The stress facing the educational leadership as school principals are required to deal with administrative management, supervision of staff, academic performance and institutional development. There are specific issues that may affect female principals in addition to the other factors listed above: Interpersonal demands, competing professional demands, and work–life balance. Problem-Focused Coping Strategies (PFCS) may be a way to cope with stress by identifying the sources of stress, planning and problem solving, prioritizing and making positive decisions. The present study investigated the correlation between PFCS and Stress Management (SM) of female school principals. The method of quantitative research was employed and data was gathered from 74 principals (females). Analysis of the correlation showed a weak negative correlation between PFCS and SM (r = -.117). The regression model accounted for about 1.4% of the variability in SM (R2 = .014). The overall regression model was not significant (F (1,72) = 1.005, p = .319). The regression coefficient for PFCS was also negative and not significantly different from 0 (B = -.254, β = -.117, p = .319). The results of this study suggest that there was no statistically significant predictive relationship found between the female principals who participated in the study and PFCS and SM. The results do not show that problem-focused coping is not effective, however; it does imply that it may be insufficient to account for variations in stress management in this sample. The results indicate that there is a need to explore further individual and organizational factors, such as workload, institutional support, leadership experience, resources, and work–life balance. More research is needed using larger samples, measuring instruments that have been established and validated, and using longitudinal or intervention designs to investigate the role of problem-focused coping in stress management. Other professional development programs that could be beneficial for educational authorities include those related to problem solving, time management, delegation, and conflict resolution. The research brings insights from the sphere of stress amongst female educational leaders to the discussion and provides some insights for future research directions.
This qualitative study examines how K–12 educational leaders describe and make sense of their leadership practices related to instructional support, evaluation and improvement strategies, collaborative relationships and trust, and parent and community engagement. Drawing on open-ended survey responses from practicing school and district leaders, the study employs inductive thematic analysis to explore leadership efficacy as enacted through daily practice rather than expressed solely as an abstract belief. Guided by Bandura’s self-efficacy theory, Bronfenbrenner’s ecological systems theory, and transformational leadership theory as interpretive lenses, leaders’ narratives are situated within the relational and contextual systems shaping leadership work. Findings reveal a coherent, practice-oriented leadership narrative grounded in collaboration, trust-building, reflective practice, and responsiveness to local context. Instructional leadership and evaluation were consistently framed as growth-oriented, relational processes, while collaborative relationships and trust emerged as foundational conditions enabling leadership practice across domains. Parent and community engagement was described as a reciprocal, boundary-spanning function rooted in communication, visibility, and partnership. Collectively, the findings position leadership efficacy as a relational and contextually embedded practice and highlight implications for leadership preparation and professional learning.
This study explores examines the role of expert educators in leading cross-school professional learning networks (PLNs) that are intentionally embedded within a professional development program designed to which cultivate future-ready and inclusive school leaders in Hong Kong. Drawing on a qualitative, open-ended questionnaire-based report from 26 expert educators, including 21 expert principals (EP) and 5 senior expert principals (SEP), the research examines their roles and the challenges they face in fostering cross-school collaboration. The study identified five interrelated leadership practices employed by the EPs and SEPs, including (1) fostering intense collaboration; (2) facilitating reflection; (3) developing a shared sense of purpose; (4) supporting cross-boundary learning; and (5) embodying reciprocal learning. The study contributes to the growing literature on leadership development grounded in PLNs. The findings argue the significance of experts and their independent leadership strategies to establish cross-school PLNs, pointing out that trust and embodying reciprocal learning reinforce their sustained engagement in cross-school PLNs. This study prompts further exploration of how leadership can establish and sustain cross-school PLNs for leadership development. The findings inform policymakers and educational leaders about how to develop meaningful learning across schools. Recommendations are offered to educational policymakers and school management bodies to prioritize the strengthening of professional networks for leadership development through active participation and expert guidance in the field.
