Constitution

Context and relevance. The study investigates the contributions of Lev Vygotsky's cultural-historical theory to Brazilian special/inclusive education, particularly regarding the constitution of the subject with autism in school contexts. The theoretical framework is grounded in the concepts of drama, freedom and singularity, understanding the schooling process as a privileged pathway of human (trans)formation. Objective. To analyse how pedagogical knowledge impacts the constitution of the child with autism, based on the notion of constitutive singularity. Hypothesis. The schooling process anchored in critical-emancipatory pedagogical knowledge operates as a promoter of the subject's humanisation, in opposition to traditional clinical approaches that reduce the subject to diagnosis and to ableist perspectives that position them in a state of devaluation. Methods and materials. The research, adopting a cultural-historical approach, was configured as intervention-research with an eight-year-old student with autism, enrolled in the second year of primary education. Video recordings, audio recordings, photographs, field diaries and interviews with the teacher, the child and his mother were utilised. Data were analysed through the microgenetic approach. Results. The analysis of two paradigmatic episodes of story retelling through illustration and physical education class evidences that the child, upon inserting personal elements into school tasks, manifests his will and singularises himself, expressing the drama of the social personality as a struggle for existence. Conclusions. Understanding singularity as a dialectical, historical, cultural and dramatic process allows us to overcome pathologising views and to recognise that disability is not a destiny, but a condition that, in relations with others and with culture, can be transformed into potentiality.

This article proposes a deconstruction of fatalistic readings of the concept of Orí in the thought of Òrúnmìlà, engaging critically with the interpretations of Bọlájí Idowu and Ségun Gbadegesin, for whom the three modes through which destiny is granted in Ifá (Àkúnlẹ̀yàn, Àkúnlẹ̀gbà, and Ayànmọ) would amount to an unalterable subjection of the agent to a preordained plan. Through a hermeneutic-allegorical and philological analysis of these concepts, and drawing on the etymology of ènìyàn (the person who chooses), the article argues that these three instances do not constitute fatalism, but rather expressions of free will (Ìfẹ́-àtinúwá) and of the agent's moral responsibility. It is argued that the fatalistic reading stems from an excessively literal interpretation of Ifá's myths and proverbs, one that overlooks their allegorical dimension and the centrality of choice (yàn) to the ontological constitution of the human being. The article further distinguishes the content of the chosen destiny, irrevocable, from the manner in which that destiny unfolds in earthly existence, which depends on the agent's character (ìwà) and effort (ẹsẹ̀). It concludes that Ifá constitutes a philosophical system in which the human being is the protagonist of his or her own destiny, so that the fatalistic interpretation stands as an antithesis to the philosophy of Òrúnmìlà.

این مقاله به بازخوانی انتقادی قرائت‌های جبرگرایانه از مفهوم اوری (Orí) در اندیشه Òrúnmìlà می‌پردازد و به طور انتقادی با تفسیرهای Bọlájí Idowu و Ségun Gbadegesin مواجه می‌شود؛ کسانی که سه شیوه‌ای را که سرنوشت در آیین Ifá اعطا می‌شود (Àkúnlẹ̀yàn، Àkúnlẹ̀gbà و Ayànmọ) به معنای تسلیم غیرقابل تغییر عامل به طرحی از پیش تعیین‌شده دانسته‌اند. با بهره‌گیری از تحلیل هرمنوتیکی-تمثیلی و زبان‌شناختی این مفاهیم و با استناد به ریشه‌شناسی واژه ènìyàn (شخصی که انتخاب می‌کند)، مقاله استدلال می‌کند که این سه حالت، جبرگرایی را تشکیل نمی‌دهند، بلکه بیانگر اراده آزاد (Ìfẹ́-àtinúwá) و مسئولیت اخلاقی عامل هستند. همچنین استدلال می‌شود که قرائت جبرگرایانه ناشی از تفسیر بیش از حد لفظی اسطوره‌ها و ضرب‌المثل‌های Ifá است؛ تفسیری که بعد تمثیلی آن‌ها و محوریت انتخاب (yàn) در ساختار وجودی انسان را نادیده می‌گیرد. مقاله همچنین میان محتوای سرنوشت انتخاب‌شده که غیرقابل بازگشت است و نحوه تحقق آن سرنوشت در زندگی زمینی که وابسته به منش (ìwà) و تلاش (ẹsẹ̀) عامل است، تمایز قائل می‌شود. در پایان نتیجه گرفته می‌شود که Ifá نظام فلسفی‌ای است که در آن انسان نقش‌آفرین سرنوشت خویش است و بنابراین، تفسیر جبرگرایانه در تقابل با فلسفه Òrúnmìlà قرار می‌گیرد.

