منش

This article proposes a deconstruction of fatalistic readings of the concept of Orí in the thought of Òrúnmìlà, engaging critically with the interpretations of Bọlájí Idowu and Ségun Gbadegesin, for whom the three modes through which destiny is granted in Ifá (Àkúnlẹ̀yàn, Àkúnlẹ̀gbà, and Ayànmọ) would amount to an unalterable subjection of the agent to a preordained plan. Through a hermeneutic-allegorical and philological analysis of these concepts, and drawing on the etymology of ènìyàn (the person who chooses), the article argues that these three instances do not constitute fatalism, but rather expressions of free will (Ìfẹ́-àtinúwá) and of the agent's moral responsibility. It is argued that the fatalistic reading stems from an excessively literal interpretation of Ifá's myths and proverbs, one that overlooks their allegorical dimension and the centrality of choice (yàn) to the ontological constitution of the human being. The article further distinguishes the content of the chosen destiny, irrevocable, from the manner in which that destiny unfolds in earthly existence, which depends on the agent's character (ìwà) and effort (ẹsẹ̀). It concludes that Ifá constitutes a philosophical system in which the human being is the protagonist of his or her own destiny, so that the fatalistic interpretation stands as an antithesis to the philosophy of Òrúnmìlà.

این مقاله به بازخوانی انتقادی قرائت‌های جبرگرایانه از مفهوم اوری (Orí) در اندیشه Òrúnmìlà می‌پردازد و به طور انتقادی با تفسیرهای Bọlájí Idowu و Ségun Gbadegesin مواجه می‌شود؛ کسانی که سه شیوه‌ای را که سرنوشت در آیین Ifá اعطا می‌شود (Àkúnlẹ̀yàn، Àkúnlẹ̀gbà و Ayànmọ) به معنای تسلیم غیرقابل تغییر عامل به طرحی از پیش تعیین‌شده دانسته‌اند. با بهره‌گیری از تحلیل هرمنوتیکی-تمثیلی و زبان‌شناختی این مفاهیم و با استناد به ریشه‌شناسی واژه ènìyàn (شخصی که انتخاب می‌کند)، مقاله استدلال می‌کند که این سه حالت، جبرگرایی را تشکیل نمی‌دهند، بلکه بیانگر اراده آزاد (Ìfẹ́-àtinúwá) و مسئولیت اخلاقی عامل هستند. همچنین استدلال می‌شود که قرائت جبرگرایانه ناشی از تفسیر بیش از حد لفظی اسطوره‌ها و ضرب‌المثل‌های Ifá است؛ تفسیری که بعد تمثیلی آن‌ها و محوریت انتخاب (yàn) در ساختار وجودی انسان را نادیده می‌گیرد. مقاله همچنین میان محتوای سرنوشت انتخاب‌شده که غیرقابل بازگشت است و نحوه تحقق آن سرنوشت در زندگی زمینی که وابسته به منش (ìwà) و تلاش (ẹsẹ̀) عامل است، تمایز قائل می‌شود. در پایان نتیجه گرفته می‌شود که Ifá نظام فلسفی‌ای است که در آن انسان نقش‌آفرین سرنوشت خویش است و بنابراین، تفسیر جبرگرایانه در تقابل با فلسفه Òrúnmìlà قرار می‌گیرد.

This community service program aims to strengthen teachers' capacity to integrate Islamic values ​​and noble character into vocational education at SMK Babussalam Teluk Pakedai. Research Gap: While Islamic-based character education has been widely discussed, community service programs that systematically integrate Islamic moral values ​​into skill-based vocational subjects and daily religious practices remain limited, particularly in general (non-religious) vocational schools. Novelty: This program develops an integrative model linking vocational competence with Islamic values—specifically ṣidiq (honesty), amānah (responsibility), ta‘āwun (cooperation), and itqan (professionalism)—supported by the teachers' religious backgrounds and the surrounding community environment. Methods: A participatory approach was employed through seminars, workshops, discussions, and implementation mentoring involving 20 teachers. Data were collected using a 20-item Likert scale questionnaire and analyzed using descriptive statistics, the Shapiro–Wilk normality test, and a paired-samples t-test. Results: The mean score increased from 60.95 to 86.80, representing a gain of 25.85 points; the data were normally distributed (p = 0.551), and the difference between the pre-test and post-test was highly significant (t = −20.36; p < 0.001). Significance: The program demonstrates that integrating Islamic values ​​into vocational instruction can enhance teachers' pedagogical competence, religious character, and professional ethics, while providing a replicable model for developing adaptive, professional, and morally grounded vocational education in the Society 5.0 era..

این برنامه خدمات اجتماعی با هدف تقویت توانمندی معلمان در ادغام ارزش‌های اسلامی و اخلاق نیکو در آموزش فنی‌وحرفه‌ای در دبیرستان فنی‌وحرفه‌ای Babussalam Teluk Pakedai اجرا می‌شود. شکاف پژوهشی: اگرچه آموزش مبتنی بر شخصیت اسلامی به طور گسترده مورد بحث قرار گرفته است، اما برنامه‌های خدمات اجتماعی که به طور نظام‌مند ارزش‌های اخلاقی اسلامی را در دروس مهارتی و حرفه‌ای و همچنین در اعمال دینی روزمره ادغام می‌کنند، به ویژه در مدارس فنی‌وحرفه‌ای عمومی (غیرمذهبی)، همچنان محدود هستند. نوآوری: این برنامه یک مدل تلفیقی توسعه می‌دهد که شایستگی‌های فنی‌وحرفه‌ای را با ارزش‌های اسلامی—به طور خاص صدق (راستگویی)، امانت (مسئولیت‌پذیری)، تعاون (همکاری) و اتقان (حرفه‌ای‌گری)—در پیوند با پیشینه دینی معلمان و محیط اجتماعی پیرامون آن‌ها، مرتبط می‌سازد. روش‌ها: رویکرد مشارکتی از طریق برگزاری سمینارها، کارگاه‌ها، بحث‌ها و راهنمایی در اجرای برنامه با مشارکت ۲۰ معلم به کار گرفته شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه ۲۰ ماده‌ای بر اساس مقیاس لیکرت گردآوری و با آمار توصیفی، آزمون نرمالیتی Shapiro–Wilk و آزمون t زوجی تحلیل شدند. نتایج: میانگین نمره از ۶۰٫۹۵ به ۸۶٫۸۰ افزایش یافت که نشان‌دهنده افزایش ۲۵٫۸۵ واحدی است؛ داده‌ها توزیع نرمال داشتند (p = ۰٫۵۵۱) و تفاوت بین پیش‌آزمون و پس‌آزمون بسیار معنادار بود (t = −۲۰٫۳۶؛ p < ۰٫۰۰۱). اهمیت: این برنامه نشان می‌دهد که ادغام ارزش‌های اسلامی در آموزش فنی‌وحرفه‌ای می‌تواند شایستگی آموزشی، منش دینی و اخلاق حرفه‌ای معلمان را ارتقا دهد و در عین حال مدلی قابل تکرار برای توسعه آموزش فنی‌وحرفه‌ای سازگار، حرفه‌ای و مبتنی بر اخلاق در عصر جامعه ۵٫۰ ارائه کند.