Educational leadership is increasingly recognised as a critical determinant of the quality, relevance and sustainability of education systems. The rapid development of digital technologies, changing learner expectations, increasing demands for accountability, teacher shortages, resource constraints and the emergence of artificial intelligence have expanded the responsibilities of educational leaders beyond traditional administration. This paper discusses the changing educational leadership in the digital age. The paper posits that educational leaders should not merely introduce technology into schools but should create an institutional culture where technology supports teaching, learning, and professional development. The paper notes that digital transformation cannot succeed through technology acquisition alone. Inadequate infrastructure, electricity challenges, digital inequality, limited professional development, resistance to change, weak institutional support, and insufficient leadership preparation may constrain implementation. The paper therefore advocates a context-sensitive model of educational leadership that integrates vision, instructional leadership, digital competence, distributed leadership, ethical practice, teacher development and community engagement. It was suggested that systematic preparation and continuous professional development of educational leaders, investment in digital infrastructure, stronger leadership standards, participatory governance, digital citizenship education, and context-sensitive monitoring of school leadership is important in Nigerian schools. The paper concludes that Nigeria's educational transformation requires leaders who can combine human-centred leadership with technological competence to create schools that are innovative, inclusive, collaborative and focused on meaningful learning
رهبری آموزشی به طور فزایندهای به عنوان یکی از عوامل تعیینکننده کیفیت، ارتباط و پایداری نظامهای آموزشی شناخته میشود. توسعه سریع فناوریهای دیجیتال، تغییر انتظارات یادگیرندگان، افزایش تقاضا برای پاسخگویی، کمبود معلم، محدودیت منابع و ظهور هوش مصنوعی، مسئولیتهای رهبران آموزشی را فراتر از مدیریت سنتی گسترش داده است. این مقاله به بررسی تحول رهبری آموزشی در عصر دیجیتال میپردازد. مقاله مطرح میکند که رهبران آموزشی نباید صرفاً فناوری را وارد مدارس کنند، بلکه باید فرهنگی نهادی ایجاد نمایند که در آن فناوری از آموزش، یادگیری و توسعه حرفهای حمایت کند. مقاله تأکید میکند که تحول دیجیتال تنها از طریق تهیه فناوری محقق نمیشود. زیرساخت ناکافی، مشکلات برق، نابرابری دیجیتال، محدودیت در توسعه حرفهای، مقاومت در برابر تغییر، حمایت نهادی ضعیف و آمادگی ناکافی رهبران میتواند اجرای این تحول را محدود کند. بنابراین، مقاله مدل حساس به زمینهای از رهبری آموزشی را پیشنهاد میکند که چشمانداز، رهبری آموزشی، شایستگی دیجیتال، رهبری توزیعی، رفتار اخلاقی، توسعه معلمان و مشارکت جامعه را ادغام میکند. همچنین پیشنهاد شده است که آمادگی نظاممند و توسعه حرفهای مستمر رهبران آموزشی، سرمایهگذاری در زیرساخت دیجیتال، استانداردهای قویتر رهبری، حکمرانی مشارکتی، آموزش شهروندی دیجیتال و پایش حساس به زمینه رهبری مدارس در مدارس نیجریه اهمیت دارد. مقاله نتیجه میگیرد که تحول آموزشی نیجریه نیازمند رهبرانی است که بتوانند رهبری انسانمحور را با شایستگی فناورانه ترکیب کنند تا مدارسی نوآور، فراگیر، مشارکتی و متمرکز بر یادگیری معنادار ایجاد نمایند.
Background: The digital era presents unprecedented opportunities and challenges for establishing learning societies that support lifelong learning, digital literacy, and sustainable human capital development. Educational and community leaders play pivotal roles in this transformation, yet their integrated contributions remain underexplored in emerging regional contexts. Objective: This study aims to develop an integrated understanding of how educational and community leaders contribute to the creation of a learning society in the digital era, with specific focus on lifelong learning mechanisms, digital literacy initiatives, and human capital development pathways. Method: A qualitative descriptive multi-stakeholder inquiry was conducted with 28 participants including school principals, university leaders, community organization leaders, government representatives, and NGO officials from Banten Province, Indonesia. Data were collected through semi-structured interviews (n=18), focus group discussions (n=3), document analysis, and observation protocols. Thematic analysis with source, method, and theory triangulation was employed. Findings: Educational and community leaders jointly establish learning societies through five interconnected mechanisms: institutional learning infrastructure development, digital literacy ecosystems, collaborative knowledge-sharing platforms, civic engagement frameworks, and capability development initiatives. Leaders emphasized the necessity of integrating formal and informal learning, bridging digital divides, and fostering social capital through community engagement. An Integrated Learning Society Development Framework emerged, highlighting the synergistic relationship between educational institutions, community organizations, and government agencies in facilitating sustainable human capital growth. Novelty: This research uniquely positions learning society development as an educational-community collaborative endeavor within the digital era context of emerging regional economies, departing from institution-centric approaches that dominate current literature. Implications: Findings provide strategic guidance for policymakers and institutional leaders in designing integrated learning society frameworks that harness digital technologies while maintaining social cohesion and equitable access to learning opportunities.
