buoyancy

Using Control-Value Theory (CVT) as an interpretive framework, this study examined the statistical associations of perceived academic stress, emotion regulation, and academic buoyancy with psychological well-being among Saudi EFL learners. Rather than testing the appraisal-emotion structure of CVT, the study estimated the relationships among these learner constructs within a single partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM) model and used CVT to inform their theoretical interpretation. Data were collected from 250 intermediate-level EFL learners enrolled in institutionally based English programs in Saudi Arabia using the Perception of Academic Stress Scale (PASS), the Emotion Regulation Questionnaire, an adapted Academic Buoyancy Scale, and an adapted Psychological Well-Being Scale. SmartPLS 4 was used to evaluate the measurement and structural models. The measurement results indicated acceptable internal consistency and convergent validity, with Cronbach’s alpha values ranging from 0.858 to 0.943 and AVE values exceeding 0.50. The specified model accounted for 31.2% of the observed variance in psychological well-being. Emotion regulation yielded the largest observed standardized coefficient in its association with psychological well-being (β = 0.316, p < .001), followed descriptively by perceived academic stress (β = 0.193, p = .014) and academic buoyancy (β = 0.145, p = .026). Because the differences among these coefficients were not tested directly, their ordering is descriptive and cannot be taken as evidence of statistically significant differences in association magnitude. Moreover, because perceived control, task value, and achievement emotions were not directly operationalized, the observed associations do not constitute evidence for the appraisal-emotion processes specified by CVT. Likewise, the positive stress-well-being coefficient provides no basis for concluding that learners made challenge appraisals, experienced eustress, or benefited from academic stress. The observed relationships provide a basis for future longitudinal and intervention studies examining whether changes in these constructs are accompanied by subsequent changes in learner well-being.

با استفاده از نظریه کنترل-ارزش (CVT) به عنوان چارچوب تفسیری، این پژوهش به بررسی ارتباطات آماری استرس تحصیلی ادراک‌شده، تنظیم هیجان و تاب‌آوری تحصیلی با بهزیستی روان‌شناختی در میان زبان‌آموزان EFL سعودی پرداخت. به جای آزمون ساختار ارزیابی-هیجان نظریه CVT، این مطالعه روابط میان این سازه‌های یادگیرنده را در قالب یک مدل معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) برآورد کرده و از نظریه CVT برای تفسیر نظری آن‌ها بهره برد. داده‌ها از ۲۵۰ زبان‌آموز سطح متوسط EFL که در برنامه‌های آموزش زبان انگلیسی مبتنی بر مؤسسه در عربستان سعودی ثبت‌نام کرده بودند، با استفاده از مقیاس ادراک استرس تحصیلی (PASS)، پرسشنامه تنظیم هیجان، مقیاس تاب‌آوری تحصیلی اقتباس‌شده و مقیاس بهزیستی روان‌شناختی اقتباس‌شده گردآوری شد. برای ارزیابی مدل‌های اندازه‌گیری و ساختاری از نرم‌افزار SmartPLS 4 استفاده شد. نتایج اندازه‌گیری نشان‌دهنده انسجام درونی قابل قبول و روایی همگرا بود، به طوری که مقادیر آلفای کرونباخ بین ۰.۸۵۸ تا ۰.۹۴۳ و مقادیر AVE بالاتر از ۰.۵۰ به دست آمد. مدل مشخص‌شده ۳۱.۲٪ از واریانس مشاهده‌شده در بهزیستی روان‌شناختی را تبیین کرد. تنظیم هیجان بیشترین ضریب استاندارد مشاهده‌شده را در ارتباط با بهزیستی روان‌شناختی داشت (β = 0.316, p < .001) و پس از آن به ترتیب استرس تحصیلی ادراک‌شده (β = 0.193, p = .014) و تاب‌آوری تحصیلی (β = 0.145, p = .026) قرار گرفتند. از آنجا که تفاوت میان این ضرایب به طور مستقیم آزمون نشده است، ترتیب آن‌ها توصیفی بوده و نمی‌توان آن را به عنوان شواهدی برای تفاوت معنادار آماری در میزان ارتباط تلقی کرد. همچنین، از آنجا که کنترل ادراک‌شده، ارزش تکلیف و هیجان‌های پیشرفت به طور مستقیم عملیاتی نشده‌اند، ارتباطات مشاهده‌شده شواهدی برای فرآیندهای ارزیابی-هیجان مشخص‌شده در CVT محسوب نمی‌شود. به همین ترتیب، ضریب مثبت استرس-بهزیستی مبنایی برای نتیجه‌گیری درباره ارزیابی چالشی، تجربه استرس مثبت یا بهره‌مندی از استرس تحصیلی توسط یادگیرندگان فراهم نمی‌کند. روابط مشاهده‌شده مبنایی برای پژوهش‌های طولی و مداخله‌ای آینده فراهم می‌کند تا بررسی شود که آیا تغییرات در این سازه‌ها با تغییرات بعدی در بهزیستی یادگیرندگان همراه است یا خیر.

