Toll

Background First responders are categorised as those who are the first to respond to emergency calls and attend the site of an emergency. They include, but are not limited to police, emergency medical technicians, firefighters, and water safety personnel. First responders play a critical role in suicide postvention, supporting those bereaved by suicide and preventing adverse outcomes. However, many responders feel uncertain about how to effectively support those bereaved by suicide and often lack formal postvention training. This study aimed to explore and understand the experiences and training needs of first responders when attending the scene of a suspected suicide. Methods A mixed-method approach was adopted. A national quantitative survey with first responders was conducted. The impact of previous suicide-related training on suicide literacy, attitudes, and postvention knowledge was analysed using multivariate ANOVA, adjusting for sociodemographic factors. Qualitative data were collected through focus groups and analysed using reflexive thematic analysis. Results A total of 1587 first responders completed surveys. Participants demonstrated positive and non-stigmatising attitudes towards suicide prevention and suicidal individuals, though lower scores were achieved for suicide literacy, postvention knowledge, organisation support, and preparedness. Previous suicide-related training was significantly associated with higher literacy, attitudes, and postvention knowledge, although effect-sizes were small. Qualitative findings from 10 focus groups revealed substantial gaps in training and confidence when responding to suspected suicides. Participants also described the considerable emotional toll of attending the scene and emphasised the need for support in the aftermath. Conclusion Attending the scene of a suspected suicide has an impact on first responders. Limited suicide prevention and postvention training creates challenges, particularly in communicating with the bereaved. These findings underscore the need for comprehensive suicide prevention and postvention training and the allocation of adequate support.

زمینه: نیروهای امدادی به عنوان افرادی تعریف می‌شوند که نخستین پاسخ‌دهندگان به تماس‌های اضطراری بوده و در محل حادثه حضور می‌یابند. این افراد شامل، اما محدود به، پلیس، تکنسین‌های فوریت‌های پزشکی، آتش‌نشانان و نیروهای ایمنی آب می‌شوند. نیروهای امدادی نقش حیاتی در پس‌مداخله خودکشی، حمایت از بازماندگان خودکشی و پیشگیری از پیامدهای نامطلوب ایفا می‌کنند. با این حال، بسیاری از امدادگران نسبت به نحوه حمایت مؤثر از بازماندگان خودکشی احساس عدم اطمینان دارند و اغلب فاقد آموزش رسمی پس‌مداخله هستند. هدف این مطالعه بررسی و درک تجربیات و نیازهای آموزشی نیروهای امدادی هنگام حضور در صحنه یک خودکشی مشکوک بود. روش‌ها: رویکرد آمیخته‌روش اتخاذ شد. یک پیمایش ملی کمی با نیروهای امدادی انجام شد. تأثیر آموزش‌های پیشین مرتبط با خودکشی بر سواد خودکشی، نگرش‌ها و دانش پس‌مداخله با استفاده از تحلیل واریانس چندمتغیره (MANOVA) و با تعدیل عوامل جمعیت‌شناختی تحلیل شد. داده‌های کیفی از طریق گروه‌های متمرکز جمع‌آوری و با تحلیل تماتیک بازتابی بررسی گردید. نتایج: مجموعاً ۱۵۸۷ نفر از نیروهای امدادی پرسشنامه‌ها را تکمیل کردند. شرکت‌کنندگان نگرش‌های مثبت و غیرانگ‌زننده نسبت به پیشگیری از خودکشی و افراد دارای افکار خودکشی نشان دادند، اگرچه نمرات پایین‌تری در سواد خودکشی، دانش پس‌مداخله، حمایت سازمانی و آمادگی کسب شد. آموزش‌های پیشین مرتبط با خودکشی به طور معناداری با سواد، نگرش‌ها و دانش پس‌مداخله بالاتر مرتبط بود، هرچند اندازه اثرات کوچک بود. یافته‌های کیفی حاصل از ۱۰ گروه متمرکز نشان‌دهنده شکاف‌های قابل توجه در آموزش و اعتماد به نفس هنگام پاسخ به خودکشی‌های مشکوک بود. شرکت‌کنندگان همچنین به بار عاطفی قابل توجه حضور در صحنه اشاره کردند و بر نیاز به حمایت پس از آن تأکید نمودند. نتیجه‌گیری: حضور در صحنه یک خودکشی مشکوک بر نیروهای امدادی تأثیرگذار است. محدودیت آموزش‌های پیشگیری و پس‌مداخله خودکشی چالش‌هایی ایجاد می‌کند، به ویژه در برقراری ارتباط با بازماندگان. این یافته‌ها بر ضرورت آموزش جامع پیشگیری و پس‌مداخله خودکشی و تخصیص حمایت کافی تأکید می‌کند.

In higher education, student mental and emotional health and wellbeing continue to be a pressing matter of concern for administrators, policymakers, and students alike. For student leaders, this toll is often exacerbated by different modes of campus involvement and engagement; in this study, this includes college student government. While studies have examined students’ experiences more broadly, in this article, we illuminate findings from a larger study on 25 elected student government presidents and vice presidents who talked about the intense health circumstances they faced in their leadership roles. Through constructivist grounded theory methodology, we add to trauma stewardship frameworks to make some timely and important considerations for supporting college student government presidents and vice presidents. As a result, it is imperative for student government advisors and university administrators to address these concerns for student leaders. At the conclusion of this article, we introduce a model for Trauma Stewardship in Student Government.