زمینه: عصر دیجیتال فرصتها و چالشهای بیسابقهای را برای ایجاد جوامع یادگیرنده که از یادگیری مادامالعمر، سواد دیجیتال و توسعه پایدار سرمایه انسانی حمایت میکنند، فراهم آورده است. رهبران آموزشی و اجتماعی نقشهای محوری در این تحول ایفا میکنند، اما مشارکتهای یکپارچه آنها در زمینههای منطقهای نوظهور کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. هدف: این مطالعه با هدف توسعه درک یکپارچهای از نحوه مشارکت رهبران آموزشی و اجتماعی در ایجاد جامعه یادگیرنده در عصر دیجیتال، با تمرکز ویژه بر سازوکارهای یادگیری مادامالعمر، ابتکارات سواد دیجیتال و مسیرهای توسعه سرمایه انسانی انجام شده است. روش: یک پژوهش کیفی توصیفی با رویکرد چند ذینفعی با مشارکت ۲۸ نفر شامل مدیران مدارس، رهبران دانشگاهی، رهبران سازمانهای اجتماعی، نمایندگان دولت و مسئولان سازمانهای غیردولتی از استان بانتن اندونزی انجام شد. دادهها از طریق مصاحبههای نیمهساختاریافته (n=18)، بحثهای گروهی متمرکز (n=3)، تحلیل اسناد و پروتکلهای مشاهده گردآوری شد. تحلیل تماتیک با مثلثسازی منبع، روش و نظریه به کار گرفته شد. یافتهها: رهبران آموزشی و اجتماعی به طور مشترک از طریق پنج سازوکار به هم پیوسته شامل توسعه زیرساختهای یادگیری نهادی، اکوسیستمهای سواد دیجیتال، بسترهای اشتراک دانش مشارکتی، چارچوبهای مشارکت مدنی و ابتکارات توسعه قابلیتها، جوامع یادگیرنده را ایجاد میکنند. رهبران بر ضرورت ادغام یادگیری رسمی و غیررسمی، پر کردن شکاف دیجیتال و تقویت سرمایه اجتماعی از طریق مشارکت اجتماعی تأکید کردند. چارچوب یکپارچه توسعه جامعه یادگیرنده استخراج شد که بر رابطه همافزا میان نهادهای آموزشی، سازمانهای اجتماعی و نهادهای دولتی در تسهیل رشد پایدار سرمایه انسانی تأکید دارد. نوآوری: این پژوهش توسعه جامعه یادگیرنده را به عنوان یک تلاش مشترک آموزشی-اجتماعی در زمینه عصر دیجیتال اقتصادهای منطقهای نوظهور مطرح میکند و از رویکردهای نهاد-محور غالب در ادبیات فعلی فاصله میگیرد. پیامدها: یافتهها راهنمایی راهبردی برای سیاستگذاران و رهبران نهادی در طراحی چارچوبهای یکپارچه جامعه یادگیرنده که از فناوریهای دیجیتال بهره میگیرند و در عین حال انسجام اجتماعی و دسترسی عادلانه به فرصتهای یادگیری را حفظ میکنند، ارائه میدهد.
This study examined how educational leaders navigated systemic barriers and harnessed data to advance transformative, equitable, and sustainable educational leadership. A qualitative descriptive design under an interpretivist paradigm was employed at Branchville High School in the Orangeburg County School District, South Carolina, USA. Eight school administrators were purposively selected based on their direct involvement in data-informed decision-making, instructional leadership, policy implementation, and equity-related initiatives. Data were generated through approximately 60-minute semi-structured interviews, audio-recorded with consent and transcribed verbatim. Analysis integrated Colaizzi’s phenomenological procedures for identifying significant statements and formulated meanings with Braun and Clarke’s thematic analysis for coding, clustering, reviewing, and defining themes. Credibility was strengthened through member checking, peer debriefing, reflexivity, and an audit trail. Three interconnected themes emerged: leading transformative change through student-centered decision-making, collaboration, and continuous improvement; ethical and responsive leadership through data-informed service, equity, collaboration, and student-centered decision-making; and integrating relational ethics, responsibility, and data-informed leadership for equitable and responsive educational practice. The findings showed that leaders treated data as meaningful only when interpreted within students’ lived realities, stakeholder relationships, and ethical responsibilities. The study culminated in the C.A.R.E.S. Leadership Framework, which integrates collaborative partnerships, accountability and attentiveness, reflective and responsible data use, inclusive learning communities, and sustainable innovation. The study concludes that ethical, relational, and evidence-informed leadership can strengthen equitable school improvement and advance Sustainable Development Goal 4.
