Struggling readers are a persistent concern in Philippine elementary education, yet research has largely examined student reading outcomes rather than the professional, emotional, and instructional experiences of the teachers who support these learners in resource-constrained, multilingual classrooms. This study investigated the lived experiences of elementary English teachers in identifying and supporting struggling readers, and how they adapt their pedagogy and negotiate contextual barriers. Transcendental phenomenological design was employed. Fifteen proficient public elementary English teachers in Baguio City, Philippines, were selected through criterion purposive sampling and interviewed using semi-structured, face-to-face interviews. Transcripts were analyzed using Braun and Clarke’s six-phase thematic analysis, and trustworthiness was supported through member checking. Four themes emerged: (a) diagnostic triage through standardized literacy assessments, (b) pedagogical flexibility and differentiated scaffolded instruction, (c) ecosystemic collaboration via remedial and peer networks, and (d) socio-contextual barriers, including parental illiteracy and resource constraints. The findings suggest that Vygotskian scaffolding must be extended to account for ecological and linguistic barriers in post-colonial multilingual classrooms, because its effectiveness is bounded by the educational and socioeconomic capital of the home. Implications for teacher professional development, curriculum localization, language-in-education policy, and parental partnership are discussed.
Abstract Faculty development (FD) and the preparation of future faculty are central to university teaching quality, yet in Japan they are studied separately and remain underexamined in English. Pre-faculty development (pre-FD), a term coined within Japanese higher education, exclusively denotes the pre-service teaching preparation of doctoral students and other prospective academics, broadly corresponding to the American “Preparing Future Faculty” movement. Treating the two as tracks of a single academic-development continuum, this article asks how each has been institutionalized and localized in Japan, and what constrains the translation of policy into teaching improvement. The study is a narrative, document-based conceptual review of policy documents, statutory standards, national surveys, and Japanese- and English-language scholarship, using the Scholarship of Teaching and Learning (SoTL) as an analytical lens. Three findings emerge. First, both tracks advanced through top-down policy-driven and policy-induced reform: In-service FD became a legal mandate in 2008, whereas pre-FD remains a best-effort obligation. Second, in-service FD has developed a distinctive cluster of locally grounded practices: inter-university networks, mutual FD, the collegial model, and student-engaged FD. Third, national survey data show participation rising while collegial formats and dedicated provision declined over the same period, indicating that participation rates are a poor proxy for teaching-development quality. Reading the tracks together reveals what single-track accounts obscure: shared organizational carriers and a common ceiling set by the absence of a continuing professional role in academic development. The article argues, as a proposition derived from the analysis, that sustainable development depends on connecting the two tracks into a continuous career pathway framed by SoTL.
Teacher assessment literacy has received increasing attention, yet evidence remains fragmented across studies. This systematic review and meta-analysis synthesized 18 studies comprising 21 independent samples using the ALI, CALI, and TALQ instruments. The pooled mean score was 16.48 (95% CI [14.86, 18.10]) on a 35-point scale, indicating low assessment literacy, with substantial between-study heterogeneity (I² = 99.21%). Publication year, geographical region, instrument type, teacher status, teaching level, and subject specialization were not significant moderators. This review provides the first quantitative benchmark of teacher assessment literacy across the ALI, CALI, and TALQ instruments and highlights the need to strengthen assessment literacy through pre-service education, continuous professional development, and context-responsive educational policies.
Since independence in 1963, Kenya has pursued educational reforms intended to align schooling and training with its social, economic, and political development priorities. This study traces the evolution of these reforms from the Ominde Commission of 1964 to the introduction of the Competency-Based Curriculum (CBC) in 2017 and examines their relationship with national development. A qualitative document review was employed to analyze reform trajectories across primary, secondary, technical and vocational, university, and examination systems. The review also considered policies concerning free primary and secondary education, bursary and scholarship schemes, and gender affirmative action, focusing on their implications for access, equity, and educational quality. The findings indicate that successive reforms have consistently positioned education as a means of promoting national unity, preparing the workforce, and strengthening civic participation. These priorities reflect the role assigned to education in advancing social cohesion, economic productivity, and political development. However, the translation of policy commitments into practice has remained constrained by inadequate funding, limitations in teacher capacity, and insufficient infrastructure. These implementation gaps restrict the extent to which educational reforms can achieve their intended developmental outcomes. The analysis emphasizes the importance of examining policy design alongside the resources and institutional capacity required for implementation. Sustained investment in teacher preparation and professional development, educational infrastructure, and systematic monitoring is necessary to strengthen reform delivery. The study concludes that education can contribute more durably to national development when policy ambitions are supported by consistent investment and implementation capacity. Its historical and policy perspective provides a basis for policymakers and educational stakeholders to assess reform priorities and strengthen connections between educational change and Kenya’s development goals.
We examine whether a top-up school grant for Ethiopia's emerging regions, introduced under GEQIP-E in 2018/19, narrowed mathematics learning gaps. Difference-in-differences estimates using Grade 4 data from the RISE Ethiopia survey (2018/19–2021/22) show relative gains of 0.42–0.52 standard deviations, largest among rural and poorer children. Results hold with regional controls, gain scores, school-level models and school fixed effects, but shrink under region-specific trends. About half of each gain reflects emerging regions avoiding a post-2018 decline elsewhere, so the estimates are upper bounds for the top-up alone. School leadership, community participation and teacher knowledge appear to be key channels.
این پژوهش بررسی میکند که آیا اعطای کمکهزینه تکمیلی به مدارس در مناطق در حال ظهور اتیوپی، که در سال تحصیلی ۲۰۱۸/۱۹ تحت برنامه GEQIP-E معرفی شد، شکافهای یادگیری ریاضیات را کاهش داد یا خیر. برآوردهای تفاوت-در-تفاوتها با استفاده از دادههای پایه چهارم از نظرسنجی RISE Ethiopia (۲۰۱۸/۱۹–۲۰۲۱/۲۲) نشاندهنده کسبکردنهای نسبی معادل ۰.۴۲ تا ۰.۵۲ انحراف معیار است که بیشترین میزان آن در میان کودکان روستایی و فقیرتر مشاهده شد. نتایج با کنترلهای منطقهای، نمرات کسبکردنی، مدلهای سطح مدرسه و اثرات ثابت مدرسه پابرجا هستند، اما تحت روندهای خاص منطقهای کاهش مییابند. حدود نیمی از هر کسبکردن ناشی از آن است که مناطق در حال ظهور از افت پس از سال ۲۰۱۸ که در سایر مناطق رخ داد، در امان ماندند؛ بنابراین این برآوردها کرانهای بالایی برای کمکهزینه تکمیلی به تنهایی محسوب میشوند. به نظر میرسد رهبری مدرسه، مشارکت جامعه و دانش معلمان کانالهای کلیدی باشند.
Parental education is one of the most visible predictors of children's socio-emotional and academic trajectories, though its influence on their school adjustment and mathematical reasoning is rarely examined together. This review is intended to synthesize theoretical and empirical literature about how parental education level influences adaptation of children at school and their mathematical thinking. There are several pathways through which parental education influences their children's academic behaviour, home environment stimulation for mathematical tasks, and educational expectations. Literature evidence shows that higher parental education is associated with richer home numeracy and literacy environments. More homework involvement, and smooth behavioural and emotional adjustment to school are also positively correlated to higher parental education, whereas lower parental education is associated with socioeconomic disadvantage and lack of access to resources for their children both at home and school. The review is particularly focussed in Indian context covering the National Education Policy 2020 and its emphasis on foundational literacy and numeracy, implications of parental involvement , teacher practices, and policy interventions.
This study aims to explore and analyze effective learning strategies for gifted and talented students in elementary schools. Using a systematic literature review, it identifies the distinctive needs of gifted students and examines appropriate strategies, including curriculum enrichment, curriculum compacting, and acceleration. The findings indicate that gifted students need more challenging and targeted approaches to help them reach their full potential. Dynamic and relevant curriculum development, together with professional teacher training, is essential to creating a supportive and inspiring learning environment. Educational policies should therefore be more responsive to the needs of gifted students.
Ecuadorian higher education policy combines the constitutional recognition of education as a right with admission rules that allocate scarce quotas through academic background, evaluations, and affirmative action measures. The objective of this article is to determine under what conditions meritocratic admission fulfills a legitimate allocative function and under which it becomes a judgment about the intellectual value of the applicants. A conceptual analysis is employed: Jacques Rancière's concepts of explanatory order, dumbness, intellectual emancipation, and equality of intelligences are placed in dialogue with meritocracy research, with the current regulatory framework, and with the available evidence on unequal access in Ecuador. The analysis distinguishes three propositions that are often confused: that applicants differ in their demonstrated preparation, that institutions should assign limited quotas, and that the resulting ordering reveals unequal intelligences. Only the first two are necessary to admit; the third is an inference that the framework allows to be questioned. Four conditions are specified: semantic totalization, interpretative monopoly, temporal fixation, and public circulation of the verdict under which an assignative procedure becomes part of an explanatory order, and it is shown that they are separable from assignment and therefore institutionally modifiable. Five rights-oriented design principles are proposed, with their stated foundation. It is concluded that a defensible alternative is not selection without standards, but selection that limits the meaning attributed to its instruments and identifies testable directions for future empirical research.
The present study addresses the theme of Inclusive Education, ensuring access, permanence, and the development of students with specific educational needs within the school environment, while recognizing their differences and potential. In this context, the role of Multifunctional Resource Rooms and Specialized Educational Assistance (SEA) in supporting students with Giftedness/Talentedness (G/T) is highlighted.The objective is to analyze the importance of resource rooms and specialized educational assistance in the holistic development of students with giftedness/talentedness. The research was carried out through a bibliographic review, based on authors who discuss inclusive education and policies for serving students with G/T, such as Mantoan (2003), Virgolim (2014), Gama (2013), Vieira (2020), Piske (2013), among others, these authors reported legal and pedagogical advances that have paved the way for inclusive education for students with giftedness/talentedness in Brazil. However, challenges related to teacher training, infrastructure, and the implementation of public policies still persist. The inclusion of students with specific educational needs—particularly those with giftedness/talentedness—requires differentiated pedagogical practices, continuous professional development, and the strengthening of specialized support policies to ensure equitable and high-quality education.
Scholarship initiatives support students by easing the financial burdens of their academic experiences and facilitating access to higher education. Literature on scholarship programs primarily emphasizes their benefits, including reduced stress and broader opportunities. Yet the results show contrasting findings. Some studies report greater persistence and better examination performance among recipients, while others show no statistically significant difference in overall achievement compared to non-recipients. This inconsistency underscores the need to further examine whether academic results consistently differ by scholarship status. Although scholarships are widely recognized to alleviate financial problems and expand access, evidence remains inconclusive about whether these benefits consistently translate into improved academic performance. Thus, this study examined whether accounting students’ final examination scores and General Weighted Average (GWA) differed by scholarship status. These questions were tested using the Jamovi software to determine whether a statistically significant difference exists between the two groups. Results showed a contrasting pattern: scholarship recipients performed better on the final examination, while non-recipients performed better in the GWA. These outcomes indicate that scholarship status was associated with different patterns across the two academic performance measures. Thus, the results provide empirical evidence to inform scholarship program refinement and support higher education policy decisions.
Lesotho has enacted the Lesotho Inclusive Education Policy (LIEP) to guide the conduct of inclusive education. However, the extent of the implementation of the policy on inclusive schooling in the rural communities of Lesotho is yet to be ascertained. Two research questions were raised and answered in this qualitative study. The study adopted the bioecological system theory as a theoretical lens. Data was collected using a discursive semi-structure interview from 21 participants who were the key stakeholders in inclusive education in rural schools `and communities in Lesotho. The participants were recruited using a purposive sampling procedure. The data gathered was analysed using the inductive-deductive thematic data analysis approach. Findings revealed five themes. Three themes addressed the current state of inclusive education practices: overcrowded classrooms, limited supplies and teaching capacity, and limited implementation of the LIEP. Two themes addressed stakeholder concerns: geographical challenges and limited government interventions. Based on the findings, the study advanced the need for the government of Lesotho to establish and adequately equip more inclusive schools so that stress on teachers and learners can reduced significantly.
