psychosocial well-being

This study explored the academic validation experiences of internal migrant college students and their implications for proposed psychosocial support activities. Specifically, it examined forms of academic validation, their influence on psychosocial well-being and academic persistence, and challenges in obtaining institutional support. Using a qualitative research design and Interpretative Phenomenological Analysis, the study examined interview accounts from eight internal migrant college students at Cavite State University–Main Campus during the academic year 2025–2026. Findings revealed that students experienced academic validation through faculty recognition, constructive feedback, peer encouragement, and academic achievements. Such experiences fostered motivation, confidence, belonging, and continued academic engagement. Conversely, limited recognition contributed to discouragement, self-doubt, and emotional distress. Participants also described homesickness, social isolation, language barriers, unfamiliar cultural practices, communication difficulties, and hesitation in seeking academic or emotional assistance. Despite these challenges, personal resilience, supportive classmates, and determination helped students adjust and persist in their studies. Based on the findings, the study proposed the BRIDGE Program, emphasizing peer mentoring, support circles, cultural integration, wellness activities, academic assistance, counseling, and opportunities for emotional expression. The study concluded that academic validation and accessible psychosocial support are important to the adjustment and educational persistence of internal migrant students. It aligns with Sustainable Development Goal 3, Good Health and Well-Being; Goal 4, Quality Education; and Goal 10, Reduced Inequalities. Its potential sustainability contribution lies in guiding inclusive institutional support practices that strengthen student welfare, social belonging, and equitable participation in higher education. These practices may also encourage more responsive and supportive campus communities.

Mental health and psychosocial wellbeing among migrant workers and their families are important public health concerns in Nepal. The PARBARDHAN project used a community-based approach to strengthen mental health and psychosocial support, community participation, and local service capacity in migration-affected communities. This study describes psychosocial wellbeing at endline evaluation and compares findings descriptively with baseline and midline . A cross-sectional, mixed-methods endline evaluation was conducted in Salyan and Kailali districts of Nepal. The quantitative component included 245 project beneficiaries aged 16–80 yearsincluding20 (8.2%) migrant/returnee workers and 225 (91.8%) family/community respondents; 216 (88.2%) reported having a family member currently abroad. Psychological distress was assessed using the General Health Questionnaire (GHQ-12), and anxiety and depression the Hopkins Symptom Checklist (HSCL-25). Life satisfaction and subjective happiness were assessed. Qualitative interviews and focus group discussions provided contextual information on project implementation and perceived effects. Quantitative data were analysed using descriptive statistics while qualitative data were analysed using framework analysis. Data were collected from3-26 February, 2026. At endline, 34.7% screened positive for psychological distress, while 8.2% screened positive for anxiety and 5.3% for depression (5.3%). Compared with baseline and midline assessment rounds, anxiety and depression screening positivity was lower at endline, whereas probable psychological distress was higher. Qualitative findings indicated increased mental health awareness, greater willingness to seek support, perceived reductions in stigma, and support through self-help groups, peer groups counselling, and community activities. However, substantial dissatisfaction with life was also reported. Because the evaluation rounds used independent cross-sectional samples, the observed differences cannot be interpreted as within-person changes or attributed causally to the PARBARDHAN intervention. The findings indicate the perceived value of community-based mental health and psychosocial support while highlighting continuing economic insecurity, family separation, and other structural factors affecting psychosocial wellbeing.

