digital assessment

Academic writing development in open and distance learning (ODL) environments remains challenging because students must independently regulate complex writing processes while receiving limited opportunities for continuous interaction and feedback. Existing digital learning platforms often emphasize assignment submission rather than supporting writing development as an iterative process involving planning, feedback utilization, reflection, and revision. This study aimed to develop and evaluate SIM-Aril as an online portfolio-based self-regulated feedback platform for supporting academic writing development in an ODL context. This study employed a Research and Development (R&D) design involving needs analysis, platform development, validation, implementation, and evaluation. Data were collected from 122 students and 38 tutors through self-regulated writing questionnaires, tutor competency questionnaires, expert evaluation, and qualitative responses. Quantitative data were analyzed using descriptive statistics, reliability analysis, correlation analysis, regression analysis, and exploratory factor analysis, while qualitative data were analyzed thematically. The findings demonstrate that SIM-Aril supported academic writing development through the integration of digital portfolio assessment, tutor scaffolding, and student self-regulated writing processes. Students demonstrated strong engagement in revision, feedback utilization, metacognitive monitoring, and other writing regulation activities. Tutor evaluation indicated that academic writing supervision represented an important component supporting SIM-Aril implementation. The integrated findings show that SIM-Aril functions not merely as a digital submission platform but as a self-regulated feedback ecosystem that connects learner autonomy, instructional support, and formative feedback. This study contributes theoretically by extending digital assessment research through a model that integrates individual self-regulation, socially shared regulation, and feedback literacy within technology-supported academic writing environments. Practically, the findings suggest that effective digital assessment in ODL should be designed to support learning processes rather than only evaluate final outcomes.

This study aims to analyze the effect of using gamification-based Quizizz as a digital assessment on the learning motivation and engagement of grade X Building Construction and Housing Engineering students in the Basic Building Construction and Housing Engineering course at SMKN 3 Surabaya. This research examines how Quizizz assessments integrated with gamification influence motivation and learning engagement among 10th-grade students majoring in Building and Housing Construction Engineering in the Basic of Building and Housing Construction Engineering course at SMKN 3 Surabaya. A quantitative experiment was conducted using a single-group pretest–posttest design, and all 33 students in the population participated through total sampling. Data were collected via a Likert scale questionnaire and observation sheets, then analyzed using the paired t-test, the Wilcoxon signed-rank test, effect size calculations, and N-Gain. The research findings indicate that Quizizz combined with gamification did not result in a significant change in students’ learning motivation (Sig. = 0.769 > 0.05; effect size = 0.05), but it significantly increased learning engagement (Sig. = 0.027 < 0.05; effect size = 0.384). Observational data support this, showing an engagement rate of 86.67% (classified as very high). Therefore, Quizizz-based gamification appears to be more suitable for enhancing engagement than motivation in technical vocational subjects. Gamification-based Quizizz has proven to be more effective in enhancing learning engagement than learning motivation in technical vocational subjects. Teachers are advised to combine Quizizz with additional strategies, such as linking the material to real-world construction work contexts, in order to foster students’ learning motivation more comprehensively.

The rapid integration of digital technologies into teaching, learning, and assessment has created new avenues through which technology-facilitated gender-based violence (TFGBV) may occur in school settings. Existing scholarship has examined TFGBV mainly through the lenses of cyberbullying, digital safety, and student well-being. At the same time, emerging work has also begun to conceptualise digital assessment systems as sites of structural and institutional gendered risk. Building on this systems-level perspective, this conceptual paper shifts attention to the pedagogical and interactional layer of digital assessment, examining how teachers' assessment design and oversight decisions may shape the conditions under which TFGBV becomes more or less likely. Developed through a critical interdisciplinary literature review, the paper draws on Bronfenbrenner's ecological systems theory, digital citizenship frameworks, and classroom assessment scholarship to examine how learning management systems, peer assessment tools, collaborative online assignments, and social media-integrated assessment activities may create conditions conducive to gendered harassment, image-based abuse, and exclusionary behaviour among learners of all genders. The paper proposes the Assessment-Mediated Digital Ethics (AMDE) framework, a theoretically grounded but not yet empirically validated model integrating gender-responsive assessment design, embedded digital behavioural expectations, and structured teacher oversight. AMDE is presented as a complementary pedagogical extension of existing justice-oriented approaches to digital assessment and TFGBV, rather than as a claim of first conceptualisation. The framework provides a basis for future empirical research examining teacher-mediated assessment practices and their relationship to digital safety, ethical participation, and TFGBV risk across diverse educational contexts. Responsibility for TFGBV prevention is understood as shared among teachers, learners, schools, families, technology providers, and policymakers.

