Risk management

Nature-based extreme sports are often framed through sensation seeking, thrill, and voluntary exposure to risk, yet this framing can obscure the meanings participants attach to prolonged engagement with demanding natural environments. This study explored how experienced South African participants interpreted the relationship between nature-based extreme sport participation and eco-sensitivity. In this article, eco-sensitivity refers to participants' reported environmental attention, affective connection with nature, recognition of ecological dependence, concern about degradation, and efforts to reduce personal impact. A qualitative design using interpretative phenomenological analysis was applied to semi-structured interviews conducted between 29 April and 4 July 2019 with 10 experienced participants, five men and five women, who represented 11 nature-based extreme sport activities and reported two to 22 years of experience. Four interconnected themes were identified: risk as a managed component of participation; connection rather than conquest; sensory sensitivity and experiences consistent with mindfulness and flow; and eco-sensitivity and self-reported pro-environmental orientation. Participants described risk as something to calculate and manage through competence, preparation, and situational judgement. They also described respect for natural forces, heightened bodily and environmental attention, and a stronger sense of ecological dependence. Reported pro-environmental practices were self-reported and were not independently observed. The findings provide an interpretive account of how participants made sense of environmental meanings within prolonged outdoor sport involvement. They do not establish a causal developmental mechanism. The results suggest propositions for athlete education, outdoor recreation management, environmental learning, and future longitudinal research. Keywords: eco-sensitivity; extreme sport; interpretative phenomenological analysis; nature connectedness; pro-environmental behaviour; risk management.

Stroboscopic light stimulation (SLS) reliably evokes geometric visual hallucinations and, in some contexts, altered-state experiences. Its increasing use in research, public, recreational and exploratory clinical settings creates a need for proportionate safety guidance. The main concern is a visually triggered seizure in a susceptible individual; reported non-epileptic responses include discomfort or distress. We combined a retrospective survey of safety practices and reported events across four laboratories, provider-reported operational data from two commercial SLS platforms, and a focused review of photosensitivity and sensory intolerance. Laboratory contributors reported 20 non-serious events that interrupted or modified participation, with no reported seizures or syncopal episodes. One commercial provider reported nine medically important or otherwise notable events across approximately 3.8 million sessions. The other reported five such events across more than 400,000 sessions. Because commercial adverse-event capture was passive and the laboratory protocols and monitoring procedures were heterogeneous, these figures cannot be used to estimate incidence or establish screening effectiveness. This synthesis informed a provisional Sussex Strobe Safety Screening Questionnaire (4SQ) and a layered, context-specific risk-management approach. The resulting framework distinguishes non-serious tolerability concerns from the principal medical risk of a visually provoked seizure in a susceptible individual, and supports conservative monitored familiarisation exposure, immediate stopping procedures and systematic adverse-event surveillance. The predictive performance of the 4SQ and the effectiveness of these precautions require formal evaluation; absolute SLS risk remains uncertain.

