play activities

Gross motor development is an important aspect of early childhood development that requires stimulation through various play activities. The availability of outdoor play facilities can provide children with opportunities to engage in a variety of movements appropriate to their developmental stages. This study aims to examine the potential role of outdoor play facilities in stimulating the gross motor development of young children, using the facilities available at TK Wijaya Kusumah as a contextual reference. This study employs a library research method with content analysis. The sources reviewed include relevant national and international journal articles and reference books. Unstructured observations and documentation of the outdoor play facilities at TK Wijaya Kusumah were used to provide contextual information about the facilities discussed. The findings indicate that various types of equipment, including tire stepping paths, swings, slides, spinning bowls, wobbly bridges, monkey bars, seesaws, and balance beams, offer different types of movement activities and have the potential to stimulate muscle strength, balance, movement coordination, agility, and postural control. The use of these facilities should consider children's developmental stages, equipment safety, and teacher supervision. This review provides an overview of the potential of various outdoor play facilities to stimulate gross motor development and may serve as a reference for teachers and early childhood education providers in designing play environments. Since this study is based on a literature review and does not directly assess children's motor abilities, the findings cannot establish a causal relationship between the completeness of outdoor play facilities and children's gross motor development.

Objectives: The coronavirus disease-2019 (COVID-19) infection has affected the lives of all strata of society since its beginning. To control the spread of the disease, a lockdown was imposed. During this time, there was a substantial increase in the usage of gadgets and reduction in outdoor activities because of online studies that resulted in serious the mental health issues, especially in the paediatric population. Material and Methods: To study the effect of the COVID-19 pandemic on screen time, playtime and behaviour of the students, the study was conducted on 153 subjects of 4–18 years age group attending the outpatient department, over a period of 3 months. A questionnaire format of ten questions was framed that was asked from the children or from their parents/guardians. This study included questions such as time spent on online classes, self-study or study with parents and gadgets used for the online classes. Results: Most of the children were students of classes upper kinder garden and I, comprising 19.0% and 18.3%, respectively. Females outnumbered males in the study. Weight gain was observed in 43.8%, and signs of irritability were observed in 68.0% of the children. Weight gain showed a statistically significant correlation with the duration of online classes, indoor and outdoor playtime with p-values of 0.044, <0.005 and 0.005, respectively. There was also a statistically significant correlation between change in behaviour with outdoor playtime and sleep timings with p < 0.005 and 0.019, respectively. Conclusion: This study concluded that there was a significant increase in screen time and a decrease in outdoor play activities during the time of COVID-19 pandemic with a statistically significant correlation with the weight gain and change in behaviour of the children.

Schools are important social environments in which elementary school children develop relationships and construct meanings about themselves through everyday interactions. However, social interaction and children’s identity formation are often examined as separate aspects of development. This study aimed to analyze the forms and experiences of children’s social interaction in elementary school and to understand how these experiences contribute to children’s understanding of themselves and their social positions within school groups. This study employed a qualitative approach with a case study design at SDN 30 Kota Baubau, Southeast Sulawesi, Indonesia. Data were collected through observation, semi-structured interviews, and documentation involving 12 elementary school students, five teachers, and three parents or guardians. Data were analyzed interactively through data condensation, coding, categorization, thematic presentation, and conclusion verification. The findings show that children’s social interactions occur actively through classroom learning, group work, and play activities, involving communication, cooperation, role-sharing, mutual assistance, participation, and adjustment. Experiences of acceptance, involvement, friendship, and rejection also provide children with social experiences that are interpreted in understanding themselves and their positions within peer groups. Viewed through Symbolic Interactionism, children’s identities develop dynamically through interaction and interpretation of social responses. Thus, elementary schools function not only as academic learning environments but also as social spaces for children’s identity formation.

