Witness

Few events in recent history have forced clinicians and researchers to rethink mental health quite like COVID-19. In this commentary, we reflect on something that struck us while reading the work of Cantone et al. : the pandemic, for all its devastation, created a kind of unplanned observational window, a chance to study, at population scale, what happens when stress and rhythm disruption hit at the same time. Healthcare Workers (HCWs) were at the epicentre of this. They didn't just witness the crisis; they absorbed it, shift after shift, for months. What the data show is that their depressive symptoms and rhythm instability were not random; they appear systematically linked, and at levels one would more typically associate with mood disorder research. We discuss these findings through the lens of DYMERS (Dysregulation of Mood, Energy, and Social Rhythms Syndrome), a heuristic transdiagnostic construct that, in our view, captures something that standard categorical diagnoses tend to miss: the subthreshold, fluctuating psychopathology that sits just below the threshold of formal diagnosis but causes real impairment. The pandemic may not have created these vulnerabilities, but it may well have sharpened our ability to see them.

AIMS AND METHOD: An analysis of coronial inquest data provides contextual information rarely available in routine surveillance systems, including a nuanced understanding of proximal circumstances preceding death of value to mental health services. Inquest records of more than 750 suicides occurring within the South Wales Central Coroner's jurisdiction between 2016 and 2023 were reviewed, including the COVID-19 pandemic years, to assess the effects of lockdown and social isolation. Detailed information was extracted, including medical records, toxicology, police reports, witness statements and suicide notes. RESULTS: Several patterns emerged relating to age, gender, method of death, trigger factors, local authority area, and engagement with mental health services. Hanging was the predominant method, particularly among men. Depression was the most common trigger factor, followed by relationship problems, alcohol/drug misuse, health concerns, psychotic illness and bereavement. CLINICAL IMPLICATIONS: Key structural and psychosocial risk factors identified highlighted the need for tailored, context-specific suicide-prevention strategies, with circumstances preceding suicide integrated into public health planning.

اهداف و روش: تحلیل داده‌های تحقیقات پزشکی قانونی اطلاعات زمینه‌ای را فراهم می‌کند که به ندرت در سامانه‌های پایش معمول در دسترس است و شامل درک دقیق‌تری از شرایط نزدیک به مرگ است که برای خدمات سلامت روان ارزشمند است. سوابق تحقیقات بیش از ۷۵۰ مورد خودکشی که در حوزه قضایی پزشکی قانونی مرکز ولز جنوبی بین سال‌های ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۳ رخ داده بود، از جمله سال‌های همه‌گیری COVID-19، به منظور ارزیابی اثرات قرنطینه و انزوای اجتماعی مرور شد. اطلاعات دقیقی از جمله سوابق پزشکی، نتایج سم‌شناسی، گزارش‌های پلیس، اظهارات شاهدان و یادداشت‌های خودکشی استخراج گردید. نتایج: چندین الگو مرتبط با سن، جنسیت، روش مرگ، عوامل محرک، منطقه تحت پوشش شهرداری و میزان ارتباط با خدمات سلامت روان مشاهده شد. حلق‌آویز کردن رایج‌ترین روش بود، به ویژه در میان مردان. افسردگی شایع‌ترین عامل محرک بود و پس از آن مشکلات روابط، سوءمصرف الکل/مواد مخدر، نگرانی‌های سلامت، اختلالات روان‌پریشی و داغدیدگی قرار داشتند. پیامدهای بالینی: عوامل خطر ساختاری و روانی‌اجتماعی کلیدی شناسایی‌شده، بر ضرورت تدوین راهبردهای پیشگیری از خودکشی متناسب با زمینه و شرایط خاص تأکید می‌کند، به گونه‌ای که شرایط پیش از خودکشی در برنامه‌ریزی سلامت عمومی ادغام شود.

