Background Trans, non-binary and gender diverse (TNBGD) sexual function has historically been narrowly defined as physical capacities following medical and surgical gender affirming (GA) interventions; and this population's sexual health has been researched more in terms of external influences considered risky rather than being founded in individuals' desires and needs. This can produce discrepancies between services and people who access them. This study explores the service-related barriers, facilitators and compensatory strategies for TNBGD people seeking healthcare related to sexual function. Methods Based on qualitative interview data from n = 19 TNBGD adults in the UK, the dataset was deductively analyzed using Levesque's framework of healthcare access. Results TNBGD people face barriers in distance and transport to appropriate sexual health services, overlaps between sexual healthcare and GA services, and limits in professionals' TNBGD specific knowledge and cultural competence. To navigate these TNGBD people pursued independent knowledge acquisition, were selective during clinical interactions and access, and sought to meet their needs outside clinical settings. The analytical themes demonstrate varied barriers and their interrelatedness. For example, acceptability of a service was informed by the appropriateness of clinician's knowledge and interactions. In turn, TNBGD people's anticipation of un (der) met needs motivated compensatory measures, such as seeking information online or from peers before approaching formal services or sometimes instead of approaching them. Conclusions Healthcare services' design and delivery can present significant barriers to TNBGD adults seeking healthcare to support their sexual function. Providers' ways of interacting may offset some of the barriers and TNBGD adults may deploy strategies that enable them to access care that leads to satisfactory health outcomes. However, while significant barriers persist, TNBGD adults are liable to have unmet needs and consequent health inequalities.
Final-year engineering students frequently face severe psychological stress driven by demanding capstone projects and rigorous accreditation standards. This research proposes a novel decision-support framework to objectively evaluate, categorize, and systematically manage academic stress among engineering undergraduates. By integrating automated non-parametric machine learning with a multi-criteria network decision model, the research bridges diagnostic psychological profiling and strategic institutional intervention. Data were gathered from six hundred eleven final-year students across four engineering departments using a validated psychometric questionnaire. The automated classification engine utilizes a nearest-neighbor algorithm based on spatial Euclidean proximity to categorize individual distress severity into depression, anxiety, and stress levels without relying on rigid parametric assumptions. Subsequently, a strategic situational assessment and a multi-perspective personal performance framework were established to translate abstract psychological findings into measurable indicators. Clinical experts and academic domain specialists evaluated these indicators using an analytical network process, incorporating complex interdependencies and feedback loops to compute steady-state priority weights. Empirical results revealed that over ninety percent of respondents experienced at least moderate psychological distress. Crucially, the mathematical prioritization demonstrated that the financial perspective holds the paramount priority weight, followed by internal cognitive resilience, continuous knowledge acquisition, and external social relationships. This proves that financial stability serves as a foundational prerequisite for academic recovery and intellectual execution. The primary contribution of this research lies in converting static psychometric evaluations into a dynamic, clinically validated decision-support tool. Higher education institutions and academic counselors can implement this prioritized framework to allocate institutional resources effectively, design targeted financial relief initiatives, and optimize student well-being alongside academic excellence.
The increasing orientation of educational evaluation toward numerical achievement has the potential to narrow the meaning of education into scores, rankings, and administrative targets. This issue is particularly important in Islamic education because its objectives involve not only knowledge acquisition but also personal development, moral formation, and the application of Islamic values. This study aims to analyze the impact of quantitative evaluation on the objectives of Islamic education and formulate a more holistic orientation of evaluation. The study employs a descriptive qualitative method using a critical pedagogy approach and philosophical analysis. The findings indicate that numerical dominance can shift educational attention from human formation toward measurable outcomes, strengthen individual competition, and neglect moral and spiritual dimensions. Evaluation therefore needs to be reoriented through justice, self-reflection, balance, and moral formation so that assessment serves not only to measure learning but also to educate and improve students.
افزایش گرایش به ارزیابی آموزشی مبتنی بر دستاوردهای عددی، این پتانسیل را دارد که معنای آموزش را به نمرات، رتبهبندیها و اهداف اداری محدود کند. این مسئله بهویژه در آموزش اسلامی اهمیت دارد، زیرا اهداف آن تنها به کسب دانش محدود نمیشود، بلکه شامل رشد فردی، شکلگیری اخلاقی و بهکارگیری ارزشهای اسلامی نیز هست. هدف این پژوهش، تحلیل تأثیر ارزیابی کمی بر اهداف آموزش اسلامی و تدوین رویکردی جامعتر برای ارزیابی است. این مطالعه با استفاده از روش کیفی توصیفی و رویکرد پداگوژی انتقادی و تحلیل فلسفی انجام شده است. یافتهها نشان میدهد که سلطه عددی میتواند توجه آموزشی را از شکلدهی انسان به سوی نتایج قابل اندازهگیری سوق دهد، رقابت فردی را تقویت کند و ابعاد اخلاقی و معنوی را نادیده بگیرد. بنابراین، ارزیابی باید از طریق عدالت، خودبازتابی، تعادل و شکلگیری اخلاقی بازنگری شود تا سنجش نهتنها برای اندازهگیری یادگیری، بلکه برای تربیت و ارتقای دانشآموزان به کار رود.
