Substance abuse

This study evaluated the implementation and operational viability of the LGU Malay Mental Health Ordinance using the seven-component Project EMBRACE framework. The study addressed a local evidence gap by examining not only whether ordinance activities were implemented but also whether the workforce, referral, infrastructure, monitoring, and partnership conditions required for sustained delivery were present. A convergent parallel mixed-methods design was used. Quantitative data were obtained from 50 program implementers through a validated researcher-developed questionnaire (Cronbach's alpha = 0.962), while qualitative data were collected through Focus Group Discussions with 10 adult mental health service clients from Mainland Malay and Boracay Island. Means and standard deviations summarized five-point viability ratings, and qualitative transcripts were thematically analyzed; the two strands were integrated by comparing convergent, complementary, and divergent findings. The ordinance obtained an overall viable assessment, but component results were uneven. Wellness of Daily Living (M = 3.75), Mental Disorder (M = 3.65), Substance Abuse and Other Forms of Addiction (M = 3.72), and Provision of Services for Mental, Neurologic, and Substance Disorders (M = 3.45) were rated Viable. Extreme Life Experience (M = 3.11), Neurologic Disorders (M = 3.37), and Enhancement of Mental Health Facilities and Partnerships (M = 3.29) were Moderately Viable. Service-user accounts generally supported these patterns and highlighted limited specialist access, psychosocial workforce gaps, dependence on external referrals, and infrastructure constraints. The findings indicate that Malay has established a functional community mental health foundation, but long-term viability requires prioritized investment in crisis-response personnel, neurologic referral capacity, facilities, formal partnerships, continuity-of-care mechanisms, and integrated monitoring.

This article argues that the persistent burden of burnout reflects a fundamental conceptual problem—burnout continues to be framed primarily as an individual condition rather than as an occupational phenomenon shaped by interacting structural, organizational, and leadership conditions. Burnout has emerged as a major occupational health challenge. In a 2024 survey across eight predominantly high and upper-middle-income countries, 48% of respondents reported currently grappling with burnout. Separately, depression and anxiety cost the global economy approximately one trillion dollars annually in lost productivity. Drawing on evidence from neuroimaging, stress biology, cognitive neuroscience, and organizational research, this article examines plausible pathways through which leadership behavior may influence conditions that contribute to or protect against burnout, including social threat–reward processing, cognitive flexibility, emotional intelligence, psychological safety, emotional contagion, and stress-related neurobiological responses. Among physicians, burnout has been associated with depression and anxiety, while evidence regarding substance abuse is less consistent. These proposed mechanisms are proximal and potentially modifiable, but operate within broader structural conditions that constrain or enable their effects. Human-centered work design and neuroleadership-informed leadership practices are proposed as complements to broader structural interventions, with implications for health systems, workforce sustainability, and policy design.

این مقاله استدلال می‌کند که تداوم بار فرسودگی شغلی نشان‌دهنده یک مشکل مفهومی اساسی است—فرسودگی شغلی همچنان عمدتاً به عنوان یک وضعیت فردی در نظر گرفته می‌شود، نه به عنوان یک پدیده شغلی که توسط شرایط ساختاری، سازمانی و رهبری متقابل شکل می‌گیرد. فرسودگی شغلی به عنوان یک چالش عمده سلامت شغلی مطرح شده است. در یک پیمایش در سال ۲۰۲۴ در هشت کشور عمدتاً با درآمد بالا و متوسط رو به بالا، ۴۸٪ از پاسخ‌دهندگان گزارش کردند که در حال حاضر با فرسودگی شغلی دست و پنجه نرم می‌کنند. به طور جداگانه، افسردگی و اضطراب سالانه حدود یک تریلیون دلار هزینه به اقتصاد جهانی از طریق کاهش بهره‌وری وارد می‌کنند. با استناد به شواهدی از تصویربرداری عصبی، زیست‌شناسی استرس، علوم اعصاب شناختی و پژوهش‌های سازمانی، این مقاله مسیرهای محتملی را بررسی می‌کند که از طریق آن‌ها رفتار رهبری می‌تواند شرایطی را که به فرسودگی شغلی منجر می‌شود یا از آن محافظت می‌کند، تحت تأثیر قرار دهد؛ از جمله پردازش تهدید–پاداش اجتماعی، انعطاف‌پذیری شناختی، هوش هیجانی، ایمنی روان‌شناختی، سرایت هیجانی و پاسخ‌های نوروبیولوژیک مرتبط با استرس. در میان پزشکان، فرسودگی شغلی با افسردگی و اضطراب مرتبط بوده است، در حالی که شواهد مربوط به سوءمصرف مواد کمتر منسجم است. این سازوکارهای پیشنهادی، نزدیک و بالقوه قابل تغییر هستند، اما در چارچوب شرایط ساختاری گسترده‌تری عمل می‌کنند که اثرات آن‌ها را محدود یا تسهیل می‌کند. طراحی کار انسان‌محور و شیوه‌های رهبری مبتنی بر نورورهبری به عنوان مکمل‌هایی برای مداخلات ساختاری گسترده‌تر پیشنهاد می‌شوند که پیامدهایی برای نظام‌های سلامت، پایداری نیروی کار و طراحی سیاست دارند.