مدارس به‌عنوان محیط‌های اجتماعی مهمی شناخته می‌شوند که در آن‌ها کودکان دبستانی از طریق تعاملات روزمره، روابط خود را شکل داده و معانی مربوط به خود را می‌سازند. با این حال، تعامل اجتماعی و شکل‌گیری هویت کودکان اغلب به‌عنوان جنبه‌هایی جداگانه از رشد مورد بررسی قرار گرفته‌اند. هدف این پژوهش تحلیل اشکال و تجارب تعامل اجتماعی کودکان در مدرسه ابتدایی و درک چگونگی تأثیر این تجارب بر فهم کودکان از خود و جایگاه اجتماعی‌شان در گروه‌های مدرسه بود. این مطالعه با رویکرد کیفی و با طرح مطالعه موردی در مدرسه SDN 30 شهر Baubau، سولاوسی جنوب شرقی، اندونزی انجام شد. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و اسناد، با مشارکت ۱۲ دانش‌آموز دبستانی، پنج معلم و سه والد یا سرپرست جمع‌آوری شد. داده‌ها به‌صورت تعاملی از طریق تقطیع داده‌ها، کدگذاری، مقوله‌بندی، ارائه‌ی تماتیک و اعتبارسنجی نتایج تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که تعاملات اجتماعی کودکان به‌صورت فعال از طریق یادگیری کلاسی، کار گروهی و فعالیت‌های بازی، شامل ارتباط، همکاری، تقسیم نقش، کمک متقابل، مشارکت و سازگاری رخ می‌دهد. تجارب پذیرش، درگیری، دوستی و طرد نیز برای کودکان تجارب اجتماعی فراهم می‌کند که در فهم خود و جایگاه‌شان در گروه همسالان تفسیر می‌شود. از منظر کنش متقابل نمادین، هویت کودکان به‌صورت پویا از طریق تعامل و تفسیر پاسخ‌های اجتماعی شکل می‌گیرد. بنابراین، مدارس ابتدایی نه‌تنها به‌عنوان محیط‌های یادگیری علمی بلکه به‌عنوان فضاهای اجتماعی برای شکل‌گیری هویت کودکان عمل می‌کنند.

The transition from the 2013 Curriculum to the Independent Curriculum is a step taken by the government to create a learning process that is more child-focused, more flexible, and tailored to the needs and developmental levels of students. At the Kindergarten (TK) level, this change is expected to increase children's curiosity and enthusiasm for learning through meaningful play activities, project-based learning, and good character building. This study aims to analyze the impact of the transition from the 2013 Curriculum to the Independent Curriculum on children's learning interests at Mujahidin Kindergarten. This study applied a qualitative approach with data collection through interviews, observation, and documentation. The data obtained were analyzed using the stages of data collection, data reduction, data presentation, and drawing conclusions. The results showed that the implementation of the Independent Curriculum at Mujahidin Kindergarten provided teachers with the flexibility to design more diverse and student-centered learning, thereby encouraging increased child involvement in learning activities. The implementation of this curriculum also had a positive impact on children's learning interests, as demonstrated by increased activeness, enthusiasm, courage to ask questions, participation in play activities, the ability to collaborate with friends, and a higher curiosity compared to when still using the 2013 Curriculum. Therefore, the transition from the 2013 Curriculum to the Independent Curriculum at Mujahidin Kindergarten has a positive contribution in increasing children's learning interests while creating a more active, enjoyable learning process that is in line with the characteristics of early childhood development.

