This phenomenological study explored the lived experiences of school heads leading Indigenous Peoples (IP) Community Schools in San Agustin and Lianga Districts, Division of Surigao del Sur, during School Year 2025–2026. Seven school heads were purposively selected and interviewed using a semi-structured guide, with data analyzed through thematic analysis. Findings showed that their experiences were shaped by cultural immersion and adaptive leadership, community trust and shared leadership, remote and resource-limited conditions, and fulfillment from learner and community transformation. To address challenges, school heads relied on resourcefulness, stakeholder partnerships, consultation with Indigenous leaders, flexible and participatory governance, and continuous professional learning. The participants also emphasized the need for community-centered governance, culturally responsive and inclusive instructional leadership, sustained Indigenous Peoples Education (IPEd) training and mentoring, adequate resources, and stronger inter-agency support. The study concludes that effective leadership in IP Community Schools is adaptive, relational, culturally responsive, and grounded in sustained collaboration with Indigenous communities and stakeholders.
این پژوهش پدیدارشناختی به بررسی تجربه‌های زیسته مدیران مدارس جامعه اقوام بومی (IP) در مناطق سن آگوستین و لیانگا، حوزه سوریگائو دل سور، در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ پرداخت. هفت مدیر مدرسه به‌صورت هدفمند انتخاب و با استفاده از راهنمای نیمه‌ساختاریافته مورد مصاحبه قرار گرفتند و داده‌ها از طریق تحلیل تماتیک بررسی شدند. یافته‌ها نشان داد که تجربه‌های آنان تحت تأثیر غوطه‌وری فرهنگی و رهبری تطبیقی، اعتماد جامعه و رهبری مشارکتی، شرایط دورافتاده و کمبود منابع، و احساس رضایت از تحول یادگیرندگان و جامعه شکل گرفته است. برای مواجهه با چالش‌ها، مدیران مدارس بر خلاقیت، همکاری با ذی‌نفعان، مشاوره با رهبران بومی، حکمرانی انعطاف‌پذیر و مشارکتی و یادگیری حرفه‌ای مستمر تکیه داشتند. شرکت‌کنندگان همچنین بر ضرورت حکمرانی مبتنی بر جامعه، رهبری آموزشی پاسخگو و فراگیر نسبت به فرهنگ، تداوم آموزش و هدایت IPEd، منابع کافی و حمایت قوی‌تر بین‌سازمانی تأکید کردند. نتیجه پژوهش نشان می‌دهد که رهبری اثربخش در مدارس جامعه اقوام بومی تطبیقی، رابطه‌محور، پاسخگو به فرهنگ و مبتنی بر همکاری پایدار با جوامع بومی و ذی‌نفعان است.
Purpose of Study: This study examined the influence of efficiency on the leadership development of Sunday school teachers in Anglican Church of Kenya (ACK) churches in Nairobi Diocese. It sought to establish whether teachers’ effective use of time, lesson preparation, reliability, and commitment contribute to leadership growth and identify areas requiring institutional support. Methodology: The study adopted a descriptive survey research design targeting approximately 616 Sunday school teachers across 77 parishes in nine archdeaconries. Stratified random sampling selected 268 teachers, of whom 179 completed structured questionnaires, yielding a 68% response rate. Data were analysed using descriptive statistics and regression analysis in SPSS. Findings: Teachers rated their efficiency positively (mean = 3.79, SD = 1.09), particularly their reliability and recognition for teaching effectiveness (mean = 4.37). However, lesson preparation and children’s spiritual progress received lower ratings. Leadership development was also rated positively (mean = 3.57, SD = 0.89), although opportunities for formal leadership roles and participation in strategic planning remained limited. Regression analysis established a positive and statistically significant relationship between efficiency and leadership development (B = 0.180, β = 0.193, t = 2.625, p = .009). Efficiency explained 3.7% of the variation in leadership development (R² = 0.037), indicating that additional factors also influence leadership growth. Conclusion: Efficiency contributes significantly to leadership development among Sunday school teachers in ACK churches in Nairobi Diocese, although its explanatory influence is modest. Churches should recognise efficient teachers, provide regular training and mentoring, improve teaching resources, and create opportunities for participation in leadership, planning, and decision-making to strengthen leadership development.
