Essentialism

This study examined the relationships among educational beliefs, perceived school climate, and pupil control ideology (PCI) among educators working in public Anatolian high schools in Ankara, Türkiye. Using a quantitative correlational design, the study obtained data from 761 educators, including principals, assistant principals, and teachers. Differences in PCI according to professional position, seniority, and disciplinary field were examined, and hierarchical regression analysis was used to assess the incremental contributions of educational beliefs and perceived school climate to PCI after accounting for professional position. Existentialism and Progressivism were the most strongly endorsed educational orientations. After professional position was controlled, educational beliefs explained an additional 23.6% of the variance in PCI, while perceived school climate contributed a further 2.2%; the final model accounted for 26.1% of the variance. Essentialism showed the strongest unique positive association with PCI (β = .422), whereas Existentialism was negatively associated with PCI (β = −.168). Among the school-climate dimensions, Directiveness showed a positive unique association with PCI (β = .119). Differences were also observed according to professional seniority and disciplinary field. Overall, the findings indicate that PCI is associated primarily with educators’ educational beliefs, while perceived organizational conditions provide an additional but comparatively modest contribution. The findings support examining individual belief orientations and organizational perceptions together when investigating educators’ approaches to pupil control.

این پژوهش به بررسی روابط میان باورهای آموزشی، اقلیم ادراک‌شده مدرسه و ایدئولوژی کنترل دانش‌آموزان (PCI) در میان آموزگاران شاغل در دبیرستان‌های دولتی آناتولی در آنکارا، ترکیه پرداخت. با استفاده از طرح همبستگی کمی، داده‌ها از ۷۶۱ آموزگار شامل مدیران، معاونان و معلمان گردآوری شد. تفاوت‌های PCI بر اساس موقعیت شغلی، سابقه خدمت و رشته تحصیلی بررسی گردید و برای ارزیابی سهم افزایشی باورهای آموزشی و اقلیم ادراک‌شده مدرسه در PCI پس از کنترل موقعیت شغلی، تحلیل رگرسیون سلسله‌مراتبی به‌کار رفت. اگزیستانسیالیسم و پراگرسیویسم بیشترین گرایش‌های آموزشی مورد تأیید بودند. پس از کنترل موقعیت شغلی، باورهای آموزشی ۲۳/۶٪ از واریانس PCI را تبیین کردند، در حالی که اقلیم ادراک‌شده مدرسه ۲/۲٪ دیگر را افزود؛ مدل نهایی ۲۶/۱٪ از واریانس را تبیین نمود. اسنشیالیسم قوی‌ترین ارتباط مثبت منحصر‌به‌فرد با PCI را نشان داد (β = .422)، در حالی که اگزیستانسیالیسم با PCI ارتباط منفی داشت (β = −.168). در میان ابعاد اقلیم مدرسه، جهت‌دهی (Directiveness) ارتباط مثبت منحصر‌به‌فردی با PCI داشت (β = .119). همچنین تفاوت‌هایی بر اساس سابقه خدمت و رشته تحصیلی مشاهده شد. به‌طور کلی، یافته‌ها نشان می‌دهند که PCI عمدتاً با باورهای آموزشی آموزگاران مرتبط است، در حالی که شرایط سازمانی ادراک‌شده سهمی افزایشی اما نسبتاً اندک دارد. این یافته‌ها از بررسی همزمان گرایش‌های اعتقادی فردی و ادراک‌های سازمانی هنگام مطالعه رویکردهای آموزگاران به کنترل دانش‌آموز حمایت می‌کند.

Abstract A common feature of recent metaphysical discussion are explanations stating that an object x is F by virtue of its essence or nature. These explanations are ultimate in the sense that there is no further explanation as to why they hold. Given that x is F by virtue of its nature, there is no further essentialist fact that explains this fact. I critically survey three recent accounts of the ultimacy of essence and argue that they fail to be ultimate in the intended sense. In light of this discussion, I suggest that a modal account of intrinsicality may present a viable alternative to essentialist explanations.