This study investigates how preservice teachers in Hong Kong interpret culturally responsive teaching (CRT) and what conditions might shape their interpretations. The findings indicate preservice teachers’ orientation towards benevolent integrationism in interpreting CRT, featured by a primary focus on linguistic mediation between English and Cantonese and a strong ethos of benevolent interpersonal care by teachers to facilitate ethnic minority students’ integration in mainstream classrooms and society. The underlying values of this orientation resonate with Confucian discourses of care, harmony, benevolence and relationality noted in international research on education in Chinese contexts. However, in reference to the Western-based theorisation of CRT, preservice teachers’ interpretations represent a synthesis of the celebratory and integrationist stances, while the critical, equity-oriented stance remains largely absent. Therefore, we argue that recourse to Confucian discourses in education for ethnic minority students risks obscuring or perpetuating systemic inequalities and discuss how teacher education and institutional efforts might extend the orientation of benevolent integrationism among preservice teachers towards critical engagement with inequality. Overall, the findings demonstrate how global educational paradigms, such as CRT, are interpreted in specific socio-cultural contexts and show how local interpretations and socio-cultural contexts can serve as foundations for a more equitable education for ethnic minorities.

این پژوهش به بررسی نحوه تفسیر معلمان پیش‌خدمت در هنگ‌کنگ از آموزش پاسخ‌گو به فرهنگ (CRT) و شرایطی که ممکن است تفسیرهای آنان را شکل دهد، می‌پردازد. یافته‌ها نشان می‌دهد که گرایش معلمان پیش‌خدمت به سوی یکپارچه‌گرایی خیرخواهانه در تفسیر CRT، با تمرکز اصلی بر میانجی‌گری زبانی میان انگلیسی و کانتونی و همچنین تأکید قوی بر منش خیرخواهانه و مراقبت بین‌فردی معلمان برای تسهیل ادغام دانش‌آموزان اقلیت قومی در کلاس‌های درس و جامعه جریان اصلی، مشخص می‌شود. ارزش‌های زیربنایی این گرایش با گفتمان‌های کنفوسیوسی مراقبت، هماهنگی، خیرخواهی و رابطه‌مندی که در پژوهش‌های بین‌المللی درباره آموزش در زمینه‌های چینی ذکر شده‌اند، هم‌راستا است. با این حال، با توجه به نظریه‌پردازی مبتنی بر غرب درباره CRT، تفسیرهای معلمان پیش‌خدمت ترکیبی از رویکردهای جشن‌گرا و یکپارچه‌گرا را نشان می‌دهد، در حالی که رویکرد انتقادی و مبتنی بر عدالت تا حد زیادی غایب است. بنابراین، استدلال می‌کنیم که رجوع به گفتمان‌های کنفوسیوسی در آموزش برای دانش‌آموزان اقلیت قومی، خطر پنهان‌سازی یا تداوم نابرابری‌های نظام‌مند را به همراه دارد و به بحث درباره چگونگی گسترش جهت‌گیری یکپارچه‌گرایی خیرخواهانه در میان معلمان پیش‌خدمت به سوی درگیری انتقادی با نابرابری از طریق آموزش معلمان و تلاش‌های نهادی می‌پردازیم. در مجموع، یافته‌ها نشان می‌دهد که چگونه پارادایم‌های آموزشی جهانی مانند CRT در زمینه‌های خاص اجتماعی-فرهنگی تفسیر می‌شوند و چگونه تفسیرهای محلی و زمینه‌های اجتماعی-فرهنگی می‌توانند به عنوان بنیانی برای آموزش عادلانه‌تر برای اقلیت‌های قومی عمل کنند.

The transformation of higher education, marked by curriculum changes, digitalization of learning, and demands for quality improvement, places lecturers as strategic actors in realizing superior higher education institutions. However, the development of lecturer competencies still faces various challenges, such as high administrative burdens, a low research culture, limited ongoing training, suboptimal digital literacy, and the lack of internalization of Islamic Religious Education values ​​in the development of lecturer professionalism. This study aims to analyze the actual condition of lecturer competencies, formulate a conceptual model for optimizing lecturer competencies based on Islamic Religious Education, and identify strategies that can support the improvement of higher education quality. The study used a library research method with a descriptive qualitative approach. Data were collected through documentation of various relevant literature, including scientific journals, books, proceedings, regulations, and previous research results, then analyzed using content analysis and thematic analysis. The results show that pedagogical, professional, social, personality competencies, as well as research and community service competencies have a significant influence on the quality of learning, student academic achievement, research productivity, and the quality of higher education institutions. Optimization of lecturer competency can be done through continuous training, mentoring systems, quality-based performance evaluation, utilization of digital technology, and internalization of Islamic Religious Education values ​​such as tauhid, amanah, ihsan, istiqamah, and adab. This research produces a conceptual model that integrates the development of academic competency with the strengthening of Islamic character as a strategy to improve the quality of higher education.

تحول آموزش عالی که با تغییرات برنامه درسی، دیجیتالی‌شدن فرایند یادگیری و الزامات ارتقای کیفیت همراه است، اعضای هیئت علمی را به عنوان بازیگران راهبردی در تحقق دانشگاه‌های برتر مطرح می‌کند. با این حال، توسعه شایستگی‌های اعضای هیئت علمی همچنان با چالش‌هایی نظیر بار بالای امور اداری، ضعف فرهنگ پژوهش، محدودیت آموزش‌های مستمر، سواد دیجیتال کمتر از حد مطلوب و فقدان درونی‌سازی ارزش‌های آموزش معارف اسلامی در توسعه حرفه‌ای اعضای هیئت علمی مواجه است. هدف این پژوهش تحلیل وضعیت واقعی شایستگی‌های اعضای هیئت علمی، تدوین مدل مفهومی بهینه‌سازی شایستگی‌های اعضای هیئت علمی مبتنی بر آموزش معارف اسلامی و شناسایی راهبردهایی است که می‌تواند به ارتقای کیفیت آموزش عالی کمک کند. این پژوهش با روش کتابخانه‌ای و رویکرد کیفی توصیفی انجام شده است. داده‌ها از طریق مستندسازی منابع مختلف مرتبط، از جمله مجلات علمی، کتاب‌ها، مجموعه مقالات، مقررات و نتایج پژوهش‌های پیشین گردآوری و با استفاده از تحلیل محتوا و تحلیل تماتیک بررسی شدند. نتایج نشان می‌دهد که شایستگی‌های آموزشی، حرفه‌ای، اجتماعی، شخصیتی و همچنین شایستگی‌های پژوهشی و خدمات اجتماعی تأثیر معناداری بر کیفیت یادگیری، موفقیت تحصیلی دانشجویان، بهره‌وری پژوهشی و کیفیت دانشگاه‌ها دارند. بهینه‌سازی شایستگی اعضای هیئت علمی می‌تواند از طریق آموزش‌های مستمر، نظام‌های مشاوره‌ای، ارزیابی عملکرد مبتنی بر کیفیت، بهره‌گیری از فناوری دیجیتال و درونی‌سازی ارزش‌های آموزش معارف اسلامی مانند توحید، امانت، احسان، استقامت و ادب صورت گیرد. این پژوهش مدل مفهومی‌ای ارائه می‌دهد که توسعه شایستگی‌های علمی را با تقویت منش اسلامی به عنوان راهبردی برای ارتقای کیفیت آموزش عالی تلفیق می‌کند.