هدف مطالعه: این پژوهش به بررسی تأثیر کارآمدی بر توسعه رهبری معلمان مدارس یکشنبه در کلیساهای کلیسای آنگلیکان کنیا (ACK) در حوزه اسقفی نایروبی پرداخت. هدف آن تعیین این بود که آیا استفاده مؤثر معلمان از زمان، آمادگی برای درس، پایایی و تعهد، به رشد رهبری کمک می‌کند و همچنین شناسایی حوزه‌هایی که نیازمند حمایت نهادی هستند. روش‌شناسی: این پژوهش از طرح پژوهش توصیفی-پیمایشی بهره گرفت و جامعه هدف آن تقریباً ۶۱۶ معلم مدرسه یکشنبه در ۷۷ پاریش در نه ناحیه اسقف‌نشین بود. با استفاده از نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای، ۲۶۸ معلم انتخاب شدند که از این میان ۱۷۹ نفر پرسشنامه‌های ساختاریافته را تکمیل کردند (نرخ پاسخ‌دهی ۶۸٪). داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل رگرسیون در نرم‌افزار SPSS تحلیل شدند. یافته‌ها: معلمان، کارآمدی خود را مثبت ارزیابی کردند (میانگین = ۳.۷۹، انحراف معیار = ۱.۰۹)، به ویژه پایایی و شناخته شدن برای اثربخشی تدریس (میانگین = ۴.۳۷). با این حال، آمادگی برای درس و پیشرفت معنوی کودکان نمرات پایین‌تری دریافت کردند. توسعه رهبری نیز به طور مثبت ارزیابی شد (میانگین = ۳.۵۷، انحراف معیار = ۰.۸۹)، هرچند فرصت‌ها برای نقش‌های رسمی رهبری و مشارکت در برنامه‌ریزی راهبردی محدود باقی ماند. تحلیل رگرسیون رابطه مثبت و معناداری بین کارآمدی و توسعه رهبری نشان داد (B = 0.180، β = 0.193، t = 2.625، p = .009). کارآمدی ۳.۷٪ از واریانس توسعه رهبری را تبیین کرد (R² = 0.037)، که نشان می‌دهد عوامل دیگری نیز بر رشد رهبری تأثیرگذارند. نتیجه‌گیری: کارآمدی نقش معناداری در توسعه رهبری معلمان مدارس یکشنبه در کلیساهای ACK حوزه اسقفی نایروبی ایفا می‌کند، هرچند میزان تبیین‌کنندگی آن محدود است. کلیساها باید معلمان کارآمد را شناسایی کنند، آموزش و مشاوره منظم ارائه دهند، منابع آموزشی را بهبود بخشند و فرصت‌هایی برای مشارکت در رهبری، برنامه‌ریزی و تصمیم‌گیری جهت تقویت توسعه رهبری فراهم آورند.
Purpose of Study: This study examined the influence of efficiency on the leadership development of Sunday school teachers in Anglican Church of Kenya (ACK) churches in Nairobi Diocese. It sought to establish whether teachers’ effective use of time, lesson preparation, reliability, and commitment contribute to leadership growth and identify areas requiring institutional support. Methodology: The study adopted a descriptive survey research design targeting approximately 616 Sunday school teachers across 77 parishes in nine archdeaconries. Stratified random sampling selected 268 teachers, of whom 179 completed structured questionnaires, yielding a 68% response rate. Data were analysed using descriptive statistics and regression analysis in SPSS. Findings: Teachers rated their efficiency positively (mean = 3.79, SD = 1.09), particularly their reliability and recognition for teaching effectiveness (mean = 4.37). However, lesson preparation and children’s spiritual progress received lower ratings. Leadership development was also rated positively (mean = 3.57, SD = 0.89), although opportunities for formal leadership roles and participation in strategic planning remained limited. Regression analysis established a positive and statistically significant relationship between efficiency and leadership development (B = 0.180, β = 0.193, t = 2.625, p = .009). Efficiency explained 3.7% of the variation in leadership development (R² = 0.037), indicating that additional factors also influence leadership growth. Conclusion: Efficiency contributes significantly to leadership development among Sunday school teachers in ACK churches in Nairobi Diocese, although its explanatory influence is modest. Churches should recognise efficient teachers, provide regular training and mentoring, improve teaching resources, and create opportunities for participation in leadership, planning, and decision-making to strengthen leadership development.