سلامت روان و رفاه روانی‌اجتماعی در میان کارگران مهاجر و خانواده‌های آنان از دغدغه‌های مهم بهداشت عمومی در نپال است. پروژه PARBARDHAN با رویکرد مبتنی بر جامعه به تقویت حمایت‌های سلامت روان و روانی‌اجتماعی، مشارکت اجتماعی و ظرفیت خدمات محلی در جوامع متاثر از مهاجرت پرداخت. این مطالعه رفاه روانی‌اجتماعی را در ارزیابی نهایی توصیف کرده و یافته‌ها را به صورت توصیفی با خط پایه و میان‌دوره مقایسه می‌کند. ارزیابی نهایی مقطعی با روش‌های ترکیبی در مناطق Salyan و Kailali نپال انجام شد. بخش کمی شامل ۲۴۵ نفر از بهره‌مندان پروژه در بازه سنی ۱۶ تا ۸۰ سال بود که از این میان ۲۰ نفر (۸.۲٪) کارگر مهاجر/بازگشته و ۲۲۵ نفر (۹۱.۸٪) از اعضای خانواده/جامعه بودند؛ ۲۱۶ نفر (۸۸.۲٪) گزارش دادند که یکی از اعضای خانواده‌شان در حال حاضر در خارج از کشور است. پریشانی روان‌شناختی با استفاده از پرسشنامه سلامت عمومی (GHQ-12) و اضطراب و افسردگی با فهرست نشانه‌های هاپکینز (HSCL-25) ارزیابی شد. رضایت از زندگی و شادی ذهنی نیز مورد سنجش قرار گرفت. مصاحبه‌های کیفی و بحث‌های گروهی متمرکز اطلاعات زمینه‌ای درباره اجرای پروژه و اثرات ادراک‌شده را فراهم کردند. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی و داده‌های کیفی با تحلیل چارچوبی تحلیل شدند. داده‌ها از ۳ تا ۲۶ فوریه ۲۰۲۶ جمع‌آوری شد. در ارزیابی نهایی، ۳۴.۷٪ از نظر پریشانی روان‌شناختی مثبت غربال شدند، در حالی که ۸.۲٪ از نظر اضطراب و ۵.۳٪ از نظر افسردگی (۵.۳٪) مثبت بودند. در مقایسه با ارزیابی‌های خط پایه و میان‌دوره، میزان مثبت بودن غربالگری اضطراب و افسردگی در ارزیابی نهایی کمتر بود، در حالی که احتمال پریشانی روان‌شناختی بیشتر بود. یافته‌های کیفی نشان‌دهنده افزایش آگاهی سلامت روان، تمایل بیشتر به جستجوی حمایت، کاهش ادراک‌شده انگ و حمایت از طریق گروه‌های خودیاری، مشاوره گروه‌های همسالان و فعالیت‌های اجتماعی بود. با این حال، نارضایتی قابل توجهی از زندگی نیز گزارش شد. از آنجا که نمونه‌های ارزیابی در هر مرحله مقطعی و مستقل بودند، تفاوت‌های مشاهده‌شده را نمی‌توان به عنوان تغییرات درون‌فردی یا به طور علّی به مداخله PARBARDHAN نسبت داد. یافته‌ها ارزش ادراک‌شده حمایت سلامت روان و روانی‌اجتماعی مبتنی بر جامعه را نشان می‌دهد و در عین حال بر تداوم ناامنی اقتصادی، جدایی خانوادگی و سایر عوامل ساختاری موثر بر رفاه روانی‌اجتماعی تاکید می‌کند.

Abstract This study investigated the effect of family planning services on the psychosocial well-being of persons with hearing impairment in Buea Sub-Division, Cameroon. The study adopted a quasi-experimental research design, complemented by qualitative data, involving an experimental group and a control group. Twelve participants were involved in the family planning intervention assessment, with six assigned to each group. Data were collected through pre-test and post-test assessments of psychosocial well-being, complemented by participants' testimonies. Quantitative data were analysed using descriptive statistics and independent-samples t-tests, while qualitative responses were examined thematically. Findings revealed no statistically significant differences in psychosocial well-being between the experimental and control groups at pre-test (p > .05). However, following the family planning counselling intervention, participants in the experimental group demonstrated significantly higher psychosocial well-being scores (M = 135.83) than those in the control group (M = 75.67), with a statistically significant overall difference (t = 7.608, p < .001). Significant improvements were observed across all six dimensions of psychosocial well-being, particularly environmental mastery, positive interpersonal relationships, autonomy and self-acceptance. Qualitative findings further revealed improved reproductive health knowledge, increased self-confidence, reduced fear, enhanced communication with partners and greater autonomy in reproductive decision-making. The study concluded that accessible family planning counselling significantly improves the psychosocial well-being of persons with hearing impairment. It recommended integrating disability-inclusive family planning counselling, qualified sign language interpretation and psychosocial support into reproductive healthcare services to promote equitable access, reproductive autonomy and psychological well-being. Keywords Family Planning ServicesPsychosocial Well-BeingHearing ImpairmentReproductive Health CounsellingQuasi-Experimental DesignBuea Municipality