Amaç: Bu çalışma, travma sinemasının bireysel ve toplumsal düzeyde travmatik deneyimlerin temsiline nasıl aracılık ettiğini görsel sosyolojik bir çerçevede analiz etmeyi amaçlamaktadır.Yöntem: Bu araştırmada, nitel araştırma paradigması çerçevesinde görsel sosyolojik film analizi tercih edilmiştir. Analiz, László Nemes’in Son of Saul (2015) filmi örneği üzerinde yapılmıştır. Çalışma; Caruth’un travma kuramı, Hirsch’in postbellek yaklaşımı, LaCapra’nın tanıklık anlayışı, Rose’un görsel metodolojisi ve Hall’un temsil kuramı üzerine temellendirilmiştir. Bu kuramsal dayanaklar, filmin ışık, ses, kadraj ve sessizlik gibi sinematografik ögelerinin hem estetik hem de toplumsal boyutlarını yorumlamaya olanak tanımıştır.Bulgular: Araştırma bulguları, Son of Saul filminin travma sinemasını üç düzeyde işlediğini ortaya koymuştur. Bellek düzeyinde, film kolektif belleğin yeniden inşasına ve tarihsel felaketin unutulmamasına katkı sağlamaktadır. Tanıklık düzeyinde, karakterlerin sessizlik, beden ve eylemleri aracılığıyla tanıklık pratikleri görünür kılınmakta; izleyici de etik bir tanık konumuna yerleştirilmektedir. Temsil düzeyinde ise sessizlik, görsel eksiltmeler ve kamera estetiği aracılığıyla travmanın “anlatılamayan” boyutu ifade edilmekte, böylece sinema hem estetik hem de etik bir tanıklık alanı olarak işlev görmektedir.Sonuç: Son of Saul filmi, Holokost gibi tarihsel bir felaketi bireysel bir direniş ve tanıklık hikâyesi üzerinden aktarırken sinemanın temsil edilemez olanı temsil etme sınırlarını zorlamaktadır. Film, izleyiciyi pasif bir estetik alımlayıcı yerine etkin bir etik tanık olarak konumlandırmakta; bu yönüyle travma sinemasının estetik bir anlatı olmanın yanında tarihsel olaylarla yüzleşme, toplumsal bellek üretimi ve etik tanıklık süreçlerine katkıda bulunan bir ifade biçimi olduğunu göstermektedir.

هدف: این پژوهش با هدف تحلیل نحوه میانجی‌گری سینمای تروما در بازنمایی تجارب تروما در سطوح فردی و اجتماعی، در چارچوبی جامعه‌شناختیِ بصری انجام شده‌است. روش: در این مطالعه، تحلیل فیلم با رویکرد جامعه‌شناسی بصری در چارچوب پارادایم پژوهش کیفی به‌کار گرفته شده‌است. تحلیل بر نمونه فیلم Son of Saul (2015) اثر László Nemes صورت گرفته‌است. پژوهش بر نظریه تروما Caruth، رویکرد پساحافظه Hirsch، مفهوم شهادت LaCapra، روش‌شناسی بصری Rose و نظریه بازنمایی Hall استوار است. این مبانی نظری امکان تفسیر ابعاد زیبایی‌شناختی و اجتماعی عناصر سینمایی فیلم همچون نور، صدا، قاب‌بندی و سکوت را فراهم ساخته‌است. یافته‌ها: نتایج پژوهش نشان می‌دهد که فیلم Son of Saul سینمای تروما را در سه سطح مورد پردازش قرار می‌دهد. در سطح حافظه، فیلم به بازسازی حافظه جمعی و جلوگیری از فراموشی فاجعه تاریخی کمک می‌کند. در سطح شهادت، کنش‌های سکوت، بدن و اعمال شخصیت‌ها، شیوه‌های شهادت را آشکار ساخته و مخاطب را در جایگاه شاهد اخلاقی قرار می‌دهد. در سطح بازنمایی نیز، سکوت، حذف‌های بصری و زیبایی‌شناسی دوربین، بُعد «غیرقابل بیان» تروما را بازتاب می‌دهد و بدین‌ترتیب سینما به‌مثابه عرصه‌ای برای شهادت زیبایی‌شناختی و اخلاقی عمل می‌کند. نتیجه‌گیری: فیلم Son of Saul با روایت فاجعه‌ای تاریخی همچون هولوکاست از منظر مقاومت و شهادت فردی، مرزهای بازنمایی امر غیرقابل بازنمایی در سینما را به چالش می‌کشد. فیلم، مخاطب را نه صرفاً دریافت‌کننده‌ای منفعل، بلکه شاهدی فعال و اخلاقی قرار می‌دهد و بدین‌سان نشان می‌دهد که سینمای تروما افزون بر روایت زیبایی‌شناختی، به‌عنوان شیوه‌ای برای مواجهه با رخدادهای تاریخی، تولید حافظه جمعی و فرآیندهای شهادت اخلاقی ایفای نقش می‌کند.

In all the manifestations of culture across the globe, there exist practices which celebrate life circle transitions especially from birth until the termination of human life. One of such practices is the rite of passage. One of such rites of passage is the 'ibe-ugwu' (circumcision) among the Ukawu people of Ebonyi State, Southeast Nigeria. 'Ibe-ugwu' witness the preparation and equipping of females adolescents to assume the roles of wives, mothers, and women in the society. It is the contention of this work, that the continued neglect of such cultural heritage is one of the major reasons for seeming African Igbo loss of identity, moral decadence and social vices amongst her youths today. The work advocates for a revival of such African Igbo cultural heritage. It further provides more exposition of an African Igbo culture to the wider audience and additional literature on culture, religion and law in Igboland. This research makes use of documental and interview methods of data gathering while deploying the sociological (structural functionalist) approach in its data analysis.

