This study investigates how morphological structure shapes phonetic realization in German word-final /Cst/ clusters, with a focus on form-meaning mapping strategies in elicited speech. Phonologically identical clusters are compared across simplex words and inflected verb forms, where /st/ encodes a grammatical morpheme. We analyse duration, intensity, and spectral center of gravity (COG) for clusters, individual segments, and adjacent vowels, modeling their variation with linear mixed-effects models. Rather than yielding uniform phonetic shifts, morphology-related effects emerge as context-sensitive patterns modulated by lexical and phonetic factors. Temporal effects primarily take the form of durational reduction in of morphemic segments, but they extend to surrounding phonetic material, where they manifest as lengthening. In addition, increased intensity and spectral sharpening are associated with morphemic shortening, calling for a more comprehensive interpretation of phonetic reduction and its relationship with morphological function. Overall, the results are in line with approaches to speech production that move beyond a strictly modular view and posit dynamic interactions between morphological and phonetic information within the cognitive system.
این مطالعه به بررسی چگونگی تأثیر ساختار واژگانی بر تحقق آوایی خوشه‌های /Cst/ در پایان واژه‌های زبان آلمانی می‌پردازد و بر راهبردهای نگاشت صورت-معنا در گفتار القایی تمرکز دارد. خوشه‌های آوایی یکسان در واژه‌های ساده و صورت‌های صرفی افعال مقایسه می‌شوند، جایی که /st/ یک تکواژ دستوری را رمزگذاری می‌کند. مدت زمان، شدت و مرکز ثقل طیفی (COG) برای خوشه‌ها، بخش‌های منفرد و واکه‌های مجاور تحلیل می‌شود و تغییرات آن‌ها با مدل‌های خطی اثرات تصادفی مدل‌سازی می‌گردد. به جای ایجاد تغییرات آوایی یکنواخت، اثرات مرتبط با ساختار واژگانی به صورت الگوهای حساس به زمینه و تحت تأثیر عوامل واژگانی و آوایی ظاهر می‌شوند. اثرات زمانی عمدتاً به صورت کاهش مدت زمان در بخش‌های تکواژی مشاهده می‌شود، اما این اثرات به مواد آوایی اطراف نیز گسترش یافته و به صورت افزایش مدت زمان بروز می‌یابند. علاوه بر این، افزایش شدت و تیزشدگی طیفی با کوتاه‌شدن تکواژی همراه است که نیازمند تفسیر جامع‌تری از کاهش آوایی و ارتباط آن با کارکرد واژگانی است. در مجموع، نتایج با رویکردهایی در تولید گفتار همسو است که فراتر از دیدگاه کاملاً مدولار حرکت کرده و تعاملات پویای اطلاعات واژگانی و آوایی را در نظام شناختی مطرح می‌کنند.
Abstract Morphological development is a crucial component of early language acquisition. This study examined developmental changes in types and tokens of inflectional morphemes produced among 214 typically developing Kannada-speaking preschool children and their parents. Inflectional use was elicited through a story retelling task and analyzed in child’s and parental speech. Results showed developmental increase in both types and tokens of inflectional morphology production in children, indicating that preschool years constitute an important phase of inflectional systems in Kannada, an agglutinative language. Parental inflectional production remained relatively stable across age groups, while only the variety of parental inflections significantly predicted children’s output, emphasizing the role of input richness over frequency. Children produced high functional load markers (namely dative case, tense, and person–number–gender agreement), more frequently than optional or irregular forms. Overall, findings support usage-based theories with educational and clinical relevance. These findings, however, warrant future validation across other naturalistic tasks.
تحول صرفی یکی از مؤلفه‌های اساسی در فراگیری اولیه زبان است. این پژوهش تغییرات تحولی در انواع و بسامد تکواژهای تصریفی تولیدشده توسط ۲۱۴ کودک پیش‌دبستانی کانادا زبان با رشد طبیعی و والدین آن‌ها را بررسی کرد. استفاده از تصریف‌ها از طریق تکلیف بازگویی داستان برانگیخته شد و در گفتار کودک و والدین تحلیل گردید. نتایج نشان داد که تولید انواع و بسامد تکواژهای تصریفی در کودکان با افزایش سن رشد می‌کند و این امر نشان‌دهنده اهمیت سال‌های پیش‌دبستانی در شکل‌گیری نظام‌های تصریفی در زبان کانادا به‌عنوان یک زبان پیوندی است. تولید تصریف‌های والدین در گروه‌های سنی مختلف نسبتاً ثابت باقی ماند، اما تنها تنوع تصریف‌های والدین به طور معناداری پیش‌بینی‌کننده تولید کودکان بود و این امر بر نقش غنای ورودی نسبت به فراوانی تأکید می‌کند. کودکان نشانگرهای دارای بار کارکردی بالا (مانند حالت مفعولی، زمان و توافق شخص–عدد–جنس) را بیش از شکل‌های اختیاری یا بی‌قاعده تولید کردند. به طور کلی، یافته‌ها نظریه‌های مبتنی بر کاربرد را با اهمیت آموزشی و بالینی تأیید می‌کند. با این حال، این یافته‌ها نیازمند اعتبارسنجی بیشتر در تکالیف طبیعی‌گرایانه دیگر هستند.
