South Wales

Background Paediatric intensive care unit (PICU) clinicians are particularly susceptible to workplace stress due to frequent ethical dilemmas (for example, perceptions of futile or unethical treatment), patient morbidity and mortality, sleep disruption, and emotional exhaustion, putting them at increased risk of anxiety, depression, and burnout. The psychological well-being of these healthcare professionals is vital for maintaining high standards of patient care and safety. Objective The aim of this study was to evaluate the feasibility of implementing a mindfulness-based program among PICU staff, with a focus on acceptability and barriers to participation. Methods Weekly 20-min guided group-practice sessions in mindfulness, with both in-person and virtual attendance options, were held over a 6-month period. These sessions were offered to medical, nursing, and allied health staff working in the PICU of a specialist paediatric hospital in Queensland, Australia, serving families from Queensland and northern New South Wales. The program was offered during a period of increased personal and occupational stress arising from the delivery of high-acuity care during the global COVID-19 pandemic. Findings The program was successfully delivered within the PICU setting, with most participants expressing interest in continuation of the program (72%). Qualitative responses suggested perceived individual and collective well-being benefits, alongside generally positive perceptions of the program. However, participants also identified important barriers to participation, including workload pressures and rostering constraints. Conclusions This study suggests that implementation of a mindfulness-based program within a PICU setting may be feasible while also highlighting important operational barriers to participation in high-acuity healthcare environments. Qualitative findings indicated generally positive staff perceptions and perceived acceptability of the program. Further research using longitudinal designs is recommended to better understand implementation considerations and potential longer-term outcomes associated with mindfulness-based interventions in PICU settings.

زمینه و هدف: کارکنان بخش مراقبت‌های ویژه کودکان (PICU) به دلیل مواجهه مکرر با معضلات اخلاقی (مانند برداشت از درمان بی‌فایده یا غیراخلاقی)، بیماری و مرگ‌ومیر بیماران، اختلال در خواب و فرسودگی عاطفی، به طور ویژه‌ای در معرض استرس شغلی قرار دارند و این امر آن‌ها را در معرض خطر بیشتر اضطراب، افسردگی و فرسودگی شغلی قرار می‌دهد. بهزیستی روان‌شناختی این متخصصان سلامت برای حفظ استانداردهای بالای مراقبت و ایمنی بیماران حیاتی است. هدف: هدف این مطالعه، ارزیابی امکان‌سنجی اجرای برنامه مبتنی بر ذهن‌آگاهی در میان کارکنان PICU با تمرکز بر مقبولیت و موانع مشارکت بود. روش‌ها: جلسات گروهی هدایت‌شده ذهن‌آگاهی به مدت ۲۰ دقیقه در هر هفته، با امکان حضور حضوری و مجازی، طی یک دوره ۶ ماهه برگزار شد. این جلسات به کارکنان پزشکی، پرستاری و سایر کارکنان سلامت شاغل در PICU یک بیمارستان تخصصی کودکان در کوئینزلند استرالیا که به خانواده‌های کوئینزلند و شمال نیو ساوت ولز خدمات ارائه می‌دهد، عرضه شد. این برنامه در دوره‌ای از افزایش استرس فردی و شغلی ناشی از ارائه مراقبت‌های با شدت بالا در دوران همه‌گیری جهانی COVID-19 ارائه گردید. یافته‌ها: برنامه با موفقیت در محیط PICU اجرا شد و اکثر شرکت‌کنندگان تمایل خود را به ادامه برنامه ابراز کردند (۷۲٪). پاسخ‌های کیفی حاکی از درک مزایای فردی و جمعی بهزیستی و همچنین برداشت کلی مثبت نسبت به برنامه بود. با این حال، شرکت‌کنندگان به موانع مهمی از جمله فشار کاری و محدودیت‌های برنامه‌ریزی شیفت اشاره کردند. نتیجه‌گیری: این مطالعه نشان می‌دهد که اجرای برنامه مبتنی بر ذهن‌آگاهی در محیط PICU امکان‌پذیر است، در حالی که به موانع عملیاتی مهم برای مشارکت در محیط‌های مراقبت سلامت با شدت بالا نیز اشاره می‌کند. یافته‌های کیفی نشان‌دهنده برداشت کلی مثبت کارکنان و مقبولیت برنامه بود. پژوهش‌های بیشتر با طرح‌های طولی برای درک بهتر ملاحظات اجرایی و پیامدهای بالقوه بلندمدت مداخلات مبتنی بر ذهن‌آگاهی در محیط‌های PICU توصیه می‌شود.