تحریک نوری استروبوسکوپیک (SLS) به طور قابل اعتمادی توهمات بصری هندسی و، در برخی زمینه‌ها، تجارب تغییر یافته حالت را ایجاد می‌کند. افزایش استفاده از آن در پژوهش، محیط‌های عمومی، تفریحی و بالینی اکتشافی، نیاز به راهنمایی ایمنی متناسب را ایجاد کرده است. نگرانی اصلی، بروز تشنج ناشی از تحریک بصری در افراد مستعد است؛ پاسخ‌های غیرصرعی گزارش‌شده شامل ناراحتی یا پریشانی می‌باشد. ما یک پیمایش گذشته‌نگر از شیوه‌های ایمنی و رویدادهای گزارش‌شده در چهار آزمایشگاه، داده‌های عملیاتی گزارش‌شده توسط ارائه‌دهندگان از دو پلتفرم تجاری SLS، و مروری متمرکز بر حساسیت به نور و عدم تحمل حسی را ترکیب کردیم. مشارکت‌کنندگان آزمایشگاهی ۲۰ رویداد غیرجدی را گزارش کردند که موجب توقف یا تغییر در مشارکت شد، بدون هیچ مورد گزارش‌شده‌ای از تشنج یا سنکوپ. یکی از ارائه‌دهندگان تجاری، ۹ رویداد مهم پزشکی یا قابل توجه دیگر را در حدود ۳٫۸ میلیون جلسه گزارش کرد. دیگری ۵ رویداد مشابه را در بیش از ۴۰۰٬۰۰۰ جلسه گزارش نمود. از آنجا که ثبت رویدادهای نامطلوب تجاری به صورت غیرفعال انجام می‌شد و پروتکل‌ها و روش‌های پایش آزمایشگاهی ناهمگون بودند، این ارقام را نمی‌توان برای برآورد شیوع یا تعیین اثربخشی غربالگری به کار برد. این ترکیب شواهد، منجر به تدوین پرسشنامه غربالگری ایمنی استروب ساسکس (4SQ) و رویکرد مدیریت ریسک لایه‌ای و متناسب با زمینه شد. چارچوب حاصل، نگرانی‌های غیرجدی تحمل‌پذیری را از خطر اصلی پزشکی یعنی تشنج ناشی از تحریک بصری در فرد مستعد متمایز می‌کند و از آشنایی تدریجی و تحت نظارت، رویه‌های توقف فوری و پایش نظام‌مند رویدادهای نامطلوب حمایت می‌نماید. عملکرد پیش‌بینی‌کننده 4SQ و اثربخشی این اقدامات احتیاطی نیازمند ارزیابی رسمی است؛ ریسک مطلق SLS همچنان نامشخص باقی می‌ماند.

BACKGROUND: Preventing episodes involving aggression and reducing coercive measures are important goals in in-patient mental health settings. Antecedents may provide insight into how episodes are described to develop. However, most studies reflect staff perspectives, and often describe and temporally specify antecedents inconsistently. AIMS: This scoping review mapped reported antecedents to episodes involving aggression and episodes involving coercive measures, and identified which appeared shared or specific to either phenomenon. METHOD: This review followed the Joanna Briggs Institute methodology and Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses Extension for Scoping Reviews guidance, and included 39 studies from systematic searches across Ovid Medline, APA PsycINFO and Scopus. Reported antecedents were extracted, standardised and mapped to six analytical domains. RESULTS: The review mapped 240 antecedents, many of which appeared shared across the phenomena. Patient studies emphasised experiences of restrictive care, loss of autonomy and poor interaction quality. Staff studies emphasised immediate, observable situations related to risk management, such as patient aggression, denied requests and interpersonal conflict. Most studies did not specify the temporal boundaries of antecedents. CONCLUSIONS: The perspectives represented in studies and the ways antecedents are conceptualised influence which antecedents become visible in the literature. Overlapping antecedents indicate that episodes involving aggression and episodes involving coercive measures are often described as part of the same escalation process, although patient and staff studies seem to highlight different stages. Prevention efforts therefore require attention to the entire trajectory, and to the point at which staff perceive intervention as necessary. Future studies should incorporate both perspectives, prioritise patient involvement, and more clearly define and temporally specify antecedents.