Background Assessing dance performance in physical education teacher education (PETE) requires judges to integrate technical and aesthetic qualities. Analytic rubrics make relevant dimensions explicit, whereas Adaptive Comparative Judgment (ACJ) elicits holistic pairwise decisions and produces a relative performance scale. This study compared the outcomes and student perceptions associated with the two approaches. Methods Seventeen pre-service teachers assessed 46 video-recorded student dance performances using an analytic rubric and ACJ. An expert reference was derived from five PETE lecturers who had assessed the performances live using the rubric and subsequently evaluated the video recordings through ACJ. Analyses examined rubric reliability and ACJ precision, convergence between method-derived rankings, student–expert rank alignment, cross-condition rubric score differences, and students’ perceptions of ease of use, usefulness, transparency, and fairness. Results Rubric- and ACJ-derived rankings were strongly associated within the student panel (Spearman's ρ = .863) and the expert reference panel ( ρ = .879). Aggregated student rankings also aligned closely with the expert-reference rankings under rubric scoring ( ρ = .890) and ACJ ( ρ = .888), with no clear difference in alignment between the methods. Aggregated student rubric scores showed high reliability, ICC(2,17) = .955, while ACJ scale separation reliability was .780 for students and .836 for experts. Student video-based rubric scores were, on average, 0.77 points higher than the archived live expert consensus scores. Students perceived ACJ as easier to use but the analytic rubric as more transparent. Perceived usefulness did not differ clearly, while fairness ratings descriptively favored the rubric. Conclusion Analytic rubric scoring and ACJ produced strongly convergent aggregate rankings, and the aggregated student panel differentiated relative performance quality in ways closely aligned with the expert reference under both approaches. However, the methods differed in score interpretation and perceived transparency. The results support considering ACJ as a complementary approach for digitally supported assessment and moderation rather than as a direct replacement for criterion-based summative assessment.

Teaching Factory (TEFA) provides vocational students with authentic, industry-oriented learning experiences. However, its evaluation often focuses on technical performance and final learning outcomes, leaving employability skills insufficiently assessed. Previous studies have largely examined TEFA implementation and digital assessment separately, highlighting the need for an integrated evaluation model. This study aimed to develop and validate a Digital Teaching Factory Evaluation Model that integrates authentic learning, digital assessment, and employability skills evaluation. A research and development approach was employed using the ADDIE model (Analysis, Design, Development, Implementation, and Evaluation). Data were collected through literature reviews, observations, interviews, questionnaires, document analysis, expert validation, and pretest-posttest assessments. Quantitative data were analyzed descriptively, while qualitative data were examined through coding, categorization, and triangulation. The results showed that the model achieved 88.0% expert validation and 90.0% practicality, indicating that it was highly valid and very practical. Students’ average employability skills scores increased from 67.8 to 84.4, with a reported relative gain of 51.7%. Work readiness showed the highest relative gain (58.1%), followed by collaboration (53.3%), problem-solving (51.4%), communication (50.0%), and adaptability (45.5%). These findings suggest that the model offers a practical framework for assessing employability skills within authentic TEFA activities. It can help vocational teachers document student performance, provide timely feedback, and align assessment with workplace expectations. Further research involving larger samples and stronger experimental designs is needed to examine its effectiveness across different vocational education contexts.