The digital transformation of pharmaceutical manufacturing has generated an urgent need for graduates who possess competencies in intelligent manufacturing, data-driven process control, digital quality systems, regulatory compliance, and innovation-oriented problem solving. However, conventional pharmaceutical education often remains theory-centered and insufficiently connected with real industrial scenarios. This study developed and evaluated an Intelligent Pharmaceutical Manufacturing curriculum module under the framework of industry–education integration. The module incorporated Quality by Design (QbD), Process Analytical Technology (PAT), Manufacturing Execution Systems (MES), electronic batch records (EBR), digital twins, virtual simulation, AI-assisted process optimization, Good Manufacturing Practice (GMP) compliance, validation, and data integrity. A four-integration teaching model was proposed to connect curriculum content with industrial standards, classroom learning with production scenarios, physical practice with virtual simulation, and knowledge acquisition with innovation projects. A quasi-experimental pretest–posttest control group design was used to evaluate the module. Students in the intervention group received the newly developed curriculum module, whereas students in the control group received conventional instruction. Results showed that the intervention group achieved greater learning gains than the control group in knowledge acquisition, practical competency, digital manufacturing competency, and learning engagement. The largest improvement was observed in digital manufacturing competency, suggesting that the module effectively addressed a key limitation of traditional pharmaceutical manufacturing education. Qualitative feedback further indicated that students perceived the module as authentic, industry-relevant, and beneficial for future professional development. This study provides a transferable curriculum framework—centered on the proposed four-integration teaching model and industry–education co-cultivation mechanism—for cultivating pharmaceutical professionals capable of adapting to intelligent manufacturing, and offers practical implications for industry–education collaboration in higher education.
تحول دیجیتال در تولید دارویی نیاز فوری به فارغالتحصیلانی ایجاد کرده است که دارای شایستگیهایی در تولید هوشمند، کنترل فرآیند مبتنی بر داده، سیستمهای کیفیت دیجیتال، رعایت مقررات و حل مسئله مبتنی بر نوآوری باشند. با این حال، آموزش داروسازی سنتی اغلب نظریمحور باقی میماند و ارتباط کافی با سناریوهای واقعی صنعتی ندارد. این مطالعه یک ماژول درسی تولید دارویی هوشمند را تحت چارچوب ادغام صنعت و آموزش توسعه داده و ارزیابی کرده است. این ماژول شامل Quality by Design (QbD)، فناوری تحلیلی فرآیند (PAT)، سیستمهای اجرایی تولید (MES)، سوابق الکترونیکی بچ (EBR)، دوقلوهای دیجیتال، شبیهسازی مجازی، بهینهسازی فرآیند با کمک هوش مصنوعی، رعایت Good Manufacturing Practice (GMP)، اعتبارسنجی و یکپارچگی دادهها بود. یک مدل آموزشی چهارادغامی پیشنهاد شد تا محتوای درسی را با استانداردهای صنعتی، یادگیری کلاسی را با سناریوهای تولید، تمرین عملی را با شبیهسازی مجازی و کسب دانش را با پروژههای نوآورانه پیوند دهد. برای ارزیابی این ماژول، از طرح شبهآزمایشی پیشآزمون–پسآزمون با گروه کنترل استفاده شد. دانشجویان گروه مداخله ماژول درسی جدید را دریافت کردند، در حالی که دانشجویان گروه کنترل آموزش متعارف را دریافت نمودند. نتایج نشان داد که گروه مداخله در کسب دانش، شایستگی عملی، شایستگی تولید دیجیتال و مشارکت در یادگیری نسبت به گروه کنترل پیشرفت بیشتری داشتند. بیشترین بهبود در شایستگی تولید دیجیتال مشاهده شد که نشان میدهد این ماژول به طور مؤثری یکی از محدودیتهای کلیدی آموزش سنتی تولید دارویی را برطرف کرده است. بازخورد کیفی همچنین نشان داد که دانشجویان این ماژول را اصیل، مرتبط با صنعت و مفید برای توسعه حرفهای آینده خود تلقی کردند. این مطالعه یک چارچوب درسی قابل انتقال—مبتنی بر مدل آموزشی چهارادغامی پیشنهادی و سازوکار همپروری صنعت و آموزش—برای پرورش متخصصان دارویی توانمند در سازگاری با تولید هوشمند ارائه میدهد و پیامدهای عملی برای همکاری صنعت و آموزش عالی فراهم میکند.
Despite extensive research on critical thinking instruction, approaches for supporting the maintenance of procedural argument-evaluation performance, particularly among struggling learners, remain underexplored. This exploratory study evaluated the Formalization and Argument Reasoning Evaluation Framework (FAREF), a flowchart-guided procedural scaffold integrating the Triangular Logic Model. In a quasi-experimental pretest-posttest design, 29 undergraduates received FAREF instruction ( $$n = 15$$ ) or conventional instruction ( $$n = 14$$ ). An omnibus item-level analysis yielded a significant three-way interaction between condition, initial skill, and pre-test response state, $$\chi ^2(1) = 4.08$$ , $$p =.043$$ , consistent with a consolidation-specific benefit for lower-skill learners; the interaction was fragile to single cases (leave-one-out range: $$p =.024$$ –.127) and marginal when initial skill was modeled continuously ( $$p =.053$$ ). No acquisition effect was detectable, and an equivalence test showed the study was insensitive to effects smaller than $$\pm\;0.10$$ on the proportion scale. The pre-test performance clustered near the chance level of the binary format, bounding all inferences. The findings are hypothesis-generating and motivate a powered, randomized replication with a validated instrument.
