Blended learning (BL) has become increasingly established in higher education, yet research has focused more on effectiveness, engagement, and learning regulation than on how face-to-face and online learning jointly facilitate value internalization. In Pancasila Education, this issue matters because learning outcomes extend beyond knowledge of values to students’ decision-making and relationships. This exploratory qualitative study analyzed open-ended questionnaire responses from 67 Universitas Pendidikan Indonesia students using directed qualitative content analysis, complemented by a contextual review of learning materials and activities available through SPOT UPI. The findings reveal four patterns. First, students perceived face-to-face learning primarily as a relational space for dialogue, clarification, deliberation, and collaboration. At the same time, online learning served mainly as a regulatory space for flexibility, access to materials, time management, and independence. These functions complemented each other but were not exclusive. Second, value internalization became visible when Pancasila shifted from content to be understood into a basis for decision-making, respect for differences, rule compliance, and responsibility. Third, good character was associated with relational pathways toward justice and collaboration and self-regulatory pathways toward discipline, responsibility, and work ethic. Social support, digital culture, and LMS reliability influenced these processes. Fourth, discrepancies between ideal values and reality triggered moral reflection for some students, described as productive moral dissonance. The study interprets BL as an architecture of relational-regulatory functions and suggests connecting social interaction, self-regulation, authentic cases, reflection, process assessment, and reliable digital infrastructure in Pancasila Education. Keywords: Pancasila education, Value internalization, Blended learning; Good character; Higher education
Access to functional digital infrastructure is a prerequisite for teachers to convert information and communication Technology (ICT) competence into classroom practice, yet the quality and distribution of infrastructure remain uneven in many developing education systems. This paper examined the effect of the status of institutional ICT infrastructure and digital tools on teacher use of digital technologies in public junior schools (JS) in Kakamega County, Kenya. Relying on the Theory of Organizational Information Processing, the study used a convergent parallel mixed-methods design involving 332 responding JSS teachers, 11 Sub-County Directors of Education and observations from 78 schools. Factor analysis of 12 infrastructure indicators produced a factor-based index of 3.500, interpreted as good, although important differences were evident across infrastructure components. Electricity, computer rooms, broadband connectivity, and technical support were relatively strong, whereas specialized digital tools, suitable educational software and security mechanisms were weaker. Teachers most frequently identified inadequate computers/devices (26.8%) and unstable or absent internet connectivity (22.9%) as the leading infrastructure challenges. Pearson correlation showed a significant positive moderate relationship between infrastructure status and technology use (r = .417, p < .001). In Model 1, infrastructure significantly predicted technology use (B = .525, β approximately .417, p < .001; R² = .174). After adjustment for gender, age, education, teaching experience, subject and JSS enrolment, the detailed regression table reported B = .579, β = .465, t = 7.94, p < .001, R² = .473 and adjusted R² = .451. The null hypothesis was rejected. The paper concludes that functional infrastructure and appropriate digital tools are essential enabling conditions, but infrastructure development should address advanced tools, software, connectivity, maintenance and security rather than focusing only on basic provision. This study also recommends that the infrastructure budgets should move beyond hardware acquisition to include suitable educational software, specialized digital tools, maintenance, backups, antivirus protection and user-safety measures.