زمینه: پیشگیری از اپیزودهای مرتبط با پرخاشگری و کاهش اقدامات اجباری از اهداف مهم در بخش‌های بستری سلامت روان هستند. پیشایندها می‌توانند بینشی درباره نحوه توصیف فرایند شکل‌گیری این اپیزودها فراهم کنند. با این حال، اکثر پژوهش‌ها دیدگاه کارکنان را منعکس می‌کنند و اغلب پیشایندها را به‌صورت ناسازگار توصیف و از نظر زمانی مشخص می‌کنند. اهداف: این مرور گستره‌ای، پیشایندهای گزارش‌شده برای اپیزودهای مرتبط با پرخاشگری و اپیزودهای مرتبط با اقدامات اجباری را ترسیم کرده و مشخص نمود که کدام پیشایندها مشترک یا خاص هر پدیده هستند. روش: این مرور از روش‌شناسی مؤسسه Joanna Briggs و راهنمای PRISMA-ScR پیروی کرده و ۳۹ مطالعه را از جستجوهای نظام‌مند در Ovid Medline، APA PsycINFO و Scopus وارد کرد. پیشایندهای گزارش‌شده استخراج، استانداردسازی و در شش حوزه تحلیلی ترسیم شدند. یافته‌ها: این مرور ۲۴۰ پیشایند را ترسیم کرد که بسیاری از آن‌ها در هر دو پدیده مشترک بودند. مطالعات مبتنی بر بیماران بر تجربه مراقبت محدودکننده، از دست دادن خودمختاری و کیفیت پایین تعامل تأکید داشتند. مطالعات مبتنی بر کارکنان بر موقعیت‌های فوری و قابل مشاهده مرتبط با مدیریت ریسک مانند پرخاشگری بیمار، رد درخواست‌ها و تعارضات بین‌فردی تأکید داشتند. اکثر مطالعات مرزهای زمانی پیشایندها را مشخص نکرده بودند. نتیجه‌گیری: دیدگاه‌های منعکس‌شده در مطالعات و نحوه مفهوم‌سازی پیشایندها بر قابل مشاهده شدن آن‌ها در ادبیات تأثیر می‌گذارد. پیشایندهای همپوشان نشان می‌دهد که اپیزودهای مرتبط با پرخاشگری و اقدامات اجباری اغلب به عنوان بخشی از یک فرایند تشدید توصیف می‌شوند، اگرچه مطالعات بیماران و کارکنان به نظر می‌رسد مراحل متفاوتی را برجسته می‌کنند. بنابراین تلاش‌های پیشگیرانه نیازمند توجه به کل مسیر و نقطه‌ای است که کارکنان مداخله را ضروری می‌دانند. مطالعات آینده باید هر دو دیدگاه را وارد کنند، مشارکت بیماران را در اولویت قرار دهند و پیشایندها را به‌طور واضح‌تر تعریف و از نظر زمانی مشخص نمایند.

Game-based approaches are increasingly employed to address complex challenges in logistics and freight transport. While traditionally employed for education and workforce training, they have broader applications and untapped potential. In particular, advances in artificial intelligence (AI) are creating new opportunities to design, personalise, and scale these interventions. Despite this growing interest, a comprehensive understanding of how game-based approaches have evolved, who they target, what functions they serve, and where future opportunities lie remains limited. This study presents a systematic review of 87 studies on game-based interventions in freight transport and logistics, synthesising evidence across five application domains: warehouse operations management, terminal operations management, transport planning and optimisation, reverse logistics, and risk management and resilience. The findings reveal that games are evolving beyond training applications towards behavioural research, decision support, stakeholder engagement, and consumer behaviour change. Target audiences have similarly expanded from students and operational personnel to include managers, planners, consumers, and participants in behavioural research settings. Nevertheless, evidence regarding the long-term effectiveness of these interventions remains scarce, and several logistics challenges remain largely unexplored. Building on evidence-based gaps identified in the literature, this review proposes future research directions and highlights the potential of AI to enable adaptive, personalised, and scalable game-based interventions. By consolidating fragmented knowledge and outlining emerging opportunities, this study provides a foundation for researchers and practitioners seeking to harness game-based approaches to understand and improve logistics and freight transport systems.