با وجود پژوهشهای گسترده در زمینه آموزش تفکر انتقادی، رویکردهای حمایت از حفظ عملکرد رویهای در ارزیابی استدلال، بهویژه در میان یادگیرندگان ضعیفتر، همچنان کمتر مورد بررسی قرار گرفتهاند. این مطالعه اکتشافی به ارزیابی چارچوب Formalization and Argument Reasoning Evaluation Framework (FAREF)، که یک حمایت رویهای مبتنی بر فلوچارت و ادغامکننده Triangular Logic Model است، پرداخت. در یک طرح شبهآزمایشی پیشآزمون-پسآزمون، ۲۹ دانشجوی کارشناسی آموزش FAREF (n = ۱۵) یا آموزش متداول (n = ۱۴) دریافت کردند. تحلیل همهجانبه در سطح آیتم، تعامل سهطرفه معناداری بین وضعیت، مهارت اولیه و وضعیت پاسخ پیشآزمون نشان داد، χ²(۱) = ۴٫۰۸، p = ۰٫۰۴۳، که با سودمندی خاص تثبیت برای یادگیرندگان با مهارت پایینتر سازگار بود؛ این تعامل نسبت به حذف تکنمونهها شکننده بود (دامنه leave-one-out: p = ۰٫۰۲۴–۰٫۱۲۷) و زمانی که مهارت اولیه بهصورت پیوسته مدلسازی شد، در حد مرزی قرار داشت (p = ۰٫۰۵۳). هیچ اثر اکتسابی قابل شناسایی نبود و آزمون همارزی نشان داد مطالعه نسبت به اثرات کوچکتر از ±۰٫۱۰ در مقیاس نسبت حساسیت نداشت. عملکرد پیشآزمون در نزدیکی سطح تصادفی فرمت دودویی متمرکز بود که همه استنتاجها را محدود میکند. یافتهها فرضیهساز بوده و انجام تکرار تصادفیشده با قدرت کافی و ابزار معتبر را انگیزه میبخشد.
The revitalization of Qur’anic education has become increasingly important in responding to the broader educational needs of contemporary society. This study examines how Rumah Qur’an Al-Azhar Al-Syarif in Indonesia revitalizes Qur’anic education through BARAKAT (Bimbingan Ragam Kreativitas dan Asah Talenta), a program designed to develop students’ interests and talents beyond conventional Qur’anic learning. The program encompasses six areas: Qur’anic recitation (tilawah), Islamic devotional performance (habsyi), calligraphy, Arabic grammar and morphology (nahwu-sharaf), archery, and karate. Using a qualitative case study approach, this research explores the program’s educational contributions based on participants’ experiences and reported changes in learning behavior and social engagement. The findings indicate that BARAKAT is perceived to support students’ learning motivation, reflected in more consistent attendance, greater discipline, increased enthusiasm for practice, and reported improvements in Qur’anic memorization. The program is also associated with enhanced social readiness, particularly confidence in public performance, teamwork, empathy, solidarity, and respect for differences. These findings suggest that integrating interest- and talent-based activities into Qur’anic education may broaden its educational role beyond religious knowledge acquisition to include personal development and social competencies. This study contributes to discussions on the revitalization of non-formal Islamic education by highlighting the potential of structured extracurricular programs to connect Qur’anic learning with students’ broader developmental needs.
احیای آموزش قرآنی در پاسخ به نیازهای گستردهتر آموزشی جامعه معاصر اهمیت فزایندهای یافته است. این پژوهش بررسی میکند که چگونه Rumah Qur’an Al-Azhar Al-Syarif در اندونزی آموزش قرآنی را از طریق برنامه BARAKAT (راهنمایی تنوع خلاقیت و پرورش استعداد)، که با هدف توسعه علاقهها و استعدادهای دانشآموزان فراتر از آموزش قرآنی متعارف طراحی شده است، احیا میکند. این برنامه شش حوزه را در بر میگیرد: تلاوت قرآن (تلاوه)، اجرای عبادی اسلامی (حبشی)، خوشنویسی، دستور و صرف و نحو عربی (نحو-صرف)، تیراندازی با کمان و کاراته. با استفاده از رویکرد مطالعه موردی کیفی، این پژوهش به بررسی مشارکتهای آموزشی این برنامه بر اساس تجارب شرکتکنندگان و تغییرات گزارششده در رفتار یادگیری و تعاملات اجتماعی میپردازد. یافتهها نشان میدهد که BARAKAT به عنوان عاملی در حمایت از انگیزه یادگیری دانشآموزان تلقی میشود که این امر در حضور منظمتر، انضباط بیشتر، اشتیاق افزونتر برای تمرین و بهبود گزارششده در حفظ قرآن منعکس شده است. همچنین این برنامه با آمادگی اجتماعی بیشتر، بهویژه اعتماد به نفس در اجراهای عمومی، کار گروهی، همدلی، همبستگی و احترام به تفاوتها مرتبط است. این یافتهها حاکی از آن است که ادغام فعالیتهای مبتنی بر علاقه و استعداد در آموزش قرآنی میتواند نقش آموزشی آن را فراتر از کسب دانش دینی به توسعه فردی و شایستگیهای اجتماعی گسترش دهد. این پژوهش با برجستهکردن ظرفیت برنامههای فوقبرنامه ساختاریافته برای پیوند آموزش قرآنی با نیازهای توسعهای گستردهتر دانشآموزان، به بحثهای مربوط به احیای آموزش اسلامی غیررسمی کمک میکند.