این مطالعه به بررسی چگونگی عبور رهبران آموزشی از موانع نظاممند و بهرهگیری از دادهها برای پیشبرد رهبری آموزشی تحولآفرین، عادلانه و پایدار پرداخته است. طرح پژوهش توصیفی کیفی در چارچوب پارادایم تفسیرگرایانه در دبیرستان Branchville واقع در منطقه آموزشی شهرستان Orangeburg، ایالت کارولینای جنوبی، ایالات متحده آمریکا اجرا شد. هشت نفر از مدیران مدرسه به صورت هدفمند و بر اساس مشارکت مستقیم در تصمیمگیری مبتنی بر داده، رهبری آموزشی، اجرای سیاستها و ابتکارات مرتبط با عدالت انتخاب شدند. دادهها از طریق مصاحبههای نیمهساختاریافته حدوداً ۶۰ دقیقهای، با رضایت شرکتکنندگان ضبط صوتی و به صورت کلمهبهکلمه پیادهسازی گردید. تحلیل دادهها با ادغام روشهای پدیدارشناسانه Colaizzi برای شناسایی گزارههای معنادار و استخراج معانی، و تحلیل تماتیک Braun و Clarke برای کدگذاری، خوشهبندی، بازبینی و تعریف تمها انجام شد. اعتبار پژوهش از طریق بازبینی اعضا، بحث گروهی با همتایان، تأملپذیری و ثبت مسیر حسابرسی تقویت گردید. سه تم مرتبط استخراج شد: رهبری تحولآفرین از طریق تصمیمگیری دانشآموزمحور، همکاری و بهبود مستمر؛ رهبری اخلاقی و پاسخگو از طریق خدمت مبتنی بر داده، عدالت، همکاری و تصمیمگیری دانشآموزمحور؛ و ادغام اخلاق رابطهای، مسئولیتپذیری و رهبری مبتنی بر داده برای عمل آموزشی عادلانه و پاسخگو. یافتهها نشان داد رهبران زمانی دادهها را معنادار تلقی میکنند که در بستر واقعیتهای زیسته دانشآموزان، روابط ذینفعان و مسئولیتهای اخلاقی تفسیر شوند. این مطالعه به چارچوب رهبری C.A.R.E.S. انجامید که مشارکتهای تعاملی، پاسخگویی و توجه، استفاده بازتابی و مسئولانه از داده، جوامع یادگیری فراگیر و نوآوری پایدار را دربرمیگیرد. نتیجهگیری پژوهش آن است که رهبری اخلاقی، رابطهای و مبتنی بر شواهد میتواند بهبود عادلانه مدارس و پیشبرد هدف توسعه پایدار ۴ را تقویت کند.
STEAM education in early childhood settings requires not only teaching and learning resources but also organizational conditions that support their use in educational practice. This study examined resource provision and the broader organizational context associated with STEAM implementation in Lithuanian early childhood education institutions using a sequential mixed-methods design. The quantitative component drew on national survey data from 831 institutions and examined teaching and learning resource provision. The subsequent qualitative component involved open-ended responses from 38 educational leaders from institutions included in the quantitative dataset and explored their perspectives on resources, professional learning, collaboration, leadership practices, and barriers associated with STEAM implementation. The quantitative findings revealed variation in resource provision levels across curriculum areas and resource types. Within “Exploring and Understanding the Environment,” several resources showed provision levels above 70%, whereas the provision level for specialized STEAM laboratory kits was 30.01%. Qualitative findings showed that material resources and digital technologies were the most frequently identified resource subcategory ( n = 27), followed by teachers’ STEAM competencies ( n = 23). Leaders also identified learning environments, professional learning, collaboration, leadership practices, partnerships, and organizational conditions. Material barriers were prominent, particularly limited specialized STEAM resources and digital technologies ( n = 17) and lack of dedicated STEAM learning spaces and laboratory equipment ( n = 15), alongside pedagogical, organizational, and financial barriers. Integration of the findings indicates that material provision is an important but not isolated dimension of STEAM implementation. The qualitative findings situate national patterns of resource provision within a broader organizational context involving professional capacities, leadership practices, collaboration, learning environments, and institutional conditions. A data-informed conceptual framework synthesizes these dimensions without implying causal or hierarchical relationships. The findings suggest that efforts to support STEAM implementation may benefit from addressing material provision and broader organizational conditions in combination.