This study aims to analyse in depth how the implementation of an integrated habituation strategy can strengthen students' religious character and social awareness at SDN 01 Sidoharjo Jati Agung, South Lampung, as a systematic effort to respond to the challenge of character value degradation at the primary education level. The research employs a qualitative approach with a case study design to understand the implementation of the integrated habituation strategy in reinforcing students' religious character and social awareness at SDN 01 Sidoharjo Jati Agung, South Lampung. The research subjects include the principal, teachers, and students directly involved. Data were collected through participatory observation, in-depth interviews, and documentation of school programs. The analysis was carried out thematically through data reduction, data display, and conclusion drawing. Data credibility was maintained through triangulation and member checking. This method produced an in-depth picture of the effectiveness of the integrated habituation strategy in shaping students' character. The findings show that the implementation of the integrated habituation strategy at SDN 01 Sidoharjo Jati Agung is carried out consistently and has become part of the school culture, supporting the strengthening of students' religious character and social awareness. Structured and repetitive religious habituation contributes to the internalisation of values such as faith, discipline, honesty, and responsibility, which are reflected in students' daily behaviour. In addition, social activities such as group work, joint cleaning, and peer interaction enhance students' empathy, concern for others, and social compliance. This strategy forms whole, ethical, and socially sensitive character, affirming that integrated habituation is an effective mechanism for comprehensive character education in elementary schools.

هدف این پژوهش، تحلیل عمیق چگونگی اجرای راهبرد عادت‌دهی یکپارچه به منظور تقویت منش دینی و آگاهی اجتماعی دانش‌آموزان در دبستان دولتی شماره ۰۱ سیدوهارجو جتی آگونگ، لامپونگ جنوبی است؛ تلاشی نظام‌مند برای پاسخ به چالش افت ارزش‌های منش در سطح آموزش ابتدایی. این پژوهش با رویکرد کیفی و با طرح مطالعه موردی به بررسی اجرای راهبرد عادت‌دهی یکپارچه در تقویت منش دینی و آگاهی اجتماعی دانش‌آموزان در این مدرسه می‌پردازد. مشارکت‌کنندگان پژوهش شامل مدیر، معلمان و دانش‌آموزان به طور مستقیم درگیر هستند. داده‌ها از طریق مشاهده مشارکتی، مصاحبه‌های عمیق و مستندسازی برنامه‌های مدرسه گردآوری شد. تحلیل داده‌ها به صورت تماتیک و از طریق کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری انجام گرفت. اعتبار داده‌ها از طریق مثلث‌سازی و بررسی اعضا حفظ شد. این روش تصویری عمیق از اثربخشی راهبرد عادت‌دهی یکپارچه در شکل‌دهی منش دانش‌آموزان ارائه داد. یافته‌ها نشان می‌دهد که اجرای راهبرد عادت‌دهی یکپارچه در این مدرسه به صورت مستمر انجام می‌شود و به بخشی از فرهنگ مدرسه تبدیل شده است و از تقویت منش دینی و آگاهی اجتماعی دانش‌آموزان حمایت می‌کند. عادت‌دهی دینی ساختارمند و تکرارشونده به درونی‌سازی ارزش‌هایی چون ایمان، انضباط، صداقت و مسئولیت‌پذیری کمک می‌کند که در رفتار روزمره دانش‌آموزان منعکس می‌شود. همچنین، فعالیت‌های اجتماعی مانند کار گروهی، نظافت جمعی و تعامل با همسالان، همدلی، توجه به دیگران و انطباق اجتماعی دانش‌آموزان را افزایش می‌دهد. این راهبرد منش کامل، اخلاقی و حساس به اجتماع را شکل می‌دهد و تأکید می‌کند که عادت‌دهی یکپارچه، سازوکاری مؤثر برای آموزش جامع منش در مدارس ابتدایی است.

The aim of this study is to examine the concept of ‘Made Self’ education within the context of Islamic education, and how this concept is applied within the family, the community and schools. This study aims to provide a deeper understanding of how these three educational environments contribute to shaping individuals who are not only intellectually intelligent but also possess good character and are self-directed in their learning. The method used is a qualitative approach involving a literature review, which gathered data from various sources of literature relating to Self-Directed Education, as well as the roles of the family, community and school in Islamic education. The research findings indicate that the implementation of Self-Directed Learning within these three environments is mutually reinforcing, whereby the family develops core values, the community strengthens social skills, and the school provides opportunities to hone academic and self-directed learning skills. Overall, the synergy between these three elements is vital for producing individuals who are not only intelligent but also possess noble character and are prepared to face life’s challenges.

هدف این پژوهش بررسی مفهوم آموزش «خودساخته» در زمینه آموزش اسلامی و نحوه به‌کارگیری این مفهوم در خانواده، جامعه و مدارس است. این پژوهش در پی ارائه درکی عمیق‌تر از چگونگی نقش‌آفرینی این سه محیط آموزشی در شکل‌دهی افرادی است که نه‌تنها از لحاظ ذهنی باهوش هستند، بلکه دارای منش نیکو بوده و در یادگیری خودمحور عمل می‌کنند. روش پژوهش، رویکرد کیفی با استفاده از مرور ادبیات است که داده‌ها از منابع مختلف مرتبط با آموزش خودمحور و همچنین نقش خانواده، جامعه و مدرسه در آموزش اسلامی گردآوری شده است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که اجرای یادگیری خودمحور در این سه محیط، تقویت‌کننده یکدیگر است؛ به‌گونه‌ای که خانواده ارزش‌های بنیادی را پرورش می‌دهد، جامعه مهارت‌های اجتماعی را تقویت می‌کند و مدرسه فرصت‌هایی برای ارتقای مهارت‌های علمی و یادگیری خودمحور فراهم می‌آورد. در مجموع، هم‌افزایی میان این سه عنصر برای تربیت افرادی که علاوه بر هوش، دارای منش والا بوده و آمادگی رویارویی با چالش‌های زندگی را دارند، حیاتی است.

