Primary prevention

Introduction Emotional and behavioural problems (EBPs) in early childhood have long-term implications, yet little is known about how family caregivers experience family-based primary prevention and how this prevention is conceptualised within Indonesian sociocultural, educational, health-service, and policy settings.Theory The Neuman Systems Model, Family-Centred Care, and the Correlated Constraints Model were used as sensitising theoretical lenses to interpret family experiences without imposing predetermined themes.Method This qualitative phenomenological study involved 34 purposively selected participants in Banjarmasin, Indonesia. Eight family caregivers in individual interviews and 26 health professionals, teachers, and policymakers in three focus group discussions (FGDs). Individual interviews elicited family caregivers’ personal caregiving experiences, whereas FGDs examined collective professional and system-level perspectives. Data were collected in Indonesian or Banjar and analysed using a hybrid inductive-deductive framework and thematic analysis.Results Seven themes were identified: adaptive functioning, perceived difficulties, multilevel stressors, everyday prevention, supportive resources, prevention constraints, and holistic support needs.Discussion Families experienced prevention as everyday, relational, and context-dependent work shaped by emotional caregiving, family routines, access to support, and social and service constraints. Findings support culturally responsive, family-centred public health strategies for strengthening early prevention of EBPs in preschool children.

مقدمه: مشکلات هیجانی و رفتاری (EBPs) در اوایل کودکی پیامدهای بلندمدتی دارند، اما اطلاعات اندکی دربارهٔ تجربه مراقبان خانوادگی از پیشگیری اولیه مبتنی بر خانواده و چگونگی مفهوم‌پردازی این پیشگیری در بسترهای اجتماعی‌فرهنگی، آموزشی، خدمات سلامت و سیاست‌گذاری اندونزی وجود دارد. نظریه: مدل سیستم‌های نیومن، مراقبت خانواده‌محور و مدل محدودیت‌های همبسته به‌عنوان چارچوب‌های نظری حساس‌کننده برای تفسیر تجارب خانواده‌ها بدون تحمیل مضامین از پیش تعیین‌شده به کار گرفته شدند. روش: این مطالعه کیفی پدیدارشناختی با مشارکت ۳۴ نفر از شرکت‌کنندگان منتخب هدفمند در بانجارماسن اندونزی انجام شد. هشت مراقب خانوادگی در مصاحبه‌های فردی و ۲۶ نفر از متخصصان سلامت، معلمان و سیاست‌گذاران در سه جلسه بحث گروهی متمرکز (FGD) شرکت کردند. مصاحبه‌های فردی به استخراج تجارب شخصی مراقبان خانوادگی از مراقبت پرداخت و FGDها دیدگاه‌های جمعی حرفه‌ای و سیستمی را بررسی کردند. داده‌ها به زبان اندونزیایی یا بانجار گردآوری و با استفاده از چارچوب ترکیبی استقرایی-قیاسی و تحلیل تماتیک تحلیل شدند. نتایج: هفت مضمون شناسایی شد: عملکرد انطباقی، دشواری‌های ادراک‌شده، عوامل استرس‌زای چندسطحی، پیشگیری روزمره، منابع حمایتی، محدودیت‌های پیشگیری و نیازهای حمایتی کل‌نگر. بحث: خانواده‌ها پیشگیری را به‌عنوان کاری روزمره، رابطه‌مند و وابسته به زمینه تجربه کردند که تحت تأثیر مراقبت هیجانی، روال‌های خانوادگی، دسترسی به حمایت و محدودیت‌های اجتماعی و خدماتی قرار دارد. یافته‌ها از راهبردهای سلامت عمومی پاسخگو به فرهنگ و خانواده‌محور برای تقویت پیشگیری اولیه از EBPs در کودکان پیش‌دبستانی حمایت می‌کند.

