İntihar davranışına yönelik risk faktörleri için yapılan sınıflandırmaların birçoğunda cinsiyet değişkenine de yer verilmektedir. Pozitivist paradigmaya bağlı biyomedikal yaklaşımın öngörülerine dayalı yapılan araştırmalarda cinsiyete ilişkin bulgular intihar davranışının kimlerde, ne sıklıkta hangi yöntem kullanımıyla ve nasıl ortaya çıktığına ilişkin genel bir eğilimi ortaya koyabilmektedir. Ancak bu haliyle söz konusu bulguların erkek ve kadınlar için toplumsal-kültürel zorlayıcı etmenlerin neler olduğunu, niçin vehangi koşullar altında erkek veya kadınlarınintihara yöneldiği, dahası intihar davranışının ne anlama geldiğini açıklayabilmesi oldukça güçtür. İntiharı önleme çalışmalarında söz konusu güçlüğü aşabilmek için yorumsamacı bakış açısıyla toplumsal bağlamını gözardı etmeden araştırmalardan elde edilen bulguların, saha araştırmalarından elde edilen bulgular ile bütünleştirilmesi gerekmektedir. Bu sayede, intihar davranışının cinsiyete göre ne anlam(lar) taşıdığını, önleme çalışmalarında hangi konular üzerinde daha fazla yoğunlaşmamız gerektiğini bilme olanağımız artmış olacaktır.
در بسیاری از طبقه‌بندی‌هایی که برای عوامل خطر مرتبط با رفتار خودکشی انجام شده‌اند، متغیر جنسیت نیز لحاظ می‌شود. یافته‌های مربوط به جنسیت در پژوهش‌هایی که بر اساس پیش‌بینی‌های رویکرد زیست‌پزشکی مبتنی بر پارادایم پوزیتیویستی انجام شده‌اند، می‌تواند گرایش کلی‌ای را درباره اینکه رفتار خودکشی در چه کسانی، با چه فراوانی، با استفاده از چه روشی و چگونه بروز می‌کند، نشان دهد. با این حال، به همین شکل، توضیح اینکه عوامل فشارآور اجتماعی-فرهنگی برای مردان و زنان چیست، چرا و تحت چه شرایطی مردان یا زنان به سوی خودکشی سوق داده می‌شوند و حتی رفتار خودکشی چه معنایی دارد، بسیار دشوار است. برای غلبه بر این دشواری در مطالعات پیشگیری از خودکشی، لازم است یافته‌های به‌دست‌آمده از پژوهش‌ها با رویکرد تفسیرگرایانه و بدون نادیده گرفتن زمینه اجتماعی، با یافته‌های حاصل از پژوهش‌های میدانی تلفیق شوند. بدین ترتیب، امکان آگاهی بیشتر از اینکه رفتار خودکشی بر اساس جنسیت چه معنا(هایی) دارد و در مطالعات پیشگیری باید بر چه موضوعاتی بیشتر تمرکز کنیم، افزایش خواهد یافت.
Despite national aspirations and international obligations to implement inclusive education, educational practices in Saudi Arabia continue to rely on special education and segregated settings for students with disability. While existing research has predominantly focused on school-level barriers, there remains a lack of studies investigating factors that perpetuate special education and segregation at the system level in the Saudi Arabian context. Accordingly, this qualitative study investigated why special education and segregation persist in Saudi Arabia, drawing on the perspectives of education officials. In-depth, semi-structured interviews were conducted with six education officials involved in policy development and implementation, and the data were thematically analysed. A critical perspective on inclusive education informed both the conceptualisation and interpretation of the analysis. Four key themes emerged: reliance on classification, lack of positive attitudes towards inclusive education, avoidance of structural reform, and systemic reproduction of special education and segregation. The study contributes to the literature by suggesting that segregation is reproduced through interconnected institutional mechanisms and system-level priorities that sustain special education and impede inclusive education reform. The findings also highlight how the perceptions and values of those in positions of responsibility may shape system-level decision-making and the maintenance of special and segregated education systems. Future research should therefore examine how decision-makers’ perceptions and values regarding inclusive education might be shifted.
با وجود آرمان‌های ملی و تعهدات بین‌المللی برای اجرای آموزش فراگیر، رویه‌های آموزشی در عربستان سعودی همچنان بر آموزش ویژه و محیط‌های جداسازی‌شده برای دانش‌آموزان دارای معلولیت تکیه دارند. در حالی که پژوهش‌های موجود عمدتاً بر موانع سطح مدرسه تمرکز داشته‌اند، همچنان کمبود مطالعاتی وجود دارد که به بررسی عواملی بپردازند که آموزش ویژه و جداسازی را در سطح نظام در بافت عربستان سعودی تداوم می‌بخشند. بر این اساس، این مطالعه کیفی به بررسی دلایل تداوم آموزش ویژه و جداسازی در عربستان سعودی از منظر مسئولان آموزشی پرداخت. مصاحبه‌های عمیق و نیمه‌ساختاریافته با شش نفر از مسئولان آموزشی که در توسعه و اجرای سیاست‌ها نقش داشتند، انجام شد و داده‌ها به شیوه تحلیل تماتیک بررسی گردید. رویکردی انتقادی نسبت به آموزش فراگیر، هم در مفهوم‌سازی و هم در تفسیر تحلیل، مدنظر قرار گرفت. چهار مضمون کلیدی استخراج شد: اتکا به طبقه‌بندی، فقدان نگرش مثبت نسبت به آموزش فراگیر، اجتناب از اصلاحات ساختاری و بازتولید نظام‌مند آموزش ویژه و جداسازی. این مطالعه با پیشنهاد اینکه جداسازی از طریق سازوکارهای نهادی به‌هم‌پیوسته و اولویت‌های سطح نظام که آموزش ویژه را حفظ و اصلاح آموزش فراگیر را مانع می‌شوند، بازتولید می‌شود، به ادبیات پژوهش می‌افزاید. یافته‌ها همچنین نشان می‌دهند که ادراکات و ارزش‌های افراد دارای مسئولیت می‌تواند تصمیم‌گیری‌های سطح نظام و تداوم نظام‌های آموزش ویژه و جداسازی‌شده را شکل دهد. بنابراین، پژوهش‌های آتی باید بررسی کنند که چگونه می‌توان ادراکات و ارزش‌های تصمیم‌گیرندگان درباره آموزش فراگیر را تغییر داد.
