Stroboscopic light stimulation (SLS) reliably evokes geometric visual hallucinations and, in some contexts, altered-state experiences. Its increasing use in research, public, recreational and exploratory clinical settings creates a need for proportionate safety guidance. The main concern is a visually triggered seizure in a susceptible individual; reported non-epileptic responses include discomfort or distress. We combined a retrospective survey of safety practices and reported events across four laboratories, provider-reported operational data from two commercial SLS platforms, and a focused review of photosensitivity and sensory intolerance. Laboratory contributors reported 20 non-serious events that interrupted or modified participation, with no reported seizures or syncopal episodes. One commercial provider reported nine medically important or otherwise notable events across approximately 3.8 million sessions. The other reported five such events across more than 400,000 sessions. Because commercial adverse-event capture was passive and the laboratory protocols and monitoring procedures were heterogeneous, these figures cannot be used to estimate incidence or establish screening effectiveness. This synthesis informed a provisional Sussex Strobe Safety Screening Questionnaire (4SQ) and a layered, context-specific risk-management approach. The resulting framework distinguishes non-serious tolerability concerns from the principal medical risk of a visually provoked seizure in a susceptible individual, and supports conservative monitored familiarisation exposure, immediate stopping procedures and systematic adverse-event surveillance. The predictive performance of the 4SQ and the effectiveness of these precautions require formal evaluation; absolute SLS risk remains uncertain.
تحریک نوری استروبوسکوپیک (SLS) به طور قابل اعتمادی توهمات بصری هندسی و، در برخی زمینه‌ها، تجارب تغییر یافته حالت را ایجاد می‌کند. افزایش استفاده از آن در پژوهش، محیط‌های عمومی، تفریحی و بالینی اکتشافی، نیاز به راهنمایی ایمنی متناسب را ایجاد کرده است. نگرانی اصلی، بروز تشنج ناشی از تحریک بصری در افراد مستعد است؛ پاسخ‌های غیرصرعی گزارش‌شده شامل ناراحتی یا پریشانی می‌باشد. ما یک پیمایش گذشته‌نگر از شیوه‌های ایمنی و رویدادهای گزارش‌شده در چهار آزمایشگاه، داده‌های عملیاتی گزارش‌شده توسط ارائه‌دهندگان از دو پلتفرم تجاری SLS، و مروری متمرکز بر حساسیت به نور و عدم تحمل حسی را ترکیب کردیم. مشارکت‌کنندگان آزمایشگاهی ۲۰ رویداد غیرجدی را گزارش کردند که موجب توقف یا تغییر در مشارکت شد، بدون هیچ مورد گزارش‌شده‌ای از تشنج یا سنکوپ. یکی از ارائه‌دهندگان تجاری، ۹ رویداد مهم پزشکی یا قابل توجه دیگر را در حدود ۳٫۸ میلیون جلسه گزارش کرد. دیگری ۵ رویداد مشابه را در بیش از ۴۰۰٬۰۰۰ جلسه گزارش نمود. از آنجا که ثبت رویدادهای نامطلوب تجاری به صورت غیرفعال انجام می‌شد و پروتکل‌ها و روش‌های پایش آزمایشگاهی ناهمگون بودند، این ارقام را نمی‌توان برای برآورد شیوع یا تعیین اثربخشی غربالگری به کار برد. این ترکیب شواهد، منجر به تدوین پرسشنامه غربالگری ایمنی استروب ساسکس (4SQ) و رویکرد مدیریت ریسک لایه‌ای و متناسب با زمینه شد. چارچوب حاصل، نگرانی‌های غیرجدی تحمل‌پذیری را از خطر اصلی پزشکی یعنی تشنج ناشی از تحریک بصری در فرد مستعد متمایز می‌کند و از آشنایی تدریجی و تحت نظارت، رویه‌های توقف فوری و پایش نظام‌مند رویدادهای نامطلوب حمایت می‌نماید. عملکرد پیش‌بینی‌کننده 4SQ و اثربخشی این اقدامات احتیاطی نیازمند ارزیابی رسمی است؛ ریسک مطلق SLS همچنان نامشخص باقی می‌ماند.