Educational leadership is increasingly recognised as a critical determinant of the quality, relevance and sustainability of education systems. The rapid development of digital technologies, changing learner expectations, increasing demands for accountability, teacher shortages, resource constraints and the emergence of artificial intelligence have expanded the responsibilities of educational leaders beyond traditional administration. This paper discusses the changing educational leadership in the digital age. The paper posits that educational leaders should not merely introduce technology into schools but should create an institutional culture where technology supports teaching, learning, and professional development. The paper notes that digital transformation cannot succeed through technology acquisition alone. Inadequate infrastructure, electricity challenges, digital inequality, limited professional development, resistance to change, weak institutional support, and insufficient leadership preparation may constrain implementation. The paper therefore advocates a context-sensitive model of educational leadership that integrates vision, instructional leadership, digital competence, distributed leadership, ethical practice, teacher development and community engagement. It was suggested that systematic preparation and continuous professional development of educational leaders, investment in digital infrastructure, stronger leadership standards, participatory governance, digital citizenship education, and context-sensitive monitoring of school leadership is important in Nigerian schools. The paper concludes that Nigeria's educational transformation requires leaders who can combine human-centred leadership with technological competence to create schools that are innovative, inclusive, collaborative and focused on meaningful learning
رهبری آموزشی به طور فزایندهای به عنوان یکی از عوامل تعیینکننده کیفیت، ارتباط و پایداری نظامهای آموزشی شناخته میشود. توسعه سریع فناوریهای دیجیتال، تغییر انتظارات یادگیرندگان، افزایش تقاضا برای پاسخگویی، کمبود معلم، محدودیت منابع و ظهور هوش مصنوعی، مسئولیتهای رهبران آموزشی را فراتر از مدیریت سنتی گسترش داده است. این مقاله به بررسی تحول رهبری آموزشی در عصر دیجیتال میپردازد. مقاله مطرح میکند که رهبران آموزشی نباید صرفاً فناوری را وارد مدارس کنند، بلکه باید فرهنگی نهادی ایجاد نمایند که در آن فناوری از آموزش، یادگیری و توسعه حرفهای حمایت کند. مقاله تأکید میکند که تحول دیجیتال تنها از طریق تهیه فناوری محقق نمیشود. زیرساخت ناکافی، مشکلات برق، نابرابری دیجیتال، محدودیت در توسعه حرفهای، مقاومت در برابر تغییر، حمایت نهادی ضعیف و آمادگی ناکافی رهبران میتواند اجرای این تحول را محدود کند. بنابراین، مقاله مدل حساس به زمینهای از رهبری آموزشی را پیشنهاد میکند که چشمانداز، رهبری آموزشی، شایستگی دیجیتال، رهبری توزیعی، رفتار اخلاقی، توسعه معلمان و مشارکت جامعه را ادغام میکند. همچنین پیشنهاد شده است که آمادگی نظاممند و توسعه حرفهای مستمر رهبران آموزشی، سرمایهگذاری در زیرساخت دیجیتال، استانداردهای قویتر رهبری، حکمرانی مشارکتی، آموزش شهروندی دیجیتال و پایش حساس به زمینه رهبری مدارس در مدارس نیجریه اهمیت دارد. مقاله نتیجه میگیرد که تحول آموزشی نیجریه نیازمند رهبرانی است که بتوانند رهبری انسانمحور را با شایستگی فناورانه ترکیب کنند تا مدارسی نوآور، فراگیر، مشارکتی و متمرکز بر یادگیری معنادار ایجاد نمایند.
This study aims to provide an in depth description of the utilization of Learning Management Systems (LMS), such as Google Classroom, in post-pandemic Early Childhood Education (PAUD) learning, and to examine the functions, negotiations, and challenges encountered in the field. Employing a qualitative approach with a case study design at RA Al Muttaqien, data were collected through semi-structured interviews with the school principal, who also serves as an educator, and were supplemented by observation and institutional document analysis. Data analysis was conducted using an interactive model consisting of data reduction, data display, and conclusion drawing. The main findings indicate that the use of Google Classroom operates in a selective and adaptive manner, primarily functioning as a digital archive for evidence of home-based practical activities to address device memory limitations. In contrast, daily communication and assessment continue to rely on WhatsApp and the Digital Madrasah Report (Raport Digital Madrasah/RDM). This pattern emerged through fluid negotiation processes in navigating constraints related to limited storage quotas and varying levels of parents’ digital literacy readiness, which ranged from 60 to 90 percent. This research contributes to expanding theoretical understanding of the integration of the TPACK framework and school-family partnerships at the early childhood education level. The findings imply the need for sustainable institutional policies in managing digital infrastructure and more contextual guidelines for documenting learning processes. Further research is recommended to involve a broader range of subjects or to compare inclusive and non-inclusive institutions.