Perkembangan teknologi di bidang pendidikan mendorong pemanfaatan asesmen sebagai alternatif evaluasi pembelajaran yang mampu mengukur keterampilan berpikir kritis peserta tes. Namun, penggunaan platform digital seperti Quizizz dan Google Form di sekolah masih didominasi sebagai media pelaksanaan tes dan belum didukung oleh instrumen asesmen yang memenuhi kriteria kualitas instrumen. Penelitian ini bertujuan mengembangkan instrumen asesmen digital keterampilan berpikir kritis pada materi Energi Terbarukan menggunakan Quizizz dan Google Form serta menganalisis kualitas instrumen dan kepraktisan penggunaannya. Penelitian ini merupakan penelitian pengembangan (Research and Development) dengan model ADDIE yang meliputi tahap Analyze, Design, Development, Implement, dan Evaluation. Subjek penelitian terdiri atas tiga validatorm yaitu dua dosen ahli dan satu guru fisika, serta 64 peserta tes kelas X-2 dan X-3 SMA Katolik Karitas III Surabaya. Data penelitian diperoleh melalui lembar validasi, tes keterampilan berpikir kritis, dan angket respons peserta tes. Analisis kualitas instrumen meliputi validitas teoritis, validitas empiris, reliabilitas, tingkat kesukaran, dan daya pembeda, sedangkan kepraktisan media dianalisis menggunakan persentase respons peserta tes. Hasil penelitian menunjukkan bahwa instrumen asesmen digital yang dikembangkan memenuhi kriteria sangat valid berdasarkan validasi ahli, memiliki tingkat kesepakatan antar validator yang tinggi, validitas empiris yang baik, reliabilitas tingggi, tingkat kesukaran proporsional, dan daya pembeda yang baik. Kepraktisan penggunaan media memperoleh kategori sangat praktis dengan rata-rata persentase peserta tes sebesar 94,98% pada Quizizz dan 94,95% pada Google Form. Berdasarkan hasil tersebut, instrumen asesmen digital yang dikembangkan dinyatakan layak digunakan sebagai alternatif asesmen untuk mengukur keterampilan berpikir kritis peserta tes pada materi Energi Terbarukan.

پیشرفت فناوری در حوزه آموزش، استفاده از ارزیابی را به‌عنوان جایگزینی برای ارزشیابی یادگیری که قادر به سنجش مهارت‌های تفکر انتقادی آزمون‌شوندگان است، تسهیل کرده‌است. با این حال، استفاده از پلتفرم‌های دیجیتال مانند Quizizz و Google Form در مدارس عمدتاً به‌عنوان رسانه اجرای آزمون غالب است و هنوز توسط ابزارهای ارزیابی که معیارهای کیفیت ابزار را دارا باشند، پشتیبانی نمی‌شود. هدف این پژوهش، توسعه ابزار ارزیابی دیجیتال مهارت‌های تفکر انتقادی در مبحث انرژی‌های تجدیدپذیر با استفاده از Quizizz و Google Form و همچنین تحلیل کیفیت ابزار و سهولت کاربرد آن است. این پژوهش از نوع پژوهش توسعه‌ای (Research and Development) با مدل ADDIE است که شامل مراحل تحلیل، طراحی، توسعه، اجرا و ارزیابی می‌باشد. شرکت‌کنندگان پژوهش شامل سه ارزیاب (دو استاد دانشگاه و یک معلم فیزیک) و ۶۴ آزمون‌شونده از کلاس‌های X-2 و X-3 دبیرستان کاتولیک کاری‌تاس III سورابایا هستند. داده‌های پژوهش از طریق فرم‌های اعتبارسنجی، آزمون مهارت تفکر انتقادی و پرسشنامه پاسخ آزمون‌شوندگان گردآوری شد. تحلیل کیفیت ابزار شامل روایی نظری، روایی تجربی، پایایی، سطح دشواری و قدرت تمایز است؛ در حالی که سهولت کاربرد رسانه با استفاده از درصد پاسخ آزمون‌شوندگان تحلیل گردید. نتایج پژوهش نشان داد که ابزار ارزیابی دیجیتال توسعه‌یافته بر اساس اعتبارسنجی خبرگان، معیار بسیار معتبر را دارا بوده، میزان توافق بین ارزیابان بالا است، روایی تجربی مطلوب، پایایی بالا، سطح دشواری متناسب و قدرت تمایز خوبی دارد. سهولت کاربرد رسانه در دسته بسیار عملی قرار گرفت و میانگین درصد آزمون‌شوندگان در Quizizz برابر با ۹۴٫۹۸٪ و در Google Form برابر با ۹۴٫۹۵٪ بود. بر اساس این نتایج، ابزار ارزیابی دیجیتال توسعه‌یافته به‌عنوان جایگزین ارزیابی برای سنجش مهارت‌های تفکر انتقادی آزمون‌شوندگان در مبحث انرژی‌های تجدیدپذیر، شایسته استفاده است.

