Background Responsible media reporting of suicide is a population-level suicide prevention intervention, yet there is no experimental evidence from low-income settings. Aims We assessed the effects of exposure to educative suicide prevention content and stories of surviving a suicide crisis in the print media on reducing suicidality in India. Method A three-arm randomised controlled trial (Clinical Trials Registry of India, ref: CTRI/2022/09/045439) was conducted in Chennai, India, between August 2023 and March 2024. Participants were young adults (18–29 years), recruited through social media advertisements, randomised 1:1:1 to a control group and two intervention groups. Data were analysed during June–September 2024. All three groups were exposed to three 600-word purpose-designed Tamil-language print media articles on digital tablets. Intervention group 1 was exposed to three print media articles containing educative suicide prevention content. The same articles given to intervention group 2 were modified to contain brief accounts of young adults who had coped with experiences of suicidal ideation. The control group was exposed to three print media articles on diabetes. Suicidal ideation was measured using the 23-item Survival and Coping Beliefs subscale of the Reasons for Living Scale at baseline, post-test and 14-day follow-up. Results Of 375 participants, randomisation resulted in 125 being assigned to the control group and 124 and 126 to intervention groups 1 and 2, respectively; 16 were lost to follow-up. At post-test, participants randomised to intervention group 1 demonstrated small improvements in suicidal ideation at post-test (standardised mean difference (SMD) = 0.15, p = 0.019) and follow-up (SMD = 0.17, p = 0.038). Larger effects were observed among participants with greater vulnerability (post-test, SMD = 0.25, p = 0.039; follow-up, SMD = 0.32, p = 0.023). There were no improvements in suicidal ideation in intervention group 2 at post-test, yet a marginal (SMD = 0.16, p = 0.053) effect was observed at follow-up. Conclusions Exposure to educative print media articles can result in small improvements in suicidal ideation that would represent a substantial population-level impact.
زمینه: گزارش‌دهی مسئولانه رسانه‌ها درباره خودکشی یک مداخله پیشگیرانه از خودکشی در سطح جمعیت است، اما هیچ شواهد تجربی از محیط‌های کم‌درآمد وجود ندارد. اهداف: ما تأثیرات مواجهه با محتوای آموزشی پیشگیری از خودکشی و روایت‌هایی از نجات‌یافتگان بحران خودکشی در رسانه‌های چاپی را بر کاهش افکار خودکشی در هند ارزیابی کردیم. روش: یک کارآزمایی تصادفی کنترل‌شده سه‌گروهی (ثبت‌شده در Clinical Trials Registry of India، شماره: CTRI/2022/09/045439) بین اوت ۲۰۲۳ تا مارس ۲۰۲۴ در چنای، هند انجام شد. شرکت‌کنندگان بزرگسالان جوان (۱۸ تا ۲۹ سال) بودند که از طریق تبلیغات در شبکه‌های اجتماعی جذب و به‌صورت تصادفی ۱:۱:۱ به گروه کنترل و دو گروه مداخله تقسیم شدند. داده‌ها در بازه ژوئن تا سپتامبر ۲۰۲۴ تحلیل شد. هر سه گروه با سه مقاله ۶۰۰ کلمه‌ای طراحی‌شده به زبان تامیلی در تبلت‌های دیجیتال مواجه شدند. گروه مداخله ۱ با سه مقاله رسانه‌ای چاپی حاوی محتوای آموزشی پیشگیری از خودکشی مواجه شد. همان مقالات برای گروه مداخله ۲ به گونه‌ای اصلاح شد که شامل روایت‌های کوتاه از بزرگسالان جوانی باشد که با تجارب افکار خودکشی مقابله کرده بودند. گروه کنترل با سه مقاله رسانه‌ای چاپی درباره دیابت مواجه شد. افکار خودکشی با استفاده از زیرمقیاس ۲۳ ماده‌ای Survival and Coping Beliefs از Reasons for Living Scale در آغاز، پس‌آزمون و پیگیری ۱۴ روزه سنجیده شد. نتایج: از میان ۳۷۵ شرکت‌کننده، تصادفی‌سازی منجر به تخصیص ۱۲۵ نفر به گروه کنترل و ۱۲۴ و ۱۲۶ نفر به گروه‌های مداخله ۱ و ۲ شد؛ ۱۶ نفر در پیگیری از دست رفتند. در پس‌آزمون، شرکت‌کنندگانی که به گروه مداخله ۱ تصادفی شده بودند، بهبود اندکی در افکار خودکشی در پس‌آزمون (تفاوت میانگین استانداردشده (SMD) = ۰٫۱۵، ۰٫۰۱۹ = p) و پیگیری (SMD = ۰٫۱۷، ۰٫۰۳۸ = p) نشان دادند. اثرات بزرگ‌تری در میان شرکت‌کنندگانی با آسیب‌پذیری بیشتر مشاهده شد (پس‌آزمون، SMD = ۰٫۲۵، ۰٫۰۳۹ = p؛ پیگیری، SMD = ۰٫۳۲، ۰٫۰۲۳ = p). در گروه مداخله ۲ در پس‌آزمون بهبودی در افکار خودکشی مشاهده نشد، اما در پیگیری اثر حاشیه‌ای (SMD = ۰٫۱۶، ۰٫۰۵۳ = p) مشاهده شد. نتیجه‌گیری: مواجهه با مقالات آموزشی رسانه‌های چاپی می‌تواند منجر به بهبود اندک در افکار خودکشی شود که می‌تواند تأثیر قابل توجهی در سطح جمعیت داشته باشد.
