Predictive power

PURPOSE: Engagement in sports is associated with cognitive and academic functioning in youth. However, heterogenous methodology has resulted in mixed findings across the literature. We propose a new method for investigating how sports activity may affect cognition through metabolic equivalents (MET)-minutes per week during sports engagement and compare it against total number of sports engaged. METHODS: Using the Adolescent Brain Cognitive Development Study, 9,973 children between the ages of 9 and 10 years old were included. Parent report of children's engagement in sports over the past year were utilized to calculate total MET-minutes per week. Youth participants completed the National Institutes of Health Toolbox. Generalized Additive Mixed Models were run to examine the relationship between MET-minutes on cognition, while controlling for Body Mass Index. The contribution of MET-minutes compared to total count of sports on cognitive performance were compared using Akaike Information Criterion values. RESULTS: Both total MET-minutes per week and past-year total sports were non-linearly associated with increased performance on multiple tasks of executive functioning and decreased expressive vocabulary. MET-minutes were shown to contribute more robustly to models of cognition than total number of sports. CONCLUSIONS: Past year MET-minutes per week was associated with increased cognitive performance, particularly in the domain of executive functioning, and was more sensitive to differences in cognition in contrast to total sports engagement. Indicating that greater measurement sensitivity for physical activity may increase predictive power on cognitive performance outcomes. Our findings provide more support for increasing physical activity in youth to promote cognitive trajectories.

هدف: مشارکت در ورزش با عملکرد شناختی و تحصیلی در نوجوانان مرتبط است. با این حال، روش‌شناسی ناهمگون منجر به یافته‌های متناقض در ادبیات پژوهش شده است. ما روش جدیدی را برای بررسی چگونگی تأثیر فعالیت ورزشی بر شناخت از طریق معادل‌های متابولیک (MET)-دقیقه در هفته در طول مشارکت ورزشی پیشنهاد می‌کنیم و آن را با تعداد کل ورزش‌های انجام‌شده مقایسه می‌نماییم. روش‌ها: با استفاده از مطالعه رشد شناختی مغز نوجوانان، ۹٬۹۷۳ کودک بین ۹ تا ۱۰ سال وارد پژوهش شدند. گزارش والدین از مشارکت کودکان در ورزش طی سال گذشته برای محاسبه مجموع MET-دقیقه در هفته به کار رفت. شرکت‌کنندگان نوجوان ابزار سنجش National Institutes of Health Toolbox را تکمیل کردند. مدل‌های ترکیبی تعمیم‌یافته افزایشی برای بررسی رابطه بین MET-دقیقه و شناخت، با کنترل شاخص توده بدنی اجرا شد. سهم MET-دقیقه نسبت به تعداد کل ورزش‌ها بر عملکرد شناختی با استفاده از مقادیر Akaike Information Criterion مقایسه گردید. نتایج: هم مجموع MET-دقیقه در هفته و هم مجموع ورزش‌های سال گذشته به طور غیرخطی با افزایش عملکرد در چندین تکلیف عملکرد اجرایی و کاهش واژگان بیانی مرتبط بودند. MET-دقیقه نسبت به تعداد کل ورزش‌ها سهم قوی‌تری در مدل‌های شناختی داشت. نتیجه‌گیری: مجموع MET-دقیقه در هفته طی سال گذشته با افزایش عملکرد شناختی، به ویژه در حوزه عملکرد اجرایی، مرتبط بود و نسبت به مجموع مشارکت ورزشی حساسیت بیشتری به تفاوت‌های شناختی نشان داد. این امر نشان می‌دهد که حساسیت بیشتر سنجش فعالیت بدنی می‌تواند قدرت پیش‌بینی پیامدهای عملکرد شناختی را افزایش دهد. یافته‌های ما حمایت بیشتری از افزایش فعالیت بدنی در نوجوانان برای ارتقای مسیرهای شناختی ارائه می‌دهد.