This study examines parents’ roles and responsibilities as the primary educational institution for children in the context of Islamic Religious Education (PAI) within modern families. Using a qualitative field research approach, data were collected through observation, interviews, and documentation to explore parents’ perceptions, efforts, and contributions to children's religious development. The findings reveal that parental involvement is influenced by religious awareness, habitus, and cultural capital rather than merely by work-related busyness. Parents who perceive religious education as a family responsibility remain actively engaged through supervision, religious habituation, educational support, and exemplary conduct. These efforts contribute to the development of children's self-control, religious commitment, moral character, and life orientation. The study highlights the importance of collaboration between families and educational institutions in strengthening the internalization of Islamic values. Its originality lies in integrating Bourdieu’s theory of habitus and cultural capital with Abdullah Nashih Ulwan’s Islamic educational perspective.

این پژوهش به بررسی نقش‌ها و مسئولیت‌های والدین به‌عنوان نهاد آموزشی اصلی برای کودکان در زمینه آموزش دینی اسلامی (PAI) در خانواده‌های مدرن می‌پردازد. با استفاده از رویکرد پژوهش میدانی کیفی، داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی گردآوری شده‌اند تا ادراکات، تلاش‌ها و مشارکت‌های والدین در رشد دینی کودکان مورد بررسی قرار گیرد. یافته‌ها نشان می‌دهد که مشارکت والدین بیش از آنکه صرفاً تحت تأثیر اشتغال باشد، تحت تأثیر آگاهی دینی، هابیتوس و سرمایه فرهنگی قرار دارد. والدینی که آموزش دینی را مسئولیت خانواده تلقی می‌کنند، از طریق نظارت، عادت‌دهی دینی، حمایت آموزشی و رفتار الگویی به‌طور فعال مشارکت دارند. این تلاش‌ها به رشد خودکنترلی، تعهد دینی، منش اخلاقی و جهت‌گیری زندگی کودکان کمک می‌کند. پژوهش بر اهمیت همکاری میان خانواده و نهادهای آموزشی در تقویت درونی‌سازی ارزش‌های اسلامی تأکید می‌کند. نوآوری این مطالعه در ادغام نظریه هابیتوس و سرمایه فرهنگی بوردیو با دیدگاه تربیتی اسلامی عبدالله ناصح علوان نهفته است.

The erosion of work-related character among Vocational High School (SMK) students—marked by weak discipline, honesty, and work ethic—calls for a character education model that specifically synchronizes religious values with industrial work-culture standards. The aim of this study identifies the integration of the Qur'anic values of Surah Luqman verses 12, 13, 17, 18, and 19 into industrial work culture as a model of character education within the Automotive Engineering Program of SMKs in Bogor Regency. The methods of this study is a qualitative approach with a comparative case study design was employed at SMKN 1 Cibinong and SMKN 1 Ciomas. Data were collected through observation, in-depth interviews, documentation, and a preliminary questionnaire, then analyzed descriptively-interpretively with triangulation. Results: The findings of the study confirm that the values of gratitude, tauhid, patience, humility, and courteous communication in Surah Luqman are systematically integrated into the curriculum and workshop culture. This integration manifests in industrial work-culture practices such as SOP compliance, the 5R culture, occupational health and safety (K3), and service excellence. This integrative model effectively enhances students' work readiness and religious character, although behavioral consistency and the character-assessment system still require strengthening. The conclusions of the study state that the integration of the Qur'anic values of Surah Luqman into industrial work culture proves to be a relevant character education model for producing SMK graduates who are technically competent and morally upright

فرسایش منش مرتبط با کار در میان دانش‌آموزان هنرستان‌های فنی (SMK) که با ضعف در انضباط، صداقت و اخلاق کاری مشخص می‌شود، نیازمند الگویی از آموزش منش است که به طور خاص ارزش‌های دینی را با استانداردهای فرهنگ کاری صنعتی هم‌ساز کند. هدف این پژوهش شناسایی ادغام ارزش‌های قرآنی سوره لقمان (آیات ۱۲، ۱۳، ۱۷، ۱۸ و ۱۹) در فرهنگ کاری صنعتی به عنوان الگویی برای آموزش منش در رشته مهندسی خودرو هنرستان‌های فنی شهرستان بوگور است. روش این پژوهش رویکرد کیفی با طرح مطالعه موردی مقایسه‌ای است که در SMKN 1 Cibinong و SMKN 1 Ciomas اجرا شد. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه‌های عمیق، اسناد و پرسشنامه مقدماتی گردآوری و سپس به صورت توصیفی-تفسیری با استفاده از مثلث‌سازی تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج پژوهش تأیید می‌کند که ارزش‌های شکرگزاری، توحید، صبر، فروتنی و ارتباط مؤدبانه در سوره لقمان به طور نظام‌مند در برنامه درسی و فرهنگ کارگاه ادغام شده‌اند. این ادغام در شیوه‌های فرهنگ کاری صنعتی مانند رعایت دستورالعمل‌های استاندارد (SOP)، فرهنگ ۵S، ایمنی و بهداشت حرفه‌ای (K3) و تعالی در ارائه خدمات تجلی می‌یابد. این مدل تلفیقی به طور مؤثری آمادگی شغلی و منش دینی دانش‌آموزان را ارتقا می‌بخشد، اگرچه ثبات رفتاری و نظام ارزیابی منش همچنان نیازمند تقویت است. نتیجه‌گیری پژوهش بیان می‌کند که ادغام ارزش‌های قرآنی سوره لقمان در فرهنگ کاری صنعتی، الگویی مناسب برای آموزش منش جهت تربیت فارغ‌التحصیلان هنرستان‌های فنی با شایستگی فنی و سلامت اخلاقی است.

This study aims to analyze the effectiveness of the talaqqi method in shaping the character of students at MIN 4 Tanjung Balai, viewed from the perspective of Tafsir Al-Misbah on QS. Al-Alaq verses 1–5 and QS. Al-Qiyamah verses 16–19. This research uses a descriptive qualitative approach, with primary data obtained through in-depth interviews with Al-Quran teachers and secondary data from a literature study of Tafsir Al-Misbah. The data were analyzed through data reduction, data presentation, and conclusion drawing, combined with a simple thematic interpretation approach. The results show that the talaqqi method, through the stages of modeling, listening, imitating, and repetition, contributes to the development of discipline, patience, responsibility, religiosity, and attentiveness among students, although it still faces challenges related to individual differences in ability and limited instructional time. The study of Tafsir Al-Misbah reinforces these findings, in which the meaning of iqra in QS. Al-Alaq is understood as a process of learning as well as teaching, while the principle of listening before reading without haste in QS. Al-Qiyamah is consistent with the talaqqi procedure. Thus, the talaqqi method has a relevant theological foundation as an effective means of developing students' religious character based on Qur'anic values.

