children's knowledge

Elementary school is the first place where children systematically encounter questions about what it means to know, where knowledge comes from, and how a claim comes to count as true. Yet the epistemological assumptions underpinning everyday elementary teaching are seldom made explicit. This article examines the nature of children’s knowledge in elementary education practice by analysing two competing images of the child: the passive recipient (tabula rasa) and the active constructor of knowledge. Using conceptual-philosophical analysis of classical and contemporary works in epistemology, developmental psychology, and educational theory, the study finds that (a) the tabula rasa image persists in practice through initiation-response-evaluation talk, reliance on rote memorisation, and the treatment of error as failure; (b) constructivist traditions position the child as a builder of knowledge but are frequently misread as the absence of guidance; and (c) the two poles are better understood as a continuum than as a dichotomy. The article proposes an epistemological framework for simple learning built on five principles: prior knowledge as a starting point, simplicity as intellectual honesty, error as epistemic data, justification through dialogue, and graduated guidance. The framework is intended to help teachers, teacher educators, and curriculum designers examine the epistemological assumptions behind their practice.

مدرسه ابتدایی نخستین مکانی است که کودکان به طور نظام‌مند با پرسش‌هایی درباره معنای دانستن، منشأ دانش و چگونگی اعتبار یافتن یک ادعا به عنوان حقیقت مواجه می‌شوند. با این حال، مفروضات معرفت‌شناختی که زیربنای آموزش روزمره در مدارس ابتدایی هستند، به ندرت به طور صریح بیان می‌شوند. این مقاله با تحلیل دو تصویر رقیب از کودک—گیرنده منفعل (لوح سفید) و سازنده فعال دانش—به بررسی ماهیت دانش کودکان در عمل آموزش ابتدایی می‌پردازد. با بهره‌گیری از تحلیل مفهومی-فلسفی آثار کلاسیک و معاصر در حوزه معرفت‌شناسی، روان‌شناسی رشد و نظریه آموزش، این پژوهش نشان می‌دهد که (الف) تصویر لوح سفید از طریق گفت‌وگوی آغاز-پاسخ-ارزیابی، اتکاء به حفظ طوطی‌وار و تلقی خطا به عنوان شکست، همچنان در عمل باقی مانده است؛ (ب) سنت‌های ساخت‌گرایانه کودک را به عنوان سازنده دانش معرفی می‌کنند، اما اغلب به اشتباه به عنوان فقدان راهنمایی تفسیر می‌شوند؛ و (ج) این دو قطب بیش از آنکه دوگانگی باشند، باید به عنوان یک پیوستار درک شوند. این مقاله چارچوبی معرفت‌شناختی برای یادگیری ساده بر اساس پنج اصل پیشنهاد می‌کند: دانش پیشین به عنوان نقطه آغاز، سادگی به عنوان صداقت فکری، خطا به عنوان داده معرفتی، توجیه از طریق گفت‌وگو و راهنمایی تدریجی. این چارچوب با هدف کمک به معلمان، مربیان معلم و طراحان برنامه درسی برای بررسی مفروضات معرفت‌شناختی زیربنای عمل آن‌ها ارائه می‌شود.

Effective self-regulated learning depends on metacognitive monitoring and control abilities, where learners monitor what they do not know and control their learning behaviour to address their knowledge gaps. However, children's metacognitive abilities are developing, which can hinder their ability to select relevant information effectively. This work examines whether providing feedback on children's knowledge can assist their metacognitive monitoring and control processes, improving their ability to target information-seeking to fill knowledge gaps. In two experiments, 5-9-year-old children (N = 203) completed a word-learning task on a tablet. They were then tested on their knowledge of the novel word-object associations and asked to report their (un)certainty in their answers. In the first experiment, children received feedback after each test trial. In both experiments, children received cumulative feedback at the end of the test. Next, they could select some of the objects to hear their labels again and were tested on their recognition of the label-object associations once more. In both experiments, feedback boosted children's ability to strategically seek information to fill their knowledge gaps. Children's information-seeking was better guided by feedback than by their own subjective uncertainty, indicating that feedback provides a valuable external means for metacognitive control. The kind of feedback provided, i.e., trial-by-trial or cumulative feedback, impacted children's metacognitive monitoring, while children's information seeking was predicted by both trial-by-trial and cumulative feedback. Overall, the findings underscore the role of feedback in fostering the development of metacognition and self-regulated learning in childhood.

یادگیری خودتنظیم مؤثر وابسته به توانایی‌های پایش و کنترل فراشناختی است، جایی که یادگیرندگان آنچه را که نمی‌دانند پایش می‌کنند و رفتار یادگیری خود را برای رفع شکاف‌های دانشی‌شان کنترل می‌کنند. با این حال، توانایی‌های فراشناختی کودکان در حال رشد است که می‌تواند توانایی آن‌ها را در انتخاب مؤثر اطلاعات مرتبط مختل کند. این پژوهش بررسی می‌کند که آیا ارائه بازخورد درباره دانش کودکان می‌تواند به فرایندهای پایش و کنترل فراشناختی آن‌ها کمک کند و توانایی آن‌ها را در هدف‌گذاری جستجوی اطلاعات برای پر کردن شکاف‌های دانشی بهبود بخشد یا خیر. در دو آزمایش، کودکان ۵ تا ۹ ساله (N = 203) یک تکلیف یادگیری واژه را روی تبلت انجام دادند. سپس دانش آن‌ها درباره ارتباطات واژه-شیء جدید آزمون شد و از آن‌ها خواسته شد میزان (عدم) اطمینان خود را در پاسخ‌هایشان گزارش کنند. در آزمایش اول، کودکان پس از هر مرحله آزمون بازخورد دریافت کردند. در هر دو آزمایش، کودکان در پایان آزمون بازخورد تجمیعی دریافت کردند. سپس می‌توانستند برخی از اشیا را انتخاب کنند تا برچسب‌های آن‌ها را دوباره بشنوند و بار دیگر در شناسایی ارتباطات برچسب-شیء آزمون شدند. در هر دو آزمایش، بازخورد توانایی کودکان را برای جستجوی راهبردی اطلاعات به منظور پر کردن شکاف‌های دانشی افزایش داد. جستجوی اطلاعات کودکان بیشتر تحت هدایت بازخورد بود تا عدم اطمینان ذهنی خودشان، که نشان می‌دهد بازخورد وسیله‌ای بیرونی و ارزشمند برای کنترل فراشناختی فراهم می‌کند. نوع بازخورد ارائه‌شده، یعنی بازخورد مرحله‌به‌مرحله یا بازخورد تجمیعی، بر پایش فراشناختی کودکان تأثیر داشت، در حالی که جستجوی اطلاعات کودکان توسط هر دو نوع بازخورد پیش‌بینی می‌شد. در مجموع، یافته‌ها نقش بازخورد را در تقویت رشد فراشناخت و یادگیری خودتنظیم در دوران کودکی برجسته می‌کند.