لسوتو سیاست آموزش فراگیر لسوتو (LIEP) را به منظور هدایت اجرای آموزش فراگیر تصویب کرده است. با این حال، میزان اجرای این سیاست در مدارس فراگیر در جوامع روستایی لسوتو هنوز مشخص نشده است. در این مطالعه کیفی، دو پرسش پژوهشی مطرح و پاسخ داده شد. این پژوهش نظریه نظام زیستبومشناختی را به عنوان چارچوب نظری اتخاذ کرد. دادهها با استفاده از مصاحبه نیمهساختاریافته گفتمانی از ۲۱ مشارکتکننده که ذینفعان کلیدی آموزش فراگیر در مدارس و جوامع روستایی لسوتو بودند، جمعآوری شد. مشارکتکنندگان با روش نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند. دادههای گردآوریشده با رویکرد تحلیل دادههای تماتیک استقرایی-قیاسی تحلیل شدند. یافتهها پنج مضمون را آشکار ساختند. سه مضمون به وضعیت فعلی شیوههای آموزش فراگیر پرداختند: کلاسهای شلوغ، منابع و ظرفیت تدریس محدود، و اجرای محدود LIEP. دو مضمون به نگرانیهای ذینفعان اشاره داشتند: چالشهای جغرافیایی و مداخلات محدود دولت. بر اساس یافتهها، پژوهش بر ضرورت تأسیس و تجهیز مناسب مدارس فراگیر بیشتر توسط دولت لسوتو تأکید میکند تا فشار بر معلمان و دانشآموزان به طور قابل توجهی کاهش یابد.
Sustainable educational management has emerged as a critical policy focus for maintaining educational continuity in times of crisis, while also optimizing resource efficiency and institutional resilience. In Pakistan, the fuel-saving strategies enacted during lockdowns have posed considerable difficulties for educational administration by interrupting instructional and learning processes. In light of this context, this research offers a scenario-based evaluation to investigate the impact of fuel conservation regulations on educational interruptions and to determine sustainable management techniques that enable continuous educational provision during emergencies. Based on relevant research, policy records, global crisis cases, and Pakistan’s educational structure, four possible outcomes include sudden disruption, persisting disparity, systemic instability, and adaptive resilience. The scenario analysis shows that digital and blended learning can help maintain continuity during brief interruptions. However, disparities in connectivity, devices, socioeconomic resources, and geographically diverse educational infrastructure may worsen inequalities. Disruptions may cause disengagement, learning deficits, dropout rates, and long-term effects on human capital, but timely institutional changes can improve educational resilience. The study shows that educational continuity depends on the duration, intensity, and government and institutional responses to interruptions. The study emphasizes the need for policymakers to prioritize affordable digital access, targeted help for at-risk learners, adaptive delivery modalities, and coherent crisis-management techniques. The study proposes a policy-focused scenario paradigm that links fuel-saving methods to sustainable educational governance and resilience in a developing country.
مدیریت پایدار آموزش به عنوان یکی از محورهای اساسی سیاستگذاری برای حفظ تداوم آموزشی در دوران بحران و همچنین بهینهسازی بهرهوری منابع و تابآوری نهادی مطرح شده است. در پاکستان، راهبردهای صرفهجویی در سوخت که در دوران قرنطینه اجرا شدهاند، با ایجاد اختلال در فرایندهای تدریس و یادگیری، مشکلات قابل توجهی را برای مدیریت آموزشی به وجود آوردهاند. در این زمینه، این پژوهش با ارائه ارزیابی مبتنی بر سناریو، به بررسی تأثیر مقررات صرفهجویی در سوخت بر اختلالات آموزشی و شناسایی راهکارهای مدیریت پایدار که امکان تداوم ارائه آموزش در شرایط اضطراری را فراهم میکنند، میپردازد. بر اساس پژوهشهای مرتبط، اسناد سیاستی، نمونههای جهانی بحران و ساختار آموزشی پاکستان، چهار پیامد محتمل شامل اختلال ناگهانی، تداوم نابرابری، بیثباتی نظاممند و تابآوری تطبیقی شناسایی شدهاند. تحلیل سناریو نشان میدهد که آموزش دیجیتال و ترکیبی میتواند در دورههای کوتاه اختلال، تداوم آموزشی را حفظ کند؛ با این حال، نابرابری در دسترسی به اینترنت، تجهیزات، منابع اقتصادی-اجتماعی و زیرساختهای آموزشی متنوع جغرافیایی ممکن است نابرابریها را تشدید کند. اختلالات میتواند منجر به کاهش مشارکت، کسری یادگیری، افزایش نرخ ترک تحصیل و آثار بلندمدت بر سرمایه انسانی شود، اما تغییرات نهادی به موقع میتواند تابآوری آموزشی را بهبود بخشد. یافتهها نشان میدهد که تداوم آموزش به مدت، شدت و واکنش دولت و نهادها نسبت به اختلالات بستگی دارد. این پژوهش بر ضرورت اولویتبخشی به دسترسی دیجیتال مقرونبهصرفه، حمایت هدفمند از دانشآموزان در معرض خطر، شیوههای ارائه تطبیقی و راهبردهای منسجم مدیریت بحران توسط سیاستگذاران تأکید میکند. این مطالعه، الگوی سناریومحور مبتنی بر سیاست را پیشنهاد میکند که روشهای صرفهجویی در سوخت را به حکمرانی پایدار آموزشی و تابآوری در یک کشور در حال توسعه پیوند میدهد.
Geographic disadvantage has historically been defined in Australian higher education by general measures of remoteness such as the Accessibility/Remoteness Index of Australia Plus (ARIA +) and ABS Remoteness Areas (RAs). In this paper, we show how reliance on such measures has obscured what geographic disadvantage means in the identification of regional and remote students in Australia. We introduce a new index, the Higher Education ARIA (HEARIA), based specifically on road-network accessibility to university campuses, and subsequently define Higher Education Remoteness Areas (HERAs). Comparing HERAs with ABS RAs, we find disagreement in the remoteness classification of 15.5 per cent of Statistical Area 1s, with especially pronounced differences in Tasmania and the Northern Territory. These results demonstrate that current operational definitions can misidentify geographical disadvantage among students. This needs to be considered in proposals to increase Australian government support for regional and remote participation, including policies to provide additional funding for regional campuses.
محرومیت جغرافیایی در آموزش عالی استرالیا به طور سنتی با سنجههای کلی دورافتادگی مانند شاخص دسترسی/دورافتادگی استرالیا پلاس (ARIA+) و مناطق دورافتاده اداره آمار استرالیا (ABS Remoteness Areas یا RAs) تعریف شدهاست. در این مقاله نشان میدهیم که اتکا به این سنجهها باعث ابهام در معنای واقعی محرومیت جغرافیایی در شناسایی دانشجویان مناطق منطقهای و دورافتاده در استرالیا شدهاست. ما شاخص جدیدی با عنوان شاخص آموزش عالی ARIA (HEARIA) معرفی میکنیم که به طور خاص بر اساس دسترسی شبکه جادهای به پردیسهای دانشگاهی استوار است و متعاقباً مناطق دورافتاده آموزش عالی (HERAs) را تعریف میکنیم. با مقایسه HERAs با ABS RAs، اختلاف در طبقهبندی دورافتادگی در ۱۵٫۵ درصد از مناطق آماری سطح ۱ (Statistical Area 1s) مشاهده میشود که این تفاوتها به ویژه در تاسمانی و قلمرو شمالی برجسته است. این نتایج نشان میدهد که تعاریف عملیاتی فعلی میتوانند منجر به شناسایی نادرست محرومیت جغرافیایی در میان دانشجویان شوند. این موضوع باید در پیشنهادهای افزایش حمایت دولت استرالیا از مشارکت منطقهای و دورافتاده، از جمله سیاستهای تأمین بودجه اضافی برای پردیسهای منطقهای، مورد توجه قرار گیرد.
This study aims to analyze the implementation of inclusive education policy in elementary schools in North Aceh District, focusing on four key aspects: communication, resources, implementers' disposition, and bureaucratic structure. The research employed a qualitative method with a case study approach, involving data collection through in-depth interviews, observation, and document analysis. The subjects consisted of nine key informants, including officials from the Education Office, school principals, special education teachers, homeroom teachers, and school committee members from two inclusive elementary schools. The findings reveal that the implementation of the inclusive education policy still faces various challenges. Communication among stakeholders is not yet optimal, resources such as teaching personnel and facilities are still limited, the disposition of policy implementers is not supported by an adequate system, and the bureaucratic structure lacks proper coordination. The study identifies that the ineffectiveness of policy implementation is caused by a lack of socialization, training, incentives, and the fragmentation among schools. The study concludes that stronger policy integration, improved resource capacity, and reinforced bureaucratic structures are needed to achieve a high-quality and sustainable inclusive education system
هدف این پژوهش تحلیل پیادهسازی سیاست آموزش فراگیر در مدارس ابتدایی شهرستان آچه شمالی با تمرکز بر چهار جنبه کلیدی شامل ارتباطات، منابع، نگرش مجریان و ساختار بوروکراتیک است. این پژوهش با روش کیفی و رویکرد مطالعه موردی انجام شده و گردآوری دادهها از طریق مصاحبههای عمیق، مشاهده و تحلیل اسناد صورت گرفته است. شرکتکنندگان شامل نه مطلع کلیدی بودند که از مسئولان اداره آموزش و پرورش، مدیران مدارس، معلمان آموزش ویژه، معلمان پایه و اعضای انجمن اولیا و مربیان دو مدرسه ابتدایی فراگیر انتخاب شدند. یافتهها نشان میدهد که پیادهسازی سیاست آموزش فراگیر همچنان با چالشهای متعددی مواجه است. ارتباط میان ذینفعان هنوز بهینه نیست، منابعی مانند نیروی انسانی آموزشی و امکانات محدود است، نگرش مجریان سیاست توسط نظام مناسبی پشتیبانی نمیشود و ساختار بوروکراتیک فاقد هماهنگی لازم است. پژوهش مشخص میکند که ناکارآمدی اجرای سیاست ناشی از فقدان اجتماعیسازی، آموزش، مشوقها و پراکندگی میان مدارس است. نتیجهگیری پژوهش بر ضرورت یکپارچگی قویتر سیاست، ارتقای ظرفیت منابع و تقویت ساختارهای بوروکراتیک برای دستیابی به نظام آموزش فراگیر با کیفیت و پایدار تأکید دارد.
The integration of coding and Artificial Intelligence (AI) into vocational education is essential for equipping students with 21st-century digital competencies, yet implementation in remote and island regions like Bangka Belitung archipelago province remains fragmented and unsustainable. This study employs Developmental Evaluation (DE) a real-time, adaptive, and participatory evaluation approach (Patton, 2011) to analyze policy readiness and strengthen the digital ecosystem for coding and AI instruction across vocational schools in the province. Using qualitative methods, including in- depth interviews (n = 26), focus group discussions, classroom observations, and policy document analysis, the research assesses readiness across five core dimensions: (1) policy & governance, (2) human capacity, (3) digital infrastructure, (4) curriculum relevance, and (5) industry–academia partnerships. Findings reveal a critical policy–practice gap: while national frameworks such as the Grand Design for Vocational School Revitalization and Kurikulum Merdeka promote digital literacy, local implementation lacks binding regional regulations, standardized teacher competency pathways, equitable infrastructure distribution, and context-based curricula. Only 24% of ICT teachers had received AI-related training, and AI concepts were rarely taught in practice. Through DE cycles of exploration, collective sense-making, and prototyping, stakeholders co-designed adaptive solutions including a provincial roadmap for digital vocational education, offline AI learning modules via WhatsApp, and micro-innovation grants for teacher-led experimentation. The study demonstrates DE’s effectiveness in fostering adaptive capacity, surfacing systemic barriers, and enabling locally owned, sustainable digital transformation strategies.