Background The current research assesses whether students can achieve better academic performance through the proposed collaborative learning management system (C-LMS) developed as the primary virtual collaborative learning environment. It is intended to examine the relationship between students’ personality traits and their technological, pedagogical, and content knowledge (TPACK) proficiency and to determine their continued use of technology. Methods The current research initiated an investigation of the issue from psychological perspectives, using students’ Big Five Personality Traits (BFPT) as predictors and extending the study by grounding it in the TPACK framework. It aimed to explain the relationship between BFPT and TPACK among students regarding their continued use of technology. The research experiment was conducted using the developed proposed C-LMS integrated into the virtual collaborative learning environment. Participants completed the provided pre-module knowledge-checking test after completing the BFPT questionnaire. Then, they needed to complete a post-module knowledge-checking test, a TPACK questionnaire, and course feedback. Their course feedback indicates their intention to continue using technology. Results Based on the findings, the students’ BFPT had a significant effect on their TPACK and continued use of technology, except for extraversion, neuroticism and TCK towards TPACK. Using PLSpredict, the proposed model demonstrated substantial predictive power over the LM model, consistently achieving lower RMSE and MAE across most indicators. Engagement within the C-LMS was positively associated with students’ academic performance, suggesting that collaborative features align with higher academic outcomes Conclusions The current research demonstrated the proposed structural model, adopting the Big Five Personality Traits (BFPT) and the TPACK framework, and integrating the proposed C-LMS to improve students’ collaborativeness through a dedicated online course. Moreover, students’ understanding of the enrolled online course improves significantly when the proposed C-LMS is integrated as the primary virtual collaborative learning environment. The phenomenon explained the positive impact of the proposed C-LMS on students’ academic performance in collaboration and knowledge co-creation.

زمینه و هدف: پژوهش حاضر بررسی می‌کند که آیا دانشجویان می‌توانند از طریق سامانه مدیریت یادگیری مشارکتی پیشنهادی (C-LMS) که به عنوان محیط اصلی یادگیری مشارکتی مجازی توسعه یافته است، عملکرد تحصیلی بهتری کسب کنند یا خیر. هدف این پژوهش بررسی رابطه بین ویژگی‌های شخصیتی دانشجویان و شایستگی آن‌ها در دانش فناورانه، آموزشی و محتوایی (TPACK) و تعیین تداوم استفاده آن‌ها از فناوری است. روش‌ها: این پژوهش با رویکرد روان‌شناختی، ویژگی‌های شخصیتی پنج‌گانه بزرگ (BFPT) دانشجویان را به عنوان متغیر پیش‌بین مورد استفاده قرار داد و مطالعه را با استناد به چارچوب TPACK گسترش داد. هدف، تبیین رابطه بین BFPT و TPACK در میان دانشجویان با توجه به تداوم استفاده آن‌ها از فناوری بود. آزمایش پژوهش با استفاده از C-LMS پیشنهادی که در محیط یادگیری مشارکتی مجازی ادغام شده بود، انجام شد. شرکت‌کنندگان پس از تکمیل پرسشنامه BFPT، آزمون پیش‌آزمون دانش را انجام دادند. سپس لازم بود آزمون پس‌آزمون دانش، پرسشنامه TPACK و بازخورد دوره را تکمیل کنند. بازخورد آن‌ها از دوره، نشان‌دهنده قصد آن‌ها برای تداوم استفاده از فناوری بود. یافته‌ها: بر اساس نتایج، ویژگی‌های شخصیتی پنج‌گانه بزرگ دانشجویان تأثیر معناداری بر TPACK و تداوم استفاده آن‌ها از فناوری داشت، به جز برون‌گرایی، روان‌رنجوری و TCK نسبت به TPACK. با استفاده از PLSpredict، مدل پیشنهادی قدرت پیش‌بینی قابل توجهی نسبت به مدل LM نشان داد و به طور مداوم RMSE و MAE کمتری را در اکثر شاخص‌ها به دست آورد. مشارکت در C-LMS با عملکرد تحصیلی دانشجویان رابطه مثبت داشت و نشان داد که ویژگی‌های مشارکتی با نتایج تحصیلی بالاتر همسو هستند. نتیجه‌گیری: پژوهش حاضر مدل ساختاری پیشنهادی را که ویژگی‌های شخصیتی پنج‌گانه بزرگ (BFPT) و چارچوب TPACK را اتخاذ کرده و C-LMS پیشنهادی را برای بهبود مشارکت دانشجویان از طریق یک دوره آنلاین اختصاصی ادغام می‌کند، نشان داد. همچنین، درک دانشجویان از دوره آنلاین ثبت‌نام‌شده به طور معناداری زمانی که C-LMS پیشنهادی به عنوان محیط اصلی یادگیری مشارکتی مجازی ادغام می‌شود، بهبود می‌یابد. این پدیده تأثیر مثبت C-LMS پیشنهادی بر عملکرد تحصیلی دانشجویان در همکاری و هم‌آفرینی دانش را تبیین کرد.

