely memorize historical events but are able to understand the values, context, and lessons contained within the development of Islamic civilization. A contextual approach to learning allows students to connect Islamic teachings with real-life experiences, while an inclusive approach instills the values of religious moderation, tolerance, and respect for diversity. Thus, the development of Fiqh and SKI materials based on an integrative-inclusive approach can make Islamic Education (PAI) more humanistic, relevant, and responsive to today’s socio-religious challenges. This learning model is not only oriented toward enhancing cognitive aspects but also contributes to shaping students who possess a broad understanding of religion, a critical mindset, a moderate character, and the ability to apply Islamic values in social life. Abstrak Pendidikan Agama Islam (PAI) memiliki peran penting dalam membentuk pemahaman keagamaan, karakter, dan sikap sosial peserta didik. Namun, dalam praktiknya pembelajaran PAI, khususnya materi Fikih dan Sejarah Kebudayaan Islam (SKI), masih sering disajikan secara parsial, tekstual, dan kurang memiliki keterkaitan dengan realitas kehidupan masyarakat yang terus berkembang. Makalah ini bertujuan untuk menganalisis pengembangan materi Fikih dan SKI berbasis integratif-inklusif melalui pendekatan kontekstual, historis-kritis, dan relevansi sosial keagamaan. Metode yang digunakan dalam kajian ini adalah pendekatan kualitatif dengan metode studi literatur melalui analisis berbagai konsep dan hasil penelitian yang berkaitan dengan pengembangan pembelajaran PAI. Hasil kajian menunjukkan bahwa pengembangan materi Fikih dan SKI integratif-inklusif menjadi strategi penting dalam menciptakan pembelajaran agama yang lebih komprehensif, adaptif, dan bermakna. Materi Fikih perlu dikembangkan tidak hanya sebagai pemahaman hukum Islam secara normatif, tetapi juga dikaitkan dengan persoalan kehidupan sosial dan perkembangan zaman. Sementara itu, pembelajaran SKI perlu diarahkan melalui pendekatan historis-kritis agar peserta didik tidak hanya menghafal peristiwa sejarah, tetapi mampu memahami nilai, konteks, serta hikmah yang terkandung dalam perkembangan peradaban Islam. Pendekatan kontekstual dalam pembelajaran memungkinkan peserta didik menghubungkan ajaran Islam dengan pengalaman nyata, sedangkan pendekatan inklusif menanamkan nilai moderasi beragama, toleransi, dan penghargaan terhadap keberagaman. Dengan demikian, pengembangan materi Fikih dan SKI berbasis integratif-inklusif mampu menjadikan pembelajaran PAI lebih humanis, relevan, dan responsif terhadap tantangan sosial keagamaan masa kini. Model pembelajaran ini tidak hanya berorientasi pada peningkatan aspek kognitif, tetapi juga berkontribusi dalam membentuk peserta didik yang memiliki pemahaman agama yang luas, sikap kritis, karakter moderat, serta kemampuan menerapkan nilai-nilai Islam dalam kehidupan bermasyarakat.