ادغام برنامهنویسی و هوش مصنوعی (AI) در آموزش فنیوحرفهای برای تجهیز دانشآموزان به شایستگیهای دیجیتال قرن بیستویکم ضروری است، اما اجرای آن در مناطق دورافتاده و جزیرهای مانند استان مجمعالجزایر بانگکا بلیتونگ همچنان پراکنده و ناپایدار باقی ماندهاست. این مطالعه با بهرهگیری از رویکرد ارزیابی توسعهای (DE) که یک روش ارزیابی بلادرنگ، تطبیقی و مشارکتی است (Patton, 2011)، به تحلیل آمادگی سیاستی و تقویت زیستبوم دیجیتال برای آموزش برنامهنویسی و هوش مصنوعی در مدارس فنیوحرفهای این استان میپردازد. با استفاده از روشهای کیفی، از جمله مصاحبههای عمیق (n = 26)، بحثهای گروهی متمرکز، مشاهده کلاس درس و تحلیل اسناد سیاستی، پژوهش آمادگی را در پنج بُعد اصلی ارزیابی میکند: (۱) سیاست و حکمرانی، (۲) ظرفیت انسانی، (۳) زیرساخت دیجیتال، (۴) ارتباط برنامهدرسی و (۵) مشارکت صنعت و دانشگاه. یافتهها شکاف مهمی میان سیاست و عمل را نشان میدهد: در حالی که چارچوبهای ملی مانند طرح کلان نوسازی مدارس فنیوحرفهای و «کریکولوم مردکا» سواد دیجیتال را ترویج میکنند، اجرای محلی فاقد مقررات منطقهای الزامآور، مسیرهای استاندارد شایستگی معلمان، توزیع عادلانه زیرساخت و برنامهدرسی مبتنی بر زمینه است. تنها ۲۴٪ از معلمان ICT آموزش مرتبط با AI را دریافت کردهاند و مفاهیم AI به ندرت در عمل تدریس میشود. از طریق چرخههای DE شامل اکتشاف، معنابخشی جمعی و نمونهسازی، ذینفعان راهحلهای تطبیقی از جمله نقشهراه استانی برای آموزش دیجیتال فنیوحرفهای، ماژولهای یادگیری AI آفلاین از طریق WhatsApp و گرنتهای خرد نوآوری برای آزمایشگری معلمان را بهطور مشترک طراحی کردند. این مطالعه اثربخشی DE را در تقویت ظرفیت تطبیقی، آشکارسازی موانع نظاممند و امکانپذیر ساختن راهبردهای تحول دیجیتال بومی و پایدار نشان میدهد.
Inclusive pedagogy, a framework for designing learning for all learners, remains under-examined in Tanzanian pre-primary contexts . This qualitative study investigates teachers’ perceptions of inclusive pedagogy implementation for literacy acquisition and challenges they encounter in urban and peri-urban schools. Semi-structured interviews were conducted with 30 teachers across 16 schools . Thematic analysis revealed four key themes: teaching experience, understanding of inclusive pedagogy, identifying children with diverse needs, and adapting literacy lessons. Five significant challenges emerged: curriculum constraints, environmental limitations, resource scarcity, professional development gaps, and inadequate institutional support . Although teachers expressed positive perceptions of inclusion, they lacked the pedagogical skills and training required for effective implementation of inclusive pedagogy. Structural and contextual challenges affected the translation of policy into classroom practice. These findings highlight the urgent need for targeted in-service training, curriculum adjustments, and stronger institutional support, underscoring a persistent gap between inclusive education policy and the pedagogical capacity to enact it.
پداگوژی فراگیر، که چارچوبی برای طراحی یادگیری برای همه فراگیران است، در زمینههای پیشدبستانی تانزانیا کمتر مورد بررسی قرار گرفتهاست. این مطالعه کیفی به بررسی ادراک معلمان از اجرای پداگوژی فراگیر برای کسب سواد و چالشهایی که در مدارس شهری و حاشیهشهری با آن مواجه هستند، میپردازد. مصاحبههای نیمهساختاریافته با ۳۰ معلم در ۱۶ مدرسه انجام شد. تحلیل تماتیک چهار مضمون کلیدی را آشکار ساخت: تجربه تدریس، درک پداگوژی فراگیر، شناسایی کودکان با نیازهای متنوع، و سازگار کردن درسهای سوادآموزی. پنج چالش مهم شناسایی شد: محدودیتهای برنامه درسی، محدودیتهای محیطی، کمبود منابع، خلأهای توسعه حرفهای، و حمایت نهادی ناکافی. اگرچه معلمان نگرش مثبتی نسبت به فراگیر بودن ابراز کردند، اما مهارتهای پداگوژیک و آموزش لازم برای اجرای مؤثر پداگوژی فراگیر را نداشتند. چالشهای ساختاری و زمینهای بر ترجمه سیاست به عمل کلاسی تأثیر گذاشت. این یافتهها بر نیاز فوری به آموزش ضمن خدمت هدفمند، تعدیل برنامه درسی و تقویت حمایت نهادی تأکید میکند و شکاف مداوم میان سیاست آموزش فراگیر و ظرفیت پداگوژیک برای اجرای آن را برجسته میسازد.
Music is affirmed as an entitlement across the European Union, yet what children receive varies with the resources their schools and regions can command. This paper applies Universal Design for Learning at a level where it is rarely employed: not the individual lesson, but the statutory curricular minimum itself. Taking Spain as a case study, it examines what minimum of musical participation a state could guarantee in a form from which no school and no learner could be excluded. Joining universal design with the capability approach, the article argues that such a minimum must be defined as a capability rather than as a resource and specified in competencies rather than materials or gestures. It proposes an instrument-independent curricular floor: a legally protected minimum of rhythmic, ensemble-based and improvisatory participation achievable with the body and voice alone, complementary to instrumental provision and never a substitute for it. Body percussion serves as the analytical test case rather than as the content of the entitlement. The article presents a normative and doctrinal analysis, not an empirical evaluation. It advances a central hypothesis and four derived propositions, states the observations that would confirm or disconfirm each, and specifies the research programme required to test them. Its principal claim is conditional and structural: the current architecture permits variation in what children receive, an entitlement defined in capability terms would remove one mechanism through which that variation operates, and whether it does so in practice is a question for empirical evaluation rather than for theoretical argument.
موسیقی به عنوان یک حق در سراسر اتحادیه اروپا مورد تأیید قرار گرفته است، اما آنچه کودکان دریافت میکنند بسته به منابعی که مدارس و مناطق آنها در اختیار دارند متفاوت است. این مقاله طراحی جهانی برای یادگیری را در سطحی به کار میگیرد که به ندرت مورد استفاده قرار میگیرد: نه در سطح درس فردی، بلکه در حداقل برنامه درسی قانونی. با انتخاب اسپانیا به عنوان مطالعه موردی، بررسی میکند که حداقل مشارکت موسیقایی که یک دولت میتواند تضمین کند چیست، به گونهای که هیچ مدرسه و هیچ یادگیرندهای از آن مستثنی نشود. با پیوند دادن طراحی جهانی با رویکرد قابلیت، مقاله استدلال میکند که چنین حداقلی باید به عنوان یک قابلیت تعریف شود نه به عنوان یک منبع، و در قالب شایستگیها مشخص گردد نه مواد یا حرکات. این مقاله کف برنامه درسی مستقل از ساز را پیشنهاد میکند: حداقل قانونی حفاظتشدهای از مشارکت ریتمیک، گروهی و بداههپردازانه که تنها با بدن و صدا قابل تحقق است و مکمل آموزش سازی بوده و هرگز جایگزین آن نیست. پرکاشن بدنی به عنوان مورد تحلیلی آزمون انتخاب شده است نه به عنوان محتوای این حق. مقاله تحلیلی هنجاری و دکترینال ارائه میدهد و ارزیابی تجربی انجام نمیدهد. یک فرضیه مرکزی و چهار گزاره مشتق شده را مطرح میکند، مشاهداتی را که هر یک را تأیید یا رد میکند بیان میدارد و برنامه پژوهشی لازم برای آزمون آنها را مشخص میکند. ادعای اصلی آن مشروط و ساختاری است: معماری فعلی اجازه تنوع در آنچه کودکان دریافت میکنند را میدهد، حقی که بر اساس قابلیت تعریف شود یکی از سازوکارهای ایجاد این تنوع را حذف میکند و این که آیا در عمل چنین میشود یا نه، پرسشی تجربی است نه نظری.
The concept of inclusive education has gradually gained a prominent place in international and national education policies, especially in the context of equal and quality education for learners with disabilities and those with special educational needs (SEN). There is still some variation between policy and practice in education, although there have been significant advances on the policy front. Contrastive analyses are carried out in the context of inclusive education policies in India, Japan and Finland. This review sought to analyse inclusive education policy and legislation of India, Japan, and Finland, and the inclusiveness of their education systems in terms of the same set of analytical dimensions, while also aiming to capture the implementation challenges and lessons learnt that could be transferable to support the implementation of inclusive education in other national contexts. A qualitative comparative policy review was carried out based on peer-reviewed research and the official national and international policy documents. Relevant literature from the past decade (primarily 2024-2026) was synthesised, as well as existing international policy frameworks and legislation. The evidence was analysed in terms of ten dimensions: policy framework, governance, teacher training, curriculum, funding, infrastructure, assistive technology, assessment, social attitudes and education outcomes. The analysis was orientated towards similarities and differences, implementation patterns and convergences between the three countries. This review found that there is a common framework for inclusive education policy and legislation across the three countries, with some distinct differences. All three countries have made greater efforts to promote inclusive education, albeit differences in institutional capacity, governance, resources, teacher preparation, and social context still influence the implementation of inclusive education. Finland’s overall coherence, where inclusion was integrated into the general policy of educational equity and backed by a decentralised governance system, professionally autonomous teachers, flexibility in curricula, coordinated resources and learner-centred support, was strongest. Japan made significant strides by building on the progress made towards improved coordination between mainstream and specialist provision, but further work is needed to increase full mainstream participation and ensure consistency of practice at a local level. The country has a good range of legislation and policy in place, but outcomes remain limited due to regional differences, inadequate teacher preparation, limited resources, lack of infrastructure, and lack of consistency in implementation. In all three systems, the link between policy and professional capacity, institutional coordination and equitable resource provision were identified as important factors for effective inclusion. Laws alone are not enough to implement inclusive education. For sustainable progress, institutional development must be ongoing, teachers need to be prepared, learning environments need to be flexible, governance needs to work across levels, resources need to be shared fairly and social and educational conditions need to be taken into account. The comparative results indicate that it is necessary to take into account the practices of other countries and not simply replicate them, and that Finland has specific lessons to offer in terms of creating a coherent system, while Japan and India have other experiences and barriers to overcome in order to achieve a more inclusive system.