آموزش STEAM در محیطهای آموزش دوران کودکی نهتنها به منابع آموزشی و یادگیری نیاز دارد، بلکه به شرایط سازمانیای که از بهکارگیری این منابع در عمل آموزشی حمایت میکند نیز وابسته است. این پژوهش، تأمین منابع و زمینه سازمانی گستردهتر مرتبط با اجرای STEAM را در مؤسسات آموزش دوران کودکی لیتوانی با استفاده از طرح پژوهش آمیختهروشی متوالی بررسی کرده است. بخش کمی پژوهش بر دادههای پیمایش ملی از ۸۳۱ مؤسسه تکیه داشته و تأمین منابع آموزشی و یادگیری را مورد بررسی قرار داده است. بخش کیفی متعاقب آن شامل پاسخهای باز از ۳۸ رهبر آموزشی از مؤسسات حاضر در مجموعه داده کمی بوده و دیدگاههای آنان درباره منابع، یادگیری حرفهای، همکاری، شیوههای رهبری و موانع مرتبط با اجرای STEAM را کاوش کرده است. یافتههای کمی نشاندهنده تفاوت در سطح تأمین منابع در حوزههای برنامه درسی و انواع منابع بوده است. در حوزه «کاوش و درک محیط»، چندین منبع دارای سطح تأمین بالاتر از ۷۰٪ بودهاند، در حالی که سطح تأمین کیتهای آزمایشگاهی تخصصی STEAM برابر با ۳۰٫۰۱٪ گزارش شده است. یافتههای کیفی نشان داد که منابع مادی و فناوریهای دیجیتال بیشترین زیرمجموعه منابع شناساییشده (n = ۲۷) بودهاند و پس از آن شایستگیهای معلمان در STEAM (n = ۲۳) قرار داشته است. رهبران همچنین محیطهای یادگیری، یادگیری حرفهای، همکاری، شیوههای رهبری، مشارکتها و شرایط سازمانی را شناسایی کردند. موانع مادی برجسته بودند، بهویژه محدودیت منابع تخصصی STEAM و فناوریهای دیجیتال (n = ۱۷) و فقدان فضاهای اختصاصی یادگیری STEAM و تجهیزات آزمایشگاهی (n = ۱۵)، در کنار موانع آموزشی، سازمانی و مالی. ادغام یافتهها نشان میدهد که تأمین منابع مادی بُعدی مهم اما مجزا از اجرای STEAM نیست. یافتههای کیفی الگوهای ملی تأمین منابع را در زمینهای سازمانی گستردهتر شامل ظرفیتهای حرفهای، شیوههای رهبری، همکاری، محیطهای یادگیری و شرایط نهادی قرار میدهد. یک چارچوب مفهومی مبتنی بر داده این ابعاد را بدون القای روابط علّی یا سلسلهمراتبی تلفیق میکند. یافتهها حاکی از آن است که تلاشها برای حمایت از اجرای STEAM ممکن است از پرداختن همزمان به تأمین منابع مادی و شرایط سازمانی گستردهتر سود ببرند.
This study examines contingency leadership theory and contemporary leadership in educational organizations. Contingency leadership theory emphasizes that leadership effectiveness depends on the leader's ability to adapt their leadership style to the situation, organizational conditions, and the characteristics of their subordinates. Meanwhile, contemporary leadership emphasizes innovation, collaboration, effective communication, and the ability to adapt to changing times and technology. In education, the application of these two theories can improve organizational effectiveness, teacher performance quality, and create a more innovative and conducive learning environment. However, their implementation still faces various challenges, such as limited leadership competency, resistance to change, and a lack of supporting resources. Therefore, educational leaders are required to possess adaptive, innovative, and professional skills to be able to face various dynamics and improve the quality of education sustainably.