گذار از برنامهٔ درسی ۲۰۱۳ به برنامهٔ درسی مستقل، گامی است که توسط دولت به منظور ایجاد فرایند یادگیری کودک‌محورتر، منعطف‌تر و متناسب با نیازها و سطوح رشدی دانش‌آموزان برداشته شده‌است. در سطح مهدکودک (TK)، انتظار می‌رود این تغییر باعث افزایش کنجکاوی و اشتیاق کودکان به یادگیری از طریق فعالیت‌های بازی معنادار، یادگیری مبتنی بر پروژه و تقویت شخصیت مطلوب شود. هدف این پژوهش، تحلیل تأثیر گذار از برنامهٔ درسی ۲۰۱۳ به برنامهٔ درسی مستقل بر علاقه‌مندی به یادگیری کودکان در مهدکودک Mujahidin است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با جمع‌آوری داده‌ها از طریق مصاحبه، مشاهده و مستندسازی انجام شده‌است. داده‌های به‌دست‌آمده با استفاده از مراحل جمع‌آوری داده، کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری تحلیل شدند. نتایج نشان داد که اجرای برنامهٔ درسی مستقل در مهدکودک Mujahidin به معلمان این امکان را داده‌است تا یادگیری متنوع‌تر و دانش‌آموزمحورتر را طراحی کنند و در نتیجه موجب افزایش مشارکت کودکان در فعالیت‌های یادگیری شده‌است. اجرای این برنامهٔ درسی همچنین تأثیر مثبتی بر علاقه‌مندی به یادگیری کودکان داشته‌است، به‌گونه‌ای که افزایش فعالیت، اشتیاق، جرأت در پرسشگری، مشارکت در فعالیت‌های بازی، توانایی همکاری با دوستان و کنجکاوی بیشتر نسبت به زمان استفاده از برنامهٔ درسی ۲۰۱۳ مشاهده شد. بنابراین، گذار از برنامهٔ درسی ۲۰۱۳ به برنامهٔ درسی مستقل در مهدکودک Mujahidin نقش مثبتی در افزایش علاقه‌مندی به یادگیری کودکان داشته و فرایند یادگیری فعال‌تر و لذت‌بخش‌تری را متناسب با ویژگی‌های رشد اوایل کودکی فراهم می‌کند.

This study aims to increase the learning focus of children aged 5–6 years through the use of learning while play-based flash card media at Kober Daarussalaam Jatigede Sumedang. The research uses the Kurt Lewin model of Class Action Research (PTK) which consists of planning, action, observation, and reflection stages in two cycles. The research subjects amounted to 15 children of group B consisting of 8 boys and 7 girls. Data collection techniques use observation, documentation, and field notes. Data were analyzed descriptively, quantitatively, and qualitatively. The results showed that children's learning focus increased gradually, from 53.00% in the pre-cycle to 72.08% in Cycle I and increased to 89.17% in Cycle II. The increase occurred because flash card media is packed in interesting play activities so that it is able to maintain attention, increase concentration, and actively involve children in learning. Thus, flash card media based on learning while playing effectively increases the learning focus of children aged 5–6 years. These findings are in line with studies showing that flashcard use can improve motivation, engagement, and cognitive abilities in early childhood.

هدف این پژوهش افزایش تمرکز یادگیری کودکان ۵ تا ۶ سال از طریق استفاده از رسانه فلش‌کارت مبتنی بر یادگیری همراه با بازی در کوبر دارالسلام جاتیگده سومدانگ است. این پژوهش با استفاده از مدل پژوهش اقدام کلاسی (PTK) کورت لوین انجام شده است که شامل مراحل برنامه‌ریزی، اقدام، مشاهده و تأمل در دو چرخه می‌باشد. جامعه پژوهش شامل ۱۵ کودک گروه ب (۸ پسر و ۷ دختر) است. روش‌های گردآوری داده‌ها شامل مشاهده، مستندسازی و یادداشت‌های میدانی می‌باشد. داده‌ها به صورت توصیفی، کمی و کیفی تحلیل شدند. نتایج نشان داد که تمرکز یادگیری کودکان به تدریج افزایش یافته است، به‌طوری‌که از ۵۳٫۰۰٪ در پیش‌چرخه به ۷۲٫۰۸٪ در چرخه اول و به ۸۹٫۱۷٪ در چرخه دوم افزایش یافته است. این افزایش به دلیل بسته‌بندی رسانه فلش‌کارت در فعالیت‌های بازی جذاب رخ داده است، به‌گونه‌ای که قادر است توجه را حفظ کند، تمرکز را افزایش دهد و کودکان را به طور فعال در یادگیری درگیر نماید. بنابراین، رسانه فلش‌کارت مبتنی بر یادگیری همراه با بازی به طور مؤثری تمرکز یادگیری کودکان ۵ تا ۶ سال را افزایش می‌دهد. این یافته‌ها با پژوهش‌هایی که نشان داده‌اند استفاده از فلش‌کارت می‌تواند انگیزش، مشارکت و توانایی‌های شناختی در اوایل کودکی را بهبود بخشد، همسو است.

