macaque

Habits are automatic actions shaped by prior experience, enabling efficient and fast responses in stable environments. While habitual gaze rapidly directs the eyes toward valuable objects, the mechanisms underlying habitual manual choice for reaching and grasping remain unclear. Here we show that macaque monkeys develop habitual manual choices toward previously rewarded objects through multi-day object–value learning, driven by learned value and spatial preferences. This habitual reaching behavior persisted without object-contingent reward and showed shorter latencies than in value-deliberative tasks, consistent with automatic control. Regression analyses further revealed that manual choice was guided by learned object values, whereas visual salience had no effect, unlike gaze habits. Instead, intrinsic spatial preferences continued to bias reaching behavior even after long-term value learning. These findings demonstrate that habitual manual choice is influenced by both long-term value memory and innate spatial preference, suggesting that the behavioral expression of habitual choice differs between manual selection and habitual gaze.

عادت‌ها کنش‌های خودکاری هستند که توسط تجربه‌های پیشین شکل می‌گیرند و امکان پاسخ‌دهی کارآمد و سریع را در محیط‌های پایدار فراهم می‌کنند. در حالی که نگاه عادت‌گونه به سرعت چشم‌ها را به سوی اشیای ارزشمند هدایت می‌کند، سازوکارهای زیربنایی انتخاب دستی عادت‌گونه برای رسیدن و گرفتن اشیا همچنان نامشخص است. در این پژوهش نشان می‌دهیم که میمون‌های ماکاک از طریق یادگیری چندروزه ارزش شیء، انتخاب‌های دستی عادت‌گونه‌ای نسبت به اشیای پاداش‌دیده پیشین توسعه می‌دهند که این امر تحت تأثیر ارزش آموخته‌شده و ترجیحات فضایی قرار دارد. این رفتار دستی عادت‌گونه حتی بدون پاداش وابسته به شیء نیز تداوم یافت و زمان واکنش کوتاه‌تری نسبت به تکالیف مبتنی بر تأمل ارزشی نشان داد که با کنترل خودکار سازگار است. تحلیل‌های رگرسیونی همچنین نشان داد که انتخاب دستی تحت تأثیر ارزش‌های آموخته‌شده اشیا قرار دارد، در حالی که برجستگی بصری، برخلاف عادت‌های نگاه، تأثیری نداشت. در عوض، ترجیحات فضایی ذاتی حتی پس از یادگیری بلندمدت ارزش، همچنان رفتار دستی را سوگیری می‌کرد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که انتخاب دستی عادت‌گونه تحت تأثیر هر دو حافظه ارزشی بلندمدت و ترجیح فضایی ذاتی قرار دارد و بیان رفتاری انتخاب عادت‌گونه میان انتخاب دستی و نگاه عادت‌گونه متفاوت است.

Xizang, China, has complex alpine ecosystems and supports a diversity of primates. However, systematic survey data on the current distribution and population characteristics of the white-cheeked macaque ( Macaca leucogenys ) and the Arunachal macaque ( Macaca munzala ) in Xizang remain limited. To determine the spatial distributions and troop sizes of the two macaque species, line-transect surveys and camera-trap monitoring were conducted in Shannan City and Nyingchi City, Xizang, in 2025. The surveys recorded 11 troops of Arunachal macaques in Himalayan fir forests and forest-edge habitats at elevations of 2,000–3,000 m in Cona City, Shannan City and 10 troops of white-cheeked macaques in habitats, ranging from evergreen broad-leaved forest to mixed coniferous–broad-leaved forest at elevations of 1,395–2,700 m in Gedang Township and Damu Township, Medog County, Nyingchi City. Average troop size was approximately 14 individuals for the Arunachal macaque and 17 individuals for the white-cheeked macaque. Troops of both species included adults, subadults and infants and the presence of infants indicated normal reproductive activity. This study provides the first systematic documentation of the current distribution ranges, habitat preferences and social structure of these two macaque species in Xizang, thereby providing baseline data for subsequent conservation assessments and management decisions.

استان تبت (شی‌زانگ) در چین دارای اکوسیستم‌های آلپی پیچیده‌ای است و از تنوع بالایی از نخستی‌ها پشتیبانی می‌کند. با این حال، داده‌های پیمایشی نظام‌مند درباره پراکنش کنونی و ویژگی‌های جمعیتی ماکاک گونه سفیدگونه (Macaca leucogenys) و ماکاک آروناچال (Macaca munzala) در تبت همچنان محدود است. به‌منظور تعیین پراکنش مکانی و اندازه گروه‌های این دو گونه ماکاک، پیمایش‌های خطی و پایش با دوربین تله‌ای در سال ۲۰۲۵ در شهرهای شان‌نان و نینگ‌چی، تبت انجام شد. در این پیمایش‌ها، ۱۱ گروه ماکاک آروناچال در جنگل‌های صنوبر هیمالیایی و زیستگاه‌های حاشیه جنگل در ارتفاعات ۲۰۰۰ تا ۳۰۰۰ متر در شهر کُنا، شان‌نان و ۱۰ گروه ماکاک سفیدگونه در زیستگاه‌هایی از جنگل‌های همیشه‌سبز پهن‌برگ تا جنگل‌های مخلوط سوزنی‌برگ-پهن‌برگ در ارتفاعات ۱۳۹۵ تا ۲۷۰۰ متر در بخش‌های گدانگ و دمو، شهرستان مدوگ، نینگ‌چی ثبت شد. میانگین اندازه گروه برای ماکاک آروناچال تقریباً ۱۴ فرد و برای ماکاک سفیدگونه ۱۷ فرد بود. گروه‌های هر دو گونه شامل بالغین، نیمه‌بالغین و نوزادان بودند و حضور نوزادان نشان‌دهنده فعالیت تولیدمثلی طبیعی بود. این مطالعه نخستین مستندسازی نظام‌مند از محدوده پراکنش کنونی، ترجیحات زیستگاهی و ساختار اجتماعی این دو گونه ماکاک در تبت را ارائه می‌دهد و داده‌های پایه‌ای برای ارزیابی‌های حفاظتی و تصمیم‌گیری‌های مدیریتی بعدی فراهم می‌کند.