مفهوم آموزش فراگیر به تدریج جایگاهی برجسته در سیاستهای آموزشی بینالمللی و ملی، به ویژه در زمینه آموزش برابر و با کیفیت برای یادگیرندگان دارای معلولیت و افرادی با نیازهای ویژه آموزشی (SEN) یافته است. با وجود پیشرفتهای قابل توجه در حوزه سیاستگذاری، همچنان تفاوتهایی میان سیاست و عمل در آموزش وجود دارد. تحلیلهای تطبیقی در زمینه سیاستهای آموزش فراگیر در هند، ژاپن و فنلاند انجام شده است. این مرور با هدف تحلیل سیاستها و قوانین آموزش فراگیر در هند، ژاپن و فنلاند و میزان فراگیری نظامهای آموزشی آنها بر اساس مجموعهای یکسان از ابعاد تحلیلی، همچنین شناسایی چالشهای اجرایی و درسهای آموختهشده که میتواند برای حمایت از اجرای آموزش فراگیر در سایر زمینههای ملی قابل انتقال باشد، صورت گرفته است. یک مرور تطبیقی کیفی سیاستی بر اساس پژوهشهای داوریشده و اسناد رسمی سیاستی ملی و بینالمللی انجام شد. ادبیات مرتبط دهه گذشته (عمدتاً ۲۰۲۴-۲۰۲۶) و همچنین چارچوبها و قوانین سیاستی بینالمللی موجود، تلفیق گردید. شواهد بر اساس ده بُعد شامل: چارچوب سیاستی، حکمرانی، آموزش معلمان، برنامه درسی، تأمین مالی، زیرساخت، فناوریهای کمکی، ارزیابی، نگرشهای اجتماعی و پیامدهای آموزشی تحلیل شد. تحلیل بر شباهتها و تفاوتها، الگوهای اجرا و همگراییها میان سه کشور متمرکز بود. این مرور نشان داد که چارچوب مشترکی برای سیاست و قانونگذاری آموزش فراگیر در هر سه کشور وجود دارد، هرچند تفاوتهایی متمایز نیز مشاهده میشود. هر سه کشور تلاشهای بیشتری برای ترویج آموزش فراگیر انجام دادهاند، اما تفاوت در ظرفیت نهادی، حکمرانی، منابع، آمادگی معلمان و زمینه اجتماعی همچنان بر اجرای آموزش فراگیر تأثیرگذار است. انسجام کلی فنلاند، که در آن فراگیری در سیاست کلی برابری آموزشی ادغام شده و با نظام حکمرانی غیرمتمرکز، معلمان حرفهای و مستقل، انعطافپذیری در برنامههای درسی، منابع هماهنگ و حمایتهای یادگیرندهمحور پشتیبانی میشود، قویتر بود. ژاپن با بهبود هماهنگی میان آموزش عادی و تخصصی پیشرفتهای قابل توجهی داشته است، اما برای افزایش مشارکت کامل در آموزش عادی و تضمین یکنواختی اجرا در سطح محلی، نیاز به تلاش بیشتری دارد. این کشور دارای مجموعه مناسبی از قوانین و سیاستها است، اما پیامدها به دلیل تفاوتهای منطقهای، آمادگی ناکافی معلمان، محدودیت منابع، کمبود زیرساخت و نبود یکنواختی در اجرا، محدود باقی مانده است. در هر سه نظام، ارتباط میان سیاست و ظرفیت حرفهای، هماهنگی نهادی و تأمین منابع عادلانه به عنوان عوامل مهم برای فراگیری مؤثر شناسایی شد. قوانین به تنهایی برای اجرای آموزش فراگیر کافی نیستند. برای پیشرفت پایدار، توسعه نهادی باید مستمر باشد، معلمان باید آماده شوند، محیطهای یادگیری باید انعطافپذیر باشند، حکمرانی باید در سطوح مختلف عمل کند، منابع باید به طور عادلانه توزیع شوند و شرایط اجتماعی و آموزشی باید مد نظر قرار گیرد. نتایج تطبیقی نشان میدهد که لازم است به جای تکرار صرف، به تجارب سایر کشورها توجه شود و فنلاند در زمینه ایجاد نظامی منسجم درسهای ویژهای ارائه میدهد، در حالی که ژاپن و هند با تجارب و موانع دیگری برای دستیابی به نظامی فراگیرتر روبهرو هستند.
Background Students’ academic performance in public secondary schools remains a major education policy concern in Uganda, particularly in districts where schools face shortages of learning resources and challenges that affect teachers’ capacity to support learning. This policy brief examines teachers’ commitment and the availability of learning resources as predictors of students’ academic performance in public secondary schools in Kasese District, Uganda. Policy and implications The brief draws on evidence from a convergent parallel mixed-methods study conducted in eight public secondary schools involving head teachers, teachers and Senior Four students. Quantitative data were analyzed using descriptive statistics and regression analysis, while qualitative evidence was obtained through head-teacher interviews and student focus group discussions. The combined regression model was statistically significant and explained 28.6% of the variation in students’ academic performance (R = .535, R 2 = .286, adjusted R 2 = .235, F = 5.519, p = .001). School leadership was the strongest positive independent predictor (β = .519, p = .002), while learning resources also showed a significant positive contribution (β = .385, p < .001). Work environment and job satisfaction showed positive bivariate relationships with academic performance but were not independently significant in the combined model. Professional training had a significant negative coefficient in the combined model (β = −.322, p = .043), which should not be interpreted as evidence that teacher training is harmful; rather, it suggests possible contextual, overlap or quality-related effects requiring further investigation. Recommendations Education authorities should strengthen instructional school leadership, improve the availability and equitable distribution of learning resources, and redesign professional development towards practical, continuous, and curriculum-relevant support. Schools should also strengthen teacher support systems and use school-level evidence to identify and address barriers to learning. Conclusions Improving academic performance in Kasese requires an integrated approach that combines effective leadership, adequate learning resources and meaningful teacher support rather than relying on teacher commitment alone.
زمینه: عملکرد تحصیلی دانشآموزان در مدارس متوسطه دولتی همچنان یکی از دغدغههای اصلی سیاستگذاری آموزشی در اوگاندا است، بهویژه در مناطقی که مدارس با کمبود منابع یادگیری و چالشهایی مواجه هستند که ظرفیت معلمان برای حمایت از یادگیری را تحت تأثیر قرار میدهد. این سیاستنامه به بررسی تعهد معلمان و دسترسی به منابع یادگیری بهعنوان پیشبینهای عملکرد تحصیلی دانشآموزان در مدارس متوسطه دولتی منطقه Kasese، اوگاندا میپردازد. سیاست و پیامدها: این سیاستنامه مبتنی بر شواهد حاصل از یک مطالعه آمیخته همگرا و موازی است که در هشت مدرسه متوسطه دولتی با مشارکت مدیران، معلمان و دانشآموزان پایه چهارم متوسطه انجام شده است. دادههای کمی با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل رگرسیون تحلیل شدند و شواهد کیفی نیز از طریق مصاحبه با مدیران و بحثهای گروهی متمرکز با دانشآموزان بهدست آمد. مدل رگرسیون ترکیبی از لحاظ آماری معنادار بود و ۲۸/۶٪ از واریانس عملکرد تحصیلی دانشآموزان را تبیین کرد (R = .535، R 2 = .286، adjusted R 2 = .235، F = 5.519، p = .001). رهبری مدرسه قویترین پیشبین مثبت مستقل بود (β = .519، p = .002)، در حالی که منابع یادگیری نیز سهم مثبت معناداری نشان دادند (β = .385، p < .001). محیط کار و رضایت شغلی معلمان رابطه دوجملهای مثبتی با عملکرد تحصیلی داشتند اما در مدل ترکیبی بهطور مستقل معنادار نبودند. آموزش حرفهای در مدل ترکیبی دارای ضریب منفی معنادار بود (β = −.322، p = .043) که نباید بهعنوان شواهدی مبنی بر مضر بودن آموزش معلمان تفسیر شود؛ بلکه بیانگر اثرات احتمالی زمینهای، همپوشانی یا کیفیت است که نیازمند بررسی بیشتر میباشد. توصیهها: مقامات آموزشی باید رهبری آموزشی مدارس را تقویت کنند، دسترسی و توزیع عادلانه منابع یادگیری را بهبود بخشند و توسعه حرفهای معلمان را به سمت حمایت عملی، مستمر و مرتبط با برنامه درسی بازطراحی نمایند. مدارس همچنین باید نظامهای حمایت از معلمان را تقویت کرده و با استفاده از شواهد سطح مدرسه، موانع یادگیری را شناسایی و رفع کنند. نتیجهگیری: بهبود عملکرد تحصیلی در Kasese نیازمند رویکردی یکپارچه است که رهبری مؤثر، منابع یادگیری کافی و حمایت معنادار از معلمان را در کنار هم قرار دهد و اتکای صرف به تعهد معلمان کافی نیست.
The present Indian education system is changing according to its way of teaching and learning. Before, our formal education system mainly focused on teacher-centered teaching, memorization, and examination results. At that time, students were listening to the teacher, memorizing that, and reproducing that in examinations. But, NEP 2020 specified their aims to transform this teacher-centered approach to learner-centered, meaningful learning, flexibility, and practical learning. It encourages students to actively participate in discussion, problem solving, practical skills, and real-life activities, and this policy gives special importance to creativity, critical thinking, and overall development of the students. Therefore, in 2020, the teacher-centered approach was transformed to the learner-centered approach of learning, where learners actively participate in the teaching-learning process and construct their own knowledge.
نظام آموزش کنونی هند مطابق با شیوههای تدریس و یادگیری خود در حال تغییر است. پیش از این، نظام آموزش رسمی ما عمدتاً بر تدریس معلممحور، حفظکردن مطالب و نتایج امتحانات تمرکز داشت. در آن زمان، دانشآموزان به معلم گوش میدادند، مطالب را حفظ میکردند و آنها را در امتحانات بازتولید مینمودند. اما سیاست ملی آموزش ۲۰۲۰ اهداف خود را بر تحول این رویکرد معلممحور به سمت یادگیری یادگیرندهمحور، یادگیری معنادار، انعطافپذیری و یادگیری عملی مشخص کرده است. این سیاست دانشآموزان را تشویق میکند تا به طور فعال در بحث، حل مسئله، مهارتهای عملی و فعالیتهای واقعی زندگی شرکت کنند و اهمیت ویژهای برای خلاقیت، تفکر انتقادی و رشد همهجانبه دانشآموزان قائل است. بنابراین، در سال ۲۰۲۰ رویکرد معلممحور به رویکرد یادگیرندهمحور در یادگیری تبدیل شد، جایی که یادگیرندگان به طور فعال در فرایند آموزش و یادگیری مشارکت میکنند و دانش خود را میسازند.
This study investigates the role of community-based schools in enhancing access to quality education in rural Nigeria and South Africa. A descriptive survey research design was adopted for the study. The population comprised individuals actively involved with community-based schools in selected rural communities across both countries. A total sample of 300 respondents (150 from Nigeria and 150 from South Africa) was selected using a multi-stage sampling technique involving purposive, stratified, and simple random sampling methods. Data were collected using a structured instrument titled Community-Based Schools Educational Access and Quality Questionnaire (CBSEAQ). The instrument’s validity was established through expert review for content and face validity, while its reliability was confirmed through a pilot test, yielding a Cronbach’s alpha coefficient of 0.82. Trained research assistants administered the questionnaire and ensured informed consent and respondent anonymity. The researchers analysed the data using SPSS, employing descriptive statistics and inferential tests such as t-tests and chi-square tests to compare responses between countries. The findings revealed that community-based schools improve access to quality education, reduce educational disparities, and enhance school effectiveness through active community participation. However, inadequate infrastructure and weak policy implementation continue to limit access to education, while Nigeria shows greater access to education through community-based schools than South Africa because of stronger community involvement. The study recommended strengthening the implementation of community-based education policies through adequate funding, effective monitoring, and improved rural infrastructure. It also emphasises promoting community participation in school governance, continuous teacher development, regular evaluation, and enhanced collaboration between Nigeria and South Africa to share best practices and improve educational access and quality.