Rates of suicide are 2–3 times higher among youth detained in the legal system (YD) compared to non-detained youth. A prior study found that 40% of YD endorsing a suicide attempt denied suicide ideation. These youth were characterized clinically by high rates of anger and low rates of depression, somatic complaints, and neglect. The present study seeks to replicate these findings in a substantially enlarged sample of YD. N = 1,250 YD endorsing a lifetime suicide attempt were administered an interview to assess mental health history. 45% of YD endorsing a lifetime suicide attempt denied suicide ideation. Youth denying suicide ideation endorsed a significantly higher rate of anger/irritability. This enlarged YD sample replicates results that a significant number of YD who attempted suicide denied ideation and that these youth were characterized by high anger/irritability. Implications for case identification and theory advancement for a comprehensive are discussed.
نرخ‌های خودکشی در میان جوانان بازداشت‌شده در نظام قضایی (YD) دو تا سه برابر بیشتر از جوانان غیر بازداشت‌شده است. یک مطالعه پیشین نشان داد که ۴۰٪ از YDهایی که اقدام به خودکشی را گزارش کردند، افکار خودکشی را انکار کردند. این جوانان از نظر بالینی با نرخ بالای خشم و نرخ پایین افسردگی، شکایات جسمانی و غفلت مشخص می‌شوند. مطالعه حاضر با هدف تکرار این یافته‌ها در نمونه‌ای به‌طور قابل توجهی بزرگ‌تر از YD انجام شده است. به N = 1,250 نفر از YDهایی که اقدام به خودکشی در طول عمر را گزارش کردند، مصاحبه‌ای برای ارزیابی سابقه سلامت روان انجام شد. ۴۵٪ از YDهایی که اقدام به خودکشی در طول عمر را گزارش کردند، افکار خودکشی را انکار کردند. جوانانی که افکار خودکشی را انکار کردند، نرخ به‌طور معناداری بالاتری از خشم/تحریک‌پذیری را گزارش کردند. این نمونه بزرگ‌تر از YD نتایج را تکرار می‌کند که تعداد قابل توجهی از YDهایی که اقدام به خودکشی کرده‌اند، افکار خودکشی را انکار کرده‌اند و این جوانان با خشم/تحریک‌پذیری بالا مشخص می‌شوند. پیامدهای این یافته‌ها برای شناسایی موارد و پیشبرد نظریه به‌صورت جامع مورد بحث قرار گرفته است.