آموزش دینی اسلامی (PAI) نقش حیاتی در شکل‌دهی به فهم دینی، شخصیت و نگرش‌های اجتماعی دانش‌آموزان ایفا می‌کند. با این حال، در عمل، آموزش PAI به‌ویژه در دروس فقه و تاریخ فرهنگ اسلامی (SKI) اغلب به‌صورت جزئی، متنی و بدون ارتباط کافی با واقعیت‌های متغیر جامعه ارائه می‌شود. هدف این مقاله تحلیل توسعه محتوای فقه و SKI مبتنی بر رویکرد تلفیقی-شمول‌گرا از منظرهای زمینه‌ای، انتقادی تاریخی و ارتباط اجتماعی-دینی است. روش مورد استفاده در این پژوهش، رویکرد کیفی با مرور ادبیات و تحلیل مفاهیم و یافته‌های پژوهشی مرتبط با توسعه آموزش دینی اسلامی (PAI) است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که توسعه محتوای تلفیقی و شمول‌گرای فقه و SKI راهبردی کلیدی برای ایجاد آموزش دینی جامع‌تر، سازگارتر و معنادارتر است. محتوای درسی فقه باید نه تنها در جهت ارائه فهم هنجاری از حقوق اسلامی، بلکه در پاسخ به مسائل اجتماعی و همگام با تحولات زمان توسعه یابد. در عین حال، آموزش مطالعات اسلامی باید با رویکرد انتقادی تاریخی هدایت شود تا دانش‌آموزان صرفاً به حفظ رویدادهای تاریخی اکتفا نکنند، بلکه بتوانند ارزش‌ها، زمینه و درس‌های نهفته در توسعه تمدن اسلامی را درک نمایند. رویکرد زمینه‌ای در آموزش این امکان را فراهم می‌کند تا دانش‌آموزان آموزه‌های اسلامی را با تجربیات واقعی زندگی پیوند دهند و رویکرد شمول‌گرا ارزش‌های تعدیل‌گری دینی، تساهل و احترام به تنوع را در آنان نهادینه می‌سازد. بنابراین، توسعه محتوای فقه و SKI مبتنی بر رویکرد تلفیقی-شمول‌گرا می‌تواند آموزش دینی اسلامی (PAI) را انسانی‌تر، مرتبط‌تر و پاسخگوتر نسبت به چالش‌های اجتماعی-دینی معاصر سازد. این مدل آموزشی نه تنها بر ارتقای جنبه‌های شناختی متمرکز است، بلکه در شکل‌دهی دانش‌آموزانی با فهم وسیع دینی، نگرش انتقادی، شخصیت معتدل و توانایی به‌کارگیری ارزش‌های اسلامی در زندگی اجتماعی نیز نقش‌آفرین است.

Dance learning in elementary schools requires a contextual approach to improve students’ learning motivation. The integration of local cultural materials, especially the Jathilan dance, is an effort to create meaningful and engaging learning experiences that are relevant to students’ cultural environments. This study aimed to describe the implementation of local cultural materials in art learning, students’ art learning motivation, and the influence of local cultural materials on the art learning motivation of fifth-grade students at SDN Salamsari, Kendal Regency. This study employed a quantitative ex post facto design. The findings showed that the implementation of local cultural materials obtained an index score of 86% in the high category, while students’ learning motivation obtained a score of 68.4% in the moderate category. Correlation analysis showed a value of 0.458, indicating a moderate relationship between local cultural materials and learning motivation. The hypothesis test showed that t-count was higher than t-table (2.189 > 1.983) with a significance value of 0.042 < 0.05, indicating a significant influence of local cultural materials on students’ art learning motivation. The contribution of local cultural materials to learning motivation was 21%.

یادگیری رقص در مدارس ابتدایی نیازمند رویکردی زمینه‌محور به منظور ارتقاء انگیزش یادگیری دانش‌آموزان است. ادغام مواد فرهنگی محلی، به ویژه رقص Jathilan، تلاشی برای ایجاد تجارب یادگیری معنادار و جذاب است که با محیط فرهنگی دانش‌آموزان مرتبط باشد. هدف این پژوهش توصیف اجرای مواد فرهنگی محلی در آموزش هنر، انگیزش یادگیری هنر دانش‌آموزان و تأثیر مواد فرهنگی محلی بر انگیزش یادگیری هنر دانش‌آموزان پایه پنجم دبستان SDN Salamsari در شهرستان Kendal بود. این پژوهش با طرح کمی از نوع پس‌رویدادی (ex post facto) انجام شد. یافته‌ها نشان داد که اجرای مواد فرهنگی محلی با کسب امتیاز شاخص ۸۶٪ در دسته بالا قرار گرفت، در حالی که انگیزش یادگیری دانش‌آموزان با امتیاز ۶۸٫۴٪ در دسته متوسط قرار داشت. تحلیل همبستگی مقدار ۰٫۴۵۸ را نشان داد که بیانگر رابطه‌ای متوسط بین مواد فرهنگی محلی و انگیزش یادگیری است. آزمون فرضیه نشان داد که مقدار t محاسبه‌شده بیشتر از مقدار t جدول بود (۲٫۱۸۹ > ۱٫۹۸۳) با مقدار معناداری ۰٫۰۴۲ < ۰٫۰۵ که نشان‌دهنده تأثیر معنادار مواد فرهنگی محلی بر انگیزش یادگیری هنر دانش‌آموزان است. سهم مواد فرهنگی محلی در انگیزش یادگیری ۲۱٪ بود.