این مطالعه به بررسی نظریه رهبری اقتضایی و رهبری معاصر در سازمانهای آموزشی میپردازد. نظریه رهبری اقتضایی تأکید میکند که اثربخشی رهبری به توانایی رهبر در تطبیق سبک رهبری خود با موقعیت، شرایط سازمانی و ویژگیهای زیردستان بستگی دارد. در مقابل، رهبری معاصر بر نوآوری، همکاری، ارتباط مؤثر و توانایی سازگاری با تغییرات زمان و فناوری تأکید دارد. در حوزه آموزش، بهکارگیری این دو نظریه میتواند اثربخشی سازمانی، کیفیت عملکرد معلمان و ایجاد محیط یادگیری نوآورانه و مساعد را بهبود بخشد. با این حال، اجرای آنها همچنان با چالشهای مختلفی مانند محدودیت شایستگی رهبری، مقاومت در برابر تغییر و کمبود منابع حمایتی مواجه است. بنابراین، از رهبران آموزشی انتظار میرود که مهارتهای سازگارپذیر، نوآورانه و حرفهای را دارا باشند تا بتوانند با پویاییهای مختلف روبهرو شده و کیفیت آموزش را بهصورت پایدار ارتقا دهند.
Leadership is an essential factor in determining the success of educational organizations in achieving their goals. Educational leaders play a significant role in directing, influencing, and motivating all organizational members to work effectively and efficiently. This paper aims to examine the concept of classical leadership theory in educational organizations, including the definition of leadership, the concept of classical leadership theory, its main types, as well as its strengths and weaknesses. The study employs a library research method by reviewing various relevant literature sources. The findings indicate that classical leadership theory consists of Trait Theory, Behavioral Theory, and leadership styles such as autocratic, democratic, and laissez-faire leadership. These theories provide a fundamental understanding of the characteristics, behaviors, and leadership styles that influence leadership effectiveness. Although classical leadership theory offers advantages in terms of simplicity and practical application, it also has limitations due to its lack of attention to situational factors and the dynamics of modern organizations. Therefore, classical leadership theory remains relevant as a foundation for understanding leadership, but it should be integrated with more contextual leadership approaches to meet the demands of contemporary educational organizations
رهبری عامل اساسی در تعیین موفقیت سازمانهای آموزشی در دستیابی به اهداف آنها است. رهبران آموزشی نقش مهمی در هدایت، تأثیرگذاری و انگیزش تمامی اعضای سازمان برای کارآمدی و اثربخشی ایفا میکنند. هدف این مقاله بررسی مفهوم نظریه رهبری کلاسیک در سازمانهای آموزشی، شامل تعریف رهبری، مفهوم نظریه رهبری کلاسیک، انواع اصلی آن و همچنین نقاط قوت و ضعف آن است. این مطالعه با استفاده از روش پژوهش کتابخانهای و مرور منابع مختلف مرتبط انجام شده است. یافتهها نشان میدهد که نظریه رهبری کلاسیک شامل نظریه ویژگیها (Trait Theory)، نظریه رفتاری (Behavioral Theory) و سبکهای رهبری مانند رهبری خودکامه، دموکراتیک و عدم مداخله (laissez-faire) است. این نظریهها درک بنیادی از ویژگیها، رفتارها و سبکهای رهبری که بر اثربخشی رهبری تأثیرگذارند، ارائه میدهند. اگرچه نظریه رهبری کلاسیک از نظر سادگی و کاربرد عملی مزایایی دارد، اما به دلیل عدم توجه به عوامل موقعیتی و پویاییهای سازمانهای مدرن، محدودیتهایی نیز دارد. بنابراین، نظریه رهبری کلاسیک همچنان به عنوان مبنایی برای درک رهبری مرتبط است، اما باید با رویکردهای رهبری زمینهایتر برای پاسخگویی به نیازهای سازمانهای آموزشی معاصر تلفیق شود.
