Sigmund Freud

Psychoanalysis occupies a unique position in psychiatry, simultaneously a body of knowledge, a method of clinical investigation, and a form of treatment. Despite its relevance to clinical practice, postgraduate psychiatry residents often encounter the subject with limited structured exposure, resulting in either fascination or dismissal. This primer aims to bridge that gap by providing an accessible, theoretically grounded introduction to psychoanalysis and its derivatives psychoanalytic psychotherapy and psychodynamic psychotherapy for postgraduate psychiatry residents. It outlines the core principles of psychoanalytic theory, the evolution of the field since Freud, key underlying neurobiological concepts, and the common factors shared across various dynamic therapies. The paper does not serve as a training manual, nor does it provide detailed accounts of individual defense mechanisms, models of mind, dream analysis, drive theory, or the historical development of analytic schools. It is intended to sensitize residents to the field and provide a foundation for further independent study.

Abstract The concepts of archetypes and the collective unconscious are the most recognised among Carl G. Jung’s contributions. The collective unconscious is a component of the human psyche distinct from the personal unconscious and not derived from individual experience; therefore, it does not constitute a personal realization. Jung’s theory centres on the Collective Unconscious, which he defines as a repository of “racial memories,” primal images, and experiential patterns known as archetypes. Jungian literary criticism sharply contrasts with psychoanalytic criticism. Although he initially followed Sigmund Freud, Jung’s interpretation of depth psychology diverges significantly from that of his predecessor, creating a fundamental difference between Jungian literary criticism and psychoanalytic criticism. The purpose of this paper is to apply Jung’s theory, “Archetypes and The Collective Unconscious,” to the characters in J. C. Oates’s short story “Where Are You Going, Where Have You Been?” by analysing the archetypes of persona, anima/animus, shadow, and the self within the story to understand how these archetypes interact to shape the psyche of each character and their psychological behaviours throughout the story. Keywords: Collective Unconscious, Personal Unconscious, Archetypes, Persona, Anima/Animus, Shadow, Self, Psychoanalytic Criticism, Psychological Behaviours, Dreams and Visions

Abstract This paper examines trauma as a psychological wound that can affect memory, identity, behaviour, relationships, and the individual's sense of safety. It focuses particularly on childhood trauma, maternal abandonment, dissociation, repression, traumatic memory, repetition, sexual violence, and the struggle to return to a sense of wholeness. Drawing on the ideas of Revital Goodman, Sigmund Freud, Susan L. Bloom, Cathy Caruth, George Hartman, Sándor Ferenczi, Jay B. Frankel, and Kali Tal, the paper considers how traumatic experiences can remain active long after the original event has ended. It argues that childhood trauma is especially significant because it can shape the developing sense of self and influence how individuals respond to later experiences. Maternal care is considered an important source of security, while parental failure and abandonment can leave the child vulnerable to further trauma. The paper also examines dissociation as a protective response to overwhelming experiences and explores how repressed memories may return through repetition, flashbacks, behaviour, and storytelling. The idea of a Sisyphean cycle is used to describe the repeated struggle of the trauma survivor to escape the past while continually returning to it. Particular attention is given to sexual violence and the experiences of women, especially African American women, whose psychological wounds may be intensified by racial and social oppression. The paper concludes that trauma may fragment the psyche, but remembering, narrating, and confronting painful experiences can also become part of the movement towards healing and psychological reintegration. Keywords: trauma, childhood trauma, maternal abandonment, dissociation, fragmented psyche, memory, repression, repetition, sexual violence, African American women, healing

چکیده این مقاله به بررسی تروما به‌عنوان زخمی روانی می‌پردازد که می‌تواند حافظه، هویت، رفتار، روابط و احساس امنیت فرد را تحت تأثیر قرار دهد. تمرکز ویژه این پژوهش بر تروماهای دوران کودکی، رهاشدگی مادرانه، گسستگی (dissociation)، واپس‌رانی (repression)، حافظه تروماتیک، تکرار، خشونت جنسی و تلاش برای بازگشت به احساس یکپارچگی است. با بهره‌گیری از دیدگاه‌های Revital Goodman، Sigmund Freud، Susan L. Bloom، Cathy Caruth، George Hartman، Sándor Ferenczi، Jay B. Frankel و Kali Tal، مقاله بررسی می‌کند که چگونه تجارب تروماتیک می‌توانند مدت‌ها پس از پایان رویداد اصلی فعال باقی بمانند. مقاله استدلال می‌کند که تروماهای دوران کودکی به‌ویژه اهمیت دارند، زیرا می‌توانند حس در حال شکل‌گیری خود را شکل دهند و بر نحوه واکنش افراد به تجارب بعدی تأثیر بگذارند. مراقبت مادرانه به‌عنوان منبع مهمی از امنیت در نظر گرفته می‌شود، در حالی که ناکامی و رهاشدگی والدین می‌تواند کودک را در برابر تروماهای بعدی آسیب‌پذیر سازد. مقاله همچنین گسستگی را به‌عنوان واکنشی محافظتی در برابر تجارب طاقت‌فرسا بررسی می‌کند و می‌کاود که چگونه خاطرات واپس‌رانده‌شده ممکن است از طریق تکرار، بازگشت‌های ناگهانی (flashbacks)، رفتار و روایت‌گری بازگردند. ایده چرخه سیسیفوسی برای توصیف تلاش مکرر بازمانده تروما جهت گریز از گذشته در حالی که پیوسته به آن بازمی‌گردد، به کار رفته است. توجه ویژه‌ای به خشونت جنسی و تجارب زنان، به‌ویژه زنان آفریقایی-آمریکایی، شده است که زخم‌های روانی‌شان ممکن است به‌واسطه ستم نژادی و اجتماعی تشدید شود. مقاله نتیجه می‌گیرد که تروما می‌تواند روان را گسسته سازد، اما به یاد آوردن، روایت‌گری و مواجهه با تجارب دردناک می‌تواند بخشی از حرکت به سوی التیام و یکپارچگی روانی باشد.