این پژوهش با هدف ارائهٔ توصیفی عمیق از بهرهبرداری از سامانههای مدیریت یادگیری (LMS) مانند Google Classroom در آموزش پیشدبستانی (PAUD) پس از همهگیری و بررسی کارکردها، مذاکرات و چالشهای موجود در این زمینه انجام شدهاست. این مطالعه با رویکرد کیفی و طراحی مطالعه موردی در RA Al Muttaqien صورت گرفته و دادهها از طریق مصاحبههای نیمهساختاریافته با مدیر مدرسه که همزمان نقش آموزگار را نیز ایفا میکند، جمعآوری و با مشاهده و تحلیل اسناد نهادی تکمیل شدهاست. تحلیل دادهها با استفاده از مدل تعاملی شامل کاهش داده، نمایش داده و نتیجهگیری انجام شدهاست. یافتههای اصلی نشان میدهد که استفاده از Google Classroom بهصورت گزینشی و انطباقی انجام میشود و عمدتاً بهعنوان آرشیو دیجیتال برای مستندسازی شواهد فعالیتهای عملی مبتنی بر خانه جهت رفع محدودیت حافظه دستگاهها به کار میرود. در مقابل، ارتباطات روزانه و ارزیابیها همچنان بر WhatsApp و گزارش دیجیتال مدرسه (Raport Digital Madrasah/RDM) متکی است. این الگو از طریق فرآیندهای مذاکره سیال در مواجهه با محدودیتهای مربوط به سهمیه ذخیرهسازی و سطوح مختلف آمادگی سواد دیجیتال والدین که بین ۶۰ تا ۹۰ درصد متغیر بود، شکل گرفتهاست. این پژوهش به گسترش فهم نظری از ادغام چارچوب TPACK و مشارکت مدرسه و خانواده در سطح آموزش پیشدبستانی کمک میکند. یافتهها بر ضرورت سیاستهای نهادی پایدار در مدیریت زیرساخت دیجیتال و دستورالعملهای زمینهایتر برای مستندسازی فرآیندهای یادگیری دلالت دارد. انجام پژوهشهای بیشتر با مشارکت دامنه وسیعتری از آزمودنیها یا مقایسه مؤسسات فراگیر و غیر فراگیر توصیه میشود.
The integration of coding and Artificial Intelligence (AI) into vocational education is essential for equipping students with 21st-century digital competencies, yet implementation in remote and island regions like Bangka Belitung archipelago province remains fragmented and unsustainable. This study employs Developmental Evaluation (DE) a real-time, adaptive, and participatory evaluation approach (Patton, 2011) to analyze policy readiness and strengthen the digital ecosystem for coding and AI instruction across vocational schools in the province. Using qualitative methods, including in- depth interviews (n = 26), focus group discussions, classroom observations, and policy document analysis, the research assesses readiness across five core dimensions: (1) policy & governance, (2) human capacity, (3) digital infrastructure, (4) curriculum relevance, and (5) industry–academia partnerships. Findings reveal a critical policy–practice gap: while national frameworks such as the Grand Design for Vocational School Revitalization and Kurikulum Merdeka promote digital literacy, local implementation lacks binding regional regulations, standardized teacher competency pathways, equitable infrastructure distribution, and context-based curricula. Only 24% of ICT teachers had received AI-related training, and AI concepts were rarely taught in practice. Through DE cycles of exploration, collective sense-making, and prototyping, stakeholders co-designed adaptive solutions including a provincial roadmap for digital vocational education, offline AI learning modules via WhatsApp, and micro-innovation grants for teacher-led experimentation. The study demonstrates DE’s effectiveness in fostering adaptive capacity, surfacing systemic barriers, and enabling locally owned, sustainable digital transformation strategies.
ادغام برنامهنویسی و هوش مصنوعی (AI) در آموزش فنیوحرفهای برای تجهیز دانشآموزان به شایستگیهای دیجیتال قرن بیستویکم ضروری است، اما اجرای آن در مناطق دورافتاده و جزیرهای مانند استان مجمعالجزایر بانگکا بلیتونگ همچنان پراکنده و ناپایدار باقی ماندهاست. این مطالعه با بهرهگیری از رویکرد ارزیابی توسعهای (DE) که یک روش ارزیابی بلادرنگ، تطبیقی و مشارکتی است (Patton, 2011)، به تحلیل آمادگی سیاستی و تقویت زیستبوم دیجیتال برای آموزش برنامهنویسی و هوش مصنوعی در مدارس فنیوحرفهای این استان میپردازد. با استفاده از روشهای کیفی، از جمله مصاحبههای عمیق (n = 26)، بحثهای گروهی متمرکز، مشاهده کلاس درس و تحلیل اسناد سیاستی، پژوهش آمادگی را در پنج بُعد اصلی ارزیابی میکند: (۱) سیاست و حکمرانی، (۲) ظرفیت انسانی، (۳) زیرساخت دیجیتال، (۴) ارتباط برنامهدرسی و (۵) مشارکت صنعت و دانشگاه. یافتهها شکاف مهمی میان سیاست و عمل را نشان میدهد: در حالی که چارچوبهای ملی مانند طرح کلان نوسازی مدارس فنیوحرفهای و «کریکولوم مردکا» سواد دیجیتال را ترویج میکنند، اجرای محلی فاقد مقررات منطقهای الزامآور، مسیرهای استاندارد شایستگی معلمان، توزیع عادلانه زیرساخت و برنامهدرسی مبتنی بر زمینه است. تنها ۲۴٪ از معلمان ICT آموزش مرتبط با AI را دریافت کردهاند و مفاهیم AI به ندرت در عمل تدریس میشود. از طریق چرخههای DE شامل اکتشاف، معنابخشی جمعی و نمونهسازی، ذینفعان راهحلهای تطبیقی از جمله نقشهراه استانی برای آموزش دیجیتال فنیوحرفهای، ماژولهای یادگیری AI آفلاین از طریق WhatsApp و گرنتهای خرد نوآوری برای آزمایشگری معلمان را بهطور مشترک طراحی کردند. این مطالعه اثربخشی DE را در تقویت ظرفیت تطبیقی، آشکارسازی موانع نظاممند و امکانپذیر ساختن راهبردهای تحول دیجیتال بومی و پایدار نشان میدهد.
