چکیده
Literature as a school subject is included in the Philology subject area. It constitutes its conceptual and substantive foundation, as reflected in the current Federal State Educational Standards for Basic General Education and Secondary (Complete) General Education. The relationship between literature and philology has been interpreted differently at different stages in the history of literature education in Russia. Thus, from the late eighteenth century onward, the concept of “philology” was replaced by the concept of slovesnost’ (verbal arts). From the second half of the nineteenth century, the concept of slovesnost’ began to be displaced from scholarly usage and replaced by the terms “philology,” “literature,” and “linguistics.” Likhachev offered the most comprehensive definition of philology, calling it the highest form of education in the humanities. The author argues for the fundamental role of literature in humanities education – worldview-shaping, moral, aesthetic, and cultural – a role that is insufficiently reflected in the current Federal State Educational Standards, and considers literature’s synthesizing role in the school curriculum and the meta-subject nature of philology. The meta-subject nature of Literature as a school subject presupposes the use of key literary and cultural images, codes, concepts, and ideas in the educational process. Through them, a living dialogue within culture is organized, one that addresses students’ hearts and minds and establishes connections between the present and other historical periods, cultures, and their characters. Particular attention in the study is given to the cultural and educational environment, which is created not only by an educational institution but also by the online environment, formed by various websites and blogs, that extends the boundaries of the contemporary lesson and enables dialogic communication between teachers and students beyond the classroom. Literary classics occupy a special place in philological education, since reading them offers multiple possibilities for interpretation and understanding. Such reading entails reflection on perennial, existential questions, even when these multivalent subtexts are not immediately recognized or seem self-evident to every reader. The article examines the life of classical works in the “great time” and the organization of dialogue within culture and across cultures. The article’s main conclusion is that, from the standpoint of contemporary philological scholarship, literature education entails educating a competent reader, cultivating aesthetic taste, developing creative abilities and a culture grounded in the humanities, as well as introducing students, through literary works, to the world of culture and fostering a culturally developed personality. For Likhachev, philology does not lead us away from life itself; it always reflects its deeper essence, constitutes the self-consciousness of culture, and shapes models of speech, intellectual, and social behavior. Школьный предмет «Литература» включен в предметную область «Филология» и является его концептуальной и содержательной основой, что отражено в современных ФГОС ООО и ФГОС ПОО. Соотношение литературы и филологии в разные периоды российского литературного образования истолковывалось по-разному. Так, с конца XVIII в. вместо понятия «филология» использовалось понятие «словесность». Со второй половины XIX в. началось вытеснение понятия «словесность» из научного обихода и замена его понятием «филология», «литература», «лингвистика». Наиболее емкое определение филологии дал Д.С. Лихачев, который назвал ее высшей формой гуманитарного образования. Автор статьи отстаивает высокую миссию литературы в гуманитарном образовании: мировоззренческую, нравственную эстетическую, культурологическую, которая недостаточно отражена в современных ФГОСах, и размышляет о синтезирующей роли литературы в школьном учебном плане, метапредметности филологии. Метапредметность предмета «Литература» предполагает оперирование в учебном процессе ключевыми литературными и культурными образами, кодами, концептами, идеями. Посредством их организуется живой диалог в культуре, обращенный к сердцам и умам обучающихся и, конечно, диалог современности с другими эпохами и культурами и их персонажами. Особая роль в исследовании отводится культурно-образовательной среде, которая создается не только образовательным учреждением, но интернет-средой, которая создается различными сайтами и блогами, которые раздвигают рамки современного урока для внешкольного диалогического общения учителя со своими учащимися. В филологическом образовании особая роль отводится литературной классике, прочтение которой содержит множество возможностей прочтения и осмысления. Оно включает размышления о вечных, экзистенциальных проблемах, даже если эти многозначные подтексты не выявляются сразу и не кажутся очевидными для каждого читателя. В статье рассматривается жизнь классических произведений в «большом времени» и организация диалога в культуре и диалога культур. Основной вывод статьи: литературное образование с позиций современной филологической науки предполагает воспитание квалифицированного читателя, формирование эстетического вкуса, развитие творческих способностей, гуманитарной культуры, а также вхождение учащихся посредством литературных произведений в мир культуры, формирование культурного типа личности. В понимании Д.С. Лихачева филология не уводит от живой жизни, она всегда отражает ее глубинную сущность, является самосознанием культуры, формирует модели речевого, интеллектуального, социального поведения.
