epistemology of learning

Elementary school is the first place where children systematically encounter questions about what it means to know, where knowledge comes from, and how a claim comes to count as true. Yet the epistemological assumptions underpinning everyday elementary teaching are seldom made explicit. This article examines the nature of children’s knowledge in elementary education practice by analysing two competing images of the child: the passive recipient (tabula rasa) and the active constructor of knowledge. Using conceptual-philosophical analysis of classical and contemporary works in epistemology, developmental psychology, and educational theory, the study finds that (a) the tabula rasa image persists in practice through initiation-response-evaluation talk, reliance on rote memorisation, and the treatment of error as failure; (b) constructivist traditions position the child as a builder of knowledge but are frequently misread as the absence of guidance; and (c) the two poles are better understood as a continuum than as a dichotomy. The article proposes an epistemological framework for simple learning built on five principles: prior knowledge as a starting point, simplicity as intellectual honesty, error as epistemic data, justification through dialogue, and graduated guidance. The framework is intended to help teachers, teacher educators, and curriculum designers examine the epistemological assumptions behind their practice.

مدرسه ابتدایی نخستین مکانی است که کودکان به طور نظام‌مند با پرسش‌هایی درباره معنای دانستن، منشأ دانش و چگونگی اعتبار یافتن یک ادعا به عنوان حقیقت مواجه می‌شوند. با این حال، مفروضات معرفت‌شناختی که زیربنای آموزش روزمره در مدارس ابتدایی هستند، به ندرت به طور صریح بیان می‌شوند. این مقاله با تحلیل دو تصویر رقیب از کودک—گیرنده منفعل (لوح سفید) و سازنده فعال دانش—به بررسی ماهیت دانش کودکان در عمل آموزش ابتدایی می‌پردازد. با بهره‌گیری از تحلیل مفهومی-فلسفی آثار کلاسیک و معاصر در حوزه معرفت‌شناسی، روان‌شناسی رشد و نظریه آموزش، این پژوهش نشان می‌دهد که (الف) تصویر لوح سفید از طریق گفت‌وگوی آغاز-پاسخ-ارزیابی، اتکاء به حفظ طوطی‌وار و تلقی خطا به عنوان شکست، همچنان در عمل باقی مانده است؛ (ب) سنت‌های ساخت‌گرایانه کودک را به عنوان سازنده دانش معرفی می‌کنند، اما اغلب به اشتباه به عنوان فقدان راهنمایی تفسیر می‌شوند؛ و (ج) این دو قطب بیش از آنکه دوگانگی باشند، باید به عنوان یک پیوستار درک شوند. این مقاله چارچوبی معرفت‌شناختی برای یادگیری ساده بر اساس پنج اصل پیشنهاد می‌کند: دانش پیشین به عنوان نقطه آغاز، سادگی به عنوان صداقت فکری، خطا به عنوان داده معرفتی، توجیه از طریق گفت‌وگو و راهنمایی تدریجی. این چارچوب با هدف کمک به معلمان، مربیان معلم و طراحان برنامه درسی برای بررسی مفروضات معرفت‌شناختی زیربنای عمل آن‌ها ارائه می‌شود.