Anguish

Abstract This article offers a theoretical contribution which is conceptual, integrative, and model-oriented in nature, in the form of a critical literature review on empathy. Grounded in a psychodynamic perspective and situated at the intersection of phenomenological, existentialist, and structuralist frameworks, it examines the prevailing humanistic challenges across several sub-Saharan African countries. These nations are currently grappling with sociopolitical shifts, marked by instability in countries such as Mali, Guinea, Burkina Faso, Chad, Sudan, Niger, the Congo, and Cameroon, as well as natural disasters, all of which undermine interpersonal and intergroup (as well as intragroup) interactions. The primary objective is to explain how it is constructed and how it can be reconceptualized, not merely as a personality trait, but as an essential emotion and a vital skill for maintaining civil harmony during times of crisis. The aim is to demonstrate how it functions within a framework of intersubjectivity, rooted in the dynamics of our connection to others, as a means of regulating the psychological and physiological distress (such as stress, anxiety, anguish, depression, trauma, panic, addictions, mania, paranoia, etc.) that arises in contexts of social tension. It is developed as an internal capacity for empathy, structured around three developmental emotional competencies: emotional awareness, which emerges in infancy and grows in complexity into adulthood with the acquisition of a "theory of mind"; emotional expression, understood as a logical mode of verbal and non-verbal socio-affective communication; and emotional regulation, defined as a set of intra- and inter-individual processes used to avoid, transform, minimize, or de-intensify emotion. In conclusion, he establishes that a failure of empathy, characterized by a lack of acceptance of others, impaired awareness, and maladaptive coping, lies at the heart of maladjustment. Conversely, emotional empathy serves a homeostatic and anxiolytic function, operating on individual, collective, and contextual levels. It acts as a cathartic catalyst rooted in sharing, reciprocity, and altruistic awareness—a necessary condition for sustaining social cohesion within an anxiety-inducing environment. Keywords Empathysocial changesemotionconsciousnessexpressionregulation

این مقاله یک مشارکت نظری با ماهیتی مفهومی، تلفیقی و مدل‌محور ارائه می‌دهد که به صورت مروری انتقادی بر ادبیات پژوهش در زمینه همدلی انجام شده است. این پژوهش مبتنی بر رویکرد روان‌پویشی و در تقاطع چارچوب‌های پدیدارشناختی، اگزیستانسیالیستی و ساختارگرایانه قرار دارد و به بررسی چالش‌های انسان‌گرایانه غالب در چندین کشور آفریقای جنوب صحرا می‌پردازد. این کشورها در حال حاضر با تحولات اجتماعی-سیاسی، بی‌ثباتی در کشورهایی مانند مالی، گینه، بورکینافاسو، چاد، سودان، نیجر، کنگو و کامرون و همچنین بلایای طبیعی مواجه هستند که همگی تعاملات بین‌فردی و بین‌گروهی (و همچنین درون‌گروهی) را تضعیف می‌کنند. هدف اصلی، تبیین نحوه ساخت همدلی و بازتعریف آن نه صرفاً به عنوان یک ویژگی شخصیتی، بلکه به عنوان یک هیجان اساسی و مهارتی حیاتی برای حفظ نظم مدنی در دوران بحران است. هدف این است که نشان داده شود همدلی چگونه در چارچوب بین‌ذهنیت، ریشه‌دار در پویایی‌های ارتباط ما با دیگران، به عنوان ابزاری برای تنظیم آشفتگی روانی و فیزیولوژیکی (مانند استرس، اضطراب، رنج، افسردگی، تروما، وحشت، اعتیاد، شیدایی، پارانویا و غیره) که در بستر تنش اجتماعی ایجاد می‌شود، عمل می‌کند. همدلی به عنوان یک ظرفیت درونی، حول سه شایستگی هیجانی رشدی ساختار یافته است: آگاهی هیجانی که از کودکی پدیدار می‌شود و با کسب «نظریه ذهن» در بزرگسالی پیچیده‌تر می‌گردد؛ ابراز هیجانی که به عنوان شیوه‌ای منطقی از ارتباط اجتماعی-عاطفی کلامی و غیرکلامی درک می‌شود؛ و تنظیم هیجانی که به عنوان مجموعه‌ای از فرایندهای درون‌فردی و بین‌فردی برای اجتناب، تغییر، کاهش یا تضعیف هیجان تعریف می‌شود. در پایان، نویسنده نتیجه می‌گیرد که شکست همدلی، که با فقدان پذیرش دیگران، اختلال در آگاهی و مقابله ناسازگارانه مشخص می‌شود، در قلب ناسازگاری قرار دارد. در مقابل، همدلی هیجانی نقش هموستاتیک و ضداضطرابی ایفا می‌کند و در سطوح فردی، جمعی و زمینه‌ای عمل می‌کند. همدلی به عنوان یک کاتالیزور کاتارتیک مبتنی بر اشتراک، دوسویگی و آگاهی نوع‌دوستانه عمل می‌کند که شرط لازم برای حفظ انسجام اجتماعی در محیطی اضطراب‌آور است.

Reduced resources in the public sector, combined with an ageing population and increasing existential needs, mean that social service caseworkers need strategies to manage and limit their workload. Social service caseworkers consequently need to develop new ways to manage the population’s increased existential needs. The purpose of the study is therefore to analyse and understand how social workers handle existential issues during the needs assessment process for home care services. Data have been collected through semi-structured interviews with social service caseworkers (N = 15) (2022–2024). The results show that shifting responsibility (e.g. delegation and integration) and professional sensitivity (e.g. tacit knowledge, empathy and adaptation) were two prevalent strategies. The study uses the term neglective restrictiveness to further explain how social service caseworkers combine the two strategies in order to consciously disregard and transform existential needs into a non-issue. A hard-to-manage area is dealt with through actions including delay, omission, disregard and delegation. The study develops the SLB theory, particularly in relation to situations that require an emotional stance.

کاهش منابع در بخش عمومی، همراه با سالمند شدن جمعیت و افزایش نیازهای وجودی، موجب می‌شود که کارگزاران خدمات اجتماعی به راهبردهایی برای مدیریت و محدود کردن حجم کار خود نیاز داشته باشند. بنابراین، کارگزاران خدمات اجتماعی باید روش‌های جدیدی برای مدیریت نیازهای وجودی فزاینده جمعیت توسعه دهند. هدف این پژوهش، تحلیل و فهم چگونگی مواجهه مددکاران اجتماعی با مسائل وجودی در فرایند ارزیابی نیاز برای خدمات مراقبت در منزل است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با کارگزاران خدمات اجتماعی (N = 15) (2022–2024) گردآوری شده‌اند. نتایج نشان می‌دهد که انتقال مسئولیت (مانند واگذاری و ادغام) و حساسیت حرفه‌ای (مانند دانش ضمنی، همدلی و سازگاری) دو راهبرد رایج بوده‌اند. این پژوهش از اصطلاح «محدودیت غفلت‌آمیز» برای توضیح بیشتر نحوه ترکیب این دو راهبرد توسط کارگزاران خدمات اجتماعی به منظور نادیده‌گرفتن آگاهانه و تبدیل نیازهای وجودی به مسئله‌ای بی‌اهمیت استفاده می‌کند. حوزه‌ای که مدیریت آن دشوار است، از طریق اقداماتی چون تأخیر، حذف، بی‌توجهی و واگذاری مورد رسیدگی قرار می‌گیرد. این پژوهش نظریه SLB را به‌ویژه در ارتباط با موقعیت‌هایی که نیازمند موضع‌گیری عاطفی هستند، توسعه می‌دهد.