contingency

Applied behavior analysis (ABA) has developed an effective technology of reinforcement delivery, including Discrete Trial Training, Natural Environment Teaching, and token economies, largely on functional-behavioral grounds. Computational neuroscience has independently produced formal accounts of reinforcement learning centered on prediction errors and credit assignment. I propose a testable hypothesis connecting the two: the effectiveness of a reinforcement procedure depends on the quality of the learning signal that its delivery produces on each occasion, a property I term Reward Prediction-Error Fidelity (RPE Fidelity). The property is decomposed into four dimensions, temporal credit, contingency, prediction, and outcome value, each corresponding to a construct long studied in behavior analysis. Formalized within an actor-critic model with eligibility traces, the four dimensions enter the learning update multiplicatively, which implies that they cannot compensate for one another and that the effect of each depends on the others and on the learner’s history. The combination rule distinguishes the hypothesis from the separate behavioral constructs it draws on, and its dependence on learning history distinguishes it from steady-state quantitative models of reinforcement. I situate the hypothesis within an integrative framework, discuss its application to autistic learners, including differences in reward processing and volatility estimation and the role of learner assent, and compare it with procedural fidelity, quantitative behavioral theory, and alternative learning models, including attentional, timescale-invariant, successor-representation, and Bayesian accounts. I derive nine predictions, specifying for each the result that would favor the hypothesis and the result that would favor its strongest competitor, and outline a staged research programme compatible with single-case experimental designs.

This study examined how governance modalities shape institutional performance at The Polytechnic of Ibadan, Nigeria, amid governance deficiency and stakeholder disaffection in post-colonial technical education. Grounded in Fiedler's Contingency Theory, it addressed the empirical gap on decision-making effectiveness within this specific institutional context. A descriptive survey design was adopted as an institutional case study. The population comprised 305 administrative and academic staff stratified into top-level administrators (n = 25), middle-level managers (n = 68), and operational-level staff (n = 212). A sample of 173 respondents was selected via stratified random sampling using Yamane's formula. Data were collected through a researcher-designed questionnaire measuring participatory, consultative, directive, and digital-enabled decision-making alongside administrative effectiveness dimensions. The instrument demonstrated strong reliability (α = 0.87 and 0.84). Descriptive statistics, Pearson correlation, multiple regression, and one-way ANOVA were applied using SPSS v.26 at p ≤ 0.05. Findings revealed strong positive associations between participatory and consultative modalities (r = 0.72, p < 0.01), inverse relationships for directive structures (r = −0.34 to −0.28, p < 0.01–0.05), and moderate technological alignment (r = 0.58–0.61, p < 0.01). Regression confirmed participatory (β = 0.298), consultative (β = 0.251), and digital (β = 0.187) mechanisms as positive predictors, with directive governance (β = −0.142) as a negative predictor, explaining 55% of the variance (R² = 0.55, F = 24.87, p < 0.001). It recommends digital literacy training for administrators, formal feedback loops, evidence-based benchmarking, integrated change management with technology deployment, and participatory governance reforms to redress hierarchical asymmetries.

این پژوهش به بررسی چگونگی تأثیر شیوه‌های حکمرانی بر عملکرد نهادی در پلی‌تکنیک ایبادان، نیجریه، در شرایط کمبود حکمرانی و نارضایتی ذینفعان در آموزش فنی پس از استعمار می‌پردازد. این مطالعه مبتنی بر نظریه اقتضایی فیدلر بوده و به خلأ تجربی در زمینه اثربخشی تصمیم‌گیری در این بستر نهادی خاص می‌پردازد. طرح پژوهش توصیفی-پیمایشی به عنوان مطالعه موردی نهادی اتخاذ شد. جامعه آماری شامل ۳۰۵ نفر از کارکنان اداری و آموزشی بود که به سه طبقه مدیران عالی‌رتبه (n = 25)، مدیران میان‌رده (n = 68) و کارکنان عملیاتی (n = 212) تقسیم شدند. نمونه‌ای متشکل از ۱۷۳ نفر با استفاده از نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای و فرمول یامانه انتخاب شد. داده‌ها از طریق پرسشنامه محقق‌ساخته که شیوه‌های تصمیم‌گیری مشارکتی، مشورتی، دستوری و مبتنی بر فناوری دیجیتال را در کنار ابعاد اثربخشی اداری اندازه‌گیری می‌کرد، گردآوری شد. ابزار پژوهش از پایایی بالایی برخوردار بود (α = 0.87 و 0.84). برای تحلیل داده‌ها از آمار توصیفی، همبستگی پیرسون، رگرسیون چندگانه و تحلیل واریانس یک‌طرفه با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۶ در سطح معناداری p ≤ 0.05 استفاده شد. یافته‌ها نشان داد که بین شیوه‌های مشارکتی و مشورتی ارتباط مثبت قوی وجود دارد (r = 0.72, p < 0.01)، ساختارهای دستوری رابطه معکوس دارند (r = −0.34 تا −0.28, p < 0.01–0.05) و همسویی فناورانه در حد متوسط است (r = 0.58–0.61, p < 0.01). نتایج رگرسیون نشان داد که سازوکارهای مشارکتی (β = 0.298)، مشورتی (β = 0.251) و دیجیتال (β = 0.187) پیش‌بین‌های مثبت و حکمرانی دستوری (β = −0.142) پیش‌بین منفی عملکرد نهادی هستند و ۵۵٪ از واریانس را تبیین می‌کنند (R² = 0.55, F = 24.87, p < 0.001). بر اساس نتایج، آموزش سواد دیجیتال برای مدیران، ایجاد حلقه‌های بازخورد رسمی، الگوبرداری مبتنی بر شواهد، مدیریت تغییر یکپارچه با استقرار فناوری و اصلاحات حکمرانی مشارکتی برای رفع عدم تقارن سلسله‌مراتبی توصیه می‌شود.

