Motor coordination

This research study was conducted to provide a comparative analysis of the writing skills of intellectually disabled boys and girls studying at the secondary level. The primary objective of the study was to test the hypothesis that "intellectually disabled boys at the secondary level will exhibit higher writing skills compared to intellectually disabled girls." A total of 60 intellectually disabled students (30 boys and 30 girls, aged 12–18 years) were selected from special and inclusive schools in the Raipur district (Chhattisgarh) using purposive random sampling. Data were collected using a standardized 'Writing Skill Assessment Scale' (WSAS), which evaluated fine motor skills, shape imitation, clarity of letters/words, and copying speed. Statistical analysis of the data was performed using the mean, standard deviation (SD), and t-test. The results indicated no statistically significant difference between the scores of boys (M=54.20, SD=8.15) and girls (M=52.80, SD=8.40) (t=0.65, p=.518). Consequently, the formulated hypothesis is rejected. The study concludes that, in the context of intellectual disability, the development of writing skills is not gender-dependent but rather relies on individual motor coordination and regular practice.

Developmental Coordination Disorder (DCD) is associated with elevated rates of anxiety and depression, as well as reduced quality of life, yet the mechanisms linking motor difficulties to these outcomes remain incompletely specified. This article presents and critically evaluates the Integrated Stress-Adaptation Framework for DCD (ISAF-DCD), which synthesizes empirical findings on DCD with established stress theories, including the Environmental Stress Hypothesis, the transactional model of stress, and the Conservation of Resources model. Although the framework is presented with reference to comorbid neurodevelopmental conditions broadly, its evidential basis and worked examples concentrate specifically on attention-deficit/hyperactivity disorder (ADHD) and autism spectrum disorder (ASD); generalization to other neurodevelopmental conditions is plausible but has not been evaluated here. ISAF-DCD proposes that motor coordination difficulties influence mental, cognitive, and physical health through interacting environmental demands, primary and secondary stressors, appraisal and response processes, and personal and social factors. The framework is bidirectional and developmentally sensitive, allowing outcomes to feed back into subsequent stress and adaptation processes across the lifespan. I examine the model’s conceptual coherence, empirical support, and potential clinical utility, arguing that ISAF-DCD offers a theoretically grounded heuristic for organizing a fragmented literature while remaining provisional. Its proposed contributions include clarifying the multiple roles of resilience and social support, refining the classification of environmental demands, incorporating neurodevelopmental comorbidity as a cross-cutting factor, and representing reciprocal relationships between stress and motor functioning. To improve falsifiability, I specify the temporal and functional roles of key dual-role constructs and derive five core, empirically distinguishable propositions that differentiate ISAF-DCD from an expanded Environmental Stress Hypothesis. Direct empirical support for some components, particularly the proposed corticolimbic mechanisms, remains limited. ISAF-DCD should therefore be treated as a hypothesis-generating framework, focused primarily on ADHD and ASD as comorbid conditions and on mental health as its central but not exclusive outcome domain, that requires rigorous longitudinal and intervention-based evaluation.

Objective: Poor insight in obsessive-compulsive disorder (OCD) has been proposed to reflect a more neurodevelopmentally rooted subtype.We examined whether minor physical anomalies (MPAs) and neurological soft signs (NSS), two peripheral markers of aberrant neurodevelopment, distinguish OCD patients according to insight.Methods: Sixty-seven adults with Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, fifth edition OCD were assessed with the Yale-Brown Obsessive Compulsive Scale, the Brown Assessment of Beliefs Scale (BABS), the Schedule for the Assessment of Insight, the Waldrop MPA scale and the Neurological Evaluation Scale.Patients were classified as having good (BABS ≤ 12; n = 37) or poor (BABS ≥ 13; n = 30) insight.Firth penalized logistic regression identified independent predictors.Results: The groups were comparable in age, sex, marital status, employment and comorbidity, whereas poor insight was associated with lower education, past suicidal behaviour and greater symptom severity.Total, craniofacial and peripheral MPA scores were higher in the poor-insight group, with an excess of ocular, auricular and oral anomalies.Low-set ears, epicanthus and high-arched palate were the most discriminating.Total NSS and all subdomains except complex motor sequencing were approximately doubled, with large effects for sensory integration and motor coordination.MPA burden predicted poor insight independently of symptom severity, while NSS was the dominant predictor when severity was excluded (apparent area under the receiver operating characteristic curve 0.97; optimism-corrected 0.95).Conclusion: These convergent findings suggest a neurodevelopmental pattern in poor-insight OCD.Given the cross-sectional design, modest sample and absence of a control group, they should be regarded as hypothesis-generating.