This study examined the influence of teacher classroom practices on perceived primary school effectiveness in Southwestern Nigeria. Specifically, the study assessed the level of perceived school effectiveness and examined teachers’ digital instructional practices, classroom management, teacher–pupil interaction, and digital assessment and feedback practices, as well as the joint and relative contributions of these classroom practices to school effectiveness. A descriptive survey research design was adopted. The population comprised public primary school teachers in the six states of Southwestern Nigeria, while a multistage sampling procedure was used to select 1,200 teachers from 90 public primary schools across Ogun, Osun, and Ekiti States. Data were collected using the Teacher Classroom Practices and Primary School Effectiveness Questionnaire (TCPSPEQ), which demonstrated satisfactory internal consistency with a Cronbach’s alpha coefficient of 0.87. Data were analysed using frequencies, percentages, weighted means, standard deviations, Pearson Product Moment Correlation, and multiple regression at the 0.05 level of significance. Findings showed that perceived school effectiveness was relatively high (weighted mean = 2.90), while classroom management (3.08) and teacher–pupil interaction (3.10) were rated high. Teachers also reported high perceptions of interactive digital storytelling (3.00), blended learning (2.93), and mobile learning (2.89), although actual use of digital tools was comparatively limited. The study concludes that strengthening classroom management, teacher–pupil relationships, and purposeful digital instructional and assessment practices can enhance primary school effectiveness in Southwestern Nigeria. It therefore recommended school administrators should strengthen classroom supervision and instructional support to sustain effective classroom management practices among teachers.

این مطالعه به بررسی تأثیر شیوه‌های معلمان در کلاس درس بر اثربخشی ادراک‌شده مدارس ابتدایی در جنوب‌غربی نیجریه پرداخت. به طور خاص، سطح اثربخشی ادراک‌شده مدارس ارزیابی شد و شیوه‌های آموزشی دیجیتال معلمان، مدیریت کلاس درس، تعامل معلم و دانش‌آموز، و شیوه‌های ارزیابی و بازخورد دیجیتال معلمان مورد بررسی قرار گرفت، همچنین سهم مشترک و نسبی این شیوه‌های کلاسی در اثربخشی مدرسه تحلیل شد. طرح پژوهش از نوع پیمایشی توصیفی بود. جامعه آماری شامل معلمان مدارس ابتدایی دولتی در شش ایالت جنوب‌غربی نیجریه بود و با استفاده از روش نمونه‌گیری چندمرحله‌ای، تعداد ۱۲۰۰ معلم از ۹۰ مدرسه ابتدایی دولتی در ایالت‌های Ogun، Osun و Ekiti انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه شیوه‌های معلمان در کلاس درس و اثربخشی مدارس ابتدایی (TCPSPEQ) گردآوری شد که از نظر پایایی درونی با ضریب آلفای کرونباخ ۰٫۸۷ رضایت‌بخش بود. داده‌ها با استفاده از فراوانی، درصد، میانگین وزنی، انحراف معیار، همبستگی حاصل‌ضرب لحظه‌ای پیرسون و رگرسیون چندگانه در سطح معناداری ۰٫۰۵ تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد اثربخشی ادراک‌شده مدارس نسبتاً بالا بود (میانگین وزنی = ۲٫۹۰)، در حالی که مدیریت کلاس درس (۳٫۰۸) و تعامل معلم و دانش‌آموز (۳٫۱۰) نیز در سطح بالایی ارزیابی شدند. معلمان همچنین ادراک بالایی نسبت به روایت‌گری دیجیتال تعاملی (۳٫۰۰)، یادگیری ترکیبی (۲٫۹۳) و یادگیری سیار (۲٫۸۹) گزارش کردند، هرچند استفاده واقعی از ابزارهای دیجیتال نسبتاً محدود بود. مطالعه نتیجه می‌گیرد که تقویت مدیریت کلاس درس، روابط معلم و دانش‌آموز و شیوه‌های هدفمند آموزشی و ارزیابی دیجیتال می‌تواند اثربخشی مدارس ابتدایی در جنوب‌غربی نیجریه را افزایش دهد. بنابراین توصیه می‌شود مدیران مدارس نظارت بر کلاس درس و حمایت آموزشی را برای حفظ شیوه‌های مؤثر مدیریت کلاس درس در میان معلمان تقویت کنند.