Saudi Arabia’s Vision 2030 positions higher education as a strategic driver of sustainable development, yet the linkages between national policy instruments and institutional e-learning governance remain only partially explicit and have received limited integrated analysis. This study examines how selected national policy instruments collectively structure e-learning governance in relation to sustainable higher education. An integrated qualitative policy analysis was conducted on three publicly available Saudi national instruments, the Ministry of Education’s General Education Strategic Plan 2020–2030 , the National eLearning Center’s E-Learning Standards , and the Human Capability Development Program’s 2025 Annual Report . The analysis combined directed qualitative content analysis with cross-document thematic synthesis organised around six governance dimensions: strategic alignment, quality assurance, digital infrastructure, innovation and adaptive learning, human-capability development, and accountability and performance measurement. The findings identified substantial convergence in strategic direction and human-capability development, together with functional complementarity across the strategic, regulatory, and implementation-oriented roles represented by the three instruments. The analysis also revealed differentiated treatment of digital infrastructure, innovation, performance measurement, and accountability, particularly in the extent to which digital-learning performance mechanisms are explicitly connected to broader strategic, human-capability, and sustainability-oriented outcomes. The National Digital Learning Indicator (NDLI) and institutional e-learning KPIs provide an established digital-learning performance architecture, whilst explicit cross-framework linkages between these mechanisms and broader national outcome frameworks remain comparatively limited within the analysed corpus. Building on these findings, the study develops the Integrated E-Learning Sustainability Governance Framework (IELSGF) as an analytically derived and provisional conceptual framework that distinguishes empirically observed policy anchors from proposed integrative linkages. The IELSGF provides a structured basis for policy development, future empirical validation, refinement, and comparative application within Saudi Arabia and other multi-actor higher-education governance contexts.
چشمانداز ۲۰۳۰ عربستان سعودی، آموزش عالی را به عنوان محرک راهبردی توسعه پایدار معرفی میکند، اما پیوندهای میان ابزارهای سیاستی ملی و حاکمیت آموزش الکترونیکی در سطح نهادی تنها تا حدی بهصورت صریح بیان شدهاند و تحلیل یکپارچه محدودی دریافت کردهاند. این پژوهش بررسی میکند که چگونه برخی ابزارهای سیاستی ملی بهصورت جمعی ساختار حاکمیت آموزش الکترونیکی را در ارتباط با آموزش عالی پایدار شکل میدهند. یک تحلیل سیاستی کیفی یکپارچه بر روی سه ابزار ملی عربستان سعودی که بهصورت عمومی در دسترس هستند انجام شد: برنامه راهبردی آموزش عمومی وزارت آموزش (۲۰۲۰–۲۰۳۰)، استانداردهای آموزش الکترونیکی مرکز ملی آموزش الکترونیکی، و گزارش سالانه ۲۰۲۵ برنامه توسعه قابلیتهای انسانی. تحلیل با ترکیب تحلیل محتوای کیفی هدایتشده و سنتز موضوعی میانسندی، حول شش بُعد حاکمیتی سازماندهی شد: همسویی راهبردی، تضمین کیفیت، زیرساخت دیجیتال، نوآوری و یادگیری تطبیقی، توسعه قابلیتهای انسانی، و پاسخگویی و سنجش عملکرد. یافتهها همگرایی قابل توجهی در جهتگیری راهبردی و توسعه قابلیتهای انسانی، همراه با مکملیت کارکردی در نقشهای