Drawing on the mutual constitution framework in cultural psychology, this study explores how three generations of an Oroqen family construct ethnic identity through nostalgic narratives elicited by family photographs. The Oroqen, one of China’s smallest ethnic minority groups, with a population of only 9,168, offer a rare example of rapid cultural change. In the span of only three generations, or roughly 80 years, they moved from a forest-based hunting and gathering way of life into full participation in a digital society. Using reflexive thematic analysis, the analysis examined in-depth interviews with five members of the family and identified three core themes. First, the main anchors of ethnic identity shifted across generations. For the grandparents, Oroqen identity was rooted in embodied memories of hunting and gathering. The parent generation centered it on preserving traditions that were fading away. The grandchild generation, by contrast, reconstructed identity through selective symbols and digital communication. Second, the link between language ability and ethnic identity changed across generations, moving from essentialist claims to pragmatic compromise and then to more fluid forms of reconstruction. Each generation also bore its own emotional burden in this process. Third, digital media created new possibilities for the grandchild generation to reshape ethnic identity. This gave rise to an intergenerational dynamic in which a decline in lived experience was accompanied by a widening range of communication. These findings extend the mutual constitution framework by showing how generational position and media environments shape identity construction. The study also highlights the value of photo-elicitation interviews for capturing generational differences in identity construction in culturally endangered contexts.

با بهره‌گیری از چارچوب هم‌ساختی در روان‌شناسی فرهنگی، این پژوهش به بررسی چگونگی ساخت هویت قومی در سه نسل از یک خانواده اوروچن از طریق روایت‌های نوستالژیک برانگیخته‌شده با عکس‌های خانوادگی می‌پردازد. اوروچن‌ها، یکی از کوچک‌ترین گروه‌های اقلیت قومی در چین با جمعیتی تنها ۹٬۱۶۸ نفر، نمونه‌ای نادر از تغییرات سریع فرهنگی را ارائه می‌دهند. در مدت تنها سه نسل، یا تقریباً ۸۰ سال، آن‌ها از سبک زندگی مبتنی بر شکار و گردآوری در جنگل به مشارکت کامل در جامعه دیجیتال گذار کردند. با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی، مصاحبه‌های عمیق با پنج عضو خانواده تحلیل و سه مضمون اصلی شناسایی شد. نخست، لنگرهای اصلی هویت قومی در طول نسل‌ها تغییر یافته است. برای نسل پدربزرگ و مادربزرگ، هویت اوروچن در خاطرات مجسم شکار و گردآوری ریشه داشت. نسل والدین، هویت را بر حفظ سنت‌هایی که رو به زوال بودند متمرکز کرد. در مقابل، نسل نوه‌ها هویت را از طریق نمادهای گزینشی و ارتباطات دیجیتال بازسازی نمود. دوم، پیوند میان توانایی زبانی و هویت قومی در طول نسل‌ها تغییر کرد و از ادعاهای ذات‌گرایانه به سازش عمل‌گرایانه و سپس به اشکال سیال‌تر بازسازی حرکت نمود. هر نسل همچنین بار عاطفی خاص خود را در این فرایند بر دوش داشت. سوم، رسانه‌های دیجیتال امکان‌های جدیدی برای نسل نوه‌ها جهت بازشکل‌دهی هویت قومی ایجاد کردند. این امر به پویایی بین‌نسلی انجامید که در آن کاهش تجربه زیسته با گسترش دامنه ارتباطات همراه شد. این یافته‌ها چارچوب هم‌ساختی را با نشان دادن چگونگی تأثیر موقعیت نسلی و محیط‌های رسانه‌ای بر ساخت هویت گسترش می‌دهد. همچنین، این مطالعه بر ارزش مصاحبه‌های عکس‌برانگیز در ثبت تفاوت‌های نسلی در ساخت هویت در زمینه‌های فرهنگی در معرض خطر تأکید می‌کند.