این مطالعه به بررسی نقش مدارس مبتنی بر جامعه در ارتقای دسترسی به آموزش با کیفیت در مناطق روستایی نیجریه و آفریقای جنوبی میپردازد. طرح پژوهش از نوع توصیفی-پیمایشی انتخاب شد. جامعه آماری شامل افرادی بود که به طور فعال با مدارس مبتنی بر جامعه در جوامع روستایی منتخب هر دو کشور همکاری داشتند. نمونهای متشکل از ۳۰۰ نفر (۱۵۰ نفر از نیجریه و ۱۵۰ نفر از آفریقای جنوبی) با استفاده از روش نمونهگیری چندمرحلهای شامل نمونهگیری هدفمند، طبقهای و تصادفی ساده انتخاب شد. دادهها با استفاده از ابزار ساختاریافتهای با عنوان «پرسشنامه دسترسی و کیفیت آموزشی مدارس مبتنی بر جامعه» (CBSEAQ) جمعآوری گردید. روایی ابزار از طریق بازبینی خبرگان برای روایی محتوا و ظاهری تأیید شد و پایایی آن از طریق آزمون مقدماتی با ضریب آلفای کرونباخ ۰٫۸۲ مورد تأیید قرار گرفت. دستیاران پژوهشی آموزشدیده پرسشنامه را اجرا کرده و رضایت آگاهانه و ناشناس بودن پاسخدهندگان را تضمین کردند. پژوهشگران دادهها را با استفاده از نرمافزار SPSS و بهکارگیری آمار توصیفی و آزمونهای استنباطی مانند آزمون t و آزمون کایدو برای مقایسه پاسخها بین دو کشور تحلیل کردند. یافتهها نشان داد که مدارس مبتنی بر جامعه موجب بهبود دسترسی به آموزش با کیفیت، کاهش نابرابریهای آموزشی و ارتقای اثربخشی مدارس از طریق مشارکت فعال جامعه میشوند. با این حال، زیرساخت ناکافی و ضعف در اجرای سیاستها همچنان دسترسی به آموزش را محدود میکند و نیجریه به دلیل مشارکت قویتر جامعه، دسترسی بیشتری به آموزش از طریق مدارس مبتنی بر جامعه نسبت به آفریقای جنوبی دارد. مطالعه پیشنهاد میکند که اجرای سیاستهای آموزش مبتنی بر جامعه از طریق تأمین مالی کافی، نظارت مؤثر و بهبود زیرساختهای روستایی تقویت شود. همچنین بر ترویج مشارکت جامعه در مدیریت مدارس، توسعه مستمر معلمان، ارزیابی منظم و افزایش همکاری بین نیجریه و آفریقای جنوبی برای بهاشتراکگذاری تجارب موفق و بهبود دسترسی و کیفیت آموزشی تأکید میکند.
This narrative case study features the early career experiences and outcomes of eight former pre-service teachers in the North Carolina Teaching Fellows program (NCTFP). The NCTFP is a teacher recruitment program that provides forgivable loans and professional development in exchange for participants’ commitment to teach in high-needs subjects upon graduation. Study participants joined the NCTFP in 2018-19 as postsecondary students in secondary STEM education. Interview and written data were collected in 2019 to understand how and why students chose to participate in the NCTFP and their educational and career goals. Follow up interviews were conducted in 2024 to understand how participants’ educational and career interests and plans remained consistent or deviated over time, especially in the context of NCTFP forgivable loans and service commitments. Three major themes illustrate the ways that educational structures, actual teaching experiences, and the loans themselves shaped participants’ lives, and their plans for the future.
این مطالعه موردی روایی به بررسی تجارب و پیامدهای شغلی اولیه هشت معلم پیشخدمت سابق در برنامه همکاران تدریس کارولینای شمالی (NCTFP) میپردازد. NCTFP یک برنامه جذب معلم است که وامهای قابلبخشش و توسعه حرفهای را در ازای تعهد شرکتکنندگان به تدریس در دروس با نیاز بالا پس از فارغالتحصیلی ارائه میدهد. شرکتکنندگان در مطالعه در سال ۲۰۱۸-۱۹ به عنوان دانشجویان آموزش متوسطه STEM به NCTFP پیوستند. دادههای مصاحبه و نوشتاری در سال ۲۰۱۹ جمعآوری شد تا مشخص شود دانشجویان چگونه و چرا تصمیم به شرکت در NCTFP گرفتند و اهداف آموزشی و شغلی آنان چه بوده است. مصاحبههای پیگیری در سال ۲۰۲۴ انجام شد تا مشخص شود علایق و برنامههای آموزشی و شغلی شرکتکنندگان تا چه اندازه در طول زمان ثابت مانده یا تغییر کرده است، بهویژه در زمینه وامهای قابلبخشش NCTFP و تعهدات خدمتی. سه مضمون اصلی، چگونگی تأثیر ساختارهای آموزشی، تجارب واقعی تدریس و خود وامها بر زندگی شرکتکنندگان و برنامههای آینده آنان را نشان میدهد.
AbstractAcademic libraries increasingly serve as strategic components of higher education governance, extending beyond their traditional role as information repositories to support institutional sustainability, digital transformation, policy implementation, and knowledge production. This study reviews 36 sources from library and information science, higher education management, and related management fields to examine the role of academic libraries within institutional strategy and information infrastructure. Using narrative synthesis supported by bibliometric mapping, the study identifies eight recurring themes: green and sustainable libraries, digital transformation and leadership, bibliometric and methodological research, institutional and strategic management, digital information services, digital literacy and instruction, digital leadership, and the broader library and information science research landscape. Scholarly attention increased substantially after 2020, particularly around generative artificial intelligence, digital leadership, and policy-oriented research, while sustainability research has developed since 2008. The findings are interpreted through a conceptual framework linking institutional strategy, sustainability, digital transformation, and higher education policies and programmes. Despite limitations arising from the small corpus and narrative synthesis approach, the study highlights the need for further empirical and comparative research. Overall, academic libraries should be recognised as strategic institutional assets and actively integrated into higher education policy planning, particularly in infrastructure, pedagogy, digital transformation, and governance.
چکیده: کتابخانههای دانشگاهی به طور فزایندهای به عنوان اجزای راهبردی در حاکمیت آموزش عالی ایفای نقش میکنند و فراتر از نقش سنتی خود به عنوان مخازن اطلاعات، از پایداری نهادی، تحول دیجیتال، اجرای سیاستها و تولید دانش حمایت میکنند. این مطالعه با مرور ۳۶ منبع از حوزههای علم اطلاعات و دانششناسی، مدیریت آموزش عالی و رشتههای مرتبط با مدیریت، نقش کتابخانههای دانشگاهی را در راهبرد نهادی و زیرساخت اطلاعات بررسی میکند. با بهرهگیری از سنتز روایتی و نگاشت کتابسنجی، مطالعه حاضر هشت مضمون تکرارشونده را شناسایی میکند: کتابخانههای سبز و پایدار، تحول دیجیتال و رهبری، پژوهشهای کتابسنجی و روششناختی، مدیریت نهادی و راهبردی، خدمات اطلاعات دیجیتال، سواد دیجیتال و آموزش، رهبری دیجیتال و چشمانداز کلی پژوهشهای علم اطلاعات و دانششناسی. توجه علمی به این حوزه پس از سال ۲۰۲۰ به طور قابل توجهی افزایش یافته است، به ویژه در زمینه هوش مصنوعی مولد، رهبری دیجیتال و پژوهشهای سیاستمحور، در حالی که پژوهشهای پایداری از سال ۲۰۰۸ توسعه یافتهاند. یافتهها از طریق چارچوب مفهومی که راهبرد نهادی، پایداری، تحول دیجیتال و سیاستها و برنامههای آموزش عالی را به هم پیوند میدهد، تفسیر میشوند. با وجود محدودیتهایی ناشی از حجم کوچک منابع و رویکرد سنتز روایتی، این مطالعه بر ضرورت پژوهشهای تجربی و مقایسهای بیشتر تأکید میکند. در مجموع، کتابخانههای دانشگاهی باید به عنوان داراییهای راهبردی نهادی شناخته شده و به طور فعال در برنامهریزی سیاست آموزش عالی، به ویژه در حوزه زیرساخت، آموزش، تحول دیجیتال و حاکمیت، ادغام شوند.
AbstractAcademic libraries increasingly serve as strategic components of higher education governance, extending beyond their traditional role as information repositories to support institutional sustainability, digital transformation, policy implementation, and knowledge production. This study reviews 36 sources from library and information science, higher education management, and related management fields to examine the role of academic libraries within institutional strategy and information infrastructure. Using narrative synthesis supported by bibliometric mapping, the study identifies eight recurring themes: green and sustainable libraries, digital transformation and leadership, bibliometric and methodological research, institutional and strategic management, digital information services, digital literacy and instruction, digital leadership, and the broader library and information science research landscape. Scholarly attention increased substantially after 2020, particularly around generative artificial intelligence, digital leadership, and policy-oriented research, while sustainability research has developed since 2008. The findings are interpreted through a conceptual framework linking institutional strategy, sustainability, digital transformation, and higher education policies and programmes. Despite limitations arising from the small corpus and narrative synthesis approach, the study highlights the need for further empirical and comparative research. Overall, academic libraries should be recognised as strategic institutional assets and actively integrated into higher education policy planning, particularly in infrastructure, pedagogy, digital transformation, and governance.
چکیده: کتابخانههای دانشگاهی به طور فزایندهای به عنوان اجزای راهبردی در حاکمیت آموزش عالی ایفای نقش میکنند و فراتر از نقش سنتی خود به عنوان مخازن اطلاعات، از پایداری نهادی، تحول دیجیتال، اجرای سیاستها و تولید دانش حمایت میکنند. این مطالعه با مرور ۳۶ منبع از حوزههای علم اطلاعات و دانششناسی، مدیریت آموزش عالی و رشتههای مرتبط با مدیریت، نقش کتابخانههای دانشگاهی را در راهبرد نهادی و زیرساخت اطلاعات بررسی میکند. با بهرهگیری از سنتز روایتی و نگاشت کتابسنجی، مطالعه حاضر هشت مضمون تکرارشونده را شناسایی میکند: کتابخانههای سبز و پایدار، تحول دیجیتال و رهبری، پژوهشهای کتابسنجی و روششناختی، مدیریت نهادی و راهبردی، خدمات اطلاعات دیجیتال، سواد دیجیتال و آموزش، رهبری دیجیتال و چشمانداز کلی پژوهشهای علم اطلاعات و دانششناسی. توجه علمی به این حوزه پس از سال ۲۰۲۰ به طور قابل توجهی افزایش یافته است، به ویژه در زمینه هوش مصنوعی مولد، رهبری دیجیتال و پژوهشهای سیاستمحور، در حالی که پژوهشهای پایداری از سال ۲۰۰۸ توسعه یافتهاند. یافتهها از طریق چارچوب مفهومی که راهبرد نهادی، پایداری، تحول دیجیتال و سیاستها و برنامههای آموزش عالی را به هم پیوند میدهد، تفسیر میشوند. با وجود محدودیتهایی ناشی از حجم کوچک منابع و رویکرد سنتز روایتی، این مطالعه بر ضرورت پژوهشهای تجربی و مقایسهای بیشتر تأکید میکند. در مجموع، کتابخانههای دانشگاهی باید به عنوان داراییهای راهبردی نهادی شناخته شده و به طور فعال در برنامهریزی سیاست آموزش عالی، به ویژه در حوزه زیرساخت، آموزش، تحول دیجیتال و حاکمیت، ادغام شوند.
Background The implementation of the Lesotho Inclusive Education Policy 2018 is complex and requires a collaborative approach. Given the complexity of inclusive education, the paper acknowledges that there must be participation of different role players in helping teachers to effectively carry the mandate of the policy. Aims The study aims to explore how collaboration is effective in supporting the education of Learners with Special Education Needs (LSEN) through the perspectives and experiences of teachers and provides a comprehensive evidence-based approaches for improving the implementation of inclusive education policies through a collaborative approach. Methods The paper is framed within ecological systems theory to understand how collaboration as premised on the LIEP 2018 could effectively help the implementation phase of the policy. The paper is lensed under the interpretive paradigm and designed with a qualitative research approach. Nine teachers were purposively selected from a regular school and were engaged in a focus group discussion. The study was analysed thematically to identify the themes and patterns that emerged from teachers’ collaborative practices. Results The findings reveal that teachers collaborate with other schools to share best practices for inclusive classrooms. They also receive external training from different experts from various organisation who trained them on inclusive education and empowered them on inclusive strategies suitable for their teaching environments. Despite the policy’s pronunciation on collaboration, the school works in isolation; parental involvement is minimal and there is lack of support staff such as health personnel and psychologists for diagnosis, psychological and emotional support. Conclusion The study highlights the dynamics of stakeholder collaboration and its multifaceted nature in building more inclusive responsive practical strategies and frameworks that support teachers in building strong partnerships that foster inclusive educational environments. Recommendations On the basis of the findings, the study recommends that there is a need to sensitise parents and the communities about inclusive education. The MOET should further work collaboratively with the Ministry of Social Development to mobilise resources to pay for other hidden costs of schooling and the Ministry of Health for proper diagnosis to ensure that these learners attend schools and complete their education.