درس ادبیات در مدرسه در حوزه موضوعی زبانشناسی قرار میگیرد و بنیان مفهومی و محتوایی آن را تشکیل میدهد؛ امری که در استانداردهای آموزشی دولتی فدرال برای آموزش عمومی پایه و آموزش عمومی متوسطه (کامل) منعکس شده است. نسبت میان ادبیات و زبانشناسی در دورههای مختلف تاریخ آموزش ادبیات در روسیه به گونههای متفاوتی تفسیر شده است. از اواخر قرن هجدهم، مفهوم «زبانشناسی» جای خود را به مفهوم «ادبیات شفاهی» (slovesnost’) داد. از نیمه دوم قرن نوزدهم، مفهوم «ادبیات شفاهی» به تدریج از کاربرد علمی کنار گذاشته شد و جای خود را به مفاهیم «زبانشناسی»، «ادبیات» و «زبانشناسی» داد. Likhachev جامعترین تعریف از زبانشناسی را ارائه داد و آن را عالیترین شکل آموزش علوم انسانی نامید. نویسنده بر نقش بنیادین ادبیات در آموزش علوم انسانی – نقش جهانبینیساز، اخلاقی، زیباییشناختی و فرهنگی – تأکید میکند؛ نقشی که به اندازه کافی در استانداردهای آموزشی دولتی فدرال کنونی منعکس نشده است و به نقش ترکیبی ادبیات در برنامه درسی مدرسه و ماهیت فراموضوعی زبانشناسی میپردازد. ماهیت فراموضوعی درس ادبیات مستلزم بهکارگیری تصاویر، کدها، مفاهیم و ایدههای کلیدی ادبی و فرهنگی در فرایند آموزشی است. از طریق این عناصر، گفتوگویی زنده در فرهنگ سازماندهی میشود که به دل و ذهن دانشآموزان خطاب میکند و ارتباط میان زمان حال و دورهها، فرهنگها و شخصیتهای تاریخی دیگر را برقرار میسازد. در این پژوهش، توجه ویژهای به محیط فرهنگی و آموزشی شده است؛ محیطی که نه تنها توسط نهاد آموزشی، بلکه توسط محیط آنلاین، شامل وبسایتها و وبلاگهای مختلف، ایجاد میشود و مرزهای درس معاصر را گسترش داده و امکان ارتباط گفتوگویی معلم و دانشآموزان را فراتر از کلاس فراهم میکند. آثار کلاسیک ادبی جایگاه ویژهای در آموزش زبانشناسی دارند، زیرا خواندن آنها فرصتهای متعددی برای تفسیر و فهم فراهم میآورد. چنین خواندنی مستلزم تأمل در مسائل جاودان و اگزیستانسیال است، حتی اگر این لایههای معنایی چندگانه بلافاصله آشکار نشوند یا برای هر خوانندهای بدیهی به نظر نرسند. مقاله به بررسی حیات آثار کلاسیک در «زمان بزرگ» و سازماندهی گفتوگو درون فرهنگ و میان فرهنگها میپردازد. نتیجه اصلی مقاله این است که آموزش ادبیات از منظر پژوهشهای زبانشناختی معاصر، تربیت خوانندهای شایسته، پرورش ذوق زیباییشناختی، توسعه تواناییهای خلاقانه و فرهنگ مبتنی بر علوم انسانی و همچنین آشنایی دانشآموزان با جهان فرهنگ از طریق آثار ادبی و شکلگیری شخصیت فرهنگی را ایجاب میکند. از دیدگاه Likhachev، زبانشناسی انسان را از زندگی واقعی دور نمیکند؛ همواره بازتابدهنده ژرفای آن است، خودآگاهی فرهنگ را شکل میدهد و الگوهای رفتار گفتاری، فکری و اجتماعی را میسازد.
