Psychological therapy

Background: Brief psychological treatment programmes in primary care are increasingly used to address common mental disorders (CMDs), yet patient outcomes remain heterogeneous. Routine symptom measures may help identify patients who are more or less likely to achieve clinically meaningful change and may support treatment planning within stepped-care systems. This study examined associations between baseline depressive and anxiety symptom severity predicted reliable improvement and reliable recovery following brief psychological treatment in a real-world primary care programme. Methods: This secondary analysis used routinely collected data from 512 adults treated in a real-world primary care psychological intervention programme. Participants were assessed with the Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9) and Generalized Anxiety Disorder-7 (GAD-7) before and after brief psychological treatment. Baseline demographic and clinical variables, including age, sex, number of sessions, and PHQ-9 and GAD-7 scores, were examined according to reliable improvement and reliable recovery status. Logistic regression analyses examined associations between baseline variables and treatment outcomes. Results: Reliable improvement was observed in 73.6% of participants, whereas 53.3% achieved reliable recovery. Higher baseline anxiety severity was associated with reliable improvement (odds ratio [OR] = 1.16, 95% confidence interval [CI]: 1.08–1.23), whereas lower depressive severity predicted reliable recovery (OR = 0.92, 95% CI: 0.88–0.96). Fewer treatment sessions were associated with both reliable improvement and reliable recovery. Age and sex were not significantly associated with outcomes. Conclusions: Baseline anxiety and depressive symptom severity may be relevant for understanding variability in clinically meaningful outcomes following brief psychological interventions in primary care. Patients presenting with greater depressive symptom burden may benefit from closer monitoring and more intensive or extended treatment pathways within stepped-care models.

Background: Psychological morbidity is common following admission to adult intensive care units (ICUs), with many patients experiencing post-traumatic stress disorder (PTSD), anxiety, and depression as part of post-intensive care syndrome. Eye Movement Desensitisation and Reprocessing (EMDR) is an established trauma-focused psychological therapy; however, its evidence base within critical care populations remains emerging.Objectives: This scoping review aimed to map the extent, characteristics, and findings of the available literature on the use of EMDR for ICU-related psychological distress.Methods: A scoping review was conducted in accordance with Joanna Briggs Institute methodology and reported following the PRISMA-ScR guidelines. The review aimed to systematically identify and synthesise evidence relating to the application and reported outcomes of EMDR in ICU survivors.Results: Seven publications representing six independent study populations were included. Participants included adult ICU patients experiencing PTSD symptoms, delirium-related psychological disturbances, and COVID-19-related distress. EMDR was delivered using either standard protocols or the Recent Traumatic Episode Protocol (R-TEP). Across the evidence base, EMDR was associated with reductions in trauma-related distress, although evidence for improvements in anxiety and depression was less consistent. Where qualitative data were available, participants additionally reported improved integration and processing of ICU experiences. Overall, methodological heterogeneity, overlapping samples, small sample sizes, and limited controlled evidence restrict the strength of conclusions that can be drawn.Conclusions: This review highlights growing but preliminary evidence supporting the feasibility and potential utility of EMDR, including R-TEP, for ICU-related psychological distress. While findings are promising, the current evidence base remains insufficient to determine effectiveness. Future research should prioritise adequately powered controlled studies, standardised outcome measures, longer-term follow-up, and more diverse ICU populations to strengthen the evidence base and inform clinical implementation.