Adolescent suicide and self-harm have become pressing global public health crises.At the 2026 Asian Society of Child and Adolescent Psychiatry and Allied Professions Grand Forum on Suicide and Self-Harming Behavior in Adolescents Worldwide, researchers, clinicians, and policymakers from multiple countries presented current evidence and field experiences.This study synthesizes the forum's major presentations and discussions in the thematic areas.The forum emphasizes that South Korea continues to report one of the highest adolescent suicide rates among Organisation for Economic Co-operation and Development (OECD) countries and that suicide-related behaviors and non-suicidal self-injury have reached concerning levels across Asia.The cross-national evidence presented at the forum indicated a marked post-pandemic increase in adolescent suicide attempts and self-harm, with a disproportionate burden on adolescents and young women.The speakers further emphasized that aggregate national statistics could obscure the heightened risk faced by the most vulnerable subgroups.Major risk factors included psychiatric comorbidities, diminished sense of belonging, social media use, algorithm-driven content exposure, and socioeconomic disparities in healthcare access.The forum emphasized that for many adolescents, self-harm reflected not a wish to die but an attempt to escape overwhelming psychological pain.Proposed solutions centered on a paradigm shift toward primary prevention, integrated school-government-professional systems incorporating AI-based early warning, the "Safety by Design" principle for social media, community-based safe spaces, and strengthening families and communities.Adolescent suicide prevention is not solely a medical issue but a collective societal responsibility that requires international collaboration.

خودکشی و خودآسیبی غیرخودکشی در نوجوانان به بحران‌های فوری بهداشت عمومی در سطح جهان تبدیل شده‌اند. در مجمع بزرگ ۲۰۲۶ انجمن آسیایی روان‌پزشکی کودک و نوجوان و حرفه‌های وابسته درباره خودکشی و رفتارهای خودآسیبی غیرخودکشی در نوجوانان سراسر جهان، پژوهشگران، درمانگران و سیاست‌گذاران از کشورهای متعدد، شواهد روزآمد و تجارب میدانی خود را ارائه کردند. این مطالعه، ارائه‌ها و مباحث اصلی مجمع را در حوزه‌های موضوعی مختلف تلفیق می‌کند. مجمع تأکید می‌کند که کره جنوبی همچنان یکی از بالاترین نرخ‌های خودکشی نوجوانان را در میان کشورهای سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) گزارش می‌کند و رفتارهای مرتبط با خودکشی و خودآسیبی غیرخودکشی در سراسر آسیا به سطوح نگران‌کننده‌ای رسیده است. شواهد فراملی ارائه‌شده در مجمع نشان داد که پس از همه‌گیری، افزایش چشمگیری در تلاش به خودکشی و خودآسیبی غیرخودکشی نوجوانان رخ داده است و این بار به طور نامتناسبی بر دوش نوجوانان و زنان جوان قرار دارد. سخنرانان همچنین تأکید کردند که آمارهای ملی تجمیعی می‌تواند خطر فزاینده‌ای را که زیرگروه‌های آسیب‌پذیرتر با آن مواجه‌اند، پنهان کند. عوامل خطر اصلی شامل همبودی‌های روان‌پزشکی، کاهش احساس تعلق، استفاده از رسانه‌های اجتماعی، مواجهه با محتوای الگوریتم‌محور و نابرابری‌های اجتماعی-اقتصادی در دسترسی به مراقبت‌های سلامت بود. مجمع تأکید کرد که برای بسیاری از نوجوانان، خودآسیبی غیرخودکشی نه بیانگر تمایل به مرگ، بلکه تلاشی برای گریز از درد روانی طاقت‌فرسا است. راه‌حل‌های پیشنهادی بر تغییر پارادایم به سوی پیشگیری اولیه، نظام‌های یکپارچه مدرسه-دولت-حرفه‌ای با بهره‌گیری از هشدار زودهنگام مبتنی بر هوش مصنوعی، اصل «ایمنی در طراحی» برای رسانه‌های اجتماعی، فضاهای امن مبتنی بر جامعه و تقویت خانواده‌ها و جوامع متمرکز بود. پیشگیری از خودکشی نوجوانان صرفاً یک مسئله پزشکی نیست، بلکه مسئولیتی جمعی و اجتماعی است که نیازمند همکاری بین‌المللی می‌باشد.