Background: Although project-based learning (PBL) is well-established in advanced medical curricula, evidence supporting its implementation in first-year undergraduate programs remains limited.Early research exposure may enhance student engagement.Objective: This study evaluated whether structured PBL in muscle physiology was associated with improvements in subject knowledge acquisition among first-year MBBS students.Methods: An observational study was conducted at a single medical institution in Tamil Nadu, India, from July to August 2023.Formal institutional ethics approval was obtained prior to participant recruitment.Of 250 eligible first-year MBBS students, 40 consented to participate; five subsequently withdrew citing curriculum workload concerns, yielding 35 participants (30 females, five males; mean age 18.35 years).Students underwent pre-assessment comprising 10 short-answer questions on muscle physiology (maximum score 20) and were randomized to 10 project groups via lottery.Students conducted investigations on exercise physiology over three to four hours weekly for one month.Post-assessment utilized identical questions.Thirty-two students completed a structured feedback questionnaire (six Likertscale items, 1-5 scale) and provided open-ended commentary.Assessment scores were compared via paired t-testing and Shapiro-Wilk testing.Pearson correlation assessed satisfaction-knowledge associations.Qualitative analysis employed thematic coding by two independent raters using predefined and emergent themes with inter-rater agreement assessment.Results: Post-assessment scores (12.588 ± 2.943) significantly exceeded pre-assessment scores (5.265 ± 2.89), yielding a mean improvement of 7.324 ± 2.446 points (t(34) = -17.952,p < 0.001, Cohen's d = -3.034;95% CI (-3.821, -2.239)).This large effect size must be interpreted cautiously given the observational design, self-selected sample, identical assessment questions, and potential testing-practice effects.Post-hoc power analysis confirmed an achieved power of 0.99.The mean satisfaction score was 22.563 ± 3.519 out of 30.No statistically significant association existed between satisfaction and knowledge improvement (r = 0.082, p = 0.657).Qualitative analysis demonstrated predominantly favorable responses, with 26 of 35 students (74.3%) expressing interest in future research participation.Conclusion: Structured PBL was associated with substantial knowledge improvement and positive student perception among participating students.However, the single-group observational design, self-selected sample, and identical assessments preclude causal inference regarding PBL's effectiveness.Larger comparative randomized trials are necessary to establish whether PBL produces educational benefits relative to standard instruction and whether effects persist over time.
زمینه: اگرچه یادگیری مبتنی بر پروژه (PBL) در برنامههای درسی پیشرفته پزشکی به خوبی تثبیت شده است، اما شواهدی که از اجرای آن در برنامههای کارشناسی سال اول حمایت کند، محدود است. مواجهه زودهنگام با پژوهش ممکن است مشارکت دانشجویان را افزایش دهد. هدف: این مطالعه بررسی کرد که آیا PBL ساختاریافته در فیزیولوژی عضله با بهبود در کسب دانش موضوعی در میان دانشجویان سال اول MBBS همراه است یا خیر. روشها: یک مطالعه مشاهدهای در یک مؤسسه پزشکی در تامیل نادو، هند، از ژوئیه تا اوت 2023 انجام شد. تأییدیه اخلاقی رسمی مؤسسه پیش از جذب شرکتکنندگان اخذ شد. از میان 250 دانشجوی واجد شرایط سال اول MBBS، 40 نفر رضایت به شرکت دادند؛ پنج نفر بعداً به دلیل نگرانی از بار درسی برنامه درسی انصراف دادند و در نهایت 35 شرکتکننده (30 زن، پنج مرد؛ میانگین سنی 18.35 سال) باقی ماندند. دانشجویان پیشآزمونی شامل 10 سؤال کوتاهپاسخ درباره فیزیولوژی عضله (حداکثر نمره 20) را گذراندند و به صورت تصادفی از طریق قرعهکشی به 10 گروه پروژه تقسیم شدند. دانشجویان به مدت یک ماه، هفتهای سه تا چهار ساعت به بررسیهای فیزیولوژی ورزش پرداختند. پسآزمون با استفاده از سؤالات یکسان انجام شد. سیودو دانشجو پرسشنامه بازخورد ساختاریافته (شش آیتم لیکرت، مقیاس 1 تا 5) را تکمیل کردند و نظرات باز ارائه دادند. نمرات ارزیابی با استفاده از آزمون t زوجی و آزمون Shapiro-Wilk مقایسه شد. همبستگی پیرسون برای بررسی ارتباط رضایت و بهبود دانش به کار رفت. تحلیل کیفی با کدگذاری موضوعی توسط دو ارزیاب مستقل با استفاده از تمهای از پیش تعیینشده و نوظهور و ارزیابی توافق بین ارزیابان انجام شد. نتایج: نمرات پسآزمون (12.588 ± 2.943) به طور معناداری بالاتر از نمرات پیشآزمون (5.265 ± 2.89) بود و بهبود میانگین 7.324 ± 2.446 امتیاز را نشان داد (t(34) = -17.952, p < 0.001, Cohen's d = -3.034؛ 95% CI (-3.821, -2.239)). این اندازهی اثر بزرگ باید با احتیاط تفسیر شود، با توجه به طراحی مشاهدهای، نمونه خودانتخابی، سؤالات ارزیابی