در تمامی جلوه‌های فرهنگ در سراسر جهان، آیین‌هایی وجود دارد که گذارهای چرخه زندگی، به‌ویژه از تولد تا پایان عمر انسان را جشن می‌گیرند. یکی از این آیین‌ها، آیین گذار است. یکی از این آیین‌های گذار، «ایبه-اوگو» (ختنه) در میان مردم اوکاوو در ایالت ابونی، جنوب‌شرقی نیجریه است. «ایبه-اوگو» شاهد آماده‌سازی و تجهیز نوجوانان دختر برای پذیرش نقش‌های همسری، مادری و زنانگی در جامعه است. این پژوهش بر این باور است که تداوم بی‌توجهی به چنین میراث فرهنگی، یکی از دلایل اصلی از دست رفتن هویت، افول اخلاقی و بروز آسیب‌های اجتماعی در میان جوانان ایگبو در عصر حاضر است. این اثر خواستار احیای چنین میراث فرهنگی ایگبو آفریقایی است. همچنین، این پژوهش به معرفی بیشتر فرهنگ ایگبو آفریقایی به مخاطبان گسترده‌تر و افزودن به ادبیات موجود در زمینه فرهنگ، دین و حقوق در سرزمین ایگبو می‌پردازد. این تحقیق از روش‌های اسنادی و مصاحبه برای گردآوری داده‌ها بهره گرفته و در تحلیل داده‌ها رویکرد جامعه‌شناختی (کارکردگرایی ساختاری) را به‌کار برده است.

Despite organizations espousing a desire for creative ideas, decision-makers often do not recognize creative ideas and reject them. We ask what the consequences of creative idea recognition failure are for the relationship between the idea generator (as well as others who witness the failure) and the decision-maker. We theorize and show in two experiments that idea generators and third-party observers trust a decision-maker less when the decision-maker fails to recognize a creative idea, because they view the decision-maker as less competent. This effect holds when we manipulate the idea’s creativity (Study 1), use participants’ subjective perceptions of the idea’s creativity (Studies 1 and 2), and when using creativity ratings by external raters (Study 2). Additionally, we also demonstrate that idea generators and third-party observers trust a decision-maker more when the decision-maker recognizes a creative idea, because they view the decision-maker as more competent. This effect only consistently emerges when using participants’ subjective creativity perceptions. We also find perceived warmth as a parallel mediator, but only when using participants’ subjective creativity perceptions. Finally, we demonstrate that these effects are not solely due to accuracy or surprise. We discuss the theoretical implications of these findings and provide directions for future research.

با وجود آنکه سازمان‌ها تمایل خود را به ایده‌های خلاقانه ابراز می‌کنند، تصمیم‌گیرندگان اغلب ایده‌های خلاقانه را شناسایی نمی‌کنند و آن‌ها را رد می‌نمایند. این پژوهش به این پرسش می‌پردازد که پیامدهای عدم شناسایی ایده‌های خلاقانه برای رابطه میان تولیدکننده ایده (و همچنین سایر افرادی که شاهد این ناکامی هستند) و تصمیم‌گیرنده چیست. ما به صورت نظری و تجربی در دو آزمایش نشان می‌دهیم که تولیدکنندگان ایده و ناظران ثالث، زمانی که تصمیم‌گیرنده در شناسایی یک ایده خلاقانه ناکام می‌ماند، اعتماد کمتری به او دارند، زیرا او را کم‌صلاحیت‌تر ارزیابی می‌کنند. این اثر زمانی که خلاقیت ایده را دستکاری می‌کنیم (مطالعه ۱)، از ادراکات ذهنی شرکت‌کنندگان نسبت به خلاقیت ایده استفاده می‌کنیم (مطالعات ۱ و ۲)، و همچنین زمانی که از ارزیابی‌های خلاقیت توسط ارزیابان بیرونی بهره می‌بریم (مطالعه ۲) نیز مشاهده می‌شود. افزون بر این، نشان می‌دهیم که تولیدکنندگان ایده و ناظران ثالث زمانی که تصمیم‌گیرنده یک ایده خلاقانه را شناسایی می‌کند، اعتماد بیشتری به او دارند، زیرا او را باصلاحیت‌تر می‌دانند. این اثر تنها زمانی به طور پیوسته مشاهده می‌شود که از ادراکات ذهنی شرکت‌کنندگان نسبت به خلاقیت استفاده شود. همچنین، گرمی ادراک‌شده به عنوان یک میانجی موازی شناسایی شد، اما فقط زمانی که از ادراکات ذهنی شرکت‌کنندگان نسبت به خلاقیت بهره گرفته شد. در نهایت، نشان می‌دهیم که این اثرات صرفاً ناشی از دقت یا شگفتی نیستند. پیامدهای نظری این یافته‌ها مورد بحث قرار گرفته و جهت‌گیری‌هایی برای پژوهش‌های آتی ارائه می‌شود.