Abstract This paper examines trauma as a psychological wound that can affect memory, identity, behaviour, relationships, and the individual's sense of safety. It focuses particularly on childhood trauma, maternal abandonment, dissociation, repression, traumatic memory, repetition, sexual violence, and the struggle to return to a sense of wholeness. Drawing on the ideas of Revital Goodman, Sigmund Freud, Susan L. Bloom, Cathy Caruth, George Hartman, Sándor Ferenczi, Jay B. Frankel, and Kali Tal, the paper considers how traumatic experiences can remain active long after the original event has ended. It argues that childhood trauma is especially significant because it can shape the developing sense of self and influence how individuals respond to later experiences. Maternal care is considered an important source of security, while parental failure and abandonment can leave the child vulnerable to further trauma. The paper also examines dissociation as a protective response to overwhelming experiences and explores how repressed memories may return through repetition, flashbacks, behaviour, and storytelling. The idea of a Sisyphean cycle is used to describe the repeated struggle of the trauma survivor to escape the past while continually returning to it. Particular attention is given to sexual violence and the experiences of women, especially African American women, whose psychological wounds may be intensified by racial and social oppression. The paper concludes that trauma may fragment the psyche, but remembering, narrating, and confronting painful experiences can also become part of the movement towards healing and psychological reintegration. Keywords: trauma, childhood trauma, maternal abandonment, dissociation, fragmented psyche, memory, repression, repetition, sexual violence, African American women, healing

چکیده این مقاله به بررسی تروما به‌عنوان زخمی روانی می‌پردازد که می‌تواند حافظه، هویت، رفتار، روابط و احساس امنیت فرد را تحت تأثیر قرار دهد. تمرکز ویژه این پژوهش بر تروماهای دوران کودکی، رهاشدگی مادرانه، گسستگی (dissociation)، واپس‌رانی (repression)، حافظه تروماتیک، تکرار، خشونت جنسی و تلاش برای بازگشت به احساس یکپارچگی است. با بهره‌گیری از دیدگاه‌های Revital Goodman، Sigmund Freud، Susan L. Bloom، Cathy Caruth، George Hartman، Sándor Ferenczi، Jay B. Frankel و Kali Tal، مقاله بررسی می‌کند که چگونه تجارب تروماتیک می‌توانند مدت‌ها پس از پایان رویداد اصلی فعال باقی بمانند. مقاله استدلال می‌کند که تروماهای دوران کودکی به‌ویژه اهمیت دارند، زیرا می‌توانند حس در حال شکل‌گیری خود را شکل دهند و بر نحوه واکنش افراد به تجارب بعدی تأثیر بگذارند. مراقبت مادرانه به‌عنوان منبع مهمی از امنیت در نظر گرفته می‌شود، در حالی که ناکامی و رهاشدگی والدین می‌تواند کودک را در برابر تروماهای بعدی آسیب‌پذیر سازد. مقاله همچنین گسستگی را به‌عنوان واکنشی محافظتی در برابر تجارب طاقت‌فرسا بررسی می‌کند و می‌کاود که چگونه خاطرات واپس‌رانده‌شده ممکن است از طریق تکرار، بازگشت‌های ناگهانی (flashbacks)، رفتار و روایت‌گری بازگردند. ایده چرخه سیسیفوسی برای توصیف تلاش مکرر بازمانده تروما جهت گریز از گذشته در حالی که پیوسته به آن بازمی‌گردد، به کار رفته است. توجه ویژه‌ای به خشونت جنسی و تجارب زنان، به‌ویژه زنان آفریقایی-آمریکایی، شده است که زخم‌های روانی‌شان ممکن است به‌واسطه ستم نژادی و اجتماعی تشدید شود. مقاله نتیجه می‌گیرد که تروما می‌تواند روان را گسسته سازد، اما به یاد آوردن، روایت‌گری و مواجهه با تجارب دردناک می‌تواند بخشی از حرکت به سوی التیام و یکپارچگی روانی باشد.