Abstract Theory and research highlight the role of maternal emotion socialization in the development of emotion dysregulation and associated psychopathology in offspring. This study described and quantified emotion socialization dynamics (i.e., mutual negativity and positivity) between mothers and their preschool-aged children, testing associations between dyadic dynamics and maternal emotion dysregulation and examining the predictive power of dyadic dynamics for symptoms of child psychopathology. Participants were 76 mother–child dyads (mothers: 22–46 years old, M = 33.17 (4.83); children 36–47 months old, M = 42.40 (3.78), 55.6% female, 47% racial/ethnic minoritized status) who completed frustration-eliciting and naturalistic play tasks. Child emotions and mothers’ emotion socialization behaviors were coded. Mutual negativity during play was positively associated with mother-rated child aggression ( β = 0.25, p = .017), whereas mutual positivity during play was negatively associated with teacher-rated attention ( β = 0.35, p = .001) and internalizing problems ( β = −0.25, p = .011). Findings suggest that mother–child dynamics during play may have unique associations with child mental health symptoms and highlight the utility of examining emotion socialization as a dyadic process.

چکیده نظریه و پژوهش‌ها بر نقش جامعه‌پذیری هیجانی مادرانه در رشد نابهنجاری تنظیم هیجان و آسیب‌شناسی روانی مرتبط در فرزندان تأکید دارند. این مطالعه پویایی‌های جامعه‌پذیری هیجانی (یعنی منفی‌گرایی و مثبت‌گرایی متقابل) بین مادران و کودکان پیش‌دبستانی آن‌ها را توصیف و کمی‌سازی کرده، ارتباط بین پویایی‌های دوتایی و نابهنجاری تنظیم هیجانی مادر را آزموده و قدرت پیش‌بینی‌کنندگی پویایی‌های دوتایی برای نشانه‌های آسیب‌شناسی روانی کودک را بررسی می‌کند. شرکت‌کنندگان شامل ۷۶ زوج مادر-کودک (مادران: ۲۲ تا ۴۶ ساله، میانگین = ۳۳٫۱۷ (۴٫۸۳)؛ کودکان ۳۶ تا ۴۷ ماهه، میانگین = ۴۲٫۴۰ (۳٫۷۸)، ۵۵٫۶٪ دختر، ۴۷٪ دارای وضعیت اقلیت نژادی/قومیتی) بودند که در تکالیف ایجادکننده ناکامی و بازی طبیعی شرکت کردند. هیجان‌های کودک و رفتارهای جامعه‌پذیری هیجانی مادران کدگذاری شد. منفی‌گرایی متقابل در طول بازی با پرخاشگری کودک بر اساس ارزیابی مادر (β = ۰٫۲۵، p = ۰٫۰۱۷) رابطه مثبت داشت، در حالی که مثبت‌گرایی متقابل در طول بازی با مشکلات توجه بر اساس ارزیابی معلم (β = ۰٫۳۵، p = ۰٫۰۰۱) و مشکلات درونی‌سازی (β = ۰٫۲۵-، p = ۰٫۰۱۱) رابطه منفی داشت. یافته‌ها نشان می‌دهد که پویایی‌های مادر-کودک در طول بازی ممکن است ارتباطات منحصربه‌فردی با نشانه‌های سلامت روان کودک داشته باشد و بر اهمیت بررسی جامعه‌پذیری هیجانی به عنوان یک فرایند دوتایی تأکید می‌کند.