Background Handwriting is central to children's written-language development, but conventional assessment usually emphasizes the completed product and provides limited information about the processes that produced it. Digital technologies can capture handwriting as an unfolding motor and orthographic activity. Objective This scoping review mapped technologies for capturing children's handwriting process data, the raw signals and derived features obtained, the assessment constructs supported by process measures, and their educational, developmental, and clinical applications. Methods Following scoping-review guidance and PRISMA-ScR, we searched Scopus, PubMed, ERIC, Web of Science Core Collection, and IEEE Xplore and conducted backward citation searching of 11 relevant review or framework articles. Of 198 reports sought for full-text assessment, one could not be retrieved, 197 were assessed, 39 were excluded, and 158 were included. All included reports were charted with the same 16-field framework. Independent verification by a second researcher covered randomly selected samples of 40 of 197 full-text eligibility decisions (20.3%; 97.5% agreement; Cohen's κ = 0.918) and 32 of 158 extractions (20.3%). Results Digitizing or graphics tablets were used in 136 reports (86.1%), and 117 (74.1%) used Wacom hardware. Position or trajectory (145, 91.8%) and time or timestamps (124, 78.5%) were the most common raw signals, followed by pen pressure or normal force (82, 51.9%) and pen-state or in-air information (71, 44.9%). Common derived feature families included speed or velocity (97, 61.4%), temporal or duration measures (84, 53.2%), spatial or geometric measures (67, 42.4%), and pressure- or force-derived measures (59, 37.3%). Developmental or normative characterization (75, 47.5%) and clinical characterization or differential assessment (74, 46.8%) were the most frequent applications. Latin-alphabetic handwriting appeared in 114 reports (72.2%), followed by Hebrew (23, 14.6%), Chinese (19, 12.0%), and Arabic (5, 3.2%). Conclusions Digital handwriting assessment is well established in process capture but less consistently translated into applied educational or clinical decisions. Classification performance should not be equated with diagnostic validity. A theory-informed and review-refined four-level framework organizes raw signals, derived features, assessment constructs, and empirical interpretation or action without implying a validated developmental or psychometric hierarchy.