یکسان و احتمال اثرات تمرین آزمون. تحلیل توان پس از واقعه، توان بهدستآمده 0.99 را تأیید کرد. میانگین نمره رضایت 22.563 ± 3.519 از 30 بود. هیچ ارتباط معنادار آماری بین رضایت و بهبود دانش وجود نداشت (r = 0.082, p = 0.657). تحلیل کیفی عمدتاً پاسخهای مطلوب را نشان داد، به طوری که 26 نفر از 35 دانشجو (74.3%) علاقه به مشارکت در پژوهشهای آینده را ابراز کردند. نتیجهگیری: PBL ساختاریافته با بهبود قابل توجه دانش و ادراک مثبت دانشجویان شرکتکننده همراه بود. با این حال، طراحی مشاهدهای تکگروهی، نمونه خودانتخابی و ارزیابیهای یکسان، استنتاج علی درباره اثربخشی PBL را غیرممکن میسازد. مطالعات تصادفیسازیشده مقایسهای بزرگتر برای تعیین اینکه آیا PBL نسبت به آموزش استاندارد مزایای آموزشی ایجاد میکند و آیا این اثرات در طول زمان پایدار میمانند، ضروری است.
Antimicrobial resistance (AMR) is accelerated by inappropriate antibiotic use, self-medication, over-the-counter access, poor adherence, and inadequate infection prevention and control (IPC). Innovative education is needed to promote community antimicrobial stewardship (AMS; rational antimicrobial use), IPC (infection-spread prevention), and One Health awareness (linking human, animal, and environmental health) among young adults who can influence family and community practices. To evaluate the feasibility, participation, knowledge patterns, and immediate educational value of a low-cost, gamified AMR awareness initiative for university students from diverse disciplines. A single-group, non-comparative educational evaluation was conducted during a 4-hour campus event in January 2026. More than 600 undergraduate and postgraduate students from diverse disciplines participated voluntarily in a live digital comedy quiz, structured debate, and AMR-themed traditional games. Materials were based on community antimicrobial stewardship, IPC, One Health, regulatory, and locally relevant behavioural themes, reviewed by experts and pilot tested. Aggregate participation, item-level quiz accuracy, platform metrics, and qualitative feedback were analysed descriptively. Participation was high, with all students attending the digital polling quiz; game-station participation varied as some students played while others observed or moved across stations. Quiz accuracy was high for microbiology and IPC concepts (85–100%), moderate for One Health and antimicrobial-use principles (65–80%), and lower for regulatory and access-related topics (< 40–60%). Response time was interpreted only as a descriptive platform metric. Feedback indicated that humor, competition, and familiar game formats helped students understand AMR concepts and supported intent to avoid self-medication and follow IPC practices. This low-cost gamified initiative was feasible, acceptable, and relevant for large-scale AMR awareness among university students. The single-group design limits causal interpretation, but the model enabled broad reach, immediate feedback, and misconception correction. Future studies should include validated pre/post measures, delayed follow-up, subgroup analysis, and behavioural indicators to assess learning, retention, and behaviour change.
مقاومت میکروبی (AMR) با مصرف نامناسب آنتیبیوتیک، خوددرمانی، دسترسی بدون نسخه، پایبندی ضعیف و ناکافی بودن پیشگیری و کنترل عفونت (IPC) تسریع میشود. آموزش نوآورانه برای ارتقاء مدیریت منطقی مصرف آنتیمیکروبی (AMS)، پیشگیری از انتشار عفونت (IPC) و آگاهیبخشی رویکرد سلامت واحد (One Health) ـ که ارتباط سلامت انسان، حیوان و محیط زیست را برجسته میکند ـ در میان جوانانی که میتوانند بر رفتارهای خانواده و جامعه تأثیرگذار باشند، ضروری است. هدف این مطالعه، ارزیابی امکانپذیری، میزان مشارکت، الگوهای دانشی و ارزش آموزشی فوری یک ابتکار آگاهیبخشی بازیوار شده و کمهزینه درباره AMR برای دانشجویان رشتههای مختلف دانشگاهی بود. یک ارزیابی آموزشی تکگروهی و غیرمقایسهای طی یک رویداد چهار ساعته در ژانویه ۲۰۲۶ در دانشگاه برگزار شد. بیش از ۶۰۰ دانشجوی کارشناسی و تحصیلات تکمیلی از رشتههای مختلف به طور داوطلبانه در یک مسابقه کمدی دیجیتال زنده، مناظره ساختاریافته و بازیهای سنتی با محوریت AMR شرکت کردند. مواد آموزشی بر اساس مدیریت منطقی مصرف آنتیمیکروبی در جامعه، IPC، رویکرد سلامت واحد، موضوعات مقرراتی و رفتارهای بومی مرتبط تهیه، توسط متخصصان بازبینی و به صورت آزمایشی اجرا شد. میزان مشارکت کلی، دقت پاسخ به سؤالات آزمون، شاخصهای پلتفرم و بازخورد کیفی به صورت توصیفی تحلیل شد. میزان مشارکت بالا بود و همه دانشجویان در آزمون دیجیتال شرکت کردند؛ مشارکت در ایستگاههای بازی متغیر بود، به طوری که برخی دانشجویان بازی کردند و برخی دیگر مشاهدهگر یا در حال جابجایی بین ایستگاهها بودند. دقت پاسخ به سؤالات آزمون در مفاهیم میکروبیولوژی و IPC بالا (۸۵ تا ۱۰۰٪)، در اصول سلامت واحد و مصرف آنتیمیکروبی متوسط (۶۵ تا ۸۰٪) و در موضوعات مقرراتی و دسترسی کمتر (کمتر از ۴۰ تا ۶۰٪) بود. زمان پاسخ صرفاً به عنوان یک شاخص توصیفی پلتفرم تفسیر شد. بازخوردها نشان داد که طنز، رقابت و قالبهای بازی آشنا به دانشجویان در درک مفاهیم AMR کمک کرده و تمایل به اجتناب از خوددرمانی و پیروی از اقدامات IPC را تقویت کرده است. این ابتکار بازیوار شده کمهزینه، امکانپذیر، پذیرفتنی و مرتبط برای آگاهیبخشی گسترده درباره AMR در میان دانشجویان دانشگاه بود. طراحی تکگروهی تفسیر علّی را محدود میکند، اما این مدل امکان دسترسی گسترده، بازخورد فوری و اصلاح سوءبرداشتها را فراهم ساخت. مطالعات آینده باید شامل سنجشهای معتبر پیش/پس، پیگیری با تأخیر، تحلیل زیرگروهها و شاخصهای رفتاری برای ارزیابی یادگیری، ماندگاری و تغییر رفتار باشد.