هدف: بینش ضعیف در اختلال وسواس فکری-عملی (OCD) به عنوان بازتاب یک زیرگونه با ریشه‌های عصب‌رشدی بیشتر پیشنهاد شده است. ما بررسی کردیم که آیا ناهنجاری‌های جزئی جسمی (MPAs) و نشانه‌های نرم عصبی (NSS)، دو شاخص محیطی رشد عصبی غیرطبیعی، بیماران OCD را بر اساس بینش متمایز می‌کنند یا خیر. روش‌ها: شصت‌وهفت بزرگسال مبتلا به اختلال وسواس فکری-عملی بر اساس ویرایش پنجم راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-5) با مقیاس وسواس فکری-عملی ییل-براون، مقیاس ارزیابی باورهای براون (BABS)، برنامه ارزیابی بینش، مقیاس MPA والدروپ و مقیاس ارزیابی عصبی مورد ارزیابی قرار گرفتند. بیماران بر اساس بینش خوب (BABS ≤ 12؛ n = 37) یا ضعیف (BABS ≥ 13؛ n = 30) طبقه‌بندی شدند. رگرسیون لجستیک پنالتی‌شده Firth پیش‌بینی‌کننده‌های مستقل را شناسایی کرد. نتایج: گروه‌ها از نظر سن، جنس، وضعیت تأهل، اشتغال و همبودی قابل مقایسه بودند، در حالی که بینش ضعیف با تحصیلات پایین‌تر، رفتار خودکشی قبلی و شدت بیشتر علائم همراه بود. امتیاز کل، کرانیوفاسیال و محیطی MPA در گروه با بینش ضعیف بالاتر بود و فراوانی بیشتری از ناهنجاری‌های چشمی، گوشی و دهانی مشاهده شد. گوش‌های پایین‌نشسته، اپی‌کانتوس و کام قوسی‌شکل بالا بیشترین قدرت تمایز را داشتند. امتیاز کل NSS و همه زیرحوزه‌ها به جز توالی حرکتی پیچیده تقریباً دو برابر بود و اثرات بزرگی برای یکپارچگی حسی و هماهنگی حرکتی مشاهده شد. بار MPA به طور مستقل از شدت علائم، بینش ضعیف را پیش‌بینی کرد، در حالی که NSS پیش‌بینی‌کننده غالب بود زمانی که شدت علائم حذف شد (مساحت زیر منحنی مشخصه عملکرد گیرنده آشکار 0.97؛ تصحیح‌شده با خوش‌بینی 0.95). نتیجه‌گیری: این یافته‌های همگرا الگوی عصب‌رشدی را در OCD با بینش ضعیف پیشنهاد می‌کنند. با توجه به طراحی مقطعی، حجم نمونه متوسط و نبود گروه کنترل، این نتایج باید فرضیه‌ساز تلقی شوند.

OBJECTIVE: To map the evidence on rhythm-centred music interventions and movement-directed music-based strategies for motor coordination and rehabilitation, and to summarize their mechanisms, design principles, and technology-assisted assessment approaches. METHODS: This scoping review followed the Joanna Briggs Institute framework and was reported in accordance with PRISMA-ScR. PubMed, Scopus, Web of Science, and PsycINFO were searched for English-language empirical studies published from January 2013 to December 2024. Studies were eligible if music or rhythmically structured auditory input was used as a movement-directed intervention and at least one motor, coordination, functional, or movement-quality outcome was reported. RESULTS: Sixty-three studies were included. Coordination-related tasks were the most common targets, while lower-limb/gait function and fine-motor skills formed the largest movement categories. Rhythm was the most frequently used musical element, whereas melody, pitch, motivational music, active music making, and interactive digital systems served more context-dependent functions. Technology-assisted assessment, including sensors, motion capture, gait-analysis platforms, and music-interactive software, was the most common measurement approach. CONCLUSION: Rhythm-centred and music-based motor interventions are heterogeneous and should be interpreted as descriptive evidence patterns rather than definitive estimates of therapeutic efficacy. Future studies should improve terminology, intervention parameterization, population-specific interpretation, methodological transparency, and multimodal mechanistic validation.

هدف: هدف این مطالعه، ترسیم شواهد مربوط به مداخلات موسیقی‌محور مبتنی بر ریتم و راهبردهای مبتنی بر موسیقی جهت‌دهنده به حرکت برای هماهنگی حرکتی و توان‌بخشی و خلاصه‌سازی سازوکارها، اصول طراحی و رویکردهای ارزیابی با کمک فناوری آن‌ها است. روش‌ها: این مرور گسترده بر اساس چارچوب مؤسسه Joanna Briggs انجام شد و مطابق با PRISMA-ScR گزارش گردید. پایگاه‌های PubMed، Scopus، Web of Science و PsycINFO برای مطالعات تجربی به زبان انگلیسی منتشرشده از ژانویه ۲۰۱۳ تا دسامبر ۲۰۲۴ جست‌وجو شدند. مطالعاتی واجد شرایط بودند که در آن‌ها موسیقی یا ورودی شنیداری با ساختار ریتمیک به عنوان مداخله جهت‌دهنده به حرکت به کار رفته و حداقل یکی از پیامدهای حرکتی، هماهنگی، عملکردی یا کیفیت حرکت گزارش شده باشد. یافته‌ها: شصت‌وسه مطالعه وارد مرور شدند. وظایف مرتبط با هماهنگی رایج‌ترین اهداف بودند، در حالی که عملکرد اندام تحتانی/راه‌رفتن و مهارت‌های حرکتی ظریف بزرگ‌ترین دسته‌های حرکتی را تشکیل دادند. ریتم رایج‌ترین عنصر موسیقایی مورد استفاده بود، در حالی که ملودی، زیر و بمی، موسیقی انگیزشی، ساخت موسیقی فعال و سامانه‌های دیجیتال تعاملی نقش‌های وابسته به زمینه بیشتری داشتند. ارزیابی با کمک فناوری، شامل حسگرها، تصویربرداری حرکتی، سکوهای تحلیل راه‌رفتن و نرم‌افزارهای تعاملی با موسیقی، رایج‌ترین رویکرد اندازه‌گیری بود. نتیجه‌گیری: مداخلات حرکتی مبتنی بر ریتم و موسیقی ناهمگون هستند و باید به عنوان الگوهای شواهد توصیفی تفسیر شوند، نه برآوردهای قطعی از اثربخشی درمانی. مطالعات آینده باید در بهبود اصطلاح‌شناسی، پارامتردهی مداخله، تفسیر خاص جمعیت، شفافیت روش‌شناختی و اعتبارسنجی چندوجهی سازوکارها بکوشند.