Educational leaders are increasingly expected to communicate and enact innovation within volatile and uncertain conditions. Yet strategic initiatives frequently stall because leaders struggle to articulate new ideas in ways that stakeholders can understand, trust, and meaningfully differentiate from past practice. This study examined how design-based professional learning using scenario planning can build innovation literacy-the communicative, imaginative, and symbolic capacity to describe emerging futures. Using a design-based research methodology, the study examined 161 educational leaders across six leadership groups who participated in a 10-month professional learning series incorporating scenario planning, futures thinking, and iterative design cycles. A graduate student cohort ( n = 11) completed a single adapted scenario-planning activity and provided a comparative case through which to examine the development of scenario literacy and innovation literacy in relation to leadership experience. Data sources included scenario artifacts, participant journals, field notes, session transcripts, and pre- and post-self-assessments. Quantitative data were analyzed descriptively and interpreted alongside qualitative evidence of shifts in participants' language, metaphors, and communicative practices. The triangulated findings indicated that leaders initially lacked scenario literacy and required explicit scaffolding to imagine plausible futures rather than reproduce current realities. As shared understandings of trust, disruption, and innovation developed, participants generated new metaphors, icons, and linguistic structures that enhanced communicative clarity. Participants also reported increased confidence and efficacy in describing innovations to stakeholders. The findings indicate that scenario planning, when embedded within a design-based professional learning structure, can expand educational leaders' communicative repertoires and strengthen system-level sensemaking. The study offers implications for leadership development, professional learning design, and the cultivation of the communicative capacities needed to lead innovation in complex educational environments.
انتظار میرود رهبران آموزشی بیش از پیش بتوانند نوآوری را در شرایط ناپایدار و نامطمئن، بهطور مؤثر ارتباط دهند و اجرا کنند. با این حال، ابتکارات راهبردی اغلب به دلیل ناتوانی رهبران در بیان ایدههای جدید به گونهای که ذینفعان بتوانند آنها را درک، اعتماد و به طور معناداری از رویههای گذشته تمییز دهند، متوقف میشود. این پژوهش بررسی کرد که چگونه یادگیری حرفهای مبتنی بر طراحی با استفاده از برنامهریزی سناریو میتواند سواد نوآوری—یعنی ظرفیت ارتباطی، تخیلی و نمادین برای توصیف آیندههای نوظهور—را تقویت کند. با بهرهگیری از روششناسی پژوهش مبتنی بر طراحی، این مطالعه ۱۶۱ رهبر آموزشی را در شش گروه رهبری مورد بررسی قرار داد که در یک دوره یادگیری حرفهای ۱۰ ماهه با محوریت برنامهریزی سناریو، آیندهنگری و چرخههای طراحی تکرارشونده شرکت کردند. یک گروه دانشجویان تحصیلات تکمیلی (n = 11) یک فعالیت برنامهریزی سناریو تطبیقیافته را به طور منفرد انجام دادند و یک مطالعه موردی مقایسهای برای بررسی توسعه سواد سناریو و سواد نوآوری در ارتباط با تجربه رهبری فراهم آوردند. منابع داده شامل مصنوعات سناریو، یادداشتهای روزانه شرکتکنندگان، یادداشتهای میدانی، رونوشت جلسات و ارزیابیهای خودسنجی پیش و پس از مداخله بود. دادههای کمی به صورت توصیفی تحلیل و در کنار شواهد کیفی از تغییرات در زبان، استعارهها و شیوههای ارتباطی شرکتکنندگان تفسیر شد. یافتههای مثلثیشده نشان داد که رهبران در ابتدا فاقد سواد سناریو بوده و برای تصور آیندههای محتمل به جای بازتولید واقعیتهای فعلی، به حمایت صریح نیاز داشتند. با توسعه درکهای مشترک از اعتماد، اختلال و نوآوری، شرکتکنندگان استعارهها، نمادها و ساختارهای زبانی جدیدی تولید کردند که به وضوح ارتباطی افزود. همچنین شرکتکنندگان افزایش اعتماد به نفس و کارایی در توصیف نوآوریها برای ذینفعان را گزارش کردند. یافتهها نشان میدهد که برنامهریزی سناریو، زمانی که در ساختار یادگیری حرفهای مبتنی بر طراحی ادغام شود، میتواند دامنههای ارتباطی رهبران آموزشی را گسترش داده و توانمندی تفسیر سیستمی را تقویت کند. این پژوهش پیامدهایی برای توسعه رهبری، طراحی یادگیری حرفهای و پرورش ظرفیتهای ارتباطی مورد نیاز برای رهبری نوآوری در محیطهای آموزشی پیچیده ارائه میدهد.