زمینه و هدف: دست‌خط نقش مرکزی در رشد زبان نوشتاری کودکان دارد، اما ارزیابی‌های متداول معمولاً بر محصول نهایی تأکید می‌کنند و اطلاعات محدودی درباره فرایندهایی که به تولید آن منجر شده‌اند ارائه می‌دهند. فناوری‌های دیجیتال قادرند دست‌خط را به عنوان یک فعالیت حرکتی و املایی در حال شکل‌گیری ثبت کنند. هدف: این مرور گسترده به شناسایی فناوری‌های ثبت داده‌های فرایندی دست‌خط کودکان، سیگنال‌های خام و ویژگی‌های استخراج‌شده، سازه‌های ارزیابی پشتیبانی‌شده توسط سنجه‌های فرایندی و کاربردهای آموزشی، رشدی و بالینی آن‌ها پرداخت. روش‌ها: با پیروی از راهنمای مرور گسترده و PRISMA-ScR، پایگاه‌های Scopus، PubMed، ERIC، Web of Science Core Collection و IEEE Xplore جست‌وجو شدند و جست‌وجوی ارجاعات معکوس ۱۱ مقاله مروری یا چارچوبی مرتبط انجام شد. از میان ۱۹۸ گزارش مورد بررسی برای ارزیابی متن کامل، یک مورد قابل بازیابی نبود، ۱۹۷ مورد ارزیابی شدند، ۳۹ مورد حذف شدند و ۱۵۸ مورد وارد مطالعه شدند. همه گزارش‌های واردشده با یک چارچوب ۱۶ بخشی یکسان ثبت شدند. راستی‌آزمایی مستقل توسط پژوهشگر دوم بر روی نمونه‌های تصادفی ۴۰ تصمیم صلاحیت متن کامل از ۱۹۷ مورد (۲۰.۳٪؛ توافق ۹۷.۵٪؛ کاپای Cohen's κ = ۰.۹۱۸) و ۳۲ استخراج از ۱۵۸ مورد (۲۰.۳٪) انجام شد. یافته‌ها: در ۱۳۶ گزارش (۸۶.۱٪) از تبلت‌های دیجیتایزر یا گرافیکی استفاده شد و ۱۱۷ مورد (۷۴.۱٪) از سخت‌افزار Wacom بهره بردند. موقعیت یا مسیر (۱۴۵ مورد، ۹۱.۸٪) و زمان یا برچسب‌های زمانی (۱۲۴ مورد، ۷۸.۵٪) رایج‌ترین سیگنال‌های خام بودند و پس از آن فشار قلم یا نیروی عمودی (۸۲ مورد، ۵۱.۹٪) و اطلاعات وضعیت قلم یا در هوا (۷۱ مورد، ۴۴.۹٪) قرار داشتند. خانواده‌های رایج ویژگی‌های استخراج‌شده شامل سرعت یا تندی (۹۷ مورد، ۶۱.۴٪)، سنجه‌های زمانی یا مدت (۸۴ مورد، ۵۳.۲٪)، سنجه‌های فضایی یا هندسی (۶۷ مورد، ۴۲.۴٪) و سنجه‌های مبتنی بر فشار یا نیرو (۵۹ مورد، ۳۷.۳٪) بودند. بیشترین کاربردها، توصیف رشدی یا هنجاری (۷۵ مورد، ۴۷.۵٪) و توصیف بالینی یا ارزیابی افتراقی (۷۴ مورد، ۴۶.۸٪) بود. دست‌خط الفبای لاتین در ۱۱۴ گزارش (۷۲.۲٪) مشاهده شد و پس از آن عبری (۲۳ مورد، ۱۴.۶٪)، چینی (۱۹ مورد، ۱۲.۰٪) و عربی (۵ مورد، ۳.۲٪) قرار داشتند. نتیجه‌گیری: ارزیابی دیجیتال دست‌خط در ثبت فرایند به خوبی تثبیت شده است اما کمتر به تصمیمات کاربردی آموزشی یا بالینی ترجمه شده است. عملکرد طبقه‌بندی نباید معادل روایی تشخیصی تلقی شود. یک چارچوب چهارسطحی مبتنی بر نظریه و اصلاح‌شده توسط مرور، سیگنال‌های خام، ویژگی‌های استخراج‌شده، سازه‌های ارزیابی و تفسیر یا اقدام تجربی را سازمان‌دهی می‌کند بدون آنکه سلسله‌مراتب رشدی یا روان‌سنجی روایی‌شده‌ای را القا کند.