چکیده: این پژوهش به بررسی تأثیر خدمات تنظیم خانواده بر بهزیستی روانی‌اجتماعی افراد دارای اختلال شنوایی در بخش بوا، کامرون پرداخت. طرح پژوهش از نوع شبه‌آزمایشی و با داده‌های کیفی تکمیل شد و شامل یک گروه آزمایش و یک گروه کنترل بود. دوازده شرکت‌کننده در ارزیابی مداخله تنظیم خانواده مشارکت داشتند که شش نفر در هر گروه قرار گرفتند. داده‌ها از طریق ارزیابی‌های پیش‌آزمون و پس‌آزمون بهزیستی روانی‌اجتماعی و همچنین شهادت‌های شرکت‌کنندگان گردآوری شد. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی و آزمون t مستقل تحلیل گردید و پاسخ‌های کیفی به صورت موضوعی بررسی شد. یافته‌ها نشان داد که در مرحله پیش‌آزمون، تفاوت معناداری از نظر آماری در بهزیستی روانی‌اجتماعی بین گروه آزمایش و کنترل وجود نداشت (p > .05). با این حال، پس از مداخله مشاوره تنظیم خانواده، شرکت‌کنندگان گروه آزمایش نمرات بهزیستی روانی‌اجتماعی به طور معناداری بالاتری (M = 135.83) نسبت به گروه کنترل (M = 75.67) کسب کردند و تفاوت کلی معناداری مشاهده شد (t = 7.608, p < .001). بهبودهای معناداری در هر شش بعد بهزیستی روانی‌اجتماعی، به ویژه تسلط بر محیط، روابط مثبت بین‌فردی، خودمختاری و پذیرش خود مشاهده گردید. یافته‌های کیفی نیز نشان‌دهنده بهبود دانش سلامت باروری، افزایش اعتماد به نفس، کاهش ترس، ارتقای ارتباط با شریک زندگی و خودمختاری بیشتر در تصمیم‌گیری‌های باروری بود. پژوهش نتیجه گرفت که مشاوره تنظیم خانواده در دسترس، به طور معناداری بهزیستی روانی‌اجتماعی افراد دارای اختلال شنوایی را بهبود می‌بخشد. همچنین، ادغام مشاوره تنظیم خانواده فراگیر برای افراد دارای معلولیت، تفسیر زبان اشاره تخصصی و حمایت روانی‌اجتماعی در خدمات سلامت باروری به منظور ارتقای دسترسی عادلانه، خودمختاری باروری و بهزیستی روان‌شناختی توصیه شد.

Digital screens have become part of everyday life, supporting education, communication, entertainment and access to health information. At the same time, prolonged or poorly timed screen exposure may displace sleep, physical activity, faceto-face interaction and other behaviours that protect health. This narrative review discusses screen exposure as a potentially modifiable risk factor, with particular attention to children and adolescents. Evidence is considered across sleep, physical activity and weight-related outcomes, vision and posture, and psychosocial well-being.

صفحه‌های دیجیتال به بخشی از زندگی روزمره تبدیل شده‌اند و از آموزش، ارتباطات، سرگرمی و دسترسی به اطلاعات سلامت حمایت می‌کنند. در عین حال، قرارگیری طولانی‌مدت یا نامناسب در معرض صفحه‌های نمایش ممکن است خواب، فعالیت بدنی، تعامل رو‌در‌رو و سایر رفتارهایی را که از سلامت محافظت می‌کنند، جایگزین کند. این مرور روایتی، قرارگیری در معرض صفحه‌های نمایش را به عنوان یک عامل خطر قابل تعدیل مورد بحث قرار می‌دهد و توجه ویژه‌ای به کودکان و نوجوانان دارد. شواهد در حوزه‌های خواب، فعالیت بدنی و پیامدهای مرتبط با وزن، بینایی و وضعیت بدنی، و بهزیستی روانی‌اجتماعی بررسی می‌شود.