Adaptability is defined as appropriate cognitive, behavioral, and/or affective adjustment in the face of uncertainty and novelty. Building on prior measurement work demonstrating the psychometric properties of an adaptability construct, the present study investigates dispositional predictors (personality, implicit theories) of adaptability, and the role of adaptability in predicting academic (motivation, engagement, disengagement) and non-academic (self-esteem, life satisfaction, sense of meaning and purpose, emotional instability) outcomes. This longitudinal study (2 time points, 1 year apart), involving 969 adolescents from 9 high schools, found that personality (conscientiousness and agreeableness—positively; neuroticism—negatively) and implicit theories (effort-related beliefs about intelligence—positively) significantly predicted adaptability (beyond the effects of socio-demographics and prior achievement). Further, adaptability significantly predicted academic (class participation, school enjoyment, and positive academic intentions—positively; self-handicapping and disengagement—negatively) and non-academic (self-esteem, life satisfaction, and sense of meaning and purpose—positively) outcomes beyond the effects of socio-demographic factors, prior achievement, personality, implicit theories, and 2 cognate correlates (buoyancy and self-regulation). These findings hold implications for researchers and practitioners seeking to understand and address young people’s responses to their changing academic and non-academic worlds.

سازگاری به عنوان تنظیم شناختی، رفتاری و/یا عاطفی مناسب در مواجهه با عدم قطعیت و نوآوری تعریف می‌شود. با تکیه بر پژوهش‌های پیشین که ویژگی‌های روان‌سنجی سازه سازگاری را نشان داده‌اند، مطالعه حاضر به بررسی پیش‌بین‌های صفتی (شخصیت، نظریه‌های ضمنی) سازگاری و نقش سازگاری در پیش‌بینی پیامدهای تحصیلی (انگیزش، مشارکت، کناره‌گیری) و غیرتحصیلی (عزت نفس، رضایت از زندگی، احساس معنا و هدف، بی‌ثباتی عاطفی) می‌پردازد. این مطالعه طولی (در دو نقطه زمانی با فاصله یک سال)، با مشارکت ۹۶۹ نوجوان از ۹ دبیرستان، نشان داد که شخصیت (وظیفه‌شناسی و توافق‌پذیری—به طور مثبت؛ روان‌رنجوری—به طور منفی) و نظریه‌های ضمنی (باورهای مرتبط با تلاش درباره هوش—به طور مثبت) به طور معناداری سازگاری را پیش‌بینی کردند (فراتر از اثرات عوامل جمعیت‌شناختی و پیشرفت قبلی). همچنین، سازگاری به طور معناداری پیامدهای تحصیلی (مشارکت در کلاس، لذت از مدرسه و نیت‌های تحصیلی مثبت—به طور مثبت؛ خودناتوان‌سازی و کناره‌گیری—به طور منفی) و غیرتحصیلی (عزت نفس، رضایت از زندگی و احساس معنا و هدف—به طور مثبت) را فراتر از اثرات عوامل جمعیت‌شناختی، پیشرفت قبلی، شخصیت، نظریه‌های ضمنی و دو همبسته مشابه (شناوری و خودتنظیمی) پیش‌بینی کرد. این یافته‌ها برای پژوهشگران و متخصصانی که به دنبال درک و پرداختن به واکنش‌های نوجوانان نسبت به دنیای تحصیلی و غیرتحصیلی در حال تغییر آن‌ها هستند، دارای پیامدهایی است.