همهٔ آثار این مفهوم در فکر بنیان
نرخ‌های تشخیص اختلال هویت جنسیتی در کره: یافته‌هایی از داده‌های ادعاهای بیمه سلامت ملی ۲۰۰۲–۲۰۲۴
دیسفوری جنسیتی در یک فرد ۲۱ ساله با تعیین جنسیت زنانه هنگام تولد و ناتوانی ذهنی: گزارش یک مورد
Gender dysphoria (GD) in individuals with intellectual disability (ID) is underrecognized and poses diagnostic and ethical challenges due to communication limitations and risk of diagnostic overshadowing. We report a 21-year-old individual assigned female at birth with developmental delay who persistently identified as male, accompanied by gender-related distress and functional impairment. Psychometric assessment using the Binet– Kamath Test revealed a mental age of 12 years, consistent with mild–moderate ID. Disability and adaptive functioning scales (Indian Disability Evaluation and Assessment Scale [IDEAS], World Health Organization Disability Assessment Schedule 2.0 [WHODAS 2.0], Vineland Social Maturity Scale [VSMS]) confirmed significant functional limitations. The Utrecht GD Scale indicated moderate dysphoria, while capacity assessment demonstrated adequate understanding and ability to participate in psychosocial decisions. A gender affirmative, capacity-sensitive approach involving supportive psychotherapy and family psychoeducation resulted in reduced distress and improved family acceptance over 8 weeks. This case highlights that ID does not preclude stable gender identity and underscores the importance of structured assessment, formal capacity evaluation, and individualized, multidisciplinary management in such complex presentations.
دیسفوری جنسیتی (GD) در افراد دارای ناتوانی ذهنی (ID) کمتر مورد توجه قرار گرفته و به دلیل محدودیت‌های ارتباطی و خطر سایه‌افکنی تشخیصی، چالش‌های تشخیصی و اخلاقی ایجاد می‌کند. ما مورد یک فرد ۲۱ ساله با تعیین جنسیت زنانه هنگام تولد و تأخیر رشدی را گزارش می‌کنیم که به طور مداوم خود را مرد معرفی می‌کرد و با ناراحتی مرتبط با جنسیت و اختلال عملکردی همراه بود. ارزیابی روان‌سنجی با استفاده از آزمون Binet–Kamath سن ذهنی ۱۲ سال را نشان داد که با ناتوانی ذهنی خفیف تا متوسط مطابقت داشت. مقیاس‌های ناتوانی و عملکرد تطبیقی (مقیاس ارزیابی و سنجش ناتوانی هند [IDEAS]، پرسشنامه ارزیابی ناتوانی سازمان جهانی بهداشت ۲.۰ [WHODAS 2.0]، مقیاس بلوغ اجتماعی Vineland [VSMS]) محدودیت‌های عملکردی قابل توجهی را تأیید کردند. مقیاس Utrecht GD دیسفوری متوسط را نشان داد، در حالی که ارزیابی ظرفیت، درک کافی و توانایی مشارکت در تصمیم‌گیری‌های روانی‌اجتماعی را نشان داد. رویکردی تأییدکننده جنسیت و حساس به ظرفیت، شامل روان‌درمانی حمایتی و آموزش روانی خانواده، منجر به کاهش ناراحتی و بهبود پذیرش خانوادگی طی ۸ هفته شد. این مورد نشان می‌دهد که ناتوانی ذهنی مانع از هویت جنسیتی پایدار نمی‌شود و بر اهمیت ارزیابی ساختاریافته، سنجش رسمی ظرفیت و مدیریت فردمحور و چندرشته‌ای در چنین موارد پیچیده‌ای تأکید دارد.
بازگشت از تغییر جنسیت، اختلال استرس پس از سانحه و آسیب اخلاقی
There are increasing reports of individuals who, after undergoing medical gender-affirming treatments (GAT) for gender incongruence/gender dysphoria, subsequently detransition and/or express regret regarding these interventions. Although detransition experiences are heterogeneous, some individuals who detransition describe substantial adverse physical consequences and psychological distress resulting from the GAT they received. The purpose of this article is to assist mental health professionals in their understanding and conceptualizing of detransition experiences within the existing Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM) framework. It is posited that a diagnosis of posttraumatic stress disorder, as delineated in the most recent text revision of the DSM (DSM-5-TR) (American Psychiatric Association, 2022), may be applicable for some individuals who have detransitioned. Furthermore, the relevance of the moral injury concept-recently incorporated into the DSM-5-TR under code Z65.8 (American Psychiatric Association, 2025)-as it pertains to this population, is discussed.
گزارش‌های فزاینده‌ای از افرادی وجود دارد که پس از دریافت درمان‌های پزشکی تأییدکننده جنسیت (GAT) برای ناسازگاری/نارضایتی جنسیتی، متعاقباً بازگشت از تغییر جنسیت داشته و/یا نسبت به این مداخلات ابراز پشیمانی می‌کنند. اگرچه تجارب بازگشت از تغییر جنسیت ناهمگون هستند، برخی از افرادی که بازگشت داشته‌اند پیامدهای نامطلوب جسمانی قابل توجه و پریشانی روان‌شناختی ناشی از درمان‌های GAT دریافتی را توصیف می‌کنند. هدف این مقاله، یاری‌رسانی به متخصصان سلامت روان در درک و مفهوم‌سازی تجارب بازگشت از تغییر جنسیت در چارچوب راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM) موجود است. فرض بر این است که تشخیص اختلال استرس پس از سانحه، همان‌گونه که در آخرین ویرایش متنی DSM (DSM-5-TR) (انجمن روان‌پزشکی آمریکا، 2022) بیان شده است، ممکن است برای برخی از افرادی که بازگشت از تغییر جنسیت داشته‌اند، قابل اطلاق باشد. افزون بر این، ارتباط مفهوم آسیب اخلاقی—که اخیراً در DSM-5-TR تحت کد Z65.8 (انجمن روان‌پزشکی آمریکا، 2025) گنجانده شده است—در ارتباط با این جمعیت مورد بحث قرار می‌گیرد.