Digital screens have become part of everyday life, supporting education, communication, entertainment and access to health information. At the same time, prolonged or poorly timed screen exposure may displace sleep, physical activity, face to-face interaction and other behaviours that protect health. This narrative review discusses screen exposure as a potentially modifiable risk factor, with particular attention to children and adolescents. Evidence is considered across sleep, physical activity and weight-related outcomes, vision and posture, and psychosocial well-being.

صفحه‌نمایش‌های دیجیتال به بخشی از زندگی روزمره تبدیل شده‌اند و از آموزش، ارتباطات، سرگرمی و دسترسی به اطلاعات سلامت پشتیبانی می‌کنند. در عین حال، قرارگیری طولانی‌مدت یا نامناسب در معرض صفحه‌نمایش ممکن است خواب، فعالیت بدنی، تعامل رو‌در‌رو و سایر رفتارهایی را که از سلامت محافظت می‌کنند، جایگزین کند. این مرور روایتی، قرارگیری در معرض صفحه‌نمایش را به‌عنوان یک عامل خطر بالقوه قابل تغییر مورد بحث قرار می‌دهد و توجه ویژه‌ای به کودکان و نوجوانان دارد. شواهد در حوزه‌های خواب، فعالیت بدنی و پیامدهای مرتبط با وزن، بینایی و وضعیت بدنی، و بهزیستی روانی‌اجتماعی بررسی می‌شود.

Adverse childhood experiences (ACEs) shape the lifecourse psychosocial well-being, yet evidence linking ACEs to pre-pregnancy stressful life events (pre-PSLEs) across generations remains limited. This study examined the associations between ACEs and pre-PSLEs across two generations of women and explored pathways of intergenerational stress transmission. A total of 2,235 mother-offspring pairs were obtained from the Grandmothers, Mothers, and Their Children’s Health study. Maternal and offspring ACEs were assessed using the Childhood Trauma Screener. Offspring pre-PSLEs included conflict with partners, conflict with family members, physical/sexual/emotional abuse, deaths of friends or relatives, and financial stress. We used multivariable logistic regression to examine associations between ACEs and pre-PSLEs, and structural equation modeling to explore mediation by offspring ACEs. Overall, 18.17% of mothers and 14.27% of offspring report ACEs; 29.49% of offspring report pre-PSLEs. Both maternal (OR = 1.79, 95% CI: 1.41–2.27) and offspring ACEs (OR = 2.23, 95% CI: 1.73–2.89) significantly increase the odds of offspring pre-PSLEs, showing dose–response relationships. These patterns persist across all ACE subtypes. Offspring ACEs mediate 79.64% of the association between maternal ACEs and offspring pre-PSLEs. ACEs are associated with pre-PSLEs both within and across generations, suggesting a pathway of stress transmission from early life into adulthood. These findings highlight the importance of early identification and intervention for ACEs within pre-pregnancy health management. Difficult childhood experiences, such as abuse or neglect, can affect health and wellbeing throughout life. We investigated whether these experiences, known as adverse childhood experiences (ACEs), are associated with stressful life events (SLEs) before pregnancy and whether a mother’s childhood adversity is linked to her daughter’s stress before pregnancy. We studied 2,235 mother–daughter pairs in China. Mothers and daughters reported their childhood experiences, and daughters also reported SLEs during the year before pregnancy. We found that both maternal and offspring ACEs were associated with greater pre-pregnancy stress. Most of the association between maternal ACEs and daughters’ pre-pregnancy stress was explained by daughters’ own ACEs. These findings highlight the importance of identifying and supporting women with childhood adversity before pregnancy to improve maternal and child health.

تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACEs) بهزیستی روانی-اجتماعی در طول زندگی را شکل می‌دهند، اما شواهد مربوط به ارتباط ACEs با رویدادهای پراسترس زندگی پیش از بارداری (pre-PSLEs) در نسل‌های مختلف هنوز محدود است. این مطالعه ارتباط بین ACEs و pre-PSLEs را در دو نسل از زنان بررسی کرده و مسیرهای انتقال استرس بین‌نسلی را مورد کاوش قرار داده است. در مجموع، ۲٬۲۳۵ جفت مادر-فرزند از مطالعه سلامت مادربزرگ‌ها، مادران و فرزندان آن‌ها انتخاب شدند. ACEs مادران و فرزندان با استفاده از Childhood Trauma Screener ارزیابی شد. pre-PSLEs فرزندان شامل تعارض با شریک زندگی، تعارض با اعضای خانواده، سوءاستفاده جسمی/جنسی/عاطفی، مرگ دوستان یا بستگان و استرس مالی بود. برای بررسی ارتباط بین ACEs و pre-PSLEs از رگرسیون لجستیک چندمتغیره و برای بررسی میانجی‌گری توسط ACEs فرزندان از مدل‌سازی معادلات ساختاری استفاده شد. به طور کلی، ۱۸/۱۷٪ از مادران و ۱۴/۲۷٪ از فرزندان گزارش‌دهنده ACEs بودند؛ ۲۹/۴۹٪ از فرزندان pre-PSLEs را گزارش کردند. هم ACEs مادران (OR = 1.79, 95% CI: 1.41–2.27) و هم ACEs فرزندان (OR = 2.23, 95% CI: 1.73–2.89) به طور معناداری احتمال pre-PSLEs فرزندان را افزایش می‌دهند و رابطه دوز-پاسخ را نشان می‌دهند. این الگوها در تمام زیرگروه‌های ACEs پایدار باقی می‌ماند. ACEs فرزندان ۷۹/۶۴٪ از ارتباط بین ACEs مادران و pre-PSLEs فرزندان را میانجی‌گری می‌کند. ACEs هم درون‌نسلی و هم بین‌نسلی با pre-PSLEs مرتبط است و نشان‌دهنده مسیر انتقال استرس از اوایل زندگی به بزرگسالی است. این یافته‌ها اهمیت شناسایی و مداخله زودهنگام برای ACEs در مدیریت سلامت پیش از بارداری را برجسته می‌کند. تجارب دشوار دوران کودکی، مانند سوءاستفاده یا غفلت، می‌تواند بر سلامت و بهزیستی در سراسر زندگی تأثیر بگذارد. ما بررسی کردیم که آیا این تجارب، که به عنوان تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACEs) شناخته می‌شوند، با رویدادهای پراسترس زندگی (SLEs) پیش از بارداری مرتبط هستند و آیا ناملایمات دوران کودکی مادر با استرس دخترش پیش از بارداری ارتباط دارد یا خیر. ما ۲٬۲۳۵ جفت مادر-دختر را در چین مورد مطالعه قرار دادیم. مادران و دختران تجارب دوران کودکی خود را گزارش کردند و دختران همچنین SLEs را در سال پیش از بارداری گزارش دادند. دریافتیم که هم ACEs مادر و هم فرزند با استرس بیشتر پیش از بارداری مرتبط است. بیشتر ارتباط بین ACEs مادر و استرس پیش از بارداری دختر توسط ACEs خود دختر توضیح داده می‌شود. این یافته‌ها اهمیت شناسایی و حمایت از زنانی با ناملایمات دوران کودکی پیش از بارداری را برای بهبود سلامت مادر و کودک برجسته می‌کند.

