Recreation

Nature-based extreme sports are often framed through sensation seeking, thrill, and voluntary exposure to risk, yet this framing can obscure the meanings participants attach to prolonged engagement with demanding natural environments. This study explored how experienced South African participants interpreted the relationship between nature-based extreme sport participation and eco-sensitivity. In this article, eco-sensitivity refers to participants' reported environmental attention, affective connection with nature, recognition of ecological dependence, concern about degradation, and efforts to reduce personal impact. A qualitative design using interpretative phenomenological analysis was applied to semi-structured interviews conducted between 29 April and 4 July 2019 with 10 experienced participants, five men and five women, who represented 11 nature-based extreme sport activities and reported two to 22 years of experience. Four interconnected themes were identified: risk as a managed component of participation; connection rather than conquest; sensory sensitivity and experiences consistent with mindfulness and flow; and eco-sensitivity and self-reported pro-environmental orientation. Participants described risk as something to calculate and manage through competence, preparation, and situational judgement. They also described respect for natural forces, heightened bodily and environmental attention, and a stronger sense of ecological dependence. Reported pro-environmental practices were self-reported and were not independently observed. The findings provide an interpretive account of how participants made sense of environmental meanings within prolonged outdoor sport involvement. They do not establish a causal developmental mechanism. The results suggest propositions for athlete education, outdoor recreation management, environmental learning, and future longitudinal research. Keywords: eco-sensitivity; extreme sport; interpretative phenomenological analysis; nature connectedness; pro-environmental behaviour; risk management.

Background Therapeutic Physical Activity (TPA) is an unaddressed behavioral recreational method in anger management programs in higher education in Egypt, especially among students with physical disabilities (SWPD). Purpose This study aimed to assess the efficacy of an 8-week TPA intervention on the severity of anger in male university students with physical disabilities in Egypt. Methods A randomized controlled trial (RCT) design (parallel-group) was used with 140 male undergraduate students at Minia University who were randomly divided into an 8-week TPA group ( n = 70) and a treatment-as-usual (TAU) control group ( n = 70). Severity of anger was measured at baseline and at the end of the intervention with the PROMIS Anger Short Form 8a. Results There was a clinically significant and statistically significant difference between the TPA and controls in the severity of anger, F (1, 137) = 48.62, p < 0.001, partial η 2 = 0.262, with a mean difference of −10.42 T-score points (95% CI: −13.48, −7.36) greater than the MCID. Reductions in anger were not associated with physical functioning changes, indicating non-physiological mechanisms. Moderately positive relationships were found between adherence and anger reduction (r = 0.42; p < 0.001), and sensitivity analyses showed that the results were consistent across disability severity. Conclusion TPA is a culturally affirming, body-based, anger-management approach that incorporates adaptive sports and behavioral learning for SWPD emotion regulation. Therapeutic recreation may be implemented as a low-stigma, easy-to-access supplemental mental health support program in the University disability services, especially for male students in collectivist contexts.

زمینه: فعالیت بدنی درمانی (TPA) روشی رفتاری و تفریحی است که در برنامه‌های مدیریت خشم در آموزش عالی مصر، به‌ویژه در میان دانشجویان دارای معلولیت جسمی (SWPD)، مورد توجه قرار نگرفته است. هدف: این مطالعه با هدف ارزیابی اثربخشی یک مداخله TPA هشت‌هفته‌ای بر شدت خشم در دانشجویان پسر دانشگاهی دارای معلولیت جسمی در مصر انجام شد. روش‌ها: طرح کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده (RCT) با گروه‌های موازی با حضور ۱۴۰ دانشجوی پسر مقطع کارشناسی در دانشگاه Minia اجرا شد که به‌طور تصادفی به دو گروه TPA هشت‌هفته‌ای (n = 70) و گروه کنترل با درمان معمول (TAU) (n = 70) تقسیم شدند. شدت خشم در آغاز و پایان مداخله با فرم کوتاه خشم PROMIS Anger Short Form 8a سنجیده شد. یافته‌ها: تفاوت معنادار بالینی و آماری بین گروه TPA و کنترل‌ها در شدت خشم مشاهده شد، F (1, 137) = 48.62, p < 0.001, partial η2 = 0.262، با اختلاف میانگین −10.42 امتیاز T-score (95% CI: −13.48, −7.36) که بیش از MCID بود. کاهش خشم با تغییرات عملکرد جسمانی ارتباطی نداشت و این امر نشان‌دهنده وجود سازوکارهای غیر فیزیولوژیک است. روابط مثبت متوسطی بین پایبندی به مداخله و کاهش خشم (r = 0.42; p < 0.001) یافت شد و تحلیل حساسیت نشان داد که نتایج در سطوح مختلف شدت معلولیت یکسان است. نتیجه‌گیری: TPA رویکردی مبتنی بر بدن و تأییدکننده فرهنگی برای مدیریت خشم است که ورزش‌های تطبیقی و یادگیری رفتاری را برای تنظیم هیجان SWPD ادغام می‌کند. تفریحات درمانی می‌تواند به‌عنوان برنامه حمایتی سلامت روان با برچسب‌گذاری پایین و دسترسی آسان در خدمات معلولیت دانشگاه، به‌ویژه برای دانشجویان پسر در زمینه‌های جمع‌گرا، اجرا شود.

The aim of this research is to determine the profiles of students in the Faculty of Sports Sciences according to their levels of recreational anxiety and to examine these profiles in terms of various demographic variables. The study, conducted within the framework of the general survey model, a quantitative research method, included 325 undergraduate students in the research group. Data were collected through a Personal Information Form and a Recreational Anxiety Scale. Hierarchical clustering (Ward’s method) and K-means clustering analysis were used to determine profiles. One-way analysis of variance (ANOVA), chi-square test, and correspondence analysis were used for demographic variables. The findings showed that participants were divided into three different profiles: low, medium, and high recreational anxiety. Low, medium, and high anxiety profiles were determined in all sub-dimensions of recreational anxiety. A significant and low-level relationship was found between age, gender, class level, employment status, and weekly physical activity participation frequency and recreational anxiety profiles. However, a moderate and significant relationship was found between experiencing anxiety in previous recreational activities and current recreational anxiety profiles. Furthermore, it was observed that as the level of self-efficacy in recreational activities increased, recreational anxiety decreased. Consequently, it was determined that recreational anxiety does not exhibit a homogeneous structure among students, that different profiles emerge, and that past recreational experiences and the individual's perception of competence are particularly important in understanding these profiles. The findings indicate that it is important for recreation programs in universities to be planned with the individual differences and past experiences of students in mind.

هدف این پژوهش تعیین پروفایل‌های دانشجویان دانشکده علوم ورزشی بر اساس سطوح اضطراب اوقات فراغت آنان و بررسی این پروفایل‌ها از نظر متغیرهای جمعیت‌شناختی مختلف است. این مطالعه که در چارچوب مدل پیمایش عمومی و به عنوان یک روش پژوهش کمی انجام شده است، شامل ۳۲۵ دانشجوی کارشناسی در گروه پژوهش بود. داده‌ها از طریق فرم اطلاعات فردی و مقیاس اضطراب اوقات فراغت جمع‌آوری شد. برای تعیین پروفایل‌ها از خوشه‌بندی سلسله‌مراتبی (روش Ward) و تحلیل خوشه‌ای K-means استفاده شد. برای متغیرهای جمعیت‌شناختی از تحلیل واریانس یک‌طرفه (ANOVA)، آزمون کای‌دو و تحلیل تطابق استفاده گردید. یافته‌ها نشان داد که شرکت‌کنندگان به سه پروفایل مختلف تقسیم شدند: اضطراب اوقات فراغت پایین، متوسط و بالا. پروفایل‌های اضطراب پایین، متوسط و بالا در تمامی زیرمقیاس‌های اضطراب اوقات فراغت تعیین شد. بین سن، جنسیت، سطح کلاس، وضعیت اشتغال و فراوانی مشارکت هفتگی در فعالیت‌های بدنی با پروفایل‌های اضطراب اوقات فراغت، رابطه‌ای معنادار و در سطح پایین یافت شد. با این حال، بین تجربه اضطراب در فعالیت‌های اوقات فراغت قبلی و پروفایل‌های فعلی اضطراب اوقات فراغت، رابطه‌ای معنادار و در سطح متوسط مشاهده شد. همچنین مشاهده شد که با افزایش سطح خودکارآمدی در فعالیت‌های اوقات فراغت، اضطراب اوقات فراغت کاهش می‌یابد. در نتیجه، مشخص شد که اضطراب اوقات فراغت در میان دانشجویان ساختاری همگن ندارد، پروفایل‌های متفاوتی ظاهر می‌شود و تجربیات گذشته اوقات فراغت و ادراک شایستگی فرد به طور خاص در فهم این پروفایل‌ها اهمیت دارد. یافته‌ها نشان می‌دهد که برنامه‌های اوقات فراغت در دانشگاه‌ها باید با توجه به تفاوت‌های فردی و تجربیات گذشته دانشجویان برنامه‌ریزی شود.

Restrictions during the COVID-19 pandemic pushed large numbers of recreationists towards freshwater ecosystems, but whether this shift was temporary or lasting has remained unclear. Using 129045 freshwater-related Wikiloc records (2016–2024), we modelled how recreation changed in time and space along the entire river network of the Catalan River Basin District (NE Spain), separating the pandemic effect from the platform's own growth. Recreation after the pandemic was 2.4 times higher than before, and the number of users doubled. Once platform growth was accounted for, recreation showed no return to its pre-pandemic baseline: activity remained elevated and its composition shifted, with hiking increasing by 168% and consolidating as the dominant activity. The increase was spatially uneven. Visitors continued to concentrate near roads and trails, but the sharpest relative growth occurred in the most natural stretches of river, and use rose as strongly outside protected areas as within them. Recreation has therefore remained elevated since the pandemic, spread more widely across the network, and grown fastest in its least disturbed reaches. Carrying-capacity assessments calibrated to pre-pandemic conditions may no longer reflect where and how recreation now takes place.

محدودیت‌ها در دوران همه‌گیری کووید-۱۹ شمار زیادی از افراد علاقه‌مند به تفریح را به سوی اکوسیستم‌های آب شیرین سوق داد، اما این که آیا این تغییر موقتی بوده یا پایدار باقی مانده است، همچنان نامشخص بود. با استفاده از ۱۲۹۰۴۵ رکورد مرتبط با آب شیرین در Wikiloc (۲۰۱۶ تا ۲۰۲۴)، تغییرات تفریح در زمان و مکان در سراسر شبکه رودخانه‌ای حوزه آبریز کاتالان (شمال‌شرق اسپانیا) مدل‌سازی شد و اثر همه‌گیری از رشد ذاتی پلتفرم تفکیک گردید. میزان تفریح پس از همه‌گیری ۲/۴ برابر بیشتر از پیش از آن بود و تعداد کاربران دو برابر شد. پس از لحاظ کردن رشد پلتفرم، تفریح به سطح پایه پیش از همه‌گیری بازنگشت: فعالیت در سطح بالاتری باقی ماند و ترکیب آن تغییر کرد، به طوری که پیاده‌روی ۱۶۸٪ افزایش یافت و به فعالیت غالب تبدیل شد. این افزایش به طور فضایی یکنواخت نبود. بازدیدکنندگان همچنان در نزدیکی جاده‌ها و مسیرها متمرکز شدند، اما بیشترین رشد نسبی در بکرترین بخش‌های رودخانه رخ داد و میزان استفاده در خارج از مناطق حفاظت‌شده به همان اندازه داخل آن‌ها افزایش یافت. بنابراین، میزان تفریح از زمان همه‌گیری همچنان بالا باقی مانده، در سراسر شبکه گسترده‌تر شده و سریع‌ترین رشد در کم‌دست‌خورده‌ترین بخش‌ها مشاهده می‌شود. ارزیابی‌های ظرفیت برد که بر اساس شرایط پیش از همه‌گیری کالیبره شده‌اند، ممکن است دیگر بازتاب‌دهنده محل و نحوه وقوع تفریح در حال حاضر نباشند.

This study was carried out to create a management model for health recreational centers for older adults in Thailand; the country now has a super-aged society, with the elderly having reached 20% of the population in 2024. The researchers tested the model using three methods: interviews with 7 experts, a survey of 400 people, and a focus group discussion with 15 specialists. Exploratory factor analysis was used to analyze the data, with Kaiser-Meyer-Olkin (KMO) values in the range of 0.80–0.90 and statistically significant Bartlett’s Test results (p < 0.05), which showed that the data were suitable for analysis. The result has two main parts: Business Management, with 4 parts, and Organizational Management, with 3 parts; these 7 main components, have 18 sub-components, and 48 minor components. The model is based on two ideas well-known in business, the 7Ps marketing mix and the McKinsey 7-S framework. The 15 specialists rated the model as highly appropriate, giving it a mean appropriateness score of 4.95 using a five-point Likert scale, which is well above the minimum pass score of 3.50. The model will serve as a working guide for center operators looking to improve digital services for older adults.

این پژوهش با هدف ایجاد یک مدل مدیریت برای مراکز تفریحی سلامت‌محور ویژه سالمندان در تایلند انجام شده‌است؛ کشوری که اکنون به یک جامعه فوق سالمند تبدیل شده و جمعیت سالمندان در سال ۲۰۲۴ به ۲۰٪ رسیده‌است. پژوهشگران مدل مذکور را با استفاده از سه روش مورد آزمون قرار دادند: مصاحبه با ۷ نفر از خبرگان، پیمایش ۴۰۰ نفر و بحث گروهی متمرکز با ۱۵ متخصص. برای تحلیل داده‌ها از تحلیل عاملی اکتشافی استفاده شد و مقادیر شاخص KMO در بازه ۰٫۸۰ تا ۰٫۹۰ و نتایج آزمون Bartlett (p < 0.05) که از لحاظ آماری معنادار بود، نشان داد که داده‌ها برای تحلیل مناسب هستند. نتیجه پژوهش دارای دو بخش اصلی است: مدیریت کسب‌وکار (شامل ۴ بخش) و مدیریت سازمانی (شامل ۳ بخش)؛ این ۷ مؤلفه اصلی، دارای ۱۸ زیرمؤلفه و ۴۸ مؤلفه فرعی هستند. مدل ارائه‌شده مبتنی بر دو ایده شناخته‌شده در حوزه کسب‌وکار، یعنی آمیخته بازاریابی 7Ps و چارچوب McKinsey 7-S است. ۱۵ متخصص، مدل را از نظر میزان تناسب بسیار بالا ارزیابی کردند و میانگین امتیاز تناسب آن را ۴٫۹۵ در مقیاس لیکرت پنج‌درجه‌ای اعلام کردند که به‌مراتب بالاتر از حداقل نمره قبولی ۳٫۵۰ است. این مدل به‌عنوان راهنمای عملیاتی برای مدیران مراکز جهت ارتقاء خدمات دیجیتال به سالمندان مورد استفاده قرار خواهد گرفت.