Childhood is a key period for acquiring and transmitting cultural knowledge and skill. Hunter-gatherer children, such as the Congolese BaYaka, learn autonomously through exploration, play, and participation in foraging and domestic activities. Most previous work has focused on how BaYaka allocate time to learning activities while living in forest camps. By focusing on a village context, we aim to further investigate BaYaka learning ecologies by examining (1) how children sample their social and physical environments, (2) whom they spend time with, and (3) how they allocate their time to play, work-themed play, and work. We do so by analysing video observations of 57 children aged between 7 and 16 years old. BaYaka children spent 75% of their time in the village, where they had extensive opportunities to sample their social surroundings. They spent most of their time alone or in child-only groups, rather than with adults, highlighting the potential for horizontal transmission and individual learning as prominent pathways to knowledge acquisition. Finally, children spent a third of their time in play activities and another third in foraging and domestic tasks, suggesting that play and work are complementary flexible learning mechanisms. These results illustrate how embodied capital is co-constructed by children and their environments, with children actively investing time and effort in activities that are both developmentally rewarding and contextually relevant, thereby shaping the repertoire of skills and knowledge they carry into adulthood.

دوران کودکی دوره‌ای کلیدی برای کسب و انتقال دانش و مهارت فرهنگی است. کودکان شکارچی-گردآورنده، مانند BaYakaهای کنگویی، به صورت مستقل از طریق کاوش، بازی و مشارکت در فعالیت‌های گردآوری و امور خانگی یاد می‌گیرند. بیشتر پژوهش‌های پیشین بر نحوه تخصیص زمان کودکان BaYaka به فعالیت‌های یادگیری در اردوگاه‌های جنگلی تمرکز داشته‌اند. با تمرکز بر بستر روستایی، هدف ما بررسی بیشتر بوم‌شناسی‌های یادگیری BaYaka از طریق مطالعه (۱) نحوه نمونه‌برداری کودکان از محیط‌های اجتماعی و فیزیکی خود، (۲) افرادی که با آن‌ها وقت می‌گذرانند و (۳) نحوه تخصیص زمان آن‌ها به بازی، بازی با مضمون کار و کار است. این پژوهش با تحلیل مشاهدات ویدیویی از ۵۷ کودک ۷ تا ۱۶ ساله انجام می‌شود. کودکان BaYaka ۷۵٪ از زمان خود را در روستا سپری کردند، جایی که فرصت‌های گسترده‌ای برای نمونه‌برداری از محیط اجتماعی خود داشتند. آن‌ها بیشتر وقت خود را به تنهایی یا در گروه‌های صرفاً کودکان، نه با بزرگسالان، می‌گذراندند که این امر بر نقش بالقوه انتقال افقی و یادگیری فردی به عنوان مسیرهای برجسته کسب دانش تأکید دارد. در نهایت، کودکان یک‌سوم زمان خود را صرف فعالیت‌های بازی و یک‌سوم دیگر را صرف وظایف گردآوری و امور خانگی کردند که نشان می‌دهد بازی و کار سازوکارهای یادگیری انعطاف‌پذیر و مکمل هستند. این نتایج نشان می‌دهد که سرمایه تجسم‌یافته به طور مشترک توسط کودکان و محیط آن‌ها ساخته می‌شود و کودکان به طور فعال زمان و تلاش خود را در فعالیت‌هایی سرمایه‌گذاری می‌کنند که هم از نظر رشدی پاداش‌دهنده و هم از نظر زمینه‌ای مرتبط هستند و بدین ترتیب مجموعه مهارت‌ها و دانش‌هایی را که به بزرگسالی منتقل می‌کنند، شکل می‌دهند.