رویکردهای مبتنی بر بازی به طور فزاینده‌ای برای مواجهه با چالش‌های پیچیده در لجستیک و حمل‌ونقل بار به کار گرفته می‌شوند. اگرچه این رویکردها به طور سنتی برای آموزش و تربیت نیروی کار مورد استفاده قرار می‌گرفتند، اما کاربردهای گسترده‌تر و ظرفیت‌های استفاده‌نشده‌ای دارند. به ویژه، پیشرفت‌های هوش مصنوعی (AI) فرصت‌های جدیدی برای طراحی، شخصی‌سازی و مقیاس‌پذیری این مداخلات ایجاد کرده است. با وجود این علاقه رو به رشد، درک جامعی از نحوه تحول رویکردهای مبتنی بر بازی، مخاطبان هدف، کارکردهای آن‌ها و فرصت‌های آینده همچنان محدود است. این مطالعه با ارائه یک مرور نظام‌مند از ۸۷ پژوهش درباره مداخلات مبتنی بر بازی در حوزه حمل‌ونقل بار و لجستیک، شواهد را در پنج حوزه کاربردی شامل مدیریت عملیات انبار، مدیریت عملیات ترمینال، برنامه‌ریزی و بهینه‌سازی حمل‌ونقل، لجستیک معکوس و مدیریت ریسک و تاب‌آوری، تلفیق می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که بازی‌ها فراتر از کاربردهای آموزشی، به سمت پژوهش‌های رفتاری، پشتیبانی تصمیم‌گیری، مشارکت ذینفعان و تغییر رفتار مصرف‌کننده در حال تحول هستند. مخاطبان هدف نیز از دانشجویان و کارکنان عملیاتی به مدیران، برنامه‌ریزان، مصرف‌کنندگان و شرکت‌کنندگان در محیط‌های پژوهش رفتاری گسترش یافته‌اند. با این حال، شواهد مربوط به اثربخشی بلندمدت این مداخلات همچنان اندک است و برخی چالش‌های لجستیکی تا حد زیادی بررسی نشده باقی مانده‌اند. با اتکا به شکاف‌های مبتنی بر شواهد شناسایی‌شده در ادبیات، این مرور جهت‌گیری‌های پژوهشی آینده را پیشنهاد می‌کند و بر پتانسیل هوش مصنوعی برای امکان‌پذیر ساختن مداخلات مبتنی بر بازی تطبیقی، شخصی‌سازی‌شده و مقیاس‌پذیر تأکید دارد. با یکپارچه‌سازی دانش پراکنده و ترسیم فرصت‌های نوظهور، این مطالعه بنیانی برای پژوهشگران و متخصصانی فراهم می‌کند که به دنبال بهره‌گیری از رویکردهای مبتنی بر بازی برای درک و بهبود سامانه‌های لجستیک و حمل‌ونقل بار هستند.

Digital technology has reshaped higher education and the workplace, increasing the need for continuous skills development while expanding opportunities for flexible and accessible learning. Continuing education has therefore become an important avenue for professionals to develop knowledge and competencies in response to changing demands. However, access to online courses does not necessarily ensure sustained engagement or completion. This study examines how learner-centered course design can support adult learner motivation and persistence in professional continuing education, using a course offered by the University of the Philippines Open University (UPOU) as a case. A qualitative case study approach was used, supported by descriptive analysis of institutional data from three successive offerings of the Integrating Climate Change Adaptation and Disaster Risk Management in Policies, Plans and Investments toward Inclusive and Sustainable Agricultural and Rural Development (CCA&DRM) course conducted from 2025 to 2026. Data included learner profiles, enrollment and completion records, course evaluations, implementation records, and two completer reflections. Completion rates increased from 23% to 55% and 88% across the three offerings, while the course received an overall mean evaluation of 4.63. Learners' reported motivations included professional development, academic preparation, practical application, environmental advocacy, and sustainability. Completer reflections further highlighted the value of relevant content, learning resources, recognition, and interaction in supporting learner engagement and persistence. The findings suggest that learner-centered continuing education should align course content with learners' goals, provide opportunities for authentic application, and strengthen interaction and support. The study highlights the potential of iterative, learner-centered course design in supporting adult learner motivation and persistence in professional online continuing education.