This study investigates the effects of interface modality (PC vs. VR) and gamification on learning and performance in a simulation-based training environment. A 2 × 2 factorial experiment (N = 120) was conducted to examine their effects on knowledge, engagement, presence, and procedural task performance. Changes in knowledge scores were analyzed using a linear mixed-effects model, while post-intervention outcomes were examined using two-way ANOVA. Descriptive results showed higher post-test knowledge scores than pre-test scores across all conditions, but the magnitude of improvement did not significantly differ by interface modality, gamification, or their interaction. In contrast, VR significantly increased engagement, presence, completion scores, and reduced errors, whereas the specific gamification configuration used in this study enhanced engagement only. These findings suggest that immersive design may have stronger effects on experiential and behavioral outcomes than on short-term declarative knowledge acquisition. The study demonstrates the potential of VR-based simulation for procedural and performance-oriented training while suggesting that conceptual learning may require additional instructional support beyond immersion and gamification.
این مطالعه به بررسی تأثیر شیوه رابط کاربری (رایانه شخصی در مقابل واقعیت مجازی) و بازیوارسازی بر یادگیری و عملکرد در محیط آموزش مبتنی بر شبیهسازی میپردازد. یک آزمایش فاکتوریال ۲ × ۲ (N = ۱۲۰) به منظور بررسی تأثیرات آنها بر دانش، درگیری، حضور و عملکرد وظایف رویهای انجام شد. تغییرات نمرات دانش با استفاده از مدل اثرات مختلط خطی تحلیل شد و پیامدهای پس از مداخله با استفاده از تحلیل واریانس دوطرفه بررسی گردید. نتایج توصیفی نشان داد که نمرات دانش پسآزمون در تمامی شرایط بالاتر از پیشآزمون بود، اما میزان بهبود به طور معناداری بر اساس شیوه رابط کاربری، بازیوارسازی یا تعامل آنها تفاوتی نداشت. در مقابل، واقعیت مجازی به طور معناداری موجب افزایش درگیری، حضور، نمرات تکمیل و کاهش خطاها شد، در حالی که پیکربندی خاص بازیوارسازی مورد استفاده در این مطالعه تنها درگیری را افزایش داد. این یافتهها نشان میدهد که طراحی فراگیر ممکن است تأثیر قویتری بر پیامدهای تجربی و رفتاری نسبت به کسب دانش اظهاری کوتاهمدت داشته باشد. این مطالعه پتانسیل شبیهسازی مبتنی بر واقعیت مجازی را برای آموزش رویهای و مبتنی بر عملکرد نشان میدهد و در عین حال بیان میکند که یادگیری مفهومی ممکن است به حمایت آموزشی بیشتری فراتر از غوطهوری و بازیوارسازی نیاز داشته باشد.
Interactive learning strategies are increasingly recognised as central to civic education, yet their contribution to civic intellectual and participation skills remains underexplored. This article examines how interactive learning strategies enhance university students’ civic intellectual and participation skills within an Indonesian higher education setting. Using a qualitative, single instrumental case study design, the study gathered data through participant observation, semi-structured interviews, and documentation involving one lecturer and five students at a state Islamic university in Jakarta, and analysed them using Miles, Huberman, and Saldaña’s interactive data analysis model. The findings show that interactive learning strategies foster active, meaningful, and enjoyable learning by shifting students from passive recipients to active participants, thereby strengthening civic intellectual skills such as critical thinking, analysis, and argumentation, alongside civic participation skills including collaboration, communication, and democratic engagement. Unlike prior studies that emphasise civic knowledge acquisition alone, this article demonstrates that interactive strategies simultaneously cultivate the intellectual and participatory dimensions of civic skills. These findings contribute to civic education pedagogy by offering an empirically grounded account of how interactive learning translates into meaningful civic competence, with implications for curriculum design and lecturer training in higher education.
