Abstract Importance Bullying is increasingly understood as a social process in which peers influence whether it persists. Anti-bullying policies and programs often encourage bystanders to intervene directly, yet direct defending can carry social costs for defenders, and evidence that it reduces later victimization is mixed. Some interventions already target the peer rewards that sustain bullying, but participant-role classifications tend to absorb deliberate non-reinforcement into outsider behavior or passive bystanding. Objective This paper argues that withdrawing social reinforcement, the deliberate withholding of social rewards that peers confer on bullying, such as attention, approval, amplification, or audience participation, should be conceptualized as a distinct bystander response. Methods This conceptual analysis draws on the social-ecological framework, participant role theory, social cognitive theory, and evidence that the outsider category is internally heterogeneous. Results Withdrawing social reinforcement is functionally positive when it reflects a refusal to endorse bullying and reduces the social rewards available to the student who bullies. It differs from uninvolved passivity in intent and social function, and from indirect defending in primary target, because these responses act on different points in the social process of bullying. When enacted collectively, it may also signal reduced peer endorsement of bullying and shift perceived peer norms. Conclusions Helpful bystander responding should not be defined only by direct intervention. Bystanders can also target the social rewards that sustain bullying, and responses grouped as passive bystanding differ in whether they sustain or withhold those rewards. Future research should test whether withdrawing social reinforcement can be reliably distinguished from uninvolved passivity and indirect defending, and whether it reduces reinforcement for students who bully. Implications for Practice Withdrawing social reinforcement requires less public confrontation than direct defending, offering students who cannot or will not confront the student who bullies another way to respond. Schools can teach this method as an explicit option alongside upstanding.
Human cognition is unique. Our large brains and advanced cognitive skills indicate intense selection following the divergence from other hominins. Theoretical models and empirical data from the last few decades suggest that human intelligence primarily serves a social function. However, explaining precisely how human cognition is adapted for navigating the complexities of social life has proved challenging. This preregistered study empirically examines the recently proposed Coalitional Intelligence Hypothesis , which posits that the behavioral effects of human intelligence evolved as reliable signals of coalitional value, facilitating adaptive reciprocal exchanges of status and cognitive-computational services. This study also introduces the first Norwegian translation of the International Cognitive Ability Resource 16-Item Sample Test (ICAR-16), which we developed for use as our cognitive ability measure. Analysing a new dyadic dataset using the actor-partner interdependence mediation model, we found that coalitional value, operationalized in terms of ability to coordinate a group, fully mediates status allocated based on cognitive ability. These findings provide initial empirical support for the Coalitional Intelligence Hypothesis.
شناخت انسانی منحصر به فرد است. مغز بزرگ ما و مهارت‌های پیشرفته شناختی نشان‌دهنده انتخاب شدید پس از انشعاب از سایر هومینین‌ها است. مدل‌های نظری و داده‌های تجربی چند دهه اخیر نشان می‌دهند که هوش انسانی عمدتاً کارکردی اجتماعی دارد. با این حال، توضیح دقیق اینکه چگونه شناخت انسانی برای پیمایش پیچیدگی‌های زندگی اجتماعی سازگار شده است، چالش‌برانگیز بوده است. این مطالعه پیش‌ثبت‌شده به‌طور تجربی فرضیه هوش ائتلافی را که اخیراً مطرح شده است، بررسی می‌کند؛ این فرضیه بیان می‌کند که اثرات رفتاری هوش انسانی به عنوان نشانه‌های قابل اعتماد ارزش ائتلافی تکامل یافته‌اند و تبادلات متقابل سازگارانه منزلت و خدمات شناختی-محاسباتی را تسهیل می‌کنند. این مطالعه همچنین نخستین ترجمه نروژی آزمون نمونه ۱۶ ماده‌ای منبع بین‌المللی توانایی شناختی (ICAR-16) را معرفی می‌کند که ما آن را به عنوان سنجه توانایی شناختی خود توسعه دادیم. با تحلیل یک مجموعه داده دوتایی جدید با استفاده از مدل میانجی‌گری وابستگی بازیگر-شریک، دریافتیم که ارزش ائتلافی که بر اساس توانایی هماهنگی یک گروه عملیاتی شده است، به‌طور کامل میانجی‌گری تخصیص منزلت بر اساس توانایی شناختی را انجام می‌دهد. این یافته‌ها شواهد تجربی اولیه‌ای را برای فرضیه هوش ائتلافی فراهم می‌کند.