BACKGROUND AND OBJECTIVES: Problem gambling impacts substance use disorder (SUD) treatment outcomes. To support early intervention, this study investigated gambling behaviors associated with problem gambling among SUD patients. METHODS: Patients (N = 593) from 19 residential SUD treatment facilities in California were surveyed about gambling behaviors and services. Patients identified as "problem gamblers" screened positive for gambling disorder or reported gambling behaviors at high risk for progression to gambling disorder. Multivariate regression analyses compared problem gamblers to nonproblem gamblers on specific gambling behaviors and receipt of gambling services. RESULTS: Of the total sample, 223 (37.6%) gambled in the past year. Among past-year gamblers, those meeting problem gambling criteria (n = 106) were more likely than nonproblem gamblers to endorse betting on "games of skill" including cards (adjusted odds ratio [AOR] = 2.35, 95% confidence interval [CI] = 1.46, 3.78) and participating in online/electronic gambling (AOR = 5.61, 95% CI = 2.27, 13.88) and casino games (AOR = 2.30, 95% CI = 1.42, 3.72). Patients with problem gambling reported more gambling activity types than nonproblem gamblers (mean difference = 1.82, 95% CI = 1.59, 2.05). Only 35% of patients with problem gambling received gambling services from the SUD treatment program. DISCUSSION AND CONCLUSIONS: Specific gambling behaviors increase risk of problem gambling for SUD patients. SUD treatment programs should screen for and address problem gambling. SCIENTIFIC SIGNIFICANCE: SUD patients may have lower risk thresholds for gambling disorder. This study provides new data on specific behaviors associated with problem gambling among SUD patients.

زمینه و اهداف: قمار مسئله‌ساز بر پیامدهای درمان اختلال مصرف مواد (SUD) تأثیر می‌گذارد. به منظور حمایت از مداخله زودهنگام، این مطالعه به بررسی رفتارهای قمار مرتبط با قمار مسئله‌ساز در میان بیماران SUD پرداخت. روش‌ها: بیماران (N = 593) از ۱۹ مرکز درمانی اقامتی اختلال مصرف مواد در کالیفرنیا درباره رفتارهای قمار و خدمات مربوطه مورد پرسش قرار گرفتند. بیمارانی که به عنوان «قمارباز مسئله‌ساز» شناسایی شدند، یا غربالگری مثبت برای اختلال قمار داشتند یا رفتارهای قماری با ریسک بالای پیشرفت به اختلال قمار را گزارش کردند. تحلیل‌های رگرسیون چندمتغیره، قماربازان مسئله‌ساز را از نظر رفتارهای خاص قمار و دریافت خدمات قمار با قماربازان غیرمسئله‌ساز مقایسه کرد. یافته‌ها: از کل نمونه، ۲۲۳ نفر (۳۷/۶٪) در سال گذشته قمار کرده بودند. در میان قماربازان سال گذشته، افرادی که معیارهای قمار مسئله‌ساز را داشتند (n = 106) نسبت به قماربازان غیرمسئله‌ساز بیشتر احتمال داشت شرط‌بندی بر «بازی‌های مهارتی» از جمله ورق (نسبت شانس تعدیل‌شده [AOR] = ۲/۳۵، فاصله اطمینان ۹۵٪ [CI] = ۱/۴۶، ۳/۷۸)، شرکت در قمار آنلاین/الکترونیکی (AOR = ۵/۶۱، CI ۹۵٪ = ۲/۲۷، ۱۳/۸۸) و بازی‌های کازینو (AOR = ۲/۳۰، CI ۹۵٪ = ۱/۴۲، ۳/۷۲) را تأیید کنند. بیماران دارای قمار مسئله‌ساز نسبت به قماربازان غیرمسئله‌ساز انواع بیشتری از فعالیت‌های قمار را گزارش کردند (تفاوت میانگین = ۱/۸۲، CI ۹۵٪ = ۱/۵۹، ۲/۰۵). تنها ۳۵٪ از بیماران دارای قمار مسئله‌ساز، خدمات قمار را از برنامه درمان SUD دریافت کردند. بحث و نتیجه‌گیری: رفتارهای خاص قمار، ریسک قمار مسئله‌ساز را برای بیماران SUD افزایش می‌دهد. برنامه‌های درمان SUD باید غربالگری و مداخله در قمار مسئله‌ساز را مدنظر قرار دهند. اهمیت علمی: بیماران SUD ممکن است آستانه ریسک پایین‌تری برای اختلال قمار داشته باشند. این مطالعه داده‌های جدیدی درباره رفتارهای خاص مرتبط با قمار مسئله‌ساز در میان بیماران SUD ارائه می‌دهد.