Abstract Raising and control structures in Present-day English are surface-identical, yet differ in crucial ways both syntactically and semantically. We study the difference between the two from a diachronic and acquisitional perspective. Historically, raising has been argued to have emerged out of control (Higgins 1990). Similarly, raising has been found to be developmentally delayed compared to control (e.g. Wexler & Culicover 1987). We use quantitative methods to study the spread of TO -infinitives in child-directed and child naturalistic speech. In parallel, we study the same process in Early Modern English and what distributional properties may have facilitated the emergence of the distinction. Furthermore, we put to the test a learning model, the Tolerance Principle (Yang 2016), against the diachronic data. We argue that the emergence of raising historically was most likely a consequence of the broader rise of the requirement for an overt subject – an argument that has a clear parallel in recent research on the acquisition of raising using the same methods (Irani 2019).
ساختارهای رِیزینگ و کنترل در زبان انگلیسی معاصر از لحاظ ظاهری یکسان هستند، اما از نظر نحوی و معنایی تفاوت‌های اساسی دارند. در این پژوهش، تفاوت میان این دو ساختار از دیدگاه تاریخی و اکتسابی مورد بررسی قرار می‌گیرد. از منظر تاریخی، مطرح شده است که ساختار رِیزینگ از ساختار کنترل منشأ گرفته است (Higgins 1990). همچنین، پژوهش‌ها نشان داده‌اند که رِیزینگ از نظر رشد زبانی نسبت به کنترل با تأخیر ظاهر می‌شود (برای مثال Wexler & Culicover 1987). در این مطالعه، با استفاده از روش‌های کمی، گسترش مصدرهای TO در گفتار هدایت‌شده به کودک و گفتار طبیعی کودکان مورد بررسی قرار گرفته است. به طور موازی، همین فرایند در زبان انگلیسی اوایل دوران مدرن و ویژگی‌های توزیعی که ممکن است به ظهور تمایز میان این ساختارها کمک کرده باشند، بررسی می‌شود. افزون بر این، مدل یادگیری اصل تساهل (Tolerance Principle) (Yang 2016) را با داده‌های تاریخی می‌آزماییم. استدلال می‌شود که ظهور تاریخی رِیزینگ به احتمال زیاد پیامد گسترش الزام به وجود فاعل صریح بوده است؛ استدلالی که در پژوهش‌های اخیر دربارهٔ اکتساب رِیزینگ با استفاده از همین روش‌ها (Irani 2019) نیز مشابهت روشنی دارد.
Abstract The rise of the BE V ing progressive has been argued to reflect a broader shift in the typological profile of English from a bounded to an unbounded language, leading to changing preferences in aspectual construal and narrative organization. However, it remains unclear whether BE V ing directly replaced a dominant pattern of bounded event construal or superseded alternative strategies that were already available to express progressive(-like) meaning before. The idea of a typological shift suggests that many more strategies may have been involved. This article investigates diachronic change in the expression of progressive(-like) meaning. To this end, use is made of a historical parallel translation corpus consisting of eight successive English translations of Cervantes’ Don Quijote , giving insight into how the same meanings were expressed over time. The results suggest that the expression of progressive(-like) meaning in English went through a pragmatic stage, in which progressive meaning was mainly expressed through invited inference, followed by an experimentation stage, during which speakers of English resorted to a variety of lexical and (semi-)grammatical options to express these meanings semantically, and resulting in the current situation with the emergence of the grammaticalized marker BE V ing as an uncontested default coding option.
چکیده: رشد ساختار BE V ing استمراری به عنوان بازتابی از یک تغییر گسترده‌تر در نمایه نوع‌شناختی زبان انگلیسی از یک زبان محدود به زبان نامحدود مطرح شده است که منجر به تغییر ترجیحات در برداشت وجهی و سازماندهی روایی می‌شود. با این حال، هنوز مشخص نیست که آیا BE V ing مستقیماً جایگزین الگوی غالب برداشت رویداد محدود شده است یا بر استراتژی‌های جایگزینی که پیش‌تر برای بیان معنای استمراری (یا مشابه استمراری) در دسترس بودند، برتری یافته است. ایده تغییر نوع‌شناختی نشان می‌دهد که استراتژی‌های بسیار بیشتری ممکن است درگیر بوده باشند. این مقاله به بررسی تغییرات تاریخی در بیان معنای استمراری (یا مشابه استمراری) می‌پردازد. بدین منظور، از یک پیکره موازی ترجمه تاریخی شامل هشت ترجمه متوالی انگلیسی از «دون کیشوت» اثر سروانتس استفاده شده است که بینشی درباره چگونگی بیان همان معانی در طول زمان ارائه می‌دهد. نتایج نشان می‌دهد که بیان معنای استمراری (یا مشابه استمراری) در زبان انگلیسی از یک مرحله کاربردشناختی عبور کرده است که در آن معنای استمراری عمدتاً از طریق استنتاج دعوت‌شده بیان می‌شد، و پس از آن مرحله‌ای از آزمایش‌گری رخ داده است که در آن گویشوران انگلیسی برای بیان این معانی به گزینه‌های واژگانی و (نیمه)دستوری متعددی متوسل شدند، و در نهایت به وضعیت کنونی با ظهور نشانگر دستوری‌شده BE V ing به عنوان گزینه پیش‌فرض و بی‌رقیب رمزگذاری رسیده است.