فناوری دیجیتال آموزش عالی و محیط کار را دگرگون کرده و نیاز به توسعه مستمر مهارت‌ها را افزایش داده است، در حالی که فرصت‌هایی برای یادگیری انعطاف‌پذیر و قابل دسترس فراهم آورده است. از این رو، آموزش‌های ضمن خدمت به عنوان مسیری مهم برای توسعه دانش و شایستگی‌های حرفه‌ای‌ها در پاسخ به نیازهای متغیر مطرح شده است. با این حال، دسترسی به دوره‌های آنلاین لزوماً تضمین‌کننده مشارکت پایدار یا اتمام موفقیت‌آمیز دوره نیست. این پژوهش بررسی می‌کند که چگونه طراحی دوره مبتنی بر یادگیرنده می‌تواند از انگیزش و پایداری یادگیرندگان بزرگسال در آموزش حرفه‌ای ضمن خدمت حمایت کند؛ با استفاده از یک دوره ارائه‌شده توسط دانشگاه آزاد فیلیپین (UPOU) به عنوان مطالعه موردی. رویکرد مطالعه موردی کیفی به کار گرفته شد و با تحلیل توصیفی داده‌های نهادی از سه دوره متوالی ارائه درس «ادغام سازگاری با تغییر اقلیم و مدیریت ریسک بلایا در سیاست‌ها، برنامه‌ها و سرمایه‌گذاری‌ها به سوی توسعه کشاورزی و روستایی فراگیر و پایدار» (CCA&DRM) در سال‌های ۲۰۲۵ تا ۲۰۲۶ پشتیبانی شد. داده‌ها شامل پروفایل یادگیرندگان، سوابق ثبت‌نام و اتمام دوره، ارزیابی‌های دوره، سوابق اجرا و دو تأمل از اتمام‌کنندگان بود. نرخ اتمام دوره از ۲۳٪ به ۵۵٪ و ۸۸٪ در سه دوره افزایش یافت، در حالی که میانگین کلی ارزیابی دوره ۴٫۶۳ بود. انگیزه‌های گزارش‌شده یادگیرندگان شامل توسعه حرفه‌ای، آمادگی علمی، کاربرد عملی، حمایت از محیط زیست و پایداری بود. تأملات اتمام‌کنندگان همچنین بر ارزش محتوای مرتبط، منابع یادگیری، شناسایی و تعامل در حمایت از مشارکت و پایداری یادگیرندگان تأکید داشت. یافته‌ها نشان می‌دهد که آموزش‌های ضمن خدمت مبتنی بر یادگیرنده باید محتوای دوره را با اهداف یادگیرندگان همسو کند، فرصت‌هایی برای کاربرد اصیل فراهم آورد و تعامل و حمایت را تقویت نماید. این مطالعه بر ظرفیت طراحی دوره تکرارشونده و مبتنی بر یادگیرنده در حمایت از انگیزش و پایداری یادگیرندگان بزرگسال در آموزش حرفه‌ای آنلاین تأکید می‌کند.

BACKGROUND: Risk assessment and management are key elements of clinical practice in mental health. Existing literature on risk assessment in mental health has focused more on the predictive validity of tools and less on the clinical utility of tools in daily practice. AIMS: To explore risk assessment and management processes, and how clinicians use risk tools in daily practice, across a single health board. METHOD: This was a large mixed-methods study in a health authority responsible for the care of 1.3 million people covering a wide range of settings. Data collection involved multiple approaches including staff surveys, focus groups, non-participant observations of team meetings, case-file audits and reviews of incident reports. RESULTS: Although risk was routinely discussed in team meetings, the risk tool was rarely used to inform decision-making. Barriers to meaningful use of the tool included time constraints, lack of training and perceived lack of relevance. Both staff and carers reported limited involvement of patients and families in risk assessment processes. Case-file audits showed high completion rates of the risk tool but little evidence that it influenced decision-making. CONCLUSIONS: This study demonstrates a significant challenge for services, with clinical teams discussing risk but not using the mandated formulation-based risk tool to do so. This is set against the need for health authorities to demonstrate consistent standards in risk management across specialties and settings and to have a format that makes risk management plans easily available to clinicians unfamiliar with the patient. Further research is required to develop a method of recording risk mitigation strategies that is collaborative and can be easily completed in a clinical setting.