AIMS AND METHOD: An analysis of coronial inquest data provides contextual information rarely available in routine surveillance systems, including a nuanced understanding of proximal circumstances preceding death of value to mental health services. Inquest records of more than 750 suicides occurring within the South Wales Central Coroner's jurisdiction between 2016 and 2023 were reviewed, including the COVID-19 pandemic years, to assess the effects of lockdown and social isolation. Detailed information was extracted, including medical records, toxicology, police reports, witness statements and suicide notes. RESULTS: Several patterns emerged relating to age, gender, method of death, trigger factors, local authority area, and engagement with mental health services. Hanging was the predominant method, particularly among men. Depression was the most common trigger factor, followed by relationship problems, alcohol/drug misuse, health concerns, psychotic illness and bereavement. CLINICAL IMPLICATIONS: Key structural and psychosocial risk factors identified highlighted the need for tailored, context-specific suicide-prevention strategies, with circumstances preceding suicide integrated into public health planning.

اهداف و روش: تحلیل داده‌های تحقیقات پزشکی قانونی اطلاعات زمینه‌ای را فراهم می‌کند که به ندرت در سامانه‌های پایش معمول در دسترس است و شامل درک دقیق‌تری از شرایط نزدیک به مرگ است که برای خدمات سلامت روان ارزشمند است. سوابق تحقیقات بیش از ۷۵۰ مورد خودکشی که در حوزه قضایی پزشکی قانونی مرکز ولز جنوبی بین سال‌های ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۳ رخ داده بود، از جمله سال‌های همه‌گیری COVID-19، به منظور ارزیابی اثرات قرنطینه و انزوای اجتماعی مرور شد. اطلاعات دقیقی از جمله سوابق پزشکی، نتایج سم‌شناسی، گزارش‌های پلیس، اظهارات شاهدان و یادداشت‌های خودکشی استخراج گردید. نتایج: چندین الگو مرتبط با سن، جنسیت، روش مرگ، عوامل محرک، منطقه تحت پوشش شهرداری و میزان ارتباط با خدمات سلامت روان مشاهده شد. حلق‌آویز کردن رایج‌ترین روش بود، به ویژه در میان مردان. افسردگی شایع‌ترین عامل محرک بود و پس از آن مشکلات روابط، سوءمصرف الکل/مواد مخدر، نگرانی‌های سلامت، اختلالات روان‌پریشی و داغدیدگی قرار داشتند. پیامدهای بالینی: عوامل خطر ساختاری و روانی‌اجتماعی کلیدی شناسایی‌شده، بر ضرورت تدوین راهبردهای پیشگیری از خودکشی متناسب با زمینه و شرایط خاص تأکید می‌کند، به گونه‌ای که شرایط پیش از خودکشی در برنامه‌ریزی سلامت عمومی ادغام شود.

Learners enter Further Education (FE) for diverse reasons, and previous experiences of educational transitions influence how they approach new transitions. FE offers fresh opportunities for learners in providing both vocational and academic pathways. Understanding the transition experiences of learners is critical in ensuring the engagement and retention of learners. By listening to the voices of learners from three FE settings in South Wales who had considered withdrawing during their first year, this study offers new insights into what supports continued participation and what challenges learners face, particularly those from disadvantaged backgrounds. Findings suggest that early relationships with staff play a crucial role in helping learners settle into FE. Over time, friendships and meaningful engagement with the course become key factors in learners’ decisions to remain. This study therefore emphasises the need for FE settings to prioritise early transitions support and to recognise the ongoing importance of social connections and course relevance in sustaining learner engagement.

یادگیرندگان به دلایل متنوعی وارد آموزش عالی (FE) می‌شوند و تجارب پیشین آن‌ها از گذارهای آموزشی بر نحوه مواجهه‌شان با گذارهای جدید تأثیرگذار است. آموزش عالی فرصت‌های تازه‌ای را برای یادگیرندگان از طریق ارائه مسیرهای حرفه‌ای و آکادمیک فراهم می‌کند. درک تجارب گذار یادگیرندگان برای تضمین مشارکت و ماندگاری آن‌ها اهمیت اساسی دارد. این پژوهش با شنیدن صدای یادگیرندگان سه مرکز آموزش عالی در جنوب ولز که در سال اول خود به ترک تحصیل فکر کرده بودند، بینش‌های جدیدی درباره عوامل حمایت‌کننده از تداوم حضور و چالش‌های پیش‌روی یادگیرندگان، به‌ویژه افراد با پیشینه محروم، ارائه می‌دهد. یافته‌ها نشان می‌دهد که روابط اولیه با کارکنان نقش حیاتی در کمک به سازگاری یادگیرندگان با آموزش عالی ایفا می‌کند. در گذر زمان، دوستی‌ها و مشارکت معنادار با دوره تحصیلی به عوامل کلیدی در تصمیم یادگیرندگان برای ماندن تبدیل می‌شود. بنابراین، این مطالعه بر ضرورت اولویت‌بخشی به حمایت از گذارهای اولیه در مراکز آموزش عالی و شناسایی اهمیت مستمر پیوندهای اجتماعی و ارتباط دوره تحصیلی با نیازهای یادگیرندگان برای حفظ مشارکت آن‌ها تأکید می‌کند.