Hindi

Background: Rural women in India are often confronted with situations that make it difficult for them to access formal mental health services such as inaccessibility, internalized stigma, believing that suffering is due to external causes and gender inequalities. These barriers delay receiving formal care for mental health and make these women resort to informal ways of coping such as community support and local faith healers. Methods: This study aimed to explore the informal coping strategies and beliefs around mental health among 100 rural women over the age of 18 years residing in Amroha district of Uttar Pradesh, India. Being a qualitative study, the method employed for the survey was focused group discussions and the participants were included through a convenience snowball sampling. The discussions were held in Hindi language for the ease of the participants and were recorded for analysis which was done through a thematic analysis approach. Results: The results highlighted six broad themes: (1) burden of responsibilities and emotional burnout, (2) physiological manifestations of psychological distress, (3) normalization of chronic stress, (4) psychological distress arising from marital conflict and gender-based adversity, (5) reliance on spiritual and informal coping strategies in place of formal mental healthcare, and (6) emotional suppression and silent tolerance. Conclusions: The findings suggest the urgent need to design culturally aligned psychotherapeutic interventions that focus on creating awareness through psychoeducation that could reduce stigma as well as helping rural women deal with their unmet mental health challenges.

Aims and background: The sleep-wake cycle and sleep consolidation are essential to children's growth and development.There is a paucity of studies on the sleep characteristics and the effect of electronic media on them in healthy Indian infants and toddlers.The objectives were to assess the sleep characteristics of healthy Indian infants and toddlers and to examine the impact of electronic media on them.Materials and methods: This was a cross-sectional study at a tertiary center in India, among healthy children aged 3-36 months.Those with concurrent illness (e.g., gastroenteritis, respiratory illness) were excluded.A Hindi version of the Revised Brief Infant Sleep Questionnaire (BISQ-R) was used to assess sleep patterns.Results: A total of 100 children were enrolled during the study period; their median (IQR) age was 12.1 (3.5, 18) months, with most of them being males (74%).The median (IQR) total sleep duration was 11 (10.0,13.3) hours.Electronic media exposure was noted in 83 (83%) children.Of them, 27 (32.5%)children were exposed to ≥1 hour/day.There was no significant difference in sleep duration, night awakenings, or wakefulness between media-exposed and media-unexposed groups in children.Similarly, there was no significant effect of media exposure on sleep characteristics.Conclusion: Sleep duration in infants and toddlers was below the international recommendation.A majority of children had exposure to electronic media, and one-third had exposure of at least 1 hour.Approximately three-fourths of parents didn't perceive the child's sleep problems.Clinical significance: There is an urgent need to routinely evaluate sleep characteristics in infants and toddlers and to increase awareness of sleep hygiene and media exposure among parents.

IntroductionSevere mental illnesses (SMIs), including schizophrenia, bipolar disorder, and severe depressive disorders, contribute substantially to the burden of disease and mental health service utilisation in India.Despite this high burden and the critical role of safe care transitions, discharge readiness among psychiatric inpatients has not been systematically studied in India using validated patient-reported measures.This study assesses readiness for hospital discharge among inpatients with SMIs in a tertiary neuropsychiatric hospital in North India using the Readiness for Hospital Discharge Scale (RHDS). MethodThis cross-sectional study was conducted at Institute of Human Behaviour and Allied Sciences (IHBAS), a tertiary neuropsychiatric referral centre in Delhi, India.One-hundred one inpatients diagnosed with SMIs (schizophrenia, schizoaffective disorder, bipolar affective disorder, or severe depressive disorder) as per the International Classification of Diseases, 10th Revision, Diagnostic Criteria for Research (ICD-10 DCR) were recruited through purposive sampling over six months.Discharge readiness was assessed on the planned day of discharge using the Hindi-translated RHDS-Adult Form.Sociodemographic and clinical details were recorded using a semi-structured proforma.Associations were examined using bivariate analyses and logistic regression. ResultsSchizophrenia (47.5%) and bipolar disorder (28.7%) were the most common diagnoses.The mean RHDS score was 7.07 ± 1.08, indicating upper-moderate readiness.Domain scores were highest for coping ability and expected support, intermediate for personal status, and lowest for knowledge.Schizophrenia was significantly associated with lower readiness (p = 0.002) and independently predicted poor discharge readiness (adjusted odds ratio (OR) = 0.13, 95% CI 0.04-0.46).Longer length of stay predicted higher readiness (OR = 1.07/day, p = 0.032). ConclusionDespite overall clinical stability at discharge, psychiatric inpatients demonstrated suboptimal readiness, particularly in the knowledge domain, indicating inadequate understanding of illness, treatment, relapse prevention, and follow-up care.The findings underscore the need for structured and standardized discharge planning with strengthened psychoeducation, clear information on community resources and legal rights, and greater involvement of multidisciplinary teams such as social workers or case managers.Tailored discharge interventions may contribute to continuity of care and post-discharge outcomes.Nevertheless, prospective Indian studies are needed to validate its effectiveness and the extent of these benefits.