در آموزش عالی، سلامت روانی و عاطفی و بهزیستی دانشجویان همچنان موضوعی مهم و مورد توجه مدیران، سیاست‌گذاران و خود دانشجویان است. برای رهبران دانشجویی، این فشار اغلب به واسطه شیوه‌های مختلف مشارکت و درگیری در محیط دانشگاه تشدید می‌شود؛ در این پژوهش، این امر شامل انجمن‌های دانشجویی دانشگاهی است. در حالی که پژوهش‌ها به طور کلی‌تر به بررسی تجارب دانشجویان پرداخته‌اند، در این مقاله یافته‌هایی از یک مطالعه گسترده‌تر درباره ۲۵ رئیس و نایب‌رئیس منتخب انجمن‌های دانشجویی ارائه می‌شود که درباره شرایط شدید سلامت روانی که در نقش رهبری خود با آن مواجه بوده‌اند، صحبت کرده‌اند. با بهره‌گیری از روش‌شناسی نظریه زمینه‌ای سازه‌گرایانه، به چارچوب‌های مدیریت آسیب روانی افزوده و ملاحظات به‌موقع و مهمی برای حمایت از رؤسا و نایب‌رؤسای انجمن‌های دانشجویی دانشگاه مطرح می‌کنیم. در نتیجه، ضروری است که مشاوران انجمن‌های دانشجویی و مدیران دانشگاه به این نگرانی‌ها برای رهبران دانشجویی توجه کنند. در پایان این مقاله، مدلی برای مدیریت آسیب روانی در انجمن‌های دانشجویی معرفی می‌شود.

This study examines how parents of LGBTQ+ individuals in South Korea navigate the emotional rupture fueled by fear, isolation, and disorientation after learning their children’s queer identity, encounter queer-related (mis)information as a way of coping with this emotional toll, and come to listen to queer realities relationally. Through this process, we highlight how parents reconstruct their identities as supportive parents, which reshapes their informating practices, making them more critical in assessing queer-related (mis)information, developing strategies to protect themselves from harmful narratives, and actively challenging misinformation to support others navigating similar experiences. This work contributes to CSCW by (1) foregrounding parents of LGBTQ+ individuals, an underrepresented yet critical stakeholder group in Queer HCI; (2) demonstrating how identity reconfiguration following a trauma-healing process could transform informating practices; and (3) arguing that addressing misinformation requires attention beyond individual fact-based discerning to account for its relational, cultural, and emotional dimensions. Further, we invite CSCW scholars to reconsider the balance between abstracting and humanizing information, explore future design possibilities for parents of LGBTQ+ children, and reflect on the role of researchers as participants in collective research communities fueled by care.

این مطالعه بررسی می‌کند که والدین افراد LGBTQ+ در کره جنوبی چگونه با گسست عاطفی ناشی از ترس، انزوا و سردرگمی پس از آگاهی از هویت کوییر فرزندان خود مواجه می‌شوند، چگونه با (اطلاعات/اطلاعات نادرست) مرتبط با کوییر به عنوان راهکاری برای مقابله با این فشار عاطفی روبه‌رو می‌شوند و چگونه به صورت رابطه‌ای به واقعیت‌های کوییر گوش می‌سپارند. در این فرایند، نشان داده می‌شود که والدین چگونه هویت خود را به عنوان والدین حمایت‌گر بازسازی می‌کنند و این امر شیوه‌های اطلاع‌رسانی آن‌ها را بازشکل می‌دهد؛ به گونه‌ای که آن‌ها در ارزیابی (اطلاعات/اطلاعات نادرست) مرتبط با کوییر انتقادی‌تر عمل می‌کنند، راهبردهایی برای محافظت از خود در برابر روایت‌های آسیب‌زا توسعه می‌دهند و به طور فعال با اطلاعات نادرست مقابله می‌کنند تا از دیگرانی که تجربه‌های مشابهی دارند حمایت نمایند. این پژوهش به حوزه CSCW از طریق (۱) برجسته‌سازی والدین افراد LGBTQ+ به عنوان گروه ذی‌نفعی که کمتر مورد توجه قرار گرفته اما بسیار مهم در Queer HCI است؛ (۲) نشان دادن اینکه بازپیکربندی هویت پس از فرایند تروما و التیام چگونه می‌تواند شیوه‌های اطلاع‌رسانی را دگرگون سازد؛ و (۳) استدلال بر اینکه مقابله با اطلاعات نادرست نیازمند توجهی فراتر از تشخیص فردی مبتنی بر واقعیت بوده و باید ابعاد رابطه‌ای، فرهنگی و عاطفی آن نیز مدنظر قرار گیرد، کمک می‌کند. افزون بر این، از پژوهشگران CSCW دعوت می‌شود تا توازن میان انتزاعی‌سازی و انسانی‌سازی اطلاعات را بازاندیشی کنند، امکانات طراحی آینده برای والدین دارای فرزندان LGBTQ+ را بررسی نمایند و درباره نقش پژوهشگران به عنوان مشارکت‌کنندگان در جوامع پژوهشی جمعی مبتنی بر مراقبت تأمل کنند.