This study examines contingency leadership theory and contemporary leadership in educational organizations. Contingency leadership theory emphasizes that leadership effectiveness depends on the leader's ability to adapt their leadership style to the situation, organizational conditions, and the characteristics of their subordinates. Meanwhile, contemporary leadership emphasizes innovation, collaboration, effective communication, and the ability to adapt to changing times and technology. In education, the application of these two theories can improve organizational effectiveness, teacher performance quality, and create a more innovative and conducive learning environment. However, their implementation still faces various challenges, such as limited leadership competency, resistance to change, and a lack of supporting resources. Therefore, educational leaders are required to possess adaptive, innovative, and professional skills to be able to face various dynamics and improve the quality of education sustainably.

این مطالعه به بررسی نظریه رهبری اقتضایی و رهبری معاصر در سازمان‌های آموزشی می‌پردازد. نظریه رهبری اقتضایی تأکید می‌کند که اثربخشی رهبری به توانایی رهبر در تطبیق سبک رهبری خود با موقعیت، شرایط سازمانی و ویژگی‌های زیردستان بستگی دارد. در مقابل، رهبری معاصر بر نوآوری، همکاری، ارتباط مؤثر و توانایی سازگاری با تغییرات زمان و فناوری تأکید دارد. در حوزه آموزش، به‌کارگیری این دو نظریه می‌تواند اثربخشی سازمانی، کیفیت عملکرد معلمان و ایجاد محیط یادگیری نوآورانه و مساعد را بهبود بخشد. با این حال، اجرای آن‌ها همچنان با چالش‌های مختلفی مانند محدودیت شایستگی رهبری، مقاومت در برابر تغییر و کمبود منابع حمایتی مواجه است. بنابراین، از رهبران آموزشی انتظار می‌رود که مهارت‌های سازگارپذیر، نوآورانه و حرفه‌ای را دارا باشند تا بتوانند با پویایی‌های مختلف روبه‌رو شده و کیفیت آموزش را به‌صورت پایدار ارتقا دهند.

Vocal contingency between caregivers and infants is a fundamental building block for socio-communicative development. This paper investigates vocal contingency in home settings and how it varies as a function of the physical distance between infants and their caregivers. We recorded 61 mother–infant dyads when infants were 5–14 months old during long-form home recording sessions ( M = 7.2 h; SD = 2.3; Range = 1–13), using wearable audio and proximity sensors. In total, 737 h of indoor audio data were processed with machine learning–based pipelines to extract and classify vocalisations automatically. When we considered all ages and proximities, we observed that mothers vocalised contingently to their infants, but that infants did not. Unexpectedly, above-chance contingency did not increase with age for either partner. However, contingency varied with proximity in a quadratic fashion: it strengthened when dyads were closer, peaking at approximately 0.4 m, and decreasing thereafter. This profile remained stable across ages. Importantly, above-chance contingency was also observed in infants (in addition to mothers) at proximities that fell between 0.3–0.5 m. The selective emergence of infant vocal contingency at these proximities suggests that being within arm’s reach may potentiate vocal contingency in infancy.

هم‌زمانی صوتی بین مراقبان و نوزادان یکی از ارکان اساسی رشد اجتماعی-ارتباطی است. این مقاله به بررسی هم‌زمانی صوتی در محیط خانه و چگونگی تغییر آن به عنوان تابعی از فاصله فیزیکی بین نوزادان و مراقبان آن‌ها می‌پردازد. در این پژوهش، ۶۱ زوج مادر-نوزاد زمانی که نوزادان در بازه سنی ۵ تا ۱۴ ماه بودند، طی جلسات ضبط طولانی‌مدت در خانه (میانگین = ۷.۲ ساعت؛ انحراف معیار = ۲.۳؛ دامنه = ۱ تا ۱۳) با استفاده از حسگرهای صوتی و مجاورت پوشیدنی مورد بررسی قرار گرفتند. در مجموع، ۷۳۷ ساعت داده صوتی داخلی با استفاده از فرآیندهای مبتنی بر یادگیری ماشین به منظور استخراج و طبقه‌بندی خودکار آواها پردازش شد. با در نظر گرفتن تمامی سنین و فواصل، مشاهده شد که مادران به طور هم‌زمانی به نوزادان خود واکنش صوتی نشان می‌دهند، اما نوزادان چنین واکنشی نداشتند. برخلاف انتظار، هم‌زمانی بالاتر از شانس با افزایش سن در هیچ‌یک از طرفین افزایش نیافت. با این حال، هم‌زمانی با فاصله به صورت درجه‌دوم تغییر کرد: زمانی که زوج‌ها به هم نزدیک‌تر بودند، هم‌زمانی تقویت شد و در حدود ۰.۴ متر به اوج رسید و سپس کاهش یافت. این الگو در طول سنین مختلف پایدار باقی ماند. نکته مهم این است که هم‌زمانی بالاتر از شانس در نوزادان (علاوه بر مادران) نیز در فواصل بین ۰.۳ تا ۰.۵ متر مشاهده شد. ظهور انتخابی هم‌زمانی صوتی نوزاد در این فواصل نشان می‌دهد که قرار گرفتن در محدوده دسترسی می‌تواند هم‌زمانی صوتی را در دوران نوزادی تقویت کند.