هدف این پژوهش، تحلیل اثربخشی روش تلقی در شکل‌دهی به شخصیت دانش‌آموزان مدرسه MIN 4 تانجونگ بالای از منظر تفسیر المیزان بر سوره علق آیات ۱ تا ۵ و سوره قیامه آیات ۱۶ تا ۱۹ است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی انجام شده است و داده‌های اولیه از طریق مصاحبه‌های عمیق با معلمان قرآن و داده‌های ثانویه از طریق مطالعه کتابخانه‌ای تفسیر المیزان گردآوری شده‌اند. داده‌ها با استفاده از کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری، همراه با رویکرد تفسیر موضوعی ساده، تحلیل شدند. نتایج نشان می‌دهد که روش تلقی از طریق مراحل الگوسازی، شنیدن، تقلید و تکرار، در رشد نظم، صبر، مسئولیت‌پذیری، دینداری و توجه دانش‌آموزان مؤثر است، هرچند با چالش‌هایی مانند تفاوت‌های فردی در توانایی و محدودیت زمان آموزش مواجه است. مطالعه تفسیر المیزان این یافته‌ها را تقویت می‌کند؛ به‌گونه‌ای که معنای «اقرأ» در سوره علق به عنوان فرایند یادگیری و آموزش درک می‌شود و اصل شنیدن پیش از خواندن و پرهیز از شتابزدگی در سوره قیامه با رویه تلقی هم‌راستا است. بنابراین، روش تلقی دارای مبنای الهیاتی مرتبط و ابزاری مؤثر برای پرورش شخصیت دینی دانش‌آموزان بر اساس ارزش‌های قرآنی است.

This study aims to examine the effect of the Project Based Learning (PjBL) model integrated with Technological Pedagogical Content Knowledge (TPACK) on social care character and learning outcomes of Pancasila Education for fifth-grade elementary school students. The study employed a quantitative approach with a quasi-experimental posttest-only control group design. The sample consisted of 36 students equally divided into an experimental group (n=18) and a control group (n=18). The experimental group received TPACK-based PjBL instruction, while the control group followed conventional instruction. Research instruments included a multiple-choice test to measure learning outcomes (20 items, K-R 20=0.704) and a Likert-scale questionnaire to measure social care character (14 items, Cronbach's Alpha=0.738). The results showed that the TPACK-based PjBL model significantly affected social care character (t=3.243; p=0.003; eta²=0.236), learning outcomes (t=4.123; p<0.001; eta²=0.333), and simultaneously affected both (Wilks' Lambda=0.623; F=10.001; p<0.001; eta²=0.377) with large effect categories. In the experimental group, the average learning outcomes increased from 48.89 to 75.83 (N-Gain=0.556, medium category) and social care character increased from 37.39 to 45.89 (N-Gain=0.498, medium category). The mastery learning proportion in the experimental group reached 61.1%, much higher than the control group which only reached 11.1%. These findings strengthen the TPACK framework in the context of Pancasila Education in elementary schools as an approach that can support the integrated development of character and academic abilities.

این پژوهش با هدف بررسی تأثیر مدل یادگیری مبتنی بر پروژه (PjBL) تلفیق‌شده با دانش محتوایی-تربیتی-فناورانه (TPACK) بر منش مراقبت اجتماعی و پیامدهای یادگیری آموزش پاندسیلا در دانش‌آموزان پایه پنجم دبستان انجام شده است. این مطالعه با رویکرد کمی و طرح شبه‌آزمایشی با گروه کنترل و فقط پس‌آزمون اجرا شد. نمونه شامل ۳۶ دانش‌آموز بود که به طور مساوی به دو گروه آزمایش (n=18) و کنترل (n=18) تقسیم شدند. گروه آزمایش آموزش مبتنی بر PjBL با رویکرد TPACK را دریافت کرد و گروه کنترل آموزش متعارف را دنبال نمود. ابزارهای پژوهش شامل آزمون چندگزینه‌ای برای سنجش پیامدهای یادگیری (۲۰ سؤال، K-R 20=0.704) و پرسشنامه لیکرت برای سنجش منش مراقبت اجتماعی (۱۴ سؤال، آلفای کرونباخ=0.738) بود. نتایج نشان داد مدل PjBL مبتنی بر TPACK تأثیر معناداری بر منش مراقبت اجتماعی (t=3.243؛ p=0.003؛ eta²=0.236)، پیامدهای یادگیری (t=4.123؛ p<0.001؛ eta²=0.333) و به طور همزمان بر هر دو (Wilks' Lambda=0.623؛ F=10.001؛ p<0.001؛ eta²=0.377) با دسته‌بندی اثر بزرگ دارد. در گروه آزمایش، میانگین پیامدهای یادگیری از 48.89 به 75.83 افزایش یافت (N-Gain=0.556، دسته متوسط) و منش مراقبت اجتماعی از 37.39 به 45.89 افزایش یافت (N-Gain=0.498، دسته متوسط). نسبت یادگیری تسلط‌یافته در گروه آزمایش به 61.1٪ رسید که بسیار بالاتر از گروه کنترل بود که تنها به 11.1٪ رسید. این یافته‌ها چارچوب TPACK را در زمینه آموزش پاندسیلا در مدارس ابتدایی به عنوان رویکردی که می‌تواند از توسعه یکپارچه منش و توانایی‌های تحصیلی حمایت کند، تقویت می‌کند.

The cultivation of character strengths like gratitude can enhance children’s well-being and prosocial behavior. While school-based interventions exist, there is a lack of rigorously evaluated, gamified tools that explicitly teach gratitude to preadolescent children. This study evaluated the effectiveness of Grati y la Isla de la Gratitud , an educational game to enhance children’s understanding and expression of gratitude. Using a mixed-methods, quasi-experimental design, we worked with 304 children (aged 9–12) from public and private schools. Pre-post and post-only measures demonstrated that the intervention group displayed significantly more complex understandings of gratitude, incorporating more conceptual elements (benefactor, beneficiary, benefit, effort) in their definitions and reporting a greater variety of gratitude expressions (verbal, concrete, connective) compared to the control group. Qualitative analysis of interviews with a subset of 17 participants showed that children successfully identified gratitude elements and expressions within the game’s narratives and transferred them to personalized “gratitude plans” for everyday life. Participants also reported high levels of satisfaction and perceived educational value from the game, although some noted challenges with specific mini-games. The findings indicate that a gamified intervention can improve preadolescents’ conceptual and practical understanding of gratitude, offering a digital tool for character education in school settings.