زمینه: ارزیابی و مدیریت خطر از عناصر کلیدی عمل بالینی در سلامت روان هستند. ادبیات موجود درباره ارزیابی خطر در سلامت روان بیشتر بر روایی پیش‌بینی ابزارها تمرکز داشته و کمتر به سودمندی بالینی ابزارها در عمل روزمره پرداخته است. هدف: بررسی فرایندهای ارزیابی و مدیریت خطر و نحوه استفاده بالین‌گران از ابزارهای خطر در عمل روزمره در سطح یک هیئت بهداشت. روش: این پژوهش یک مطالعه بزرگ با روش‌های ترکیبی در یک مرجع بهداشتی مسئول مراقبت از ۱٫۳ میلیون نفر در طیف وسیعی از محیط‌ها بود. گردآوری داده‌ها با استفاده از رویکردهای متعدد از جمله پرسش‌نامه کارکنان، گروه‌های متمرکز، مشاهده غیرمشارکتی جلسات تیمی، ممیزی پرونده‌ها و مرور گزارش‌های رویداد انجام شد. یافته‌ها: اگرچه خطر به طور معمول در جلسات تیمی مورد بحث قرار می‌گرفت، اما ابزار خطر به ندرت برای اطلاع‌رسانی تصمیم‌گیری مورد استفاده قرار می‌گرفت. موانع استفاده معنادار از ابزار شامل محدودیت زمانی، کمبود آموزش و برداشت از عدم ارتباط بود. هم کارکنان و هم مراقبان گزارش دادند که مشارکت بیماران و خانواده‌ها در فرایندهای ارزیابی خطر محدود است. ممیزی پرونده‌ها نشان داد که نرخ تکمیل ابزار خطر بالا است اما شواهد اندکی وجود دارد که این ابزار بر تصمیم‌گیری تأثیر گذاشته باشد. نتیجه‌گیری: این مطالعه چالش قابل توجهی را برای خدمات نشان می‌دهد، به طوری که تیم‌های بالینی درباره خطر بحث می‌کنند اما از ابزار خطر مبتنی بر فرمول‌بندی که الزامی است، استفاده نمی‌کنند. این در حالی است که مراجع بهداشتی نیاز دارند استانداردهای ثابتی در مدیریت خطر در تخصص‌ها و محیط‌های مختلف نشان دهند و قالبی داشته باشند که برنامه‌های مدیریت خطر را برای بالین‌گران ناآشنا با بیمار به آسانی در دسترس قرار دهد. پژوهش‌های بیشتری برای توسعه روشی جهت ثبت راهبردهای کاهش خطر که مشارکتی بوده و بتوان آن را به راحتی در محیط بالینی تکمیل کرد، مورد نیاز است.

Digital leadership capabilities and associated clusters of competencies form a foundation for digital transformation in the public sector. This increasingly depends on leadership contributions and strategy-matching competencies shared across organisational levels and professional roles. Drawing on shared leadership theory, we analysed how public sector employees at different organisational levels contribute to digital leadership. The study uses a qualitative research design with independent sources of evidence: document analysis of job descriptions and semi-structured interviews with digital leadership professionals. We mapped the theory-informed competencies to the Skills Framework for the Information Age (SFIA), an industry-recognised competencies framework. We find that digital leadership competencies and contributions should be understood as a shared leadership construct requiring multiple contributions across multiple levels. We offer an illustrative example of our shared digital leadership conceptualisation in practice, using a horizontal and vertical slice of the roles involved in cyber security risk management as the context.

قابلیت‌های رهبری دیجیتال و خوشه‌های شایستگی‌های مرتبط، بنیانی برای تحول دیجیتال در بخش عمومی فراهم می‌کنند. این امر به طور فزاینده‌ای به مشارکت‌های رهبری و شایستگی‌های متناسب با راهبرد که در سطوح سازمانی و نقش‌های حرفه‌ای مختلف به اشتراک گذاشته می‌شوند، وابسته است. با بهره‌گیری از نظریه رهبری مشترک، بررسی کردیم که کارکنان بخش عمومی در سطوح مختلف سازمانی چگونه به رهبری دیجیتال کمک می‌کنند. این پژوهش از طرح پژوهش کیفی با منابع مستقل شواهد بهره می‌برد: تحلیل اسناد شرح وظایف شغلی و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با متخصصان رهبری دیجیتال. شایستگی‌های مبتنی بر نظریه را با چارچوب مهارت‌های عصر اطلاعات (SFIA)، که چارچوبی شناخته‌شده در صنعت است، تطبیق دادیم. یافته‌ها نشان می‌دهد که شایستگی‌ها و مشارکت‌های رهبری دیجیتال باید به عنوان یک سازه رهبری مشترک که نیازمند مشارکت‌های چندگانه در سطوح مختلف است، درک شود. نمونه‌ای تبیینی از مفهوم‌سازی رهبری دیجیتال مشترک خود را در عمل ارائه می‌دهیم و از برشی افقی و عمودی از نقش‌های درگیر در مدیریت ریسک امنیت سایبری به عنوان بستر استفاده می‌کنیم.