راهبردهای یادگیری تعاملی به طور فزایندهای به عنوان بخش مرکزی آموزش شهروندی شناخته میشوند، اما نقش آنها در ارتقای مهارتهای فکری و مشارکتی شهروندی همچنان کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. این مقاله به بررسی چگونگی ارتقای مهارتهای فکری و مشارکتی شهروندی دانشجویان دانشگاهی از طریق راهبردهای یادگیری تعاملی در بستر آموزش عالی اندونزی میپردازد. این پژوهش با استفاده از طرح مطالعه موردی ابزاری منفرد و رویکرد کیفی، دادهها را از طریق مشاهده مشارکتی، مصاحبههای نیمهساختاریافته و اسناد، با مشارکت یک مدرس و پنج دانشجو در یک دانشگاه اسلامی دولتی در جاکارتا گردآوری و با استفاده از مدل تحلیل تعاملی دادههای Miles، Huberman و Saldaña تحلیل کرده است. یافتهها نشان میدهند که راهبردهای یادگیری تعاملی با تبدیل دانشجویان از دریافتکنندگان منفعل به مشارکتکنندگان فعال، یادگیری فعال، معنادار و لذتبخشی را تقویت میکنند و بدین ترتیب مهارتهای فکری شهروندی مانند تفکر انتقادی، تحلیل و استدلال و همچنین مهارتهای مشارکتی شهروندی از جمله همکاری، ارتباط و مشارکت دموکراتیک را تقویت میکنند. برخلاف پژوهشهای پیشین که صرفاً بر کسب دانش شهروندی تأکید داشتهاند، این مقاله نشان میدهد که راهبردهای تعاملی به طور همزمان ابعاد فکری و مشارکتی مهارتهای شهروندی را پرورش میدهند. این یافتهها با ارائه گزارشی مبتنی بر شواهد تجربی از چگونگی ترجمه یادگیری تعاملی به شایستگی معنادار شهروندی، به حوزه آموزش شهروندی کمک میکنند و پیامدهایی برای طراحی برنامه درسی و آموزش مدرسان در آموزش عالی دارند.
Introduction Hands-on laboratory experimentation is an important contributor to the successful acquisition of conceptual science knowledge, but its practical application has several limitations. Virtual laboratory experiments help overcome most of these shortcomings and may also be more effective than hands-on laboratory activities in promoting conceptual science knowledge acquisition. Methods In this study, the impact of virtual and hands-on laboratory experimentation on the acquisition of conceptual science knowledge was compared by means of a meta-analysis. The meta-analysis encompassed 43 studies selected according to the predefined inclusion criteria, and the principles of Preferred Reporting Items for Systematic reviews and Meta-Analyses procedure. For each study, one effect size value of Hedges' g was calculated. Subsequently, due to their heterogeneity, the overall effect size value was computed through the use of the random-effects model. Results Based on the obtained results [ g = 0.551, SE = 0.097, 95% CI (0.362, 0.740), p < 0.001] virtual laboratory experimentation appears to be significantly more effective in promoting the acquisition of conceptual science knowledge than experimentation conducted in hands-on laboratories. Furthermore, the meta-regression results suggest that the effectiveness of virtual laboratory experiments may not be moderated by the geographical location, science subject area, methodological quality of included studies, 2D/3D design type, delivery format, learner agency, and software type of virtual laboratories, the duration of their application, or the assessment format used to evaluate conceptual knowledge acquisition. Conversely, virtual laboratory experimentation seems to be significantly more effective when implemented at the secondary school as opposed to the university level ( p = 0.014) and when experimental activities were conducted individually rather than within groups ( p = 0.008). Conclusions Research results suggest significantly stronger positive impact of virtual laboratory experimentation on the acquisition of conceptual science knowledge and provide potentially important guidelines for both its practical application and future research in this field.