Introduction The rapid digitalization of services for migrant populations has transformed the ways in which information, guidance, and social support are delivered. However, existing research has primarily focused on clinical digital mental health interventions or on migrants' own uses of digital technologies, paying considerably less attention to digital devices developed by public institutions and community organizations. This study comparatively analyzes four digital intervention devices implemented in Spain and Argentina, two public and two community-based, to examine how they may contribute to psychosocial well-being from a social determinants of health perspective. Methods and Results Using a qualitative design based on digital ethnography and comparative thematic content analysis, the study explores the characteristics, functions, and intervention strategies of these digital resources, with particular attention to their roles in information provision, guidance, psychosocial support, and community participation. The findings show that these digital resources function as hybrid intervention ecosystems that integrate technological tools, professional support, and community networks rather than merely providing information. Four predominant intervention models were identified: administrative-information, institutional guidance and service access, rights-based community, and community guidance, accompaniment, and referral. Discussion Together, these models offer a novel analytical framework for understanding the diverse roles of digital interventions in migration contexts. Rather than providing direct therapeutic care, these devices contribute to psychosocial well-being by reducing barriers to access, strengthening social support networks, promoting rights, and facilitating connections with specialized services. By shifting the focus from clinical digital health to digital social intervention ecosystems, this study expands current debates on digital interventions for migrant populations and provides practical implications for the development of more inclusive, accessible, and culturally responsive digital resources aimed at promoting psychosocial well-being.

مقدمه: دیجیتالی‌ شدن سریع خدمات برای جمعیت‌های مهاجر، شیوه‌های ارائه اطلاعات، راهنمایی و حمایت اجتماعی را دگرگون کرده است. با این حال، پژوهش‌های موجود عمدتاً بر مداخلات بالینی سلامت روان دیجیتال یا بر استفاده مهاجران از فناوری‌های دیجیتال تمرکز داشته‌اند و به ابزارهای دیجیتالی که توسط نهادهای عمومی و سازمان‌های اجتماعی توسعه یافته‌اند، توجه بسیار کمتری شده است. این مطالعه به صورت مقایسه‌ای چهار ابزار مداخله دیجیتال اجرا شده در اسپانیا و آرژانتین، دو مورد عمومی و دو مورد مبتنی بر جامعه را تحلیل می‌کند تا بررسی نماید که چگونه این ابزارها می‌توانند از منظر عوامل اجتماعی تعیین‌کننده سلامت به بهزیستی روانی‌اجتماعی کمک کنند. روش‌ها و نتایج: با استفاده از طراحی کیفی مبتنی بر قوم‌نگاری دیجیتال و تحلیل محتوای مقایسه‌ای تماتیک، این پژوهش ویژگی‌ها، کارکردها و راهبردهای مداخله‌ای این منابع دیجیتال را با تمرکز ویژه بر نقش آن‌ها در ارائه اطلاعات، راهنمایی، حمایت روانی‌اجتماعی و مشارکت اجتماعی بررسی می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که این منابع دیجیتال به عنوان اکوسیستم‌های مداخله‌ای ترکیبی عمل می‌کنند که ابزارهای فناورانه، حمایت حرفه‌ای و شبکه‌های اجتماعی را ادغام می‌نمایند و صرفاً به ارائه اطلاعات محدود نمی‌شوند. چهار الگوی غالب مداخله شناسایی شد: اطلاعات اداری، راهنمایی نهادی و دسترسی به خدمات، جامعه‌محور مبتنی بر حقوق، و راهنمایی، همراهی و ارجاع اجتماعی. بحث: این الگوها در مجموع چارچوب تحلیلی نوینی برای درک نقش‌های متنوع مداخلات دیجیتال در زمینه مهاجرت ارائه می‌دهند. این ابزارها به جای ارائه مراقبت درمانی مستقیم، با کاهش موانع دسترسی، تقویت شبکه‌های حمایت اجتماعی، ترویج حقوق و تسهیل ارتباط با خدمات تخصصی، به بهزیستی روانی‌اجتماعی کمک می‌کنند. با تغییر تمرکز از سلامت دیجیتال بالینی به اکوسیستم‌های مداخله اجتماعی دیجیتال، این مطالعه مباحث جاری درباره مداخلات دیجیتال برای جمعیت‌های مهاجر را گسترش داده و پیامدهای عملی برای توسعه منابع دیجیتال فراگیرتر، قابل دسترس‌تر و پاسخگوتر به فرهنگ با هدف ارتقای بهزیستی روانی‌اجتماعی ارائه می‌دهد.