پرورش نقاط قوت شخصیتی مانند قدردانی می‌تواند بهزیستی و رفتارهای اجتماعی مثبت کودکان را افزایش دهد. اگرچه مداخلات مبتنی بر مدرسه وجود دارند، اما ابزارهای بازی‌محور که به طور دقیق ارزیابی شده و به طور صریح به آموزش قدردانی به کودکان پیش‌نوجوان بپردازند، کمبود دارند. این پژوهش اثربخشی بازی آموزشی Grati y la Isla de la Gratitud را برای ارتقای درک و ابراز قدردانی در کودکان مورد ارزیابی قرار داد. با استفاده از طرح شبه‌آزمایشی و روش‌های ترکیبی، با ۳۰۴ کودک (۹ تا ۱۲ ساله) از مدارس دولتی و غیرانتفاعی همکاری شد. سنجش‌های پیش‌آزمون-پس‌آزمون و فقط پس‌آزمون نشان داد که گروه مداخله درک پیچیده‌تری از قدردانی را نشان دادند و عناصر مفهومی بیشتری (بخشنده، دریافت‌کننده، منفعت، تلاش) را در تعاریف خود گنجاندند و انواع بیشتری از ابراز قدردانی (کلامی، عینی، ارتباطی) را نسبت به گروه کنترل گزارش کردند. تحلیل کیفی مصاحبه با زیرمجموعه‌ای از ۱۷ شرکت‌کننده نشان داد که کودکان به طور موفقیت‌آمیزی عناصر و شیوه‌های ابراز قدردانی را در روایت‌های بازی شناسایی کرده و آن‌ها را به «برنامه‌های قدردانی» شخصی‌شده برای زندگی روزمره منتقل کردند. شرکت‌کنندگان همچنین رضایت بالا و ارزش آموزشی ادراک‌شده‌ای از بازی گزارش کردند، هرچند برخی چالش‌هایی با مینی‌بازی‌های خاص را ذکر کردند. یافته‌ها نشان می‌دهد که یک مداخله بازی‌محور می‌تواند درک مفهومی و عملی کودکان پیش‌نوجوان از قدردانی را بهبود بخشد و ابزاری دیجیتال برای آموزش منش در محیط مدرسه فراهم آورد.

Globalisation's pervasive influence has significantly transformed societal norms, particularly affecting students who are vulnerable to value erosion. Quality civic education that integrates religious values is imperative in Islamic boarding school (pesantren) contexts to preserve positive character development. This qualitative case study examines the integration of Islamic values in Civic Education at MTs Azzainiyah, Sukabumi, Indonesia, and proposes a five-dimensional conceptual framework that moves beyond descriptive accounts to reveal operational mechanisms of integration. Through six-month fieldwork involving semi-structured interviews with 24 participants, 24 classroom observations, and analysis of 42 documents, the study identifies five synergistic dimensions: (1) curriculum alignment embedding values in lesson plans and syllabi, (2) pedagogical enactment through differentiated and cooperative learning strategies, (3) textual linking connecting Pancasila principles with Qur'anic verses and hadith, (4) school culture habituation via daily Islamic-civic rituals, and (5) civic virtue projects enabling practical value application through community service. Findings show that systematic integration strengthens students' civic understanding and fosters Islamic character, with 80% of students reporting frequent, conscious connections between faith and citizenship responsibilities. However, significant challenges persist: gaps in teacher professional development, limited infrastructure and resources, variability in student knowledge, curriculum time pressures, and assessment difficulties. The study contributes an empirically derived, mechanism-based model addressing the knowledge gap in understanding how religious and civic education synthesis operates in practice. Implications include targeted teacher training programmes, integrated curriculum resource development, and policy frameworks supporting values-based education in pluralistic societies.

نفوذ گسترده جهانی‌شدن به طور قابل توجهی هنجارهای اجتماعی را دگرگون ساخته است و به ویژه دانش‌آموزانی را که در معرض فرسایش ارزشی قرار دارند، تحت تأثیر قرار داده است. آموزش تعلیمات مدنی با کیفیت که ارزش‌های دینی را در بستر مدارس شبانه‌روزی اسلامی (پسانترن) ادغام می‌کند، برای حفظ پرورش شخصیت مثبت ضروری است. این مطالعه کیفی موردی به بررسی ادغام ارزش‌های اسلامی در آموزش تعلیمات مدنی در مدرسه MTs Azzainiyah، سوکابومی، اندونزی می‌پردازد و چارچوب مفهومی پنج‌بعدی‌ای را ارائه می‌دهد که فراتر از توصیف صرف، سازوکارهای عملیاتی ادغام را آشکار می‌سازد. از طریق شش ماه کار میدانی شامل مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۲۴ مشارکت‌کننده، ۲۴ مشاهده کلاسی و تحلیل ۴۲ سند، پژوهش پنج بعد هم‌افزا را شناسایی می‌کند: (۱) همسویی برنامه درسی با گنجاندن ارزش‌ها در طرح درس و سرفصل‌ها، (۲) اجرای آموزشی از طریق راهبردهای یادگیری تمایزیافته و تعاونی، (۳) پیوند متنی با اتصال اصول پنج‌گانه پانچاسیلا به آیات قرآن و احادیث، (۴) عادت‌سازی فرهنگی مدرسه از طریق مناسک روزانه اسلامی-مدنی، و (۵) پروژه‌های فضیلت مدنی که امکان کاربرد عملی ارزش‌ها را از طریق خدمت به جامعه فراهم می‌سازد. یافته‌ها نشان می‌دهد که ادغام نظام‌مند، درک مدنی دانش‌آموزان را تقویت کرده و منش اسلامی را پرورش می‌دهد، به طوری که ۸۰٪ دانش‌آموزان گزارش داده‌اند که به طور مکرر و آگاهانه بین ایمان و مسئولیت‌های شهروندی ارتباط برقرار می‌کنند. با این حال، چالش‌های قابل توجهی همچنان باقی است: شکاف در توسعه حرفه‌ای معلمان، محدودیت زیرساخت و منابع، تفاوت در دانش دانش‌آموزان، فشار زمانی برنامه درسی و دشواری‌های ارزیابی. این مطالعه مدلی مبتنی بر سازوکار و مبتنی بر شواهد ارائه می‌دهد که به شکاف دانشی در فهم نحوه عملکرد تلفیق آموزش دینی و مدنی در عمل پاسخ می‌دهد. پیامدها شامل برنامه‌های هدفمند آموزش معلمان، توسعه منابع برنامه درسی یکپارچه و چارچوب‌های سیاستی حمایت‌کننده از آموزش مبتنی بر ارزش‌ها در جوامع کثرت‌گرا است.