مقدمه: آزمایشهای عملی در آزمایشگاه نقش مهمی در موفقیت کسب دانش مفهومی علوم ایفا میکنند، اما کاربرد عملی آنها با محدودیتهایی همراه است. آزمایشهای آزمایشگاهی مجازی به رفع بسیاری از این کاستیها کمک میکنند و ممکن است در ارتقای کسب دانش مفهومی علوم، مؤثرتر از فعالیتهای عملی آزمایشگاهی باشند. روشها: در این مطالعه، تأثیر آزمایشهای آزمایشگاهی مجازی و عملی بر کسب دانش مفهومی علوم از طریق یک فراتحلیل مقایسه شد. فراتحلیل شامل ۴۳ مطالعه بود که بر اساس معیارهای از پیش تعیینشده وارد شده و مطابق با اصول رویهی Preferred Reporting Items for Systematic reviews and Meta-Analyses انجام شد. برای هر مطالعه، یک مقدار اندازهی اثر از نوع g هجز محاسبه گردید. سپس، به دلیل ناهمگنی مطالعات، مقدار کلی اندازهی اثر با استفاده از مدل اثرات تصادفی محاسبه شد. نتایج: بر اساس نتایج بهدستآمده [g = 0.551, SE = 0.097, 95% CI (0.362, 0.740), p < 0.001]، آزمایشهای آزمایشگاهی مجازی به طور معناداری در ارتقای کسب دانش مفهومی علوم مؤثرتر از آزمایشهای عملی آزمایشگاهی هستند. همچنین، نتایج فراتحلیل رگرسیون نشان میدهد که اثربخشی آزمایشهای آزمایشگاهی مجازی ممکن است تحت تأثیر محل جغرافیایی، حوزهی موضوعی علوم، کیفیت روششناختی مطالعات واردشده، نوع طراحی دوبعدی/سهبعدی، قالب ارائه، عاملیت یادگیرنده، نوع نرمافزار آزمایشگاه مجازی، مدت زمان استفاده یا قالب ارزیابی مورد استفاده برای سنجش کسب دانش مفهومی قرار نگیرد. در مقابل، آزمایشهای آزمایشگاهی مجازی زمانی که در سطح دبیرستان نسبت به سطح دانشگاه اجرا میشوند (p = 0.014) و زمانی که فعالیتهای آزمایشی به صورت فردی و نه گروهی انجام میشوند (p = 0.008)، به طور معناداری مؤثرتر به نظر میرسند. نتیجهگیری: نتایج پژوهش حاکی از تأثیر مثبت و معنادار قویتر آزمایشهای آزمایشگاهی مجازی بر کسب دانش مفهومی علوم است و راهنماییهای بالقوه مهمی برای کاربرد عملی و پژوهشهای آتی در این حوزه ارائه میدهد.
Childhood is a key period for acquiring and transmitting cultural knowledge and skill. Hunter-gatherer children, such as the Congolese BaYaka, learn autonomously through exploration, play, and participation in foraging and domestic activities. Most previous work has focused on how BaYaka allocate time to learning activities while living in forest camps. By focusing on a village context, we aim to further investigate BaYaka learning ecologies by examining (1) how children sample their social and physical environments, (2) whom they spend time with, and (3) how they allocate their time to play, work-themed play, and work. We do so by analysing video observations of 57 children aged between 7 and 16 years old. BaYaka children spent 75% of their time in the village, where they had extensive opportunities to sample their social surroundings. They spent most of their time alone or in child-only groups, rather than with adults, highlighting the potential for horizontal transmission and individual learning as prominent pathways to knowledge acquisition. Finally, children spent a third of their time in play activities and another third in foraging and domestic tasks, suggesting that play and work are complementary flexible learning mechanisms. These results illustrate how embodied capital is co-constructed by children and their environments, with children actively investing time and effort in activities that are both developmentally rewarding and contextually relevant, thereby shaping the repertoire of skills and knowledge they carry into adulthood.
دوران کودکی دورهای کلیدی برای کسب و انتقال دانش و مهارت فرهنگی است. کودکان شکارچی-گردآورنده، مانند BaYakaهای کنگویی، به صورت مستقل از طریق کاوش، بازی و مشارکت در فعالیتهای گردآوری و امور خانگی یاد میگیرند. بیشتر پژوهشهای پیشین بر نحوه تخصیص زمان کودکان BaYaka به فعالیتهای یادگیری در اردوگاههای جنگلی تمرکز داشتهاند. با تمرکز بر بستر روستایی، هدف ما بررسی بیشتر بومشناسیهای یادگیری BaYaka از طریق مطالعه (۱) نحوه نمونهبرداری کودکان از محیطهای اجتماعی و فیزیکی خود، (۲) افرادی که با آنها وقت میگذرانند و (۳) نحوه تخصیص زمان آنها به بازی، بازی با مضمون کار و کار است. این پژوهش با تحلیل مشاهدات ویدیویی از ۵۷ کودک ۷ تا ۱۶ ساله انجام میشود. کودکان BaYaka ۷۵٪ از زمان خود را در روستا سپری کردند، جایی که فرصتهای گستردهای برای نمونهبرداری از محیط اجتماعی خود داشتند. آنها بیشتر وقت خود را به تنهایی یا در گروههای صرفاً کودکان، نه با بزرگسالان، میگذراندند که این امر بر نقش بالقوه انتقال افقی و یادگیری فردی به عنوان مسیرهای برجسته کسب دانش تأکید دارد. در نهایت، کودکان یکسوم زمان خود را صرف فعالیتهای بازی و یکسوم دیگر را صرف وظایف گردآوری و امور خانگی کردند که نشان میدهد بازی و کار سازوکارهای یادگیری انعطافپذیر و مکمل هستند. این نتایج نشان میدهد که سرمایه تجسمیافته به طور مشترک توسط کودکان و محیط آنها ساخته میشود و کودکان به طور فعال زمان و تلاش خود را در فعالیتهایی سرمایهگذاری میکنند که هم از نظر رشدی پاداشدهنده و هم از نظر زمینهای مرتبط هستند و بدین ترتیب مجموعه مهارتها و دانشهایی را که به بزرگسالی منتقل میکنند، شکل میدهند.