هدف مطالعه: این پژوهش به بررسی تأثیر کارآمدی بر توسعه رهبری معلمان مدارس یکشنبه در کلیساهای کلیسای آنگلیکان کنیا (ACK) در حوزه اسقفی نایروبی پرداخت. هدف آن تعیین این بود که آیا استفاده مؤثر معلمان از زمان، آمادگی برای درس، پایایی و تعهد، به رشد رهبری کمک می‌کند و همچنین شناسایی حوزه‌هایی که نیازمند حمایت نهادی هستند. روش‌شناسی: این پژوهش از طرح پژوهش توصیفی-پیمایشی بهره گرفت و جامعه هدف آن تقریباً ۶۱۶ معلم مدرسه یکشنبه در ۷۷ پاریش در نه ناحیه اسقف‌نشین بود. با استفاده از نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای، ۲۶۸ معلم انتخاب شدند که از این میان ۱۷۹ نفر پرسشنامه‌های ساختاریافته را تکمیل کردند (نرخ پاسخ‌دهی ۶۸٪). داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل رگرسیون در نرم‌افزار SPSS تحلیل شدند. یافته‌ها: معلمان، کارآمدی خود را مثبت ارزیابی کردند (میانگین = ۳.۷۹، انحراف معیار = ۱.۰۹)، به ویژه پایایی و شناخته شدن برای اثربخشی تدریس (میانگین = ۴.۳۷). با این حال، آمادگی برای درس و پیشرفت معنوی کودکان نمرات پایین‌تری دریافت کردند. توسعه رهبری نیز به طور مثبت ارزیابی شد (میانگین = ۳.۵۷، انحراف معیار = ۰.۸۹)، هرچند فرصت‌ها برای نقش‌های رسمی رهبری و مشارکت در برنامه‌ریزی راهبردی محدود باقی ماند. تحلیل رگرسیون رابطه مثبت و معناداری بین کارآمدی و توسعه رهبری نشان داد (B = 0.180، β = 0.193، t = 2.625، p = .009). کارآمدی ۳.۷٪ از واریانس توسعه رهبری را تبیین کرد (R² = 0.037)، که نشان می‌دهد عوامل دیگری نیز بر رشد رهبری تأثیرگذارند. نتیجه‌گیری: کارآمدی نقش معناداری در توسعه رهبری معلمان مدارس یکشنبه در کلیساهای ACK حوزه اسقفی نایروبی ایفا می‌کند، هرچند میزان تبیین‌کنندگی آن محدود است. کلیساها باید معلمان کارآمد را شناسایی کنند، آموزش و مشاوره منظم ارائه دهند، منابع آموزشی را بهبود بخشند و فرصت‌هایی برای مشارکت در رهبری، برنامه‌ریزی و تصمیم‌گیری جهت تقویت توسعه رهبری فراهم آورند.
The implementation of the Love-Based Curriculum (Kurikulum Berbasis Cinta/KBC) in Islamic elementary schools requires teachers to integrate love-based values into instructional materials and lesson plans. The needs analysis indicated that teachers required more practical training because previous activities were predominantly focused on theoretical content delivery. This community service program aimed to facilitate teachers in developing KBC-based instructional materials through a workshop using a learning by doing strategy. The activity employed a Participatory Action approach combined with training and mentoring. The participants were 58 Islamic elementary school teachers from KKG 0008 Rayon 3, Siak Regency, consisting of classroom teachers, subject teachers, and tahfiz teachers. The activity consisted of needs analysis, material delivery, instructional material development practice, mentoring, presentation of participants' work, and evaluation. The results showed that all 58 participants participated in the workshop and produced drafts of KBC-based instructional materials according to the subjects and grades they taught. The products were subsequently reviewed through mentoring and presentation sessions to obtain feedback for further improvement. These findings indicate that a practice-oriented workshop can facilitate teachers in translating KBC concepts into instructional materials in a more applicable manner
اجرای برنامهٔ درسی مبتنی بر عشق (Kurikulum Berbasis Cinta/KBC) در مدارس ابتدایی اسلامی مستلزم آن است که معلمان ارزش‌های مبتنی بر عشق را در مواد آموزشی و طرح درس‌ها ادغام کنند. تحلیل نیازسنجی نشان داد که معلمان به آموزش عملی بیشتری نیاز دارند، زیرا فعالیت‌های قبلی عمدتاً بر انتقال محتوای نظری متمرکز بوده‌اند. هدف این برنامهٔ خدمات‌رسانی به جامعه، تسهیل توسعهٔ مواد آموزشی مبتنی بر KBC توسط معلمان از طریق کارگاهی با راهبرد یادگیری از طریق عمل بود. این فعالیت با رویکرد اقدام مشارکتی همراه با آموزش و مشاوره انجام شد. شرکت‌کنندگان شامل ۵۸ معلم مدرسه ابتدایی اسلامی از KKG 0008 رایون ۳ شهرستان سیاک بودند که شامل معلمان کلاس، معلمان موضوعی و معلمان حفظ قرآن (تحفیظ) می‌شدند. فعالیت شامل نیازسنجی، ارائهٔ مطالب، تمرین توسعهٔ مواد آموزشی، مشاوره، ارائهٔ آثار شرکت‌کنندگان و ارزیابی بود. نتایج نشان داد که هر ۵۸ شرکت‌کننده در کارگاه حضور یافتند و پیش‌نویس‌هایی از مواد آموزشی مبتنی بر KBC متناسب با موضوعات و پایه‌های تدریس خود تهیه کردند. این محصولات در ادامه از طریق جلسات مشاوره و ارائه مورد بازبینی قرار گرفت تا بازخورد لازم برای بهبود بیشتر دریافت شود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که کارگاه‌های مبتنی بر عمل می‌تواند به معلمان در ترجمهٔ مفاهیم KBC به مواد آموزشی به شیوه‌ای کاربردی‌تر کمک کند.
