Abstract Drawing on Luthar’s relational framework of resilience, this study examines how parental resilience operates within marital dynamics to shape adolescent adjustment in Mexican-origin families. Using four waves of data from 604 families (M adolage = 12.41, SD = 0.97; 54.3% girls), we tested a longitudinal cascade linking W1 parental resilience to W4 adolescent anxiety and substance use via W2 marital warmth, W3 marital satisfaction, and W3 adolescents’ perceptions of interparental conflict. Actor-partner interdependence models revealed both intrapersonal and interpersonal pathways: wives’ resilience predicted own marital warmth, whereas husbands’ resilience predicted wives’ warmth. Indirect effects indicated that wives’ resilience was associated with lower adolescent anxiety and substance use through warmer marital interactions, higher marital satisfaction, and reduced perceived conflict. These findings position resilience as a promotive relational resource enacted within the marital dyad, advancing interparental positivity spillover theory by identifying parental resilience as upstream drivers of family processes that shape adolescent psychopathology.
چکیده: با بهره‌گیری از چارچوب ارتباطی تاب‌آوری لوتار، این پژوهش بررسی می‌کند که چگونه تاب‌آوری والدین در بستر پویایی‌های زناشویی بر سازگاری نوجوانان در خانواده‌های با اصالت مکزیکی تأثیر می‌گذارد. با استفاده از داده‌های چهار موج از ۶۰۴ خانواده (میانگین سن نوجوانان = ۱۲٫۴۱، انحراف معیار = ۰٫۹۷؛ ۵۴٫۳٪ دختر)، یک مدل آبشاری طولی مورد آزمون قرار گرفت که تاب‌آوری والدین در موج اول را به اضطراب و مصرف مواد نوجوانان در موج چهارم از طریق گرمی زناشویی در موج دوم، رضایت زناشویی در موج سوم و ادراک نوجوانان از تعارض بین‌والدی در موج سوم پیوند می‌دهد. مدل‌های وابستگی بازیگر-شریک نشان دادند که مسیرهای درون‌فردی و بین‌فردی وجود دارد: تاب‌آوری همسران پیش‌بینی‌کننده گرمی زناشویی خودشان بود، در حالی که تاب‌آوری شوهران پیش‌بینی‌کننده گرمی همسران بود. اثرات غیرمستقیم نشان داد که تاب‌آوری همسران از طریق تعاملات زناشویی گرم‌تر، رضایت زناشویی بالاتر و کاهش تعارض ادراک‌شده، با کاهش اضطراب و مصرف مواد نوجوانان مرتبط بود. این یافته‌ها تاب‌آوری را به عنوان یک منبع ارتباطی ترویجی در بستر زوجین معرفی می‌کند و با شناسایی تاب‌آوری والدین به عنوان عوامل پیشین فرآیندهای خانوادگی که بر آسیب‌شناسی روانی نوجوانان تأثیر می‌گذارند، نظریه سرریز مثبت بین‌والدی را گسترش می‌دهد.
may be an underexamined measure of family instability which could produce cascading effects toward depressive symptoms. Altered perceptions due to cognitive maturation and puberty may make adolescents particularly attuned to deviations in the stability of the family system. Moreover, their involvement in parents' conflicts may further amplify their vulnerability to these stressful environmental experiences and increase their likelihood of depression. Therefore, perceived family instability, involvement in interparental conflict, and depressive symptoms were examined in 296 adolescents (50.3% female, mostly White) across three annual waves starting at age 13 years. Using autoregressive latent trajectory modeling, between-person results showed that adolescents with higher initial levels of perceived family instability tended to show higher initial depression levels, and some adolescents' involvement in their parents' disputes increased faster than others over this three-year period. Within-person results indicated that adolescents experiencing higher-than-usual perceived family instability at age 14 exhibited significantly higher depressive symptoms at age 15, pointing to the unfolding emotional cost of instability for early-to-middle adolescents. Findings emphasize modeling enduring vulnerabilities and intra-individual fluctuations in family and emotional processes during adolescence.
بی‌ثباتی ادراک‌شده خانواده ممکن است شاخصی کمتر مورد بررسی قرار گرفته از بی‌ثباتی خانواده باشد که می‌تواند اثرات زنجیره‌ای بر علائم افسردگی ایجاد کند. ادراک‌های تغییر یافته ناشی از بلوغ شناختی و بلوغ جسمی ممکن است نوجوانان را به‌ویژه نسبت به انحرافات در ثبات نظام خانواده حساس‌تر کند. علاوه بر این، درگیری آن‌ها در تعارضات والدین می‌تواند آسیب‌پذیری آن‌ها را نسبت به این تجارب محیطی استرس‌زا تشدید کرده و احتمال افسردگی را افزایش دهد. بنابراین، بی‌ثباتی ادراک‌شده خانواده، درگیری در تعارضات والدین و علائم افسردگی در ۲۹۶ نوجوان (۵۰/۳٪ دختر، عمدتاً سفیدپوست) طی سه موج سالانه از سن ۱۳ سالگی مورد بررسی قرار گرفت. با استفاده از مدل‌سازی مسیر پنهان خودرگرسیونی، نتایج بین‌فردی نشان داد که نوجوانانی با سطوح اولیه بالاتر بی‌ثباتی ادراک‌شده خانواده، تمایل به سطوح اولیه بالاتر افسردگی داشتند و درگیری برخی نوجوانان در اختلافات والدین طی این دوره سه‌ساله سریع‌تر از دیگران افزایش یافت. نتایج درون‌فردی نشان داد نوجوانانی که در سن ۱۴ سالگی بی‌ثباتی ادراک‌شده خانواده بالاتر از معمول را تجربه کردند، در سن ۱۵ سالگی علائم افسردگی به‌طور معناداری بالاتری نشان دادند که به هزینه عاطفی تدریجی بی‌ثباتی برای نوجوانان اوایل تا میانه نوجوانی اشاره دارد. یافته‌ها بر اهمیت مدل‌سازی آسیب‌پذیری‌های پایدار و نوسانات درون‌فردی در فرایندهای خانوادگی و عاطفی در دوران نوجوانی تأکید می‌کند.
