front stage and back stage

This study examines how teachers enact and adjust their professional roles in the everyday spaces of school life. The study was framed through Goffman’s dramaturgical perspective and related literature on teacher professionalism, school space, and emotional labour. An interpretive qualitative design informed by constructivist grounded theory coding procedures was adopted. Data were collected through semi-structured interviews with 20 teachers working in one public primary school and one public Anatolian high school in Ankara. The analysis showed that teacher performance extended beyond classroom instruction and was continually reshaped in classrooms, corridors, staff rooms, schoolyards, subject rooms, and digital communication spaces. Teachers moved between front-stage visibility and backstage role distance while maintaining credibility through dramaturgical loyalty, discipline, and circumspection. The findings also indicated that teachers in the primary-school case experienced a more continuous and affectively charged visibility, while teachers in the high-school case described clearer moments of role distance. Based on these findings, the study offers a dramaturgical account of teacher professionalism as an interactional, emotional, and spatial practice shaped between institutional continuity and subjective disruption.

این مطالعه به بررسی چگونگی ایفای نقش و تعدیل نقش‌های حرفه‌ای معلمان در فضاهای روزمره زندگی مدرسه‌ای می‌پردازد. چارچوب نظری پژوهش مبتنی بر دیدگاه نمایش‌شناختی Goffman و ادبیات مرتبط با حرفه‌ای‌گرایی معلمان، فضای مدرسه و کار عاطفی است. طرح پژوهش از نوع کیفی تفسیری و مبتنی بر رویه‌های کدگذاری نظریه زمینه‌ای سازه‌گرایانه بود. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۲۰ معلم شاغل در یک مدرسه ابتدایی دولتی و یک دبیرستان آناتولی دولتی در آنکارا گردآوری شد. تحلیل داده‌ها نشان داد که عملکرد معلمان فراتر از تدریس در کلاس بوده و به طور مستمر در کلاس‌ها، راهروها، اتاق‌های معلمان، حیاط مدرسه، اتاق‌های موضوعی و فضاهای ارتباط دیجیتال بازآفرینی می‌شود. معلمان در حالی که اعتبار خود را از طریق وفاداری، انضباط و احتیاط نمایش‌شناختی حفظ می‌کنند، میان مرئیّت صحنه جلو و فاصله‌گذاری نقش در پشت صحنه جابه‌جا می‌شوند. یافته‌ها همچنین نشان داد که معلمان در مدرسه ابتدایی تجربه مرئیّت پیوسته‌تر و عاطفی‌تری داشتند، در حالی که معلمان دبیرستان لحظات مشخص‌تری از فاصله‌گذاری نقش را توصیف کردند. بر اساس این یافته‌ها، پژوهش روایتی نمایش‌شناختی از حرفه‌ای‌گرایی معلمان به عنوان کنشی تعاملی، عاطفی و فضایی ارائه می‌دهد که میان تداوم نهادی و گسست ذهنی شکل می‌گیرد.