INTRODUCTION: This study investigated the perceptions and preferences of medical students at Abubakar Tafawa Balewa University (ATBU) regarding various teaching methods, including lectures, problem-based learning (PBL), team-based learning (TBL), practical demonstrations, and digital learning tools. METHODS: A cross-sectional survey of 171 medical students was conducted, using a semi-structured questionnaire. Students were selected using stratified random sampling techniques. Quantitative data were analyzed using descriptive statistics (frequencies, percentages) and inferential statistics (Chi-square test) and qualitative data were analysed using thematic content analysis. The thematic content analysis was based on 171 responses. RESULTS: Practical demonstrations (32.2%) and small group activities (24.0%) were the preferred teaching methods. Key challenges identified include difficulty retaining information (48.0%) and inadequate preparation for clinical practice (15.8%). The students demanded practical, clinically relevant learning, and lecturers who are well-grounded in their subjects and had good teaching skills. Specifically, they preferred lecturers who are medical consultants and could also mentor them. CONCLUSION: The teaching curriculum in the school should incorporate more clinically relevant, practical demonstrations with adequate clinical exposure, more group-based learning, and improved digital infrastructure. Retention techniques should be routinely taught to improve learning retention. Finally, more doctors should be employed for training and mentoring the students. Lecturers should be trained in positive teaching and mentoring skills and to avoid student intimidation.
مقدمه: این مطالعه به بررسی ادراکات و ترجیحات دانشجویان پزشکی دانشگاه Abubakar Tafawa Balewa (ATBU) در خصوص روش‌های مختلف تدریس از جمله سخنرانی، یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL)، یادگیری مبتنی بر تیم (TBL)، نمایش‌های عملی و ابزارهای یادگیری دیجیتال پرداخت. روش‌ها: یک پیمایش مقطعی بر روی ۱۷۱ دانشجوی پزشکی با استفاده از پرسشنامه نیمه‌ساختاریافته انجام شد. دانشجویان با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌بندی‌شده انتخاب شدند. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی (فراوانی‌ها، درصدها) و آمار استنباطی (آزمون کای دو) تحلیل شد و داده‌های کیفی با استفاده از تحلیل محتوای تماتیک مورد بررسی قرار گرفت. تحلیل محتوای تماتیک بر اساس ۱۷۱ پاسخ انجام شد. یافته‌ها: نمایش‌های عملی (۳۲٫۲٪) و فعالیت‌های گروهی کوچک (۲۴٫۰٪) به عنوان روش‌های تدریس ترجیحی شناخته شدند. چالش‌های کلیدی شناسایی‌شده شامل دشواری در حفظ اطلاعات (۴۸٫۰٪) و آمادگی ناکافی برای عمل بالینی (۱۵٫۸٪) بود. دانشجویان خواستار یادگیری عملی و مرتبط با بالین و اساتیدی بودند که در حوزه خود تسلط کافی داشته و مهارت‌های تدریس خوبی داشته باشند. به طور خاص، آن‌ها اساتیدی را ترجیح می‌دادند که پزشک متخصص بوده و بتوانند نقش راهنما را نیز ایفا کنند. نتیجه‌گیری: برنامه درسی تدریس در این دانشکده باید شامل نمایش‌های عملی بیشتر با ارتباط بالینی کافی، یادگیری مبتنی بر گروه بیشتر و بهبود زیرساخت دیجیتال باشد. تکنیک‌های حفظ مطالب باید به طور منظم آموزش داده شود تا یادگیری پایدار بهبود یابد. در نهایت، پزشکان بیشتری باید برای آموزش و راهنمایی دانشجویان استخدام شوند. اساتید باید در مهارت‌های تدریس مثبت و راهنمایی آموزش ببینند و از ایجاد ترس در دانشجویان خودداری کنند.