INTRODUCTION: Psychosis is a significant cause of reduced social and occupational function in those aged 18-35 years. This study investigates the feasibility of enhancing currently available Early Intervention for Psychosis (EIP) care using a moderated online intervention comprising therapist-supported online therapeutic interventions and peer-to-peer social mentoring and networking. METHODS: The trial explores data relevant to establishing the feasibility of delivering MOST to patients enrolled in EIP services and estimation of effect sizes for pre-post measures administered to inform power calculations for a full trial. RESULTS: A total of 35 patients with early psychosis were recruited during the study period, with 17 (48.6%) retained in the study at 6 months. In the intervention arm, 65.4% of participants engaged with MOST for 5 weeks or more but only 15.4% continued to engage at six months. At six months, calculation of effect sizes for pre-post changes indicated small to moderate improvements in social and occupational function, small changes in clinical symptom severity and no changes in cognitive performance. DISCUSSION: Findings partially supported the feasibility of conducting a trial of MOST in Irish EIP services. Recruitment and study procedures were successfully completed, while retention and sustained engagement suggested that intervention duration, delivery, and positioning within the care pathway may require consideration for further study of this promising intervention in the Irish context.
مقدمه: روان‌پریشی یکی از علل مهم کاهش عملکرد اجتماعی و شغلی در افراد ۱۸ تا ۳۵ سال است. این مطالعه امکان‌سنجی ارتقای مراقبت‌های موجود مداخله زودهنگام برای روان‌پریشی (EIP) را با استفاده از یک مداخله آنلاین با نظارت، شامل مداخلات درمانی آنلاین با حمایت درمانگر و راهنمایی و شبکه‌سازی اجتماعی همتایان، مورد بررسی قرار می‌دهد. روش‌ها: این کارآزمایی داده‌های مرتبط با امکان‌سنجی ارائه MOST به بیماران ثبت‌نام‌شده در خدمات EIP و برآورد اندازه اثر برای سنجش‌های پیش و پس از مداخله را به منظور اطلاع‌رسانی محاسبات توان برای یک کارآزمایی کامل بررسی می‌کند. نتایج: در مجموع ۳۵ بیمار با روان‌پریشی زودهنگام در دوره مطالعه جذب شدند که ۱۷ نفر (۴۸/۶٪) در شش ماه در مطالعه باقی ماندند. در گروه مداخله، ۶۵/۴٪ از شرکت‌کنندگان به مدت ۵ هفته یا بیشتر با MOST درگیر بودند، اما تنها ۱۵/۴٪ در شش ماهگی همچنان مشارکت داشتند. در شش ماهگی، محاسبه اندازه اثر برای تغییرات پیش و پس از مداخله نشان‌دهنده بهبودهای کوچک تا متوسط در عملکرد اجتماعی و شغلی، تغییرات اندک در شدت علائم بالینی و عدم تغییر در عملکرد شناختی بود. بحث: یافته‌ها تا حدی امکان‌سنجی انجام کارآزمایی MOST در خدمات EIP ایرلند را تأیید کردند. جذب و رویه‌های مطالعه با موفقیت انجام شد، در حالی که حفظ و تداوم مشارکت نشان داد که مدت، نحوه ارائه و جایگاه مداخله در مسیر مراقبت ممکن است برای مطالعه بیشتر این مداخله امیدبخش در زمینه ایرلند نیازمند بررسی باشد.