مقدمه: اختلالات شدید روانی (SMIs) از جمله اسکیزوفرنی، اختلال دوقطبی و اختلالات افسردگی شدید، سهم قابل توجهی در بار بیماری و استفاده از خدمات سلامت روان در هند دارند. با وجود این بار بالا و نقش حیاتی گذار ایمن مراقبت، آمادگی ترخیص در بیماران بستری روان‌پزشکی در هند با استفاده از ابزارهای معتبر مبتنی بر گزارش بیمار به طور نظام‌مند مطالعه نشده است. این مطالعه آمادگی برای ترخیص از بیمارستان را در بیماران بستری مبتلا به SMIs در یک بیمارستان تخصصی عصب‌روان‌پزشکی در شمال هند با استفاده از مقیاس Readiness for Hospital Discharge Scale (RHDS) ارزیابی می‌کند. روش: این مطالعه مقطعی در مؤسسه رفتار انسانی و علوم وابسته (IHBAS)، یک مرکز ارجاعی تخصصی عصب‌روان‌پزشکی در دهلی، هند انجام شد. صد و یک بیمار بستری که طبق معیارهای تشخیصی پژوهشی ویرایش دهم طبقه‌بندی بین‌المللی بیماری‌ها (ICD-10 DCR) مبتلا به SMIs (اسکیزوفرنی، اختلال اسکیزوافکتیو، اختلال خلقی دوقطبی یا اختلال افسردگی شدید) تشخیص داده شده بودند، طی شش ماه با نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. آمادگی ترخیص در روز برنامه‌ریزی‌شده ترخیص با استفاده از نسخه هندی RHDS-Adult Form ارزیابی شد. جزئیات جمعیت‌شناختی و بالینی با استفاده از یک پروفورمای نیمه‌ساختاریافته ثبت گردید. ارتباطات با استفاده از تحلیل‌های دو متغیره و رگرسیون لجستیک بررسی شد. نتایج: اسکیزوفرنی (۴۷/۵٪) و اختلال دوقطبی (۲۸/۷٪) شایع‌ترین تشخیص‌ها بودند. میانگین نمره RHDS برابر با ۷/۰۷ ± ۱/۰۸ بود که نشان‌دهنده آمادگی متوسط رو به بالا است. بالاترین نمرات حوزه‌ای مربوط به توانایی مقابله و حمایت مورد انتظار، میانگین برای وضعیت فردی و پایین‌ترین برای دانش بود. اسکیزوفرنی به طور معناداری با آمادگی پایین‌تر مرتبط بود (p = 0.002) و به طور مستقل پیش‌بینی‌کننده آمادگی ضعیف برای ترخیص بود (نسبت شانس تعدیل‌شده (OR) = ۰/۱۳، ۹۵٪ CI ۰/۰۴-۰/۴۶). طول مدت بستری بیشتر، پیش‌بینی‌کننده آمادگی بالاتر بود (OR = ۱/۰۷ در روز، p = 0.032). نتیجه‌گیری: علی‌رغم پایداری بالینی کلی در زمان ترخیص، بیماران بستری روان‌پزشکی آمادگی کمتر از حد مطلوب، به ویژه در حوزه دانش، را نشان دادند که بیانگر درک ناکافی از بیماری، درمان، پیشگیری از عود و مراقبت پیگیری است. یافته‌ها بر لزوم برنامه‌ریزی ساختاریافته و استاندارد ترخیص با تقویت آموزش روانی، ارائه اطلاعات شفاف درباره منابع اجتماعی و حقوق قانونی و مشارکت بیشتر تیم‌های چندرشته‌ای مانند مددکاران اجتماعی یا مدیران مورد تأکید دارند. مداخلات ترخیص متناسب می‌تواند به تداوم مراقبت و پیامدهای پس از ترخیص کمک کند. با این حال، مطالعات آینده‌نگر در هند برای اعتبارسنجی اثربخشی و میزان این منافع مورد نیاز است.

Abstract Previous research finds that vocal emotions are recognized above chance, with higher accuracy typically observed for one’s own cultural group – an “in-group” advantage. However, this may not apply uniformly, especially for bilinguals who are highly proficient in a second language (L2) but not members of the L2 cultural in-group. This study investigates Dutch-English bilinguals’ recognition of anger, fear, happiness, sadness and neutral emotion in Dutch (first language; L1), English (second language; L2) and two unfamiliar languages, Arabic and Hindi, using pseudo-utterances. Listeners were highly accurate in recognizing emotions in both Dutch and English. Recognition in Arabic matched their known languages, while Hindi was lower. Additionally, accuracy in English emotion recognition was positively correlated with English proficiency. These results suggest that the in-group advantage can extend to a highly proficient L2, indicating that cultural membership is not strictly necessary for highly accurate vocal emotion recognition.

پژوهش‌های پیشین نشان داده‌اند که هیجان‌های صوتی بالاتر از سطح تصادف شناسایی می‌شوند و معمولاً دقت بیشتری برای گروه فرهنگی خود فرد ــ مزیت «درون‌گروهی» ــ مشاهده می‌شود. با این حال، این امر ممکن است به طور یکنواخت صدق نکند، به ویژه برای دوزبانه‌هایی که در زبان دوم (L2) بسیار ماهر هستند اما عضو گروه فرهنگی زبان دوم نیستند. این مطالعه به بررسی شناسایی خشم، ترس، شادی، غم و هیجان خنثی در زبان هلندی (زبان اول؛ L1)، انگلیسی (زبان دوم؛ L2) و دو زبان ناآشنای عربی و هندی توسط دوزبانه‌های هلندی-انگلیسی با استفاده از شبه‌گفتارها می‌پردازد. شنوندگان در شناسایی هیجان‌ها در هر دو زبان هلندی و انگلیسی بسیار دقیق بودند. شناسایی هیجان در زبان عربی با زبان‌های آشنا برابری می‌کرد، در حالی که در زبان هندی پایین‌تر بود. همچنین، دقت در شناسایی هیجان‌های انگلیسی با مهارت زبان انگلیسی همبستگی مثبت داشت. این نتایج نشان می‌دهد که مزیت درون‌گروهی می‌تواند به زبان دوم با مهارت بالا نیز گسترش یابد و عضویت فرهنگی برای شناسایی بسیار دقیق هیجان صوتی کاملاً ضروری نیست.