زمینه: اجرای سیاست آموزش فراگیر لسوتو ۲۰۱۸ پیچیده است و نیازمند رویکردی مبتنی بر همکاری میباشد. با توجه به پیچیدگی آموزش فراگیر، مقاله اذعان میکند که باید مشارکت نقشآفرینان مختلف در کمک به معلمان برای اجرای مؤثر مأموریت سیاست وجود داشته باشد. اهداف: این مطالعه با هدف بررسی اثربخشی همکاری در حمایت از آموزش دانشآموزان با نیازهای ویژه آموزشی (LSEN) از منظر دیدگاهها و تجربیات معلمان انجام شده و رویکردهای جامع مبتنی بر شواهد را برای بهبود اجرای سیاستهای آموزش فراگیر از طریق رویکردی مشارکتی ارائه میدهد. روشها: این مقاله در چارچوب نظریه نظامهای بومشناختی به منظور درک چگونگی کمک مؤثر همکاری مبتنی بر LIEP 2018 به مرحله اجرای سیاست تدوین شده است. مقاله در پارادایم تفسیری قرار دارد و با رویکرد پژوهش کیفی طراحی شده است. نه معلم بهصورت هدفمند از یک مدرسه عادی انتخاب و در یک بحث گروهی متمرکز شرکت داده شدند. مطالعه بهصورت تحلیل تماتیک انجام شد تا مضامین و الگوهای ناشی از تجارب همکاری معلمان شناسایی شود. یافتهها: نتایج نشان میدهد که معلمان با مدارس دیگر برای بهاشتراکگذاری بهترین تجارب کلاسهای فراگیر همکاری میکنند. همچنین آموزشهای بیرونی از سوی کارشناسان مختلف از سازمانهای گوناگون دریافت میکنند که آنها را در زمینه آموزش فراگیر و راهبردهای مناسب برای محیط تدریسشان توانمند میسازد. علیرغم تأکید سیاست بر همکاری، مدرسه بهصورت منفرد عمل میکند؛ مشارکت والدین حداقلی است و کمبود نیروی پشتیبان مانند کارکنان بهداشتی و روانشناسان برای تشخیص، حمایت روانی و عاطفی وجود دارد. نتیجهگیری: مطالعه به پویاییهای همکاری ذینفعان و ماهیت چندوجهی آن در ایجاد راهبردها و چارچوبهای عملی پاسخگو و فراگیر که از معلمان در ایجاد مشارکتهای قوی برای تقویت محیطهای آموزشی فراگیر حمایت میکند، اشاره دارد. توصیهها: بر اساس یافتهها، مطالعه توصیه میکند که نیاز به آگاهسازی والدین و جوامع درباره آموزش فراگیر وجود دارد. وزارت آموزش و پرورش باید با همکاری وزارت توسعه اجتماعی برای بسیج منابع جهت پرداخت هزینههای پنهان تحصیل و با وزارت بهداشت برای تشخیص صحیح همکاری نماید تا اطمینان حاصل شود این دانشآموزان در مدارس حضور یافته و تحصیلات خود را به پایان میرسانند.
Despite national aspirations and international obligations to implement inclusive education, educational practices in Saudi Arabia continue to rely on special education and segregated settings for students with disability. While existing research has predominantly focused on school-level barriers, there remains a lack of studies investigating factors that perpetuate special education and segregation at the system level in the Saudi Arabian context. Accordingly, this qualitative study investigated why special education and segregation persist in Saudi Arabia, drawing on the perspectives of education officials. In-depth, semi-structured interviews were conducted with six education officials involved in policy development and implementation, and the data were thematically analysed. A critical perspective on inclusive education informed both the conceptualisation and interpretation of the analysis. Four key themes emerged: reliance on classification, lack of positive attitudes towards inclusive education, avoidance of structural reform, and systemic reproduction of special education and segregation. The study contributes to the literature by suggesting that segregation is reproduced through interconnected institutional mechanisms and system-level priorities that sustain special education and impede inclusive education reform. The findings also highlight how the perceptions and values of those in positions of responsibility may shape system-level decision-making and the maintenance of special and segregated education systems. Future research should therefore examine how decision-makers’ perceptions and values regarding inclusive education might be shifted.
با وجود آرمانهای ملی و تعهدات بینالمللی برای اجرای آموزش فراگیر، رویههای آموزشی در عربستان سعودی همچنان بر آموزش ویژه و محیطهای جداسازیشده برای دانشآموزان دارای معلولیت تکیه دارند. در حالی که پژوهشهای موجود عمدتاً بر موانع سطح مدرسه تمرکز داشتهاند، همچنان کمبود مطالعاتی وجود دارد که به بررسی عواملی بپردازند که آموزش ویژه و جداسازی را در سطح نظام در بافت عربستان سعودی تداوم میبخشند. بر این اساس، این مطالعه کیفی به بررسی دلایل تداوم آموزش ویژه و جداسازی در عربستان سعودی از منظر مسئولان آموزشی پرداخت. مصاحبههای عمیق و نیمهساختاریافته با شش نفر از مسئولان آموزشی که در توسعه و اجرای سیاستها نقش داشتند، انجام شد و دادهها به شیوه تحلیل تماتیک بررسی گردید. رویکردی انتقادی نسبت به آموزش فراگیر، هم در مفهومسازی و هم در تفسیر تحلیل، مدنظر قرار گرفت. چهار مضمون کلیدی استخراج شد: اتکا به طبقهبندی، فقدان نگرش مثبت نسبت به آموزش فراگیر، اجتناب از اصلاحات ساختاری و بازتولید نظاممند آموزش ویژه و جداسازی. این مطالعه با پیشنهاد اینکه جداسازی از طریق سازوکارهای نهادی بههمپیوسته و اولویتهای سطح نظام که آموزش ویژه را حفظ و اصلاح آموزش فراگیر را مانع میشوند، بازتولید میشود، به ادبیات پژوهش میافزاید. یافتهها همچنین نشان میدهند که ادراکات و ارزشهای افراد دارای مسئولیت میتواند تصمیمگیریهای سطح نظام و تداوم نظامهای آموزش ویژه و جداسازیشده را شکل دهد. بنابراین، پژوهشهای آتی باید بررسی کنند که چگونه میتوان ادراکات و ارزشهای تصمیمگیرندگان درباره آموزش فراگیر را تغییر داد.
In this paper, the novel The Remains of the Day is used as a framing device to explore government policy for initial teacher education in England. Referring to the lack of freedom to ‘act in and with the world’, we draw on Biesta’s work on subjectification and Heidegger’s concept of Being to argue that teacher educators’ freedom to use their professional judgement and expertise is being stifled by an overly technicist policy framework, making teacher educators themselves the ‘missing subject’ in teacher education. In the empirical section of this philosophically driven piece, we present comments from 13 teacher educators who were interviewed to investigate the extent to which they believe the current policy framework provides a sufficient basis for teacher education. The paper offers original insights into the cost of policy constraints at an ontological level, which lead to the detriment of pre-service teachers and ultimately the pupils they teach. The paper concludes with a call, as in the novel, to ‘seize the remains of the day’ and seek redemptive possibilities for change.
در این مقاله، رمان «باقیماندههای روز» به عنوان ابزاری مفهومی برای بررسی سیاستهای دولتی در آموزش ابتدایی معلمان در انگلستان به کار رفته است. با اشاره به فقدان آزادی برای «عمل کردن در جهان و با جهان»، با استناد به آثار Biesta درباره فاعلیت و مفهوم هستی نزد هایدگر، استدلال میشود که آزادی مربیان معلم برای استفاده از قضاوت حرفهای و تخصص خود، توسط چارچوب سیاستی بیش از حد فنمحور محدود شده است و این امر موجب شده است که خود مربیان معلم به «فاعل غایب» در آموزش معلمان بدل شوند. در بخش تجربی این پژوهش با رویکرد فلسفی، دیدگاههای ۱۳ مربی معلم که مورد مصاحبه قرار گرفتهاند، ارائه میشود تا میزان اعتقاد آنها به کفایت چارچوب سیاستی فعلی برای آموزش معلمان بررسی شود. این مقاله بینشهای نوینی درباره هزینههای محدودیتهای سیاستی در سطح هستیشناختی ارائه میدهد که به زیان معلمان پیشخدمت و در نهایت دانشآموزان آنها منجر میشود. مقاله با دعوتی، همانند رمان، برای «بهرهگیری از باقیماندههای روز» و جستوجوی امکانهای رستگاریبخش برای تغییر به پایان میرسد.
This study aimed to evaluate the inclusive education policy for persons with disabilities in Makindye Division, Kampala District. The objectives of the study were to identify the environmental and socio-cultural factors influencing the implementation of inclusive education for persons with disabilities; to assess the availability and adequacy and to evaluate the outcomes of the inclusive education policy in terms of school access, participation, and academic achievement among persons with disabilities. The sample size comprised of 175 respondents, and the target population comprised teachers, NGOs officials, policy makers, administrators and parents of children with disabilities. This study was underpinned by the Social Model of Disability (1970), which states that disability arises from societal and environmental barriers, not an individual's impairment. The study used a structured questionnaire and semi-structured interviews. Data were analyzed using both descriptive and inferential statistics. Descriptive statistics, such as frequencies, percentages, and means, summarized the quantitative data, while thematic content analysis was employed to analyze qualitative data from the interviews. The findings revealed mixed perceptions regarding environmental and socio-cultural factors influencing the implementation of inclusive education, with an average mean score of 2.634 (SD = 0.836). While a significant portion of respondents (43.33%) strongly agreed that the inclusive education policy addresses the learning needs of children with disabilities (mean = 3.00, SD = 1.05), there were notable concerns about the policy's responsiveness to socio-cultural and economic contexts. The analysis of resource availability and adequacy yielded an average mean score of 2.93 (SD = 1.00), reflecting a positive perception among stakeholders. The availability of trained special needs education teachers received the highest mean score of 3.13 (SD = 1.02), with 50% of respondents agreeing or strongly agreeing that there are enough trained teachers in their schools. The study concluded that the analysis of environmental and socio-cultural factors reveals a significant relationship between policy intentions and implementation realities in Uganda's inclusive education system. Therefore, the study recommended that schools should develop context-specific implementation strategies that explicitly address local socio-cultural factors, including collaborative planning with community leaders, parents, and persons with disabilities, to ensure interventions respond to specific cultural contexts rather than relying on generalized strategies.
