Community college

In this critical case study, we explored invisible labor, work that is essential but essentially unrecognized, within a successful community college–university transfer partnership selected for its equitable characteristics. Our analysis of semi-structured interviews with eight partnership contributors revealed five distinct but connected invisible labor categories: orienting to transfer students, sharing individual resources, sharing institutional resources, communicating and coordinating, and cultivating a transfer-receptive culture. Study findings suggested that invisible labor in this context is categorically messy, subjective, highly relational, and instrumental in establishing and maintaining a successful coequitable transfer partnership. We concluded with implications for practice in the form of questions for readers, with remarks drawn from our data analysis. We strongly encourage readers to respond to these questions within their local contexts as they work to create and sustain coequitable transfer partnerships.

در این مطالعه موردی انتقادی، به بررسی کار نامرئی، یعنی کاری که اساسی اما اساساً نادیده گرفته شده است، در چارچوب یک مشارکت موفق انتقال از کالج جامعه به دانشگاه که به دلیل ویژگی‌های عدالت‌محور خود انتخاب شده بود، پرداختیم. تحلیل ما از مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با هشت نفر از مشارکت‌کنندگان در این همکاری، پنج دسته متمایز اما مرتبط از کار نامرئی را آشکار ساخت: جهت‌دهی به دانشجویان انتقالی، به اشتراک‌گذاری منابع فردی، به اشتراک‌گذاری منابع نهادی، ارتباط و هماهنگی، و پرورش فرهنگ پذیرای انتقال. یافته‌های پژوهش نشان داد که کار نامرئی در این زمینه به طور دسته‌بندی‌شده‌ای پیچیده، ذهنی، به شدت رابطه‌محور و نقش‌آفرین در ایجاد و حفظ یک مشارکت موفق و هم‌تراز انتقال است. در پایان، پیامدهای عملی این پژوهش به صورت پرسش‌هایی برای خوانندگان ارائه شد که اظهارنظرهایی برگرفته از تحلیل داده‌ها را نیز در بر می‌گیرد. ما به شدت خوانندگان را تشویق می‌کنیم که در زمینه‌های محلی خود به این پرسش‌ها پاسخ دهند، در حالی که برای ایجاد و حفظ مشارکت‌های انتقال هم‌تراز تلاش می‌کنند.

ABSTRACT This article explores student veteran services in community colleges, focusing on policies, programs, and best practices that support academic, social‐psychological, and career success. Grounded in an asset‐based approach, the authors identify distinctive characteristics of community college student veterans and highlight culturally affirming support strategies that build on their strengths. Drawing on a critical synthesis of prior studies and exemplary programs implemented at urban and rural community colleges, the article offers essential insights and pragmatic recommendations to improve access, retention, and outcomes for veteran learners in 2‐year institutions.

چکیده: این مقاله به بررسی خدمات ارائه‌شده به دانشجویان کهنه‌سرباز در کالج‌های جامعه‌محور می‌پردازد و بر سیاست‌ها، برنامه‌ها و بهترین شیوه‌هایی که موفقیت تحصیلی، روان‌شناختی‌اجتماعی و شغلی را حمایت می‌کنند، تمرکز دارد. نویسندگان با تکیه بر رویکرد مبتنی بر دارایی، ویژگی‌های متمایز دانشجویان کهنه‌سرباز کالج‌های جامعه‌محور را شناسایی کرده و راهبردهای حمایتی تأییدکننده فرهنگی را که بر نقاط قوت آنان بنا شده‌اند، برجسته می‌کنند. این مقاله با بهره‌گیری از ترکیب انتقادی پژوهش‌های پیشین و برنامه‌های نمونه اجراشده در کالج‌های جامعه‌محور شهری و روستایی، بینش‌های اساسی و توصیه‌های عملی برای بهبود دسترسی، ماندگاری و پیامدهای یادگیری کهنه‌سربازان در مؤسسات دوساله ارائه می‌دهد.

Conversations about student debt frequently target attendees of four-year and professional institutions, since higher-cost institutions are more likely to lead to high levels of debt. While some research has focused on financial aid and college funding at community colleges, we have comparatively limited scholarship regarding conceptualizations of student debt. Some scholars have studied financial aid staff at community colleges, but research has been primarily quantitative in nature.This study remedies that gap by offering a qualitative perspective about student debt, pairing student and staff views and analyzing them by investigating the social meaning of the money, or what student debt means to students. The study location is a large community college in Texas. Students reported fear regarding debt and some staff shared concerns about possible misuse of aid, through students failing to meet satisfactory academic requirements, taking more debt than needed for living expenses, or using financial aid for personal expenditures.

گفت‌وگوها درباره بدهی دانشجویی اغلب بر دانشجویان مؤسسات چهارساله و حرفه‌ای متمرکز است، زیرا مؤسسات با هزینه بالاتر احتمال بیشتری دارند که منجر به سطوح بالای بدهی شوند. در حالی که برخی پژوهش‌ها بر کمک‌هزینه‌های مالی و تأمین مالی دانشگاه در کالج‌های جامعه‌محور تمرکز داشته‌اند، پژوهش‌های ما درباره مفاهیم بدهی دانشجویی نسبتاً محدود است. برخی پژوهشگران کارکنان امور مالی کالج‌های جامعه‌محور را مطالعه کرده‌اند، اما پژوهش‌ها عمدتاً ماهیتی کمی داشته‌اند. این مطالعه این خلأ را با ارائه دیدگاهی کیفی درباره بدهی دانشجویی جبران می‌کند و دیدگاه‌های دانشجویان و کارکنان را با هم ترکیب کرده و آن‌ها را از طریق بررسی معنای اجتماعی پول، یا آنچه بدهی دانشجویی برای دانشجویان معنا می‌دهد، تحلیل می‌کند. محل انجام مطالعه یک کالج جامعه‌محور بزرگ در تگزاس است. دانشجویان ترس خود را نسبت به بدهی گزارش کردند و برخی کارکنان نگرانی‌هایی درباره احتمال سوءاستفاده از کمک‌هزینه‌ها، از جمله عدم تحقق الزامات تحصیلی رضایت‌بخش توسط دانشجویان، دریافت بدهی بیش از نیاز برای هزینه‌های زندگی یا استفاده از کمک‌هزینه مالی برای مخارج شخصی را بیان کردند.