زمینه: اختلالات روانی پس از بستری در بخش مراقبت‌های ویژه بزرگسالان (ICU) شایع است و بسیاری از بیماران به عنوان بخشی از سندرم پس از مراقبت‌های ویژه، اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)، اضطراب و افسردگی را تجربه می‌کنند. حساسیت‌زدایی و بازپردازش حرکات چشم (EMDR) یک روان‌درمانی متمرکز بر تروما با شواهد علمی تثبیت‌شده است؛ با این حال، شواهد مربوط به جمعیت‌های مراقبت‌های ویژه همچنان در حال ظهور است. اهداف: این مرور گستره با هدف ترسیم دامنه، ویژگی‌ها و یافته‌های ادبیات موجود درباره استفاده از EMDR برای پریشانی روان‌شناختی مرتبط با ICU انجام شد. روش‌ها: مرور گستره مطابق با روش‌شناسی مؤسسه Joanna Briggs و بر اساس دستورالعمل‌های PRISMA-ScR گزارش شد. هدف این مرور، شناسایی و ترکیب نظام‌مند شواهد مربوط به کاربرد و پیامدهای گزارش‌شده EMDR در بازماندگان ICU بود. نتایج: هفت انتشار که نمایانگر شش جمعیت مطالعه مستقل بودند، وارد مرور شدند. شرکت‌کنندگان شامل بیماران بزرگسال ICU با علائم PTSD، اختلالات روانی مرتبط با دلیریوم و پریشانی مرتبط با COVID-19 بودند. EMDR با استفاده از پروتکل‌های استاندارد یا پروتکل اپیزود تروماتیک اخیر (R-TEP) اجرا شد. در کل شواهد، EMDR با کاهش پریشانی مرتبط با تروما همراه بود، اگرچه شواهد مربوط به بهبود اضطراب و افسردگی کمتر سازگار بود. در مواردی که داده‌های کیفی در دسترس بود، شرکت‌کنندگان همچنین به بهبود یکپارچگی و پردازش تجربیات ICU اشاره کردند. به طور کلی، ناهمگونی روش‌شناختی، همپوشانی نمونه‌ها، حجم نمونه‌های کوچک و شواهد کنترل‌شده محدود، قدرت نتیجه‌گیری‌ها را محدود می‌کند. نتیجه‌گیری: این مرور بر شواهد رو به رشد اما مقدماتی در حمایت از امکان‌پذیری و سودمندی بالقوه EMDR، از جمله R-TEP، برای پریشانی روان‌شناختی مرتبط با ICU تأکید می‌کند. اگرچه یافته‌ها امیدوارکننده است، اما شواهد فعلی برای تعیین اثربخشی کافی نیست. پژوهش‌های آینده باید مطالعات کنترل‌شده با توان کافی، سنجه‌های پیامد استاندارد، پیگیری بلندمدت و جمعیت‌های متنوع‌تر ICU را در اولویت قرار دهند تا شواهد را تقویت و اجرای بالینی را اطلاع‌رسانی کنند.

OBJECTIVE: Prior evidence suggests that people from racial/ethnic minority (REM) groups experience greater psychological distress, especially if they are isolated from their cultural ingroup. This study examined associations between REM status and psychological symptoms measured before and after therapy, as well as interactions with neighbourhood-level REM density. METHOD: Electronic health records from 130,857 patients who accessed psychological interventions in primary care services in England were analyzed. Pre- and post-treatment depression (PHQ-9), anxiety (GAD-7) and functional impairment measures (WSAS) were linked to individual-level and neighbourhood-level demographic and socioeconomic data. Multilevel (mixed effect) models were used to examine associations between individual and neighbourhood socioeconomic variables with available measures of psychological distress. RESULTS: Specific (rather than all) REM groups had higher indices of psychological distress, and there was little evidence of a moderating effect of neighbourhood ethnic density in the hypothesized direction. After controlling for socioeconomic variables, consistently higher indices of distress before and after therapy were evident for patients from White-other, Pakistani, Bangladeshi, and "Other" backgrounds. CONCLUSIONS: Mental health inequalities are evident for people from specific REM groups.

هدف: شواهد پیشین نشان می‌دهد که افراد متعلق به گروه‌های اقلیت نژادی/قومی (REM) پریشانی روان‌شناختی بیشتری را تجربه می‌کنند، به‌ویژه اگر از گروه فرهنگی خود جدا باشند. این مطالعه ارتباط بین وضعیت REM و نشانه‌های روان‌شناختی اندازه‌گیری‌شده پیش و پس از درمان، همچنین تعامل با تراکم REM در سطح محله را بررسی کرد. روش: پرونده‌های سلامت الکترونیک ۱۳۰٬۸۵۷ بیمار که به مداخلات روان‌شناختی در خدمات مراقبت اولیه در انگلستان دسترسی داشتند، تحلیل شد. سنجه‌های افسردگی (PHQ-9)، اضطراب (GAD-7) و اختلال عملکرد (WSAS) پیش و پس از درمان با داده‌های جمعیت‌شناختی و اجتماعی‌اقتصادی در سطح فردی و محله‌ای پیوند داده شد. مدل‌های چندسطحی (اثر مختلط) برای بررسی ارتباط متغیرهای اجتماعی‌اقتصادی فردی و محله‌ای با سنجه‌های موجود پریشانی روان‌شناختی به‌کار رفت. نتایج: گروه‌های خاص (نه همه) REM شاخص‌های بالاتری از پریشانی روان‌شناختی داشتند و شواهد اندکی از اثر تعدیل‌کننده تراکم قومی محله در جهت فرض‌شده وجود داشت. پس از کنترل متغیرهای اجتماعی‌اقتصادی، شاخص‌های بالاتر و مداوم پریشانی پیش و پس از درمان برای بیماران با پیشینه White-other، پاکستانی، بنگلادشی و «سایر» مشاهده شد. نتیجه‌گیری: نابرابری‌های سلامت روان برای افراد متعلق به گروه‌های خاص REM مشهود است.