این پژوهش با هدف ارزیابی سیاست آموزش فراگیر برای افراد دارای معلولیت در ناحیه Makindye، منطقه Kampala انجام شد. اهداف پژوهش شامل شناسایی عوامل محیطی و اجتماعیفرهنگی مؤثر بر اجرای آموزش فراگیر برای افراد دارای معلولیت؛ ارزیابی میزان دسترسی و کفایت منابع و همچنین ارزیابی پیامدهای سیاست آموزش فراگیر از نظر دسترسی به مدرسه، مشارکت و پیشرفت تحصیلی افراد دارای معلولیت بود. حجم نمونه شامل ۱۷۵ نفر از معلمان، مسئولان سازمانهای غیردولتی، سیاستگذاران، مدیران و والدین کودکان دارای معلولیت بود. این پژوهش مبتنی بر مدل اجتماعی معلولیت (۱۹۷۰) بود که بیان میکند معلولیت ناشی از موانع اجتماعی و محیطی است، نه نقص فردی. ابزار گردآوری دادهها شامل پرسشنامه ساختاریافته و مصاحبههای نیمهساختاریافته بود. دادهها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی تحلیل شدند. آمار توصیفی مانند فراوانی، درصد و میانگین برای خلاصهسازی دادههای کمی و تحلیل محتوای تماتیک برای تحلیل دادههای کیفی حاصل از مصاحبهها بهکار رفت. یافتهها نشاندهنده ادراکات متفاوت نسبت به عوامل محیطی و اجتماعیفرهنگی مؤثر بر اجرای آموزش فراگیر بود، بهطوریکه میانگین نمره ۲٫۶۳۴ (انحراف معیار = ۰٫۸۳۶) بهدست آمد. در حالی که بخش قابل توجهی از پاسخدهندگان (۴۳٫۳۳٪) کاملاً موافق بودند که سیاست آموزش فراگیر به نیازهای یادگیری کودکان دارای معلولیت پاسخ میدهد (میانگین = ۳٫۰۰، انحراف معیار = ۱٫۰۵)، نگرانیهای قابل توجهی درباره پاسخگویی سیاست به زمینههای اجتماعیفرهنگی و اقتصادی وجود داشت. تحلیل میزان دسترسی و کفایت منابع میانگین نمره ۲٫۹۳ (انحراف معیار = ۱٫۰۰) را نشان داد که بیانگر ادراک مثبت ذینفعان بود. بیشترین میانگین نمره مربوط به دسترسی به معلمان آموزشدیده در حوزه نیازهای ویژه آموزشی بود (میانگین = ۳٫۱۳، انحراف معیار = ۱٫۰۲) و ۵۰٪ پاسخدهندگان موافق یا کاملاً موافق بودند که در مدارس آنها معلمان آموزشدیده کافی وجود دارد. پژوهش نتیجه گرفت که تحلیل عوامل محیطی و اجتماعیفرهنگی رابطه معناداری بین اهداف سیاست و واقعیتهای اجرایی در نظام آموزش فراگیر اوگاندا نشان میدهد. بنابراین، پژوهش توصیه کرد که مدارس باید راهبردهای اجرایی متناسب با زمینه محلی را تدوین کنند که بهطور مشخص به عوامل اجتماعیفرهنگی بومی بپردازد، از جمله برنامهریزی مشارکتی با رهبران جامعه، والدین و افراد دارای معلولیت، تا مداخلات به جای اتکا به راهبردهای کلی، به زمینههای فرهنگی خاص پاسخ دهند.
Teacher Professional Identity is critical for rural teacher recruitment and retention, but effective pathways for its construction remain limited. This study examines whether and how a holistically designed English pedagogy course, integrating theoretical learning and micro-teaching practices with guided reflective discourses, shapes the professional identities of rural pre-service teachers. A longitudinal study spanning one academic year was conducted with three rural pre-service teachers enrolled in the Excellent Teacher Program at a normal university in western China. Data were collected through semi-structured interviews and reflective journals. Drawing on Varghese et al.'s identity-in-practice and identity-in-discourse as a conceptual lens, and Wenger's three modes of belonging as explanatory tools, our dual-layered framework reveals two key transformations. First, the course significantly transformed participants' initially underdeveloped Teacher Professional Identity (self-doubt, narrow grammar and vocabulary focus) into a broader, more confident and committed identity. Two patterns of change were identified: broadening of pedagogical vision from discrete skills to holistic design, and affective repositioning from fear and doubt to confidence and clarity. Second, the course functioned as a discourse-rich community of practice wherein three mechanisms operated to facilitate identity (re)formation: engagement through micro-teaching and peer collaboration, imagination through exposure to contemporary theories, and alignment through guided reflections linking practice to professional standards. The study demonstrates that a campus-based, holistically designed pedagogy course can serve as an effective pathway for the professional identity construction of rural pre-service teachers, particularly in contexts where quality field placements are not feasible. It also highlights the need to integrate such on-campus training with authentic rural experiences (e.g., short-term placements) to translate identity gains into sustained commitment to rural teaching. These findings offer insights for teacher education policy and practice, with implications for addressing global challenges in rural teacher retention.
هویت حرفهای معلم برای جذب و نگهداشت معلمان روستایی اهمیت حیاتی دارد، اما مسیرهای مؤثر برای ساخت آن همچنان محدود است. این پژوهش بررسی میکند که آیا و چگونه یک دوره آموزش زبان انگلیسی با طراحی کلنگر، که یادگیری نظری و تمرینهای تدریس خرد را با گفتمانهای بازتابی هدایتشده ادغام میکند، هویت حرفهای معلمان پیشخدمت روستایی را شکل میدهد. یک مطالعه طولی به مدت یک سال تحصیلی با سه معلم پیشخدمت روستایی که در برنامه معلم ممتاز در یک دانشگاه تربیت معلم در غرب چین ثبتنام کرده بودند، انجام شد. دادهها از طریق مصاحبههای نیمهساختاریافته و ژورنالهای بازتابی گردآوری شد. با بهرهگیری از چارچوب مفهومی هویت در عمل و هویت در گفتمان Varghese و همچنین سه شیوه تعلق Wenger به عنوان ابزارهای تبیینی، چارچوب دولایه ما دو تحول کلیدی را آشکار میکند. نخست، این دوره هویت حرفهای معلمی اولیه و کمتر توسعهیافته شرکتکنندگان (شک به خود، تمرکز محدود بر دستور زبان و واژگان) را به هویتی گستردهتر، با اعتماد به نفس و تعهد بیشتر تبدیل کرد. دو الگوی تغییر شناسایی شد: گسترش چشمانداز آموزشی از مهارتهای مجزا به طراحی کلنگر و بازموضعیابی عاطفی از ترس و تردید به اعتماد به نفس و شفافیت. دوم، این دوره به عنوان یک جامعه عمل غنی از گفتمان عمل کرد که در آن سه سازوکار برای تسهیل (باز)شکلگیری هویت فعال بود: درگیری از طریق تدریس خرد و همکاری با همتایان، تخیل از طریق مواجهه با نظریههای معاصر و همسویی از طریق بازتابهای هدایتشده که عمل را به استانداردهای حرفهای پیوند میداد. این مطالعه نشان میدهد که یک دوره آموزش معلمی مبتنی بر دانشگاه با طراحی کلنگر میتواند به عنوان مسیری مؤثر برای ساخت هویت حرفهای معلمان پیشخدمت روستایی عمل کند، به ویژه در زمینههایی که امکان کارورزی میدانی با کیفیت وجود ندارد. همچنین بر ضرورت ادغام چنین آموزشهای دانشگاهی با تجارب اصیل روستایی (مانند کارورزیهای کوتاهمدت) برای تبدیل دستاوردهای هویتی به تعهد پایدار به تدریس در مناطق روستایی تأکید میکند. این یافتهها بینشهایی برای سیاستگذاری و عمل در آموزش معلم ارائه میدهد و پیامدهایی برای مواجهه با چالشهای جهانی در نگهداشت معلمان روستایی دارد.
AbstractThe National Education Policy 2020 places foundational literacy and numeracy, child-centredpedagogy, teacher development, inclusion and technology-enabled learning at the core ofprimary education reform. In this article, we develop and demonstrate a district-level frameworkto examine the implementation in primary schools in Scheduled Caste and Scheduled Tribecommunities in Kurnool District, Andhra Pradesh. We then bring on parent and guardianperceptions and teacher reports and categorise implementation into nine dimensions: policyawareness, access and participation, child-centred pedagogy, teacher preparedness, foundationalliteracy, foundational numeracy, digital learning, inclusion and parental engagement. Inclusionand equal treatment generate the highest mean of 3.96, followed by teacher preparedness andimplementation at 3.85. The lowest selected dimension mean is found at 3.74, while there is adistinct limitation to home digital access: only 37 per cent report digital facilities are always orusually available. The three most commonly cited implementation barriers are limited digitalaccess, lack of learning materials and lack of parental awareness. The framework shows howpolicy implementation can be measured; whether positive perceptions are evidence for causaleffect or not. It also identifies the field measures and inferential tests necessary for a publishableempirical study. The findings highlight the importance of targeted digital access, continuousteacher development, community-driven policy communication and the community-basedresponse for tribal communities. Since the numerical data is synthetic, the results of the papershow the method and are to be replaced with ethical field data if the manuscript is to bepresented as an empirical research article.
سیاست ملی آموزش ۲۰۲۰، سواد و حساب ابتدایی، آموزش مبتنی بر کودک، توسعه معلم، شمول و یادگیری مبتنی بر فناوری را در مرکز اصلاحات آموزش ابتدایی قرار میدهد. در این مقاله، چارچوبی در سطح شهرستان برای بررسی اجرای این سیاست در مدارس ابتدایی جوامع طبقات تعیینشده و قبایل تعیینشده در شهرستان کورنول، ایالت آندرا پرادش توسعه و ارائه میشود. سپس برداشتهای والدین و سرپرستان و گزارشهای معلمان را بررسی و اجرای سیاست را در نه بُعد دستهبندی میکنیم: آگاهی از سیاست، دسترسی و مشارکت، آموزش مبتنی بر کودک، آمادگی معلم، سواد ابتدایی، حساب ابتدایی، یادگیری دیجیتال، شمول و مشارکت والدین. شمول و رفتار برابر بالاترین میانگین را با مقدار ۳٫۹۶ دارد و پس از آن آمادگی معلم و اجرای سیاست با میانگین ۳٫۸۵ قرار میگیرند. پایینترین میانگین بُعد انتخابشده ۳٫۷۴ است، در حالی که محدودیت مشخصی در دسترسی دیجیتال خانگی وجود دارد: تنها ۳۷ درصد گزارش دادهاند که امکانات دیجیتال همیشه یا معمولاً در دسترس است. سه مانع اجرایی که بیشترین ذکر را داشتهاند عبارتاند از: محدودیت دسترسی دیجیتال، کمبود مواد آموزشی و کمبود آگاهی والدین. این چارچوب نشان میدهد که چگونه میتوان اجرای سیاست را اندازهگیری کرد؛ اینکه آیا برداشتهای مثبت شواهدی برای اثر علّی هستند یا خیر. همچنین، شاخصهای میدانی و آزمونهای استنباطی لازم برای یک مطالعه تجربی قابل انتشار را شناسایی میکند. یافتهها بر اهمیت دسترسی هدفمند دیجیتال، توسعه مستمر معلمان، ارتباط سیاست مبتنی بر جامعه و پاسخ مبتنی بر جامعه برای جوامع قبیلهای تأکید میکند. از آنجا که دادههای عددی مصنوعی هستند، نتایج مقاله روش را نشان میدهد و در صورت ارائه بهعنوان مقاله پژوهشی تجربی، باید با دادههای میدانی اخلاقی جایگزین شوند.
AbstractThe National Education Policy 2020 places foundational literacy and numeracy, child-centredpedagogy, teacher development, inclusion and technology-enabled learning at the core ofprimary education reform. In this article, we develop and demonstrate a district-level frameworkto examine the implementation in primary schools in Scheduled Caste and Scheduled Tribecommunities in Kurnool District, Andhra Pradesh. We then bring on parent and guardianperceptions and teacher reports and categorise implementation into nine dimensions: policyawareness, access and participation, child-centred pedagogy, teacher preparedness, foundationalliteracy, foundational numeracy, digital learning, inclusion and parental engagement. Inclusionand equal treatment generate the highest mean of 3.96, followed by teacher preparedness andimplementation at 3.85. The lowest selected dimension mean is found at 3.74, while there is adistinct limitation to home digital access: only 37 per cent report digital facilities are always orusually available. The three most commonly cited implementation barriers are limited digitalaccess, lack of learning materials and lack of parental awareness. The framework shows howpolicy implementation can be measured; whether positive perceptions are evidence for causaleffect or not. It also identifies the field measures and inferential tests necessary for a publishableempirical study. The findings highlight the importance of targeted digital access, continuousteacher development, community-driven policy communication and the community-basedresponse for tribal communities. Since the numerical data is synthetic, the results of the papershow the method and are to be replaced with ethical field data if the manuscript is to bepresented as an empirical research article.