ABSTRACT States vary significantly in both the amount of funding they allocate to community colleges and the mechanisms they use to distribute these funds (Kelchen et al., 2024; Mullin et al., 2015; State Higher Education Executive Officers, 2025). One major source of variation in state's approaches to funding community colleges is whether and how they incorporate race considerations in their funding models. For example, some states include weights for enrolling or graduating students with certain racial categorizations (Gándara et al., 2026). Including race‐based adjustments in funding models is one way to address the “education debt” owed to racially minoritized communities that has resulted from ideas, ideologies, and actions that have marginalized or otherwise harmed these communities (Ladson‐Billings, 2006, p. 5). Estela Bensimon (2007) developed the concept of equity mindedness to assess racialized assumptions about historically minoritized people . As Bensimon (2020), building on Ladson Billings (2006) and Kendi (2019), argues, addressing education debt requires anti‐racist policy, which includes naming race in policy. However, prior research documents legislators’ aversion to overtly addressing race in funding models for higher education institutions (Gándara, 2020), a reluctance that may be intensifying amid the current “anti‐DEI” climate (Briscoe et al., 2025; Lewis & Muñiz, 2024). In this context, this descriptive study addresses the questions: How do states incorporate race considerations in their funding models for community colleges? What patterns emerge in the consideration of race in funding models for community colleges in recent years? By assessing the extent to which state funding policies incorporate race‐related components, this study identifies both gaps and opportunities for addressing racialized inequities through community college finance policy. It provides examples for equity‐minded policymakers and advocates of what is missing from current funding models and what is possible in designing models that more directly advance racial equity.

چکیده: ایالت‌ها در میزان بودجه‌ای که به کالج‌های اجتماعی اختصاص می‌دهند و همچنین در سازوکارهایی که برای توزیع این منابع به کار می‌برند، تفاوت‌های قابل توجهی دارند (Kelchen و همکاران، 2024؛ Mullin و همکاران، 2015؛ State Higher Education Executive Officers، 2025). یکی از منابع اصلی تفاوت در رویکردهای ایالت‌ها به تأمین مالی کالج‌های اجتماعی، این است که آیا و چگونه ملاحظات نژادی را در مدل‌های تأمین مالی خود لحاظ می‌کنند. برای مثال، برخی ایالت‌ها برای ثبت‌نام یا فارغ‌التحصیلی دانشجویان با دسته‌بندی‌های نژادی خاص، ضرایبی را در نظر می‌گیرند (Gándara و همکاران، 2026). گنجاندن تعدیلات مبتنی بر نژاد در مدل‌های تأمین مالی، یکی از راه‌های پرداختن به «بدهی آموزشی» است که به جوامع نژادی به حاشیه رانده‌شده تعلق دارد و ناشی از ایده‌ها، ایدئولوژی‌ها و اقداماتی است که این جوامع را به حاشیه رانده یا به آن‌ها آسیب رسانده است (Ladson‐Billings، 2006، ص. 5). Estela Bensimon (2007) مفهوم ذهنیت عدالت‌محور را برای ارزیابی فرضیات نژادی درباره افراد تاریخی به حاشیه رانده‌شده توسعه داد. همان‌گونه که Bensimon (2020) با استناد به Ladson Billings (2006) و Kendi (2019) استدلال می‌کند، پرداختن به بدهی آموزشی مستلزم سیاست ضدنژادپرستانه است که شامل نام بردن از نژاد در سیاست می‌شود. با این حال، پژوهش‌های پیشین از بی‌میلی قانون‌گذاران به پرداختن آشکار به نژاد در مدل‌های تأمین مالی مؤسسات آموزش عالی حکایت دارد (Gándara، 2020)، بی‌میلی‌ای که ممکن است در فضای کنونی «ضد-DEI» تشدید شده باشد (Briscoe و همکاران، 2025؛ Lewis و Muñiz، 2024). در این زمینه، این مطالعه توصیفی به این پرسش‌ها می‌پردازد: ایالت‌ها چگونه ملاحظات نژادی را در مدل‌های تأمین مالی کالج‌های اجتماعی خود لحاظ می‌کنند؟ چه الگوهایی در سال‌های اخیر در توجه به نژاد در مدل‌های تأمین مالی کالج‌های اجتماعی مشاهده می‌شود؟ با ارزیابی میزان گنجاندن مؤلفه‌های مرتبط با نژاد در سیاست‌های تأمین مالی ایالتی، این مطالعه شکاف‌ها و فرصت‌های موجود برای پرداختن به نابرابری‌های نژادی از طریق سیاست مالی کالج‌های اجتماعی را شناسایی می‌کند. این پژوهش نمونه‌هایی را برای سیاست‌گذاران و کنشگران عدالت‌محور ارائه می‌دهد تا آنچه در مدل‌های فعلی تأمین مالی غایب است و آنچه در طراحی مدل‌هایی که به طور مستقیم‌تر عدالت نژادی را پیش می‌برند، ممکن است، مشخص شود.