Stroboscopic visual training (SVT) uses intermittently occluding eyewear to overload perceptual–cognitive processing, and it has been studied across a growing range of sporting contexts. Its efficacy on visuomotor and cognitive outcomes has now been synthesized by several systematic reviews and meta-analyses; its safety, by contrast, has received little dedicated scrutiny. Drawing on 27 studies of stroboscopic training in athletes identified from PubMed, Scopus, and Web of Science, this mini-review examines how participant safety has been screened, monitored, and reported, and outlines the pathways through which the intervention could plausibly cause harm: visual–vestibular conflict and disorientation during dynamic tasks, transient injury risk arising from deliberately degraded vision, cognitive and mental fatigue, and the largely uncharacterized question of photosensitivity-related risk. We find that structured safety monitoring remains uncommon rather than entirely absent. Three studies clearly reported proactive symptom or adverse-event monitoring, while one additional study described safety oversight without structured proactive symptom surveillance. Only one study reported qualitative tolerability symptoms. The sparse and heterogeneous safety reporting therefore does not allow the safety profile of SVT to be characterized reliably. We propose a minimum screening and adverse-event-reporting framework for SVT, aligned with established harms-reporting standards. Addressing this blind spot is important for wider and safer implementation of SVT across populations and settings.
آموزش بینایی استروبوسکوپیک (SVT) با استفاده از عینک‌هایی که به طور متناوب دید را مسدود می‌کنند، به منظور افزایش بار پردازش ادراکی-شناختی به کار می‌رود و در زمینه‌های ورزشی متعددی مورد مطالعه قرار گرفته است. اثربخشی آن بر پیامدهای بینایی-حرکتی و شناختی تاکنون توسط چندین مرور نظام‌مند و فراتحلیل جمع‌بندی شده است؛ اما ایمنی آن، در مقابل، کمتر مورد بررسی اختصاصی قرار گرفته است. با استفاده از ۲۷ مطالعه آموزش استروبوسکوپیک در ورزشکاران که از پایگاه‌های PubMed، Scopus و Web of Science شناسایی شده‌اند، این مرور کوتاه به بررسی نحوه غربالگری، پایش و گزارش‌دهی ایمنی شرکت‌کنندگان می‌پردازد و مسیرهایی را که از طریق آن‌ها این مداخله می‌تواند به طور منطقی موجب آسیب شود، تشریح می‌کند: تعارض بینایی-دهلیزی و سردرگمی در حین انجام تکالیف پویا، خطر موقت آسیب ناشی از کاهش عمدی بینایی، خستگی شناختی و ذهنی، و مسئله عمدتاً ناشناخته خطرات مرتبط با حساسیت به نور. یافته‌ها نشان می‌دهد که پایش ساختاریافته ایمنی بیشتر نادر است تا کاملاً غایب. سه مطالعه به طور واضح پایش پیش‌فعال علائم یا رویدادهای نامطلوب را گزارش کرده‌اند، در حالی که یک مطالعه دیگر نظارت ایمنی را بدون پایش ساختاریافته علائم به طور پیش‌فعال توصیف کرده است. تنها یک مطالعه علائم کیفی تحمل‌پذیری را گزارش کرده است. بنابراین، گزارش‌دهی پراکنده و ناهمگون ایمنی اجازه نمی‌دهد که نمایه ایمنی SVT به طور قابل اعتمادی مشخص شود. ما یک چارچوب حداقلی برای غربالگری و گزارش‌دهی رویدادهای نامطلوب در SVT، هماهنگ با استانداردهای گزارش‌دهی آسیب‌های شناخته‌شده، پیشنهاد می‌کنیم. پرداختن به این خلأ برای اجرای گسترده‌تر و ایمن‌تر SVT در جمعیت‌ها و محیط‌های مختلف اهمیت دارد.