Character education reform in Indonesia frequently stops at normative values without addressing three forms of marginalization that persist in schools: the exclusion of students with disabilities, racial-ethnic bias, and gender stereotypes in leadership. These issues are typically examined separately in the character-education literature, leaving no integrative framework linking character formation to the capacity to lead inclusively. This study aims to synthesize evidence on how character education can cultivate inclusive leadership that addresses ableism, racial-ethnic bias, and gender stereotyping in schools. The study employed a systematic literature review design following the PRISMA 2020 reporting guideline, searching international academic databases (Scopus, ERIC, Google Scholar, DOAJ) using combinations of the keywords character education, inclusive leadership, disability inclusion, racial bias in schools, and gender stereotypes in leadership, followed by staged screening and thematic synthesis of 26 eligible sources. The results reveal three principal findings: disability-inclusive school leadership requires explicit accountability mechanisms and teacher training rather than accessibility policy alone; anti-racial-bias interventions are most effective when integrated throughout curriculum and school leadership rather than delivered as standalone programs; and gender stereotypes in educational leadership persist through structural barriers rather than through women's diminished self-efficacy. This synthesis yields an integrative “character education for inclusive leadership” model positioning integrity, accountability, and an egalitarian orientation as the connecting character virtues across the three dimensions. The study concludes that character-curriculum reform in Indonesia needs to integrate disability literacy, anti-bias awareness, and gender-equitable leadership as one coherent whole rather than as separate modules

اصلاح آموزش منش در اندونزی غالباً در سطح ارزش‌های هنجاری متوقف می‌شود و به سه شکل از به‌حاشیه‌راندگی که در مدارس تداوم دارند نمی‌پردازد: حذف دانش‌آموزان دارای معلولیت، تعصب نژادی-قومیتی و کلیشه‌های جنسیتی در رهبری. این مسائل معمولاً به طور جداگانه در ادبیات آموزش منش بررسی می‌شوند و هیچ چارچوب یکپارچه‌ای که شکل‌گیری منش را به ظرفیت رهبری فراگیر پیوند دهد، وجود ندارد. هدف این مطالعه، تلفیق شواهد درباره این است که چگونه آموزش منش می‌تواند رهبری فراگیر را که به مقابله با توان‌گرایی، تعصب نژادی-قومیتی و کلیشه‌سازی جنسیتی در مدارس می‌پردازد، پرورش دهد. این پژوهش با طراحی مرور نظام‌مند ادبیات و با پیروی از دستورالعمل گزارش‌دهی PRISMA 2020 انجام شد و پایگاه‌های داده علمی بین‌المللی (Scopus، ERIC، Google Scholar، DOAJ) با ترکیب کلیدواژه‌های آموزش منش، رهبری فراگیر، شمولیت افراد دارای معلولیت، تعصب نژادی در مدارس و کلیشه‌های جنسیتی در رهبری جست‌وجو شد و پس از غربالگری مرحله‌ای و سنتز موضوعی، ۲۶ منبع واجد شرایط انتخاب گردید. نتایج سه یافته اصلی را نشان می‌دهد: رهبری مدرسه با شمولیت افراد دارای معلولیت نیازمند سازوکارهای پاسخگویی صریح و آموزش معلمان است و سیاست دسترسی به تنهایی کافی نیست؛ مداخلات ضدتعصب نژادی زمانی بیشترین اثربخشی را دارند که در سراسر برنامه درسی و رهبری مدرسه ادغام شوند و نه به صورت برنامه‌های مستقل؛ و کلیشه‌های جنسیتی در رهبری آموزشی عمدتاً از طریق موانع ساختاری تداوم می‌یابند و نه به واسطه کاهش خودکارآمدی زنان. این سنتز، مدل یکپارچه «آموزش منش برای رهبری فراگیر» را ارائه می‌دهد که در آن صداقت، پاسخگویی و گرایش برابرطلبانه به عنوان فضایل منش پیونددهنده در سه بُعد مطرح می‌شوند. مطالعه نتیجه می‌گیرد که اصلاح برنامه آموزش منش در اندونزی باید سواد معلولیت، آگاهی ضدتعصب و رهبری مبتنی بر برابری جنسیتی را به عنوان یک کل منسجم و نه به صورت ماژول‌های جداگانه ادغام کند.

This study aims to analyze the role of parenting dimensions in the development of student character within the multicultural context of Malaysia. Specifically, it examines the relationships between parental care, autonomy, overprotection, and student character among university students. A quantitative research design with a descriptive correlational approach was employed. The sample consisted of 88 university students from UiTM Cawangan Pahang, selected using stratified random sampling to reflect Malaysia's ethnic diversity. Data were collected through validated questionnaires measuring three dimensions of parenting styles (care, autonomy, overprotection) and seven aspects of student character (religiosity, nationalism, integrity, independence, cooperation, tolerance, and empathy). Data analysis utilized descriptive statistics and Pearson correlation with SPSS version 26.0. The findings revealed that democratic parenting was the dominant style (47.7%). Parental care demonstrated the strongest positive correlation with student character (r = 0.687, p < 0.01), followed by autonomy (r = 0.642) and overprotection after reverse scoring (r = 0.589). Empathy showed the highest correlation with care (r = 0.701), while autonomy was most strongly associated with independence (r = 0.689). Overall student character was rated very high (mean = 3.43). Parental care showed the strongest association with student character. These findings highlight the importance of warm and supportive parenting in relation to students' moral and social characteristic moral values and social competencies essential for harmonious coexistence in multicultural society. Recommendations for parents, educators, and policymakers are discussed.

این پژوهش با هدف تحلیل نقش ابعاد فرزندپروری در رشد منش دانشجویان در بستر چندفرهنگی مالزی انجام شده است. به طور خاص، روابط میان مراقبت والدین، خودمختاری، حمایت بیش‌ازحد و منش دانشجویان در میان دانشجویان دانشگاهی مورد بررسی قرار گرفته است. طرح پژوهش کمی با رویکرد توصیفی-همبستگی به کار گرفته شد. نمونه شامل ۸۸ دانشجوی دانشگاه UiTM Cawangan Pahang بود که با استفاده از نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای به منظور بازتاب تنوع قومی مالزی انتخاب شدند. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌های معتبر که سه بعد سبک‌های فرزندپروری (مراقبت، خودمختاری، حمایت بیش‌ازحد) و هفت جنبه منش دانشجویی (دین‌داری، ملی‌گرایی، صداقت، استقلال، همکاری، مدارا و همدلی) را اندازه‌گیری می‌کردند، گردآوری شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و همبستگی پیرسون در نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۶٫۰ انجام گرفت. یافته‌ها نشان داد که سبک فرزندپروری دموکراتیک غالب بود (۴۷٫۷٪). مراقبت والدین قوی‌ترین همبستگی مثبت را با منش دانشجویان نشان داد (r = 0.687, p < 0.01)، و پس از آن خودمختاری (r = 0.642) و حمایت بیش‌ازحد پس از نمره‌گذاری معکوس (r = 0.589) قرار داشتند. همدلی بالاترین همبستگی را با مراقبت (r = 0.701) داشت، در حالی که خودمختاری بیشترین ارتباط را با استقلال (r = 0.689) نشان داد. میانگین منش کلی دانشجویان بسیار بالا ارزیابی شد (mean = 3.43). مراقبت والدین قوی‌ترین ارتباط را با منش دانشجویان نشان داد. این یافته‌ها اهمیت فرزندپروری گرم و حمایت‌گر را در ارتباط با ارزش‌های اخلاقی و شایستگی‌های اجتماعی دانشجویان که برای همزیستی هماهنگ در جامعه چندفرهنگی ضروری است، برجسته می‌کند. توصیه‌هایی برای والدین، مربیان و سیاست‌گذاران ارائه شده است.

