physical disability

Background Therapeutic Physical Activity (TPA) is an unaddressed behavioral recreational method in anger management programs in higher education in Egypt, especially among students with physical disabilities (SWPD). Purpose This study aimed to assess the efficacy of an 8-week TPA intervention on the severity of anger in male university students with physical disabilities in Egypt. Methods A randomized controlled trial (RCT) design (parallel-group) was used with 140 male undergraduate students at Minia University who were randomly divided into an 8-week TPA group ( n = 70) and a treatment-as-usual (TAU) control group ( n = 70). Severity of anger was measured at baseline and at the end of the intervention with the PROMIS Anger Short Form 8a. Results There was a clinically significant and statistically significant difference between the TPA and controls in the severity of anger, F (1, 137) = 48.62, p < 0.001, partial η 2 = 0.262, with a mean difference of −10.42 T-score points (95% CI: −13.48, −7.36) greater than the MCID. Reductions in anger were not associated with physical functioning changes, indicating non-physiological mechanisms. Moderately positive relationships were found between adherence and anger reduction (r = 0.42; p < 0.001), and sensitivity analyses showed that the results were consistent across disability severity. Conclusion TPA is a culturally affirming, body-based, anger-management approach that incorporates adaptive sports and behavioral learning for SWPD emotion regulation. Therapeutic recreation may be implemented as a low-stigma, easy-to-access supplemental mental health support program in the University disability services, especially for male students in collectivist contexts.

زمینه: فعالیت بدنی درمانی (TPA) روشی رفتاری و تفریحی است که در برنامه‌های مدیریت خشم در آموزش عالی مصر، به‌ویژه در میان دانشجویان دارای معلولیت جسمی (SWPD)، مورد توجه قرار نگرفته است. هدف: این مطالعه با هدف ارزیابی اثربخشی یک مداخله TPA هشت‌هفته‌ای بر شدت خشم در دانشجویان پسر دانشگاهی دارای معلولیت جسمی در مصر انجام شد. روش‌ها: طرح کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده (RCT) با گروه‌های موازی با حضور ۱۴۰ دانشجوی پسر مقطع کارشناسی در دانشگاه Minia اجرا شد که به‌طور تصادفی به دو گروه TPA هشت‌هفته‌ای (n = 70) و گروه کنترل با درمان معمول (TAU) (n = 70) تقسیم شدند. شدت خشم در آغاز و پایان مداخله با فرم کوتاه خشم PROMIS Anger Short Form 8a سنجیده شد. یافته‌ها: تفاوت معنادار بالینی و آماری بین گروه TPA و کنترل‌ها در شدت خشم مشاهده شد، F (1, 137) = 48.62, p < 0.001, partial η2 = 0.262، با اختلاف میانگین −10.42 امتیاز T-score (95% CI: −13.48, −7.36) که بیش از MCID بود. کاهش خشم با تغییرات عملکرد جسمانی ارتباطی نداشت و این امر نشان‌دهنده وجود سازوکارهای غیر فیزیولوژیک است. روابط مثبت متوسطی بین پایبندی به مداخله و کاهش خشم (r = 0.42; p < 0.001) یافت شد و تحلیل حساسیت نشان داد که نتایج در سطوح مختلف شدت معلولیت یکسان است. نتیجه‌گیری: TPA رویکردی مبتنی بر بدن و تأییدکننده فرهنگی برای مدیریت خشم است که ورزش‌های تطبیقی و یادگیری رفتاری را برای تنظیم هیجان SWPD ادغام می‌کند. تفریحات درمانی می‌تواند به‌عنوان برنامه حمایتی سلامت روان با برچسب‌گذاری پایین و دسترسی آسان در خدمات معلولیت دانشگاه، به‌ویژه برای دانشجویان پسر در زمینه‌های جمع‌گرا، اجرا شود.

The aim of this study is to examine how burnout is correlated with caregiver burden among parents of physically disabled children. This study was conducted with cross-sectional and descriptive design. The study included 112 parents of physically disabled children who attended special education and rehabilitation centers. Data were collected using a Personal Information Form, the Maslach Burnout Inventory (MBI), and the Zarit Burden Interview (ZBI). The participants’ mean scores were 17.38±7.917 for the Emotional Exhaustion Subscale of the MBI, 21.03±4.505 for the Personal Accomplishment Subscale of the MBI, and 32.32±13.475 for the ZBI. A weak, positive, and significant correlation was found between the parents’ age and ZBI score (r = 0.216, p = 0.023). There was a moderate, positive, and significant correlation between the scores of the MBI Emotional Exhaustion Subscale and the ZBI (r=0.472, p

هدف این مطالعه بررسی چگونگی ارتباط فرسودگی شغلی با بار مراقبتی در والدین کودکان دارای ناتوانی جسمی است. این پژوهش با طرح مقطعی و توصیفی انجام شد. مطالعه حاضر شامل ۱۱۲ نفر از والدین کودکان دارای ناتوانی جسمی بود که به مراکز آموزش و توانبخشی ویژه مراجعه کرده بودند. داده‌ها با استفاده از فرم اطلاعات فردی، پرسشنامه فرسودگی شغلی ماسلاچ (MBI) و مصاحبه بار زاریت (ZBI) جمع‌آوری شد. میانگین نمرات شرکت‌کنندگان برای زیرمقیاس خستگی هیجانی پرسشنامه MBI برابر با ۱۷٫۳۸±۷٫۹۱۷، برای زیرمقیاس موفقیت فردی پرسشنامه MBI برابر با ۲۱٫۰۳±۴٫۵۰۵ و برای پرسشنامه ZBI برابر با ۳۲٫۳۲±۱۳٫۴۷۵ بود. بین سن والدین و نمره ZBI یک همبستگی ضعیف، مثبت و معنادار مشاهده شد (r = 0.216, p = 0.023). همچنین بین نمرات زیرمقیاس خستگی هیجانی پرسشنامه MBI و ZBI یک همبستگی متوسط، مثبت و معنادار وجود داشت (r=0.472, p