چکیده: یکی از ویژگی‌های مشترک بحث‌های اخیر در حوزه مابعدالطبیعه، توضیحاتی است که بیان می‌کنند شیء x به واسطه ماهیت یا سرشت خود دارای ویژگی F است. این توضیحات از این جهت نهایی هستند که توضیح بیشتری برای چرایی آن‌ها وجود ندارد. با توجه به اینکه x به واسطه سرشت خود F است، هیچ واقعیت ماهیت‌گرایانه دیگری وجود ندارد که این واقعیت را توضیح دهد. در این مقاله، سه نظریه اخیر درباره نهاییّت ماهیت را به طور انتقادی بررسی می‌کنم و استدلال می‌کنم که این نظریه‌ها در معنای مورد نظر، نهایی نیستند. در پرتو این بحث، پیشنهاد می‌کنم که یک رویکرد وجهی به درون‌بودگی می‌تواند جایگزینی قابل قبول برای توضیحات ماهیت‌گرایانه ارائه دهد.

Drawing on the mutual constitution framework in cultural psychology, this study explores how three generations of an Oroqen family construct ethnic identity through nostalgic narratives elicited by family photographs. The Oroqen, one of China’s smallest ethnic minority groups, with a population of only 9,168, offer a rare example of rapid cultural change. In the span of only three generations, or roughly 80 years, they moved from a forest-based hunting and gathering way of life into full participation in a digital society. Using reflexive thematic analysis, the analysis examined in-depth interviews with five members of the family and identified three core themes. First, the main anchors of ethnic identity shifted across generations. For the grandparents, Oroqen identity was rooted in embodied memories of hunting and gathering. The parent generation centered it on preserving traditions that were fading away. The grandchild generation, by contrast, reconstructed identity through selective symbols and digital communication. Second, the link between language ability and ethnic identity changed across generations, moving from essentialist claims to pragmatic compromise and then to more fluid forms of reconstruction. Each generation also bore its own emotional burden in this process. Third, digital media created new possibilities for the grandchild generation to reshape ethnic identity. This gave rise to an intergenerational dynamic in which a decline in lived experience was accompanied by a widening range of communication. These findings extend the mutual constitution framework by showing how generational position and media environments shape identity construction. The study also highlights the value of photo-elicitation interviews for capturing generational differences in identity construction in culturally endangered contexts.

با بهره‌گیری از چارچوب هم‌ساختی در روان‌شناسی فرهنگی، این پژوهش به بررسی چگونگی ساخت هویت قومی در سه نسل از یک خانواده اوروچن از طریق روایت‌های نوستالژیک برانگیخته‌شده با عکس‌های خانوادگی می‌پردازد. اوروچن‌ها، یکی از کوچک‌ترین گروه‌های اقلیت قومی در چین با جمعیتی تنها ۹٬۱۶۸ نفر، نمونه‌ای نادر از تغییرات سریع فرهنگی را ارائه می‌دهند. در مدت تنها سه نسل، یا تقریباً ۸۰ سال، آن‌ها از سبک زندگی مبتنی بر شکار و گردآوری در جنگل به مشارکت کامل در جامعه دیجیتال گذار کردند. با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی، مصاحبه‌های عمیق با پنج عضو خانواده تحلیل و سه مضمون اصلی شناسایی شد. نخست، لنگرهای اصلی هویت قومی در طول نسل‌ها تغییر یافته است. برای نسل پدربزرگ و مادربزرگ، هویت اوروچن در خاطرات مجسم شکار و گردآوری ریشه داشت. نسل والدین، هویت را بر حفظ سنت‌هایی که رو به زوال بودند متمرکز کرد. در مقابل، نسل نوه‌ها هویت را از طریق نمادهای گزینشی و ارتباطات دیجیتال بازسازی نمود. دوم، پیوند میان توانایی زبانی و هویت قومی در طول نسل‌ها تغییر کرد و از ادعاهای ذات‌گرایانه به سازش عمل‌گرایانه و سپس به اشکال سیال‌تر بازسازی حرکت نمود. هر نسل همچنین بار عاطفی خاص خود را در این فرایند بر دوش داشت. سوم، رسانه‌های دیجیتال امکان‌های جدیدی برای نسل نوه‌ها جهت بازشکل‌دهی هویت قومی ایجاد کردند. این امر به پویایی بین‌نسلی انجامید که در آن کاهش تجربه زیسته با گسترش دامنه ارتباطات همراه شد. این یافته‌ها چارچوب هم‌ساختی را با نشان دادن چگونگی تأثیر موقعیت نسلی و محیط‌های رسانه‌ای بر ساخت هویت گسترش می‌دهد. همچنین، این مطالعه بر ارزش مصاحبه‌های عکس‌برانگیز در ثبت تفاوت‌های نسلی در ساخت هویت در زمینه‌های فرهنگی در معرض خطر تأکید می‌کند.