The rapid development of digital technology has influenced students' social interaction patterns, leading to a decline in social awareness and an increase in individualistic attitudes. This condition encourages schools to implement school culture habituation as a strategy for strengthening character education. This study aims to analyze the implementation of the Sebumi Program and its role in fostering students' social care character at SMP Negeri 19 Malang. A qualitative descriptive approach was employed. Data were collected through observations, interviews, and documentation, and analyzed using the interactive model of Miles, Huberman, and Saldaña. Data credibility was ensured through source and technique triangulation. The findings reveal that the Sebumi Program is implemented regularly through Edufun and Gelar Karya activities as part of the school's culture. The program contributes to improving students' social care character, as reflected in their empathy, cooperation, responsibility, environmental awareness, and participation in social activities. These findings indicate that consistent school culture habituation effectively strengthens students' social care character.

توسعه سریع فناوری دیجیتال بر الگوهای تعامل اجتماعی دانش‌آموزان تأثیر گذاشته و منجر به کاهش آگاهی اجتماعی و افزایش نگرش‌های فردگرایانه شده‌است. این وضعیت مدارس را بر آن داشته تا عادت‌دهی به فرهنگ مدرسه را به‌عنوان راهبردی برای تقویت آموزش منش به کار گیرند. هدف این پژوهش، تحلیل اجرای برنامه Sebumi و نقش آن در پرورش منش مراقبت اجتماعی دانش‌آموزان در مدرسه متوسطه دولتی شماره ۱۹ مالانگ است. این مطالعه با رویکرد توصیفی-کیفی انجام شده‌است. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و اسناد جمع‌آوری و با استفاده از مدل تعاملی Miles، Huberman و Saldaña تحلیل شدند. اعتبار داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منبع و روش تضمین گردید. یافته‌ها نشان می‌دهند که برنامه Sebumi به‌طور منظم از طریق فعالیت‌های Edufun و Gelar Karya به‌عنوان بخشی از فرهنگ مدرسه اجرا می‌شود. این برنامه به بهبود منش مراقبت اجتماعی دانش‌آموزان کمک می‌کند که در همدلی، همکاری، مسئولیت‌پذیری، آگاهی زیست‌محیطی و مشارکت در فعالیت‌های اجتماعی آنان منعکس شده‌است. این یافته‌ها نشان می‌دهد که عادت‌دهی مستمر به فرهنگ مدرسه به‌طور مؤثری منش مراقبت اجتماعی دانش‌آموزان را تقویت می‌کند.

Introduction This study aims to present a detailed empirical investigation of the role of entrepreneurship education in building entrepreneurial intention of business students through competencies, character strengths, and virtues. This study focuses on several business students in a higher education environment. Methods The methodology used in this research is associative research with the study of certain dependent, independent, and mediating variables involving business management students from various state universities in East Indonesia. Sampling used a saturated sample of 397 business management students. According to the research model, the author chose a structural equation model (SEM) to analyze the data and support using character strength and virtues with six traits: wisdom and knowledge, courage, humanity, justice, temperance, and transcendence. Results The research findings indicate that the six variables shaping character strengths, virtues, and lecturer competencies are effective in developing entrepreneurial intentions among students. Meanwhile, direct entrepreneurship education is ineffective in developing student entrepreneurial intentions. Discussion This research provides detailed and robust results regarding entrepreneurial intentions that are more measurable and easily realised by relying on character strengths and virtues that contribute to entrepreneurial intentions within a conducive academic environment. Improving the quality of entrepreneurship education for business management students can utilise the results of this research as a guide. However, to maximise the role of entrepreneurship education in business students’ entrepreneurial intentions, it needs to be mediated by character strengths, virtues, and lecturer competencies. This research demonstrates that entrepreneurship education that relies solely on the transfer of entrepreneurial knowledge and skills to students is ineffective in developing entrepreneurial intentions, which are the foundation for producing graduates who are ready to start businesses.

مقدمه: این مطالعه با هدف ارائه یک بررسی تجربی دقیق از نقش آموزش کارآفرینی در شکل‌دهی نیت کارآفرینانه دانشجویان رشته مدیریت کسب‌وکار از طریق شایستگی‌ها، قوت‌های منش و فضایل انجام شده است. این پژوهش بر چندین دانشجوی رشته مدیریت کسب‌وکار در محیط آموزش عالی تمرکز دارد. روش‌ها: روش‌شناسی مورد استفاده در این پژوهش، پژوهش‌های همبستگی با مطالعه متغیرهای وابسته، مستقل و میانجی خاص است که دانشجویان مدیریت کسب‌وکار از دانشگاه‌های دولتی مختلف در شرق اندونزی را دربرمی‌گیرد. نمونه‌گیری به صورت نمونه اشباع با ۳۹۷ دانشجوی مدیریت کسب‌وکار انجام شد. بر اساس مدل پژوهش، نویسنده مدل معادلات ساختاری (SEM) را برای تحلیل داده‌ها و پشتیبانی از استفاده از قوت منش و فضایل با شش ویژگی: خرد و دانش، شجاعت، انسانیت، عدالت، اعتدال و تعالی انتخاب کرد. یافته‌ها: نتایج پژوهش نشان می‌دهد که شش متغیر شکل‌دهنده قوت منش، فضایل و شایستگی‌های اساتید در توسعه نیت کارآفرینانه دانشجویان مؤثر هستند. در حالی که آموزش مستقیم کارآفرینی در توسعه نیت کارآفرینانه دانشجویان مؤثر نیست. بحث: این پژوهش نتایج دقیق و قوی در خصوص نیت کارآفرینانه ارائه می‌دهد که با تکیه بر قوت منش و فضایل که به نیت کارآفرینانه در محیط دانشگاهی مساعد کمک می‌کنند، قابل سنجش‌تر و تحقق‌پذیرتر است. ارتقای کیفیت آموزش کارآفرینی برای دانشجویان مدیریت کسب‌وکار می‌تواند از نتایج این پژوهش به عنوان راهنما بهره گیرد. با این حال، برای حداکثر کردن نقش آموزش کارآفرینی در نیت کارآفرینانه دانشجویان مدیریت کسب‌وکار، لازم است این نقش از طریق قوت منش، فضایل و شایستگی‌های اساتید میانجی‌گری شود. این پژوهش نشان می‌دهد که آموزش کارآفرینی که صرفاً بر انتقال دانش و مهارت‌های کارآفرینی به دانشجویان متکی است، در توسعه نیت کارآفرینانه که زیربنای تربیت فارغ‌التحصیلان آماده ورود به عرصه کسب‌وکار است، مؤثر نیست.