Hemodialysis patients often experience chronic stress, leading to psychological challenges such as difficulty in emotion regulation and reduced resilience. Emotional schema therapy may offer an effective strategy to address these issues. This study investigated the impact of an emotional schema therapy program on resilience and difficulties in emotion regulation in hemodialysis patients. This quasi-experimental, two-center study included 60 hemodialysis patients from two medical centers in Rafsanjan, southeastern Iran. Participants were selected via convenience sampling and then participants were sampled from two centers non-randomly assigned to intervention or control by lot. The intervention group participated in ten sessions of an emotional schema therapy program, each of which took 90 min during a total of five weeks, while the control group received routine care only. Both groups completed a demographic information questionnaire, the Connor-Davidson Resilience Scale, and the Difficulties in Emotion Regulation Scale (Gratz & Roemer) before and three months after the intervention. Data were analyzed using SPSS 22. Before the intervention, the two groups showed no significant differences in the total mean scores or subscale scores for difficulties in emotion regulation or resilience. However, following the intervention, the total score for difficulties in emotion regulation significantly decreased and the total resilience score increased in the intervention group compared with the control group ( P < 0.001). The findings suggest that the emotional schema therapy program may be effective in improving resilience and reducing difficulties in emotion regulation in hemodialysis patients. Future research should determine the long-term stability of these effects and compare emotional schema therapy with other psychological treatments. Trial registration : Trial registration Iranian Registry of Clinical Trial, IRCT20250507065634N10 registered on 16/11/2025 (prospectively registered).

بیماران همودیالیزی اغلب دچار استرس مزمن می‌شوند که منجر به چالش‌های روان‌شناختی مانند دشواری در تنظیم هیجان و کاهش تاب‌آوری می‌گردد. طرحواره‌درمانی هیجانی ممکن است راهبردی مؤثر برای مقابله با این مشکلات ارائه دهد. این مطالعه تأثیر یک برنامه طرحواره‌درمانی هیجانی بر تاب‌آوری و دشواری‌های تنظیم هیجان در بیماران همودیالیزی را بررسی کرد. این مطالعه شبه‌آزمایشی دو مرکزی شامل ۶۰ بیمار همودیالیزی از دو مرکز درمانی در رفسنجان، جنوب‌شرقی ایران بود. شرکت‌کنندگان به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند و سپس از دو مرکز به صورت غیرتصادفی و با قرعه به گروه مداخله یا کنترل تخصیص یافتند. گروه مداخله در ده جلسه برنامه طرحواره‌درمانی هیجانی شرکت کردند که هر جلسه ۹۰ دقیقه و در مجموع طی پنج هفته برگزار شد، در حالی که گروه کنترل فقط مراقبت معمول را دریافت نمود. هر دو گروه قبل و سه ماه پس از مداخله، پرسشنامه اطلاعات جمعیت‌شناختی، مقیاس تاب‌آوری کانر-دیویدسون و مقیاس دشواری‌های تنظیم هیجان (Gratz & Roemer) را تکمیل کردند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۲ تحلیل شد. پیش از مداخله، بین دو گروه از نظر میانگین نمره کل یا نمرات زیرمقیاس‌های دشواری در تنظیم هیجان یا تاب‌آوری تفاوت معناداری مشاهده نشد. با این حال، پس از مداخله، نمره کل دشواری‌های تنظیم هیجان در گروه مداخله به طور معناداری کاهش یافت و نمره کل تاب‌آوری افزایش یافت (P < 0.001) در مقایسه با گروه کنترل. یافته‌ها نشان می‌دهد که برنامه طرحواره‌درمانی هیجانی می‌تواند در بهبود تاب‌آوری و کاهش دشواری‌های تنظیم هیجان در بیماران همودیالیزی مؤثر باشد. پژوهش‌های آینده باید پایداری بلندمدت این اثرات را تعیین کرده و طرحواره‌درمانی هیجانی را با سایر درمان‌های روان‌شناختی مقایسه نمایند. ثبت کارآزمایی: ثبت کارآزمایی در سامانه ثبت کارآزمایی بالینی ایران، IRCT20250507065634N10 ثبت‌شده در ۱۶/۱۱/۲۰۲۵ (ثبت آینده‌نگر).