راهبردی، مقرراتی و اجرایی نمایانشده توسط سه ابزار را شناسایی کردند. تحلیل همچنین به تفاوت در پرداختن به زیرساخت دیجیتال، نوآوری، سنجش عملکرد و پاسخگویی اشاره داشت، بهویژه در میزان اتصال صریح سازوکارهای عملکرد یادگیری دیجیتال به پیامدهای راهبردی، قابلیت انسانی و پایداری در سطح کلان. شاخص ملی یادگیری دیجیتال (NDLI) و شاخصهای کلیدی عملکرد آموزش الکترونیکی نهادی، معماری تثبیتشدهای برای عملکرد یادگیری دیجیتال فراهم میکنند، در حالی که پیوندهای صریح میانچارچوبی میان این سازوکارها و چارچوبهای پیامدی ملی گستردهتر، در مجموعه تحلیلشده نسبتاً محدود باقی ماندهاند. بر اساس این یافتهها، پژوهش چارچوب حاکمیت پایداری آموزش الکترونیکی یکپارچه (IELSGF) را به عنوان چارچوب مفهومی مشتقشده تحلیلی و موقت توسعه میدهد که لنگرهای سیاستی مشاهدهشده تجربی را از پیوندهای یکپارچه پیشنهادی متمایز میسازد. IELSGF مبنایی ساختاریافته برای توسعه سیاست، اعتبارسنجی تجربی آینده، اصلاح و کاربرد تطبیقی در عربستان سعودی و سایر زمینههای حاکمیت آموزش عالی چندبازیگری فراهم میکند.
This study explored strategies for bridging AI-mediated educational inequalities in Open and Distance eLearning (ODeL) using Zimbabwe Open University as a case study. The study was grounded in the Capability Approach, which emphasises individuals’ ability to access and effectively utilise resources to achieve valued outcomes. A qualitative instrumental case study design was employed to gain an in-depth understanding of the interventions required to promote equitable participation in AI-enabled learning among geographically diverse student populations. Data were generated through semi-structured interviews with seven lecturers and one quality assurance coordinator, as well as focus group discussions with 14 students from diverse geographical and socioeconomic backgrounds. The data were analysed using Braun and Clarke's six-phase thematic analysis approach. The findings revealed four major strategies for bridging AI -mediated educational inequalities: digital infrastructure development, AI and digital literacy capacity building, inclusive institutional policies and support systems, and multi-stakeholder partnership and resource mobilisation. The study found that these strategies have the potential to enhance equitable access to AI-enabled learning resources, strengthen students’ digital capabilities, improve participation in AI-supported learning environments and reduce disparities between urban and rural learners. However, the effectiveness of these strategies may be constrained by limited financial resources, inadequate technological infrastructure, uneven digital literacy levels and policy implementation challenges. The study concludes that bridging AI-mediated educational inequalities requires a holistic approach that combines technological investment, capacity development, institutional commitment, and collaborative partnership. The study contributes to the emerging literature by showing that AI-mediated educational inequality extends beyond conventional digital access to include differences in AI literacy, institutional support, and students’ capabilities to convert AI resources into meaningful learning opportunities. The study recommends that ODeL institutions adopt inclusive AI integration frameworks that prioritise equitable access, digital empowerment, and targeted support for disadvantaged learners to ensure that the benefits of AI are accessible to all students regardless of geographical location.