As universities respond to global challenges through local partnerships, Work-Integrated Learning (WIL) has become a key strategy for preparing students for complex career landscapes. This comparative study examines community-engaged WIL in criminology and justice sector programmes within Australia, Canada and the United Kingdom (UK). Drawing on key policy frameworks from these three countries, we explore various contexts that shape WIL design, delivery, and sustainability. We begin with a policy landscape analysis of funding mechanisms and regulatory frameworks that enable or constrain WIL. Three case studies illustrate how programmes navigate these contexts: (1) an Australian example showcasing low-cost simulation models such as community surveys; (2) a Canadian case highlighting structured partnerships with criminal justice-related organisations; and (3) a case study from the UK examining WIL integration within policing apprenticeships. Our analysis highlights shared strategies including partnerships in community, common challenges such as risk management, partnership sustainability, and tensions between disciplinary fields. Findings offer a practical framework for implementing community-engaged WIL. We argue that innovation often emerges from the margins through creative pedagogy, cross-sector collaboration, and commitment to student and community voice, alongside policy recommendations to strengthen employability, identity development and sustainable community partnerships.

با توجه به اینکه دانشگاه‌ها در پاسخ به چالش‌های جهانی از طریق مشارکت‌های محلی عمل می‌کنند، یادگیری تلفیقی با کار (WIL) به راهبردی کلیدی برای آماده‌سازی دانشجویان جهت ورود به عرصه‌های شغلی پیچیده تبدیل شده است. این مطالعه مقایسه‌ای به بررسی یادگیری تلفیقی با کار مبتنی بر مشارکت جامعه در برنامه‌های جرم‌شناسی و بخش عدالت در کشورهای استرالیا، کانادا و بریتانیا می‌پردازد. با بهره‌گیری از چارچوب‌های سیاستی کلیدی این سه کشور، زمینه‌های مختلفی که بر طراحی، اجرا و پایداری WIL تأثیرگذارند، مورد بررسی قرار می‌گیرد. ابتدا با تحلیل چشم‌انداز سیاستی شامل سازوکارهای تأمین مالی و چارچوب‌های مقرراتی که موجب تسهیل یا محدودیت WIL می‌شوند، آغاز می‌شود. سه مطالعه موردی نشان می‌دهد که برنامه‌ها چگونه در این زمینه‌ها حرکت می‌کنند: (۱) نمونه‌ای از استرالیا که مدل‌های شبیه‌سازی کم‌هزینه مانند نظرسنجی‌های اجتماعی را به نمایش می‌گذارد؛ (۲) موردی از کانادا که بر مشارکت‌های ساختاریافته با سازمان‌های مرتبط با عدالت کیفری تأکید دارد؛ و (۳) مطالعه‌ای از بریتانیا که به ادغام WIL در کارآموزی‌های پلیس می‌پردازد. تحلیل ما راهبردهای مشترکی مانند مشارکت در جامعه، چالش‌های رایج از جمله مدیریت ریسک، پایداری مشارکت و تنش‌های میان حوزه‌های علمی را برجسته می‌کند. یافته‌ها چارچوبی عملی برای اجرای WIL مبتنی بر مشارکت جامعه ارائه می‌دهد. ما استدلال می‌کنیم که نوآوری اغلب از حاشیه‌ها و از طریق آموزش خلاقانه، همکاری میان‌بخشی و تعهد به صدای دانشجو و جامعه پدید می‌آید و در کنار آن، توصیه‌های سیاستی برای تقویت اشتغال‌پذیری، توسعه هویت و مشارکت‌های پایدار جامعه ارائه می‌شود.