Driver monitoring systems (DMS) are increasingly used to sustain attention during partially automated driving, but existing measures do not assess how drivers experience the supervisory tone of DMS feedback. Drawing on parenting-style theory, we developed the Driver Monitoring System User Experience (DMS-UX) Scale and tested whether systems varying in demandingness and responsiveness produced distinct user experience profiles. Across two samples, 501 licensed U.S. drivers completed a between-subjects online vignette experiment and were randomly assigned to an authoritarian, authoritative, permissive, or uninvolved DMS. Scale development began with 80 items in Sample 1 ( n = 319). Exploratory factor analysis and item response theory yielded a 16-item, four-factor solution, which was tested in an independent Sample 2 ( n = 182) using confirmatory factor analysis. Inspection of factor loadings and residual correlations led to the removal of one poorly performing item and a refined 15-item model with comparative and residual fit emerged. The observed factors were Perceived Usage Benefits, Perceived System Judgment, Perceived Salience and Clarity, and Perceived Supportiveness. Internal consistency was good (McDonald's ω = 0.770–0.915; Cronbach's α = 0.745–0.914), and indices supported internal construct differentiation. Confirmatory model fit was mixed but improved after refinement (CFI = 0.916, TLI = 0.894, RMSEA = 0.097, SRMR = 0.073), providing qualified support for the four-factor structure. Monitoring style had a large multivariate effect on DMS-UX scores, Pillai's trace = 0.481, F (12, 1488) = 23.65, p < 0.001. Styles differed in perceived judgment, salience and clarity, and supportiveness, but not perceived usage benefits. The DMS-UX offers an initial descriptive instrument for comparing drivers' experiences of DMS supervisory feedback, though behavioral, longitudinal, and cross-cultural validation is needed before using it to infer safety outcomes or identify an optimal monitoring style.
سامانه‌های پایش راننده (DMS) به طور فزاینده‌ای برای حفظ توجه در حین رانندگی نیمه‌خودکار مورد استفاده قرار می‌گیرند، اما سنجه‌های موجود نحوه تجربه رانندگان از لحن نظارتی بازخورد DMS را ارزیابی نمی‌کنند. با بهره‌گیری از نظریه سبک‌های فرزندپروری، مقیاس تجربه کاربری سامانه پایش راننده (DMS-UX) را توسعه دادیم و بررسی کردیم که آیا سامانه‌هایی با سطوح متفاوتی از مطالبه‌گری و پاسخ‌دهی، پروفایل‌های تجربه کاربری متمایزی ایجاد می‌کنند یا خیر. در دو نمونه، ۵۰۱ راننده دارای گواهینامه در ایالات متحده آمریکا در یک آزمایش آنلاین بین‌گروهی مبتنی بر سناریو شرکت کردند و به طور تصادفی به یکی از چهار سبک DMS مستبدانه، مقتدرانه، سهل‌گیر یا بی‌تفاوت تخصیص یافتند. توسعه مقیاس با ۸۰ گویه در نمونه اول (n = 319) آغاز شد. تحلیل عاملی اکتشافی و نظریه پاسخ به گویه به راه‌حل چهارعاملی ۱۶ گویه‌ای منجر شد که در نمونه مستقل دوم (n = 182) با تحلیل عاملی تأییدی آزمون شد. بررسی بارهای عاملی و همبستگی‌های باقیمانده به حذف یک گویه با عملکرد ضعیف و ظهور مدل اصلاح‌شده ۱۵ گویه‌ای با برازش مقایسه‌ای و باقیمانده منجر شد. عوامل مشاهده‌شده شامل منافع ادراک‌شده استفاده، قضاوت ادراک‌شده سامانه، برجستگی و وضوح ادراک‌شده، و حمایتگری ادراک‌شده بودند. انسجام درونی مطلوب بود (ω مک‌دونالد = ۰٫۷۷۰ تا ۰٫۹۱۵؛ آلفای کرونباخ = ۰٫۷۴۵ تا ۰٫۹۱۴) و شاخص‌ها از تمایز ساختاری درونی حمایت کردند. برازش مدل تأییدی متوسط بود اما پس از اصلاح بهبود یافت (CFI = 0.916، TLI = 0.894، RMSEA = 0.097، SRMR = 0.073) و حمایت مشروطی از ساختار چهارعاملی فراهم کرد. سبک پایش اثر چندمتغیره بزرگی بر نمرات DMS-UX داشت (Pillai's trace = 0.481، F (12, 1488) = 23.65، p < 0.001). سبک‌ها در قضاوت ادراک‌شده، برجستگی و وضوح، و حمایتگری تفاوت داشتند اما در منافع ادراک‌شده استفاده تفاوتی نداشتند. DMS-UX ابزاری توصیفی اولیه برای مقایسه تجربه رانندگان از بازخورد نظارتی DMS ارائه می‌دهد، هرچند اعتبارسنجی رفتاری، طولی و بین‌فرهنگی پیش از استفاده برای استنتاج پیامدهای ایمنی یا شناسایی سبک پایش بهینه مورد نیاز است.