این مطالعه به بررسی راهبردهایی برای پل زدن بر نابرابریهای آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی در آموزش باز و از راه دور الکترونیکی (ODeL) با استفاده از دانشگاه باز زیمبابوه به عنوان مطالعه موردی پرداخت. این پژوهش بر رویکرد قابلیت استوار بود که بر توانایی افراد در دسترسی و بهرهبرداری مؤثر از منابع برای دستیابی به پیامدهای ارزشمند تأکید دارد. از طرح مطالعه موردی ابزاری کیفی برای درک عمیق مداخلات مورد نیاز جهت ارتقای مشارکت برابر در یادگیری مبتنی بر هوش مصنوعی در میان جمعیت دانشجویی با پراکندگی جغرافیایی مختلف استفاده شد. دادهها از طریق مصاحبههای نیمهساختاریافته با هفت مدرس و یک هماهنگکننده تضمین کیفیت و همچنین بحثهای گروهی متمرکز با ۱۴ دانشجو از پیشینههای جغرافیایی و اجتماعی-اقتصادی متنوع گردآوری شد. دادهها با استفاده از رویکرد تحلیل تماتیک ششمرحلهای Braun و Clarke تحلیل شدند. یافتهها چهار راهبرد اصلی برای پل زدن بر نابرابریهای آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی را آشکار ساخت: توسعه زیرساخت دیجیتال، توانمندسازی سواد دیجیتال و هوش مصنوعی، سیاستها و نظامهای حمایتی فراگیر در سطح نهادی، و مشارکت چندذینفعی و بسیج منابع. پژوهش نشان داد که این راهبردها میتوانند دسترسی برابر به منابع یادگیری مبتنی بر هوش مصنوعی را ارتقا دهند، قابلیتهای دیجیتال دانشجویان را تقویت کنند، مشارکت در محیطهای یادگیری پشتیبانیشده توسط هوش مصنوعی را بهبود بخشند و شکاف میان دانشجویان شهری و روستایی را کاهش دهند. با این حال، اثربخشی این راهبردها ممکن است با محدودیت منابع مالی، زیرساخت فناوری ناکافی، سطوح نابرابر سواد دیجیتال و چالشهای اجرای سیاستی مواجه شود. این مطالعه نتیجه میگیرد که پل زدن بر نابرابریهای آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی نیازمند رویکردی جامع است که سرمایهگذاری فناورانه، توسعه ظرفیت، تعهد نهادی و مشارکت همکاریجویانه را تلفیق کند. این پژوهش با نشان دادن اینکه نابرابری آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی فراتر از دسترسی صرف به فناوری دیجیتال بوده و تفاوتهایی در سواد هوش مصنوعی، حمایت نهادی و قابلیتهای دانشجویان برای تبدیل منابع هوش مصنوعی به فرصتهای یادگیری معنادار را نیز در بر میگیرد، به ادبیات نوظهور این حوزه کمک میکند. مطالعه حاضر توصیه میکند که مؤسسات ODeL چارچوبهای ادغام فراگیر هوش مصنوعی را اتخاذ کنند که دسترسی برابر، توانمندسازی دیجیتال و حمایت هدفمند از دانشجویان محروم را در اولویت قرار دهد تا اطمینان حاصل شود که منافع هوش مصنوعی برای همه دانشجویان صرفنظر از موقعیت جغرافیایی در دسترس باشد.
INTRODUCTION: This study investigated the perceptions and preferences of medical students at Abubakar Tafawa Balewa University (ATBU) regarding various teaching methods, including lectures, problem-based learning (PBL), team-based learning (TBL), practical demonstrations, and digital learning tools. METHODS: A cross-sectional survey of 171 medical students was conducted, using a semi-structured questionnaire. Students were selected using stratified random sampling techniques. Quantitative data were analyzed using descriptive statistics (frequencies, percentages) and inferential statistics (Chi-square test) and qualitative data were analysed using thematic content analysis. The thematic content analysis was based on 171 responses. RESULTS: Practical demonstrations (32.2%) and small group activities (24.0%) were the preferred teaching methods. Key challenges identified include difficulty retaining information (48.0%) and inadequate preparation for clinical practice (15.8%). The students demanded practical, clinically relevant learning, and lecturers who are well-grounded in their subjects and had good teaching skills. Specifically, they preferred lecturers who are medical consultants and could also mentor them. CONCLUSION: The teaching curriculum in the school should incorporate more clinically relevant, practical demonstrations with adequate clinical exposure, more group-based learning, and improved digital infrastructure. Retention techniques should be routinely taught to improve learning retention. Finally, more doctors should be employed for training and mentoring the students. Lecturers should be trained in positive teaching and mentoring skills and to avoid student intimidation.
مقدمه: این مطالعه به بررسی ادراکات و ترجیحات دانشجویان پزشکی دانشگاه Abubakar Tafawa Balewa (ATBU) در خصوص روشهای مختلف تدریس از جمله سخنرانی، یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL)، یادگیری مبتنی بر تیم (TBL)، نمایشهای عملی و ابزارهای یادگیری دیجیتال پرداخت. روشها: یک پیمایش مقطعی بر روی ۱۷۱ دانشجوی پزشکی با استفاده از پرسشنامه نیمهساختاریافته انجام شد. دانشجویان با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی طبقهبندیشده انتخاب شدند. دادههای کمی با استفاده از آمار توصیفی (فراوانیها، درصدها) و آمار استنباطی (آزمون کای دو) تحلیل شد و دادههای کیفی با استفاده از تحلیل محتوای تماتیک مورد بررسی قرار گرفت. تحلیل محتوای تماتیک بر اساس ۱۷۱ پاسخ انجام شد. یافتهها: نمایشهای عملی (۳۲٫۲٪) و فعالیتهای گروهی کوچک (۲۴٫۰٪) به عنوان روشهای تدریس ترجیحی شناخته شدند. چالشهای کلیدی شناساییشده شامل دشواری در حفظ اطلاعات (۴۸٫۰٪) و آمادگی ناکافی برای عمل بالینی (۱۵٫۸٪) بود. دانشجویان خواستار یادگیری عملی و مرتبط با بالین و اساتیدی بودند که در حوزه خود تسلط کافی داشته و مهارتهای تدریس خوبی داشته باشند. به طور خاص، آنها اساتیدی را ترجیح میدادند که پزشک متخصص بوده و بتوانند نقش راهنما را نیز ایفا کنند. نتیجهگیری: برنامه درسی تدریس در این دانشکده باید شامل نمایشهای عملی بیشتر با ارتباط بالینی کافی، یادگیری مبتنی بر گروه بیشتر و بهبود زیرساخت دیجیتال باشد. تکنیکهای حفظ مطالب باید به طور منظم آموزش داده شود تا یادگیری پایدار بهبود یابد. در نهایت، پزشکان بیشتری باید برای آموزش و راهنمایی دانشجویان استخدام شوند. اساتید باید در مهارتهای تدریس مثبت و راهنمایی آموزش ببینند و از ایجاد ترس در دانشجویان خودداری کنند.
This study explored undergraduate students’ and community partners’ perceptions of the value of micro-credentials within community-engaged Work-Integrated Learning (WIL) in technical education programs in South-East Nigeria. Guided by Experiential Learning Theory, Human Capital Theory, and Signaling Theory, the study adopted a mixed-methods exploratory design to examine how micro-credentials were perceived in relation to employability-related competencies, professional confidence, and career readiness. Quantitative data were collected through a structured questionnaire administered to 412 undergraduate students enrolled in technical education programs incorporating community-engaged WIL, while qualitative data were generated through semi-structured interviews with 20 students and 12 community partners involved in WIL supervision and collaboration. Findings revealed generally positive student perceptions regarding the usefulness of micro-credentials for recognising competencies developed through experiential learning, strengthening confidence in communicating skills, and supporting preparedness for future employment. Qualitative findings further suggested that students viewed micro-credentials as useful for documenting technical and transferable competencies, encouraging reflective learning, and articulating skills gained through community-engaged experiences. Community partners similarly perceived micro-credentials as potentially valuable indicators of students’ preparedness and engagement within collaborative projects. However, participants identified institutional and contextual constraints, including limited awareness, inconsistent implementation, inadequate guidance, and weak digital infrastructure. The study suggests that micro-credentials may serve as useful mechanisms for recognising and communicating learning developed through community-engaged WIL while highlighting the need for stronger institutional support and clearer implementation strategies.
این پژوهش به بررسی ادراک دانشجویان کارشناسی و شرکای اجتماعی درباره ارزش ریزگواهیها در چارچوب یادگیری تلفیقی با کار (WIL) مبتنی بر مشارکت اجتماعی در برنامههای آموزش فنی در جنوب شرق نیجریه پرداخت. این مطالعه با بهرهگیری از نظریه یادگیری تجربی، نظریه سرمایه انسانی و نظریه سیگنالدهی، از طرح پژوهش آمیخته اکتشافی برای بررسی نحوه ادراک ریزگواهیها در ارتباط با شایستگیهای مرتبط با اشتغالپذیری، اعتماد به نفس حرفهای و آمادگی شغلی استفاده کرد. دادههای کمی از طریق پرسشنامه ساختاریافتهای که بین ۴۱۲ دانشجوی کارشناسی شاغل به تحصیل در برنامههای آموزش فنی با محوریت WIL مبتنی بر مشارکت اجتماعی توزیع شد، گردآوری گردید و دادههای کیفی نیز از طریق مصاحبههای نیمهساختاریافته با ۲۰ دانشجو و ۱۲ شریک اجتماعی درگیر در نظارت و همکاری WIL به دست آمد. یافتهها نشان داد که ادراک دانشجویان نسبت به سودمندی ریزگواهیها در شناسایی شایستگیهای حاصل از یادگیری تجربی، تقویت اعتماد به نفس در بیان مهارتها و حمایت از آمادگی برای اشتغال آینده عموماً مثبت است. یافتههای کیفی همچنین نشان داد که دانشجویان ریزگواهیها را ابزاری مفید برای مستندسازی شایستگیهای فنی و انتقالپذیر، تشویق به یادگیری تأملی و بیان مهارتهای کسبشده از طریق تجارب مبتنی بر مشارکت اجتماعی میدانند. شرکای اجتماعی نیز ریزگواهیها را به عنوان شاخصهایی بالقوه ارزشمند از آمادگی و مشارکت دانشجویان در پروژههای مشارکتی تلقی کردند. با این حال، شرکتکنندگان به محدودیتهای نهادی و زمینهای از جمله آگاهی محدود، اجرای ناسازگار، راهنمایی ناکافی و زیرساخت دیجیتال ضعیف اشاره کردند. این پژوهش پیشنهاد میکند که ریزگواهیها میتوانند به عنوان سازوکارهایی مفید برای شناسایی و انتقال یادگیری حاصل از WIL مبتنی بر مشارکت اجتماعی عمل کنند و در عین حال بر نیاز به حمایت نهادی قویتر و راهبردهای اجرایی شفافتر تأکید میکند.
This study conducts a systematic literature review (SLR) spanning 2000 to 2025 to critically investigate the integration of Information and Communication Technologies (ICT) in pre-service teacher education. Anchored in the Unified Theory of Acceptance and Use of Technology 2 (UTAUT2), the review explores how factors such as performance expectancy, effort expectancy, social influence, facilitating conditions, hedonic motivation, price value, and habit shape the adoption and use of ICT for teaching and learning among pre-service teachers. The review synthesises international evidence and interprets findings through the lens of South Africa's rural higher education context. Using PRISMA guidelines, 68 peer-reviewed journal articles, reports, and policy documents were reviewed and thematically analysed. Findings reveal that while ICT tools hold significant potential to enhance teaching quality, learner engagement, and curriculum relevance, structural constraints such as digital infrastructure deficits, inadequate professional development, and limited institutional support continue to undermine sustainable adoption. Moreover, cultural factors and contextual realities often hinder the effective operationalisation of ICT-based curriculum reforms. The study concludes with strategic recommendations to enhance digital inclusion and curriculum innovation in teacher education for sustainable development, particularly at rural South African universities.
این مطالعه با انجام یک مرور نظاممند ادبیات (SLR) در بازه زمانی ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۵، به بررسی انتقادی ادغام فناوریهای اطلاعات و ارتباطات (ICT) در آموزش معلمان پیشخدمت میپردازد. این مرور که مبتنی بر نظریه یکپارچه پذیرش و استفاده از فناوری ۲ (UTAUT2) است، بررسی میکند که چگونه عواملی مانند انتظار عملکرد، انتظار تلاش، تأثیر اجتماعی، شرایط تسهیلکننده، انگیزش لذتجویانه، ارزش قیمت و عادت، شکلگیری پذیرش و استفاده از ICT برای آموزش و یادگیری در میان معلمان پیشخدمت را تحت تأثیر قرار میدهند. این مرور شواهد بینالمللی را تلفیق کرده و یافتهها را از منظر آموزش عالی مناطق روستایی آفریقای جنوبی تفسیر میکند. با استفاده از دستورالعملهای PRISMA، تعداد ۶۸ مقاله داوریشده، گزارش و سند سیاستی مرور و بهصورت موضوعی تحلیل شدند. یافتهها نشان میدهد که اگرچه ابزارهای ICT پتانسیل قابلتوجهی برای ارتقای کیفیت تدریس، مشارکت یادگیرندگان و ارتباط برنامه درسی دارند، اما محدودیتهای ساختاری مانند کمبود زیرساخت دیجیتال، توسعه حرفهای ناکافی و حمایت نهادی محدود، همچنان پذیرش پایدار را تضعیف میکنند. افزون بر این، عوامل فرهنگی و واقعیتهای زمینهای اغلب مانع عملیاتیسازی مؤثر اصلاحات برنامه درسی مبتنی بر ICT میشوند. مطالعه با ارائه توصیههای راهبردی برای ارتقای شمول دیجیتال و نوآوری برنامه درسی در آموزش معلمان به منظور توسعه پایدار، بهویژه در دانشگاههای روستایی آفریقای جنوبی، پایان مییابد.