سیاست ملی آموزش ۲۰۲۰، سواد و حساب ابتدایی، آموزش مبتنی بر کودک، توسعه معلم، شمول و یادگیری مبتنی بر فناوری را در مرکز اصلاحات آموزش ابتدایی قرار میدهد. در این مقاله، چارچوبی در سطح شهرستان برای بررسی اجرای این سیاست در مدارس ابتدایی جوامع طبقات تعیینشده و قبایل تعیینشده در شهرستان کورنول، ایالت آندرا پرادش توسعه و ارائه میشود. سپس برداشتهای والدین و سرپرستان و گزارشهای معلمان را بررسی و اجرای سیاست را در نه بُعد دستهبندی میکنیم: آگاهی از سیاست، دسترسی و مشارکت، آموزش مبتنی بر کودک، آمادگی معلم، سواد ابتدایی، حساب ابتدایی، یادگیری دیجیتال، شمول و مشارکت والدین. شمول و رفتار برابر بالاترین میانگین را با مقدار ۳٫۹۶ دارد و پس از آن آمادگی معلم و اجرای سیاست با میانگین ۳٫۸۵ قرار میگیرند. پایینترین میانگین بُعد انتخابشده ۳٫۷۴ است، در حالی که محدودیت مشخصی در دسترسی دیجیتال خانگی وجود دارد: تنها ۳۷ درصد گزارش دادهاند که امکانات دیجیتال همیشه یا معمولاً در دسترس است. سه مانع اجرایی که بیشترین ذکر را داشتهاند عبارتاند از: محدودیت دسترسی دیجیتال، کمبود مواد آموزشی و کمبود آگاهی والدین. این چارچوب نشان میدهد که چگونه میتوان اجرای سیاست را اندازهگیری کرد؛ اینکه آیا برداشتهای مثبت شواهدی برای اثر علّی هستند یا خیر. همچنین، شاخصهای میدانی و آزمونهای استنباطی لازم برای یک مطالعه تجربی قابل انتشار را شناسایی میکند. یافتهها بر اهمیت دسترسی هدفمند دیجیتال، توسعه مستمر معلمان، ارتباط سیاست مبتنی بر جامعه و پاسخ مبتنی بر جامعه برای جوامع قبیلهای تأکید میکند. از آنجا که دادههای عددی مصنوعی هستند، نتایج مقاله روش را نشان میدهد و در صورت ارائه بهعنوان مقاله پژوهشی تجربی، باید با دادههای میدانی اخلاقی جایگزین شوند.
This study sought to examine the essence of quality teacher training in implementing inclusive education at a higher education institution in South Africa.Inclusive education in the South African education context is a reformatory tool to welcome diversity amongst learners in one classroom.Drawing on a multi-method South African policy discourse and teacher education for inclusion, the study interrogates how pre-service and in-service training prepare teachers to teach diverse students in higher education contexts.Inclusive education policy, as stated in Education White Paper 6, establishes teachers as the primary implementers of inclusion.Yet, systematic evidence points to gaps between policy ideals and actual teacher preparation, practice, and support within higher education settings.Qualitative data for this study was drawn from student teachers and lecturers from a selected university.All participants in the study were members of the faculty of education.Data was collected through semi-structured interviews.In this study, semi-structured interviews served as a well-established qualitative data collection method suited to exploring complex stakeholder perspectives.Semi-structured interviews offered the flexibility to elicit in-depth insights from diverse participants while preserving comparability across interviews.The purposive sampling technique was selected because it enables the identification and selection of participants who are particularly knowledgeable and experienced with the phenomenon of interest.Thematic analysis was used to analyse data.The findings of this study revealed that student teachers are not being prepared to meet the needs of diverse learners that they will teach at school.Respondents frequently reported gaps in knowledge, practical competencies, and confidence to implement inclusive strategies in diverse classrooms.The study concludes that both the theory and the practical implementation of inclusive education for student teachers are paramount to transforming the educational landscape in South Africa.This points to the need for strengthened teacher education for inclusion within South Africa's higher education programs.
این پژوهش با هدف بررسی ماهیت کیفیت آموزش معلمان در اجرای آموزش فراگیر در یک مؤسسه آموزش عالی در آفریقای جنوبی انجام شده است. آموزش فراگیر در زمینه آموزش و پرورش آفریقای جنوبی ابزاری اصلاحگرانه برای استقبال از تنوع در میان دانشآموزان در یک کلاس درس بهشمار میرود. با بهرهگیری از رویکرد چندروشی در تحلیل گفتمان سیاستهای آفریقای جنوبی و آموزش معلمان برای فراگیری، این پژوهش به بررسی این موضوع میپردازد که چگونه آموزشهای پیشخدمت و ضمن خدمت معلمان را برای تدریس به دانشجویان متنوع در بستر آموزش عالی آماده میکند. سیاست آموزش فراگیر، همانگونه که در سند «کتاب سفید آموزش ۶» بیان شده است، معلمان را بهعنوان مجریان اصلی فراگیری معرفی میکند. با این حال، شواهد نظاممند به وجود شکافهایی میان آرمانهای سیاستی و آمادگی، عمل و حمایت واقعی از معلمان در محیطهای آموزش عالی اشاره دارد. دادههای کیفی این پژوهش از دانشجومعلمان و اعضای هیئت علمی یک دانشگاه منتخب گردآوری شده است. تمامی شرکتکنندگان عضو دانشکده آموزش و پرورش بودند. دادهها از طریق مصاحبههای نیمهساختاریافته جمعآوری شد. در این پژوهش، مصاحبههای نیمهساختاریافته بهعنوان روشی کیفی و معتبر برای گردآوری دادهها جهت بررسی دیدگاههای پیچیده ذینفعان به کار گرفته شد. این مصاحبهها انعطافپذیری لازم برای استخراج بینشهای عمیق از شرکتکنندگان متنوع را در عین حفظ قابلیت مقایسه میان مصاحبهها فراهم آورد. روش نمونهگیری هدفمند انتخاب شد زیرا امکان شناسایی و انتخاب شرکتکنندگانی را فراهم میکند که دانش و تجربه ویژهای نسبت به پدیده مورد نظر دارند. تحلیل تماتیک برای تجزیه و تحلیل دادهها به کار رفت. یافتههای این پژوهش نشان داد که دانشجومعلمان برای پاسخگویی به نیازهای یادگیرندگان متنوعی که قرار است در مدارس تدریس کنند، آماده نمیشوند. پاسخدهندگان بهطور مکرر به وجود شکافهایی در دانش، شایستگیهای عملی و اعتمادبهنفس برای اجرای راهبردهای فراگیر در کلاسهای متنوع اشاره کردند. این پژوهش نتیجه میگیرد که هر دو جنبه نظری و عملی اجرای آموزش فراگیر برای دانشجومعلمان، برای تحول چشمانداز آموزشی در آفریقای جنوبی اهمیت اساسی دارد. این امر بر ضرورت تقویت آموزش معلمان برای فراگیری در برنامههای آموزش عالی آفریقای جنوبی تأکید میکند.
In the context of increasing decentralisation of educational management, principals are expected to navigate complex governance structures that often limit their decision-making power; however, the extent of their autonomy varies significantly across different governance systems.This qualitative conceptual discourse analyses the policy implications of granting school principals' autonomy in school leadership and governance.The findings highlight the need for balanced policies that empower principals while maintaining rigorous accountability measures to ensure equitable and high-quality education.Policy recommendations are provided to enhance governance frameworks, support leadership training for principals to foster effective school leadership, and foster environments conducive to educational excellence.This paper contributes to the ongoing discourse on optimising school governance structures to support principal autonomy and improve educational outcomes.Through addressing these issues, this paper aims to offer practical insights for policymakers seeking to design governance systems that both empower school leaders and uphold the standards necessary for consistent and fair educational practices.
در زمینه افزایش تمرکززدایی مدیریت آموزشی، انتظار میرود مدیران مدارس در ساختارهای حکمرانی پیچیدهای که اغلب قدرت تصمیمگیری آنها را محدود میکند، به ایفای نقش بپردازند؛ با این حال، میزان خودمختاری آنها در نظامهای حکمرانی مختلف به طور قابل توجهی متفاوت است. این discourse مفهومی کیفی به تحلیل پیامدهای سیاستی اعطای خودمختاری به مدیران مدارس در رهبری و حکمرانی مدرسه میپردازد. یافتهها بر ضرورت سیاستهای متوازنی که ضمن توانمندسازی مدیران، تدابیر پاسخگویی دقیق را برای تضمین آموزش عادلانه و باکیفیت حفظ میکنند، تأکید دارند. توصیههای سیاستی برای بهبود چارچوبهای حکمرانی، حمایت از آموزش رهبری برای مدیران به منظور تقویت رهبری مؤثر مدرسه و ایجاد محیطهایی مناسب برای تعالی آموزشی ارائه شده است. این مقاله به گفتمان جاری درباره بهینهسازی ساختارهای حکمرانی مدرسه برای حمایت از خودمختاری مدیران و بهبود پیامدهای آموزشی کمک میکند. از طریق پرداختن به این مسائل، این مقاله در پی ارائه بینشهای عملی برای سیاستگذاران است که به دنبال طراحی نظامهای حکمرانی هستند که همزمان مدیران مدارس را توانمند سازند و استانداردهای لازم برای رویههای آموزشی منسجم و عادلانه را حفظ کنند.
In this commentary, I make five points: that designing observation systems that actually predict students' outcomes is challenging; second that systems that capture the complex and dynamic nature of the classroom learning environment are more likely to be able to meet this challenge; three, that observation tools are most useful when developed to serve a particular purpose and are put to that purpose; four that technology can help; and five, there are policy implications for valid and reliable classroom observation tools. The two observation systems presented in this special issue represent an important step forward and a move toward policy that promises to make a true difference in what is defined as high quality and effective teaching, what it looks like in the classroom, and how these practices can be more widely disseminated so that all children, including those attending under-resourced schools, can experience effective instruction, academic success and the lifelong accomplishment that follows.
در این یادداشت، پنج نکته مطرح میکنم: نخست اینکه طراحی نظامهای مشاهدهای که واقعاً بتوانند پیامدهای دانشآموزان را پیشبینی کنند، چالشبرانگیز است؛ دوم، نظامهایی که ماهیت پیچیده و پویای محیط یادگیری کلاس درس را بهدرستی ثبت میکنند، احتمالاً بهتر میتوانند با این چالش مواجه شوند؛ سوم، ابزارهای مشاهده زمانی بیشترین کارایی را دارند که برای هدفی خاص توسعه یافته و در همان راستا بهکار گرفته شوند؛ چهارم، فناوری میتواند در این زمینه کمککننده باشد؛ و پنجم، برای ابزارهای مشاهده کلاس درس که از اعتبار و پایایی برخوردارند، پیامدهای سیاستگذاری وجود دارد. دو نظام مشاهدهای که در این شماره ویژه ارائه شدهاند، گامی مهم به جلو و حرکتی به سوی سیاستگذاری به شمار میروند که نویدبخش ایجاد تفاوت واقعی در تعریف تدریس با کیفیت و اثربخش، نمود آن در کلاس درس و چگونگی گسترش این شیوهها به گونهای است که همه کودکان، از جمله دانشآموزان مدارس کمبرخوردار، بتوانند آموزش اثربخش، موفقیت تحصیلی و دستاوردهای مادامالعمر ناشی از آن را تجربه کنند.