Algorithmic control (AC) embedded in food-delivery platforms is conceptualized as a persistent, digitally mediated job demand associated with greater algorithmic stress (AS) and psychological detachment failure (PDF), thereby contributing to work-life conflict (WLC) among food-delivery workers. The study employed a two-wave time-lagged longitudinal design involving 315 employees from prominent Indian cities. It examined the relationships among AC, AS, PDF and WLC. Confirmatory factor analysis and structural equation modeling were used to assess the measurement model and the proposed structural relationships among the constructs. The findings indicate that AC is positively associated with heightened stress and reduced ability to disengage from work during non-work hours. The specific sequential indirect effect of AC on WLC through AS and PDF was significant, while the direct association between AC and WLC remained significant, indicating partial sequential mediation. The findings highlight the importance of reducing uncertainty surrounding algorithmic evaluations, ratings and incentives that can keep work-related concerns active after working hours and hinder psychological detachment.
کنترل الگوریتمی (AC) که در پلتفرم‌های تحویل غذا تعبیه شده است، به عنوان یک تقاضای شغلی مداوم و میانجی‌گری‌شده دیجیتالی مفهوم‌سازی می‌شود که با استرس الگوریتمی (AS) بیشتر و شکست در جداشدگی روانی (PDF) همراه است و در نتیجه به تعارض کار-زندگی (WLC) در میان کارکنان تحویل غذا منجر می‌شود. این پژوهش با استفاده از یک طرح طولی دو مرحله‌ای با تأخیر زمانی و با مشارکت ۳۱۵ کارمند از شهرهای برجسته هند انجام شد. روابط میان AC، AS، PDF و WLC مورد بررسی قرار گرفت. برای ارزیابی مدل اندازه‌گیری و روابط ساختاری پیشنهادی میان سازه‌ها، از تحلیل عاملی تأییدی و مدل‌سازی معادلات ساختاری استفاده شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که AC با افزایش استرس و کاهش توانایی جداشدگی از کار در ساعات غیرکاری ارتباط مثبت دارد. اثر غیرمستقیم متوالی خاص AC بر WLC از طریق AS و PDF معنادار بود، در حالی که ارتباط مستقیم بین AC و WLC همچنان معنادار باقی ماند که نشان‌دهنده میانجی‌گری متوالی جزئی است. یافته‌ها بر اهمیت کاهش عدم قطعیت پیرامون ارزیابی‌های الگوریتمی، امتیازدهی‌ها و مشوق‌هایی که می‌توانند نگرانی‌های مرتبط با کار را پس از ساعات کاری فعال نگه دارند و مانع جداشدگی روانی شوند، تأکید می‌کند.
Objectives This study examined whether school belonging moderates associations between childhood trauma and internalising and externalising mental health symptoms among Australian adolescents. Methods Data came from baseline of a school-based prevention program trial in 9 Australian schools. Participants were 750 students (Mage = 13.8 years; 60.4% male; 36.9% female; 91.3% Australian-born). In 2023, students completed self-report measures of lifetime trauma, school belonging, anxiety and depressive symptoms, conduct problems, and hyperactivity. Linear mixed-effects models tested interactions between trauma and school belonging, adjusting for school clustering, age, and gender. Results Trauma exposure and greater number of traumatic events were associated with lower school belonging and higher symptoms across all domains. School belonging moderated associations between trauma and depression and anxiety, and between number of traumatic events and depression, anxiety, and conduct problems, but not hyperactivity. Conclusion Higher school belonging buffered symptoms of depression, anxiety, and conduct problems, underscoring the importance of school environments.
اهداف: این مطالعه بررسی کرد که آیا احساس تعلق به مدرسه ارتباط بین تروماهای دوران کودکی و علائم سلامت روان درونی‌سازی‌شده و برونی‌سازی‌شده را در میان نوجوانان استرالیایی تعدیل می‌کند یا خیر. روش‌ها: داده‌ها از مرحله پایه یک کارآزمایی برنامه پیشگیری مبتنی بر مدرسه در ۹ مدرسه استرالیا جمع‌آوری شد. شرکت‌کنندگان شامل ۷۵۰ دانش‌آموز (میانگین سنی = ۱۳٫۸ سال؛ ۶۰٫۴٪ پسر؛ ۳۶٫۹٪ دختر؛ ۹۱٫۳٪ متولد استرالیا) بودند. در سال ۲۰۲۳، دانش‌آموزان پرسشنامه‌های خودگزارشی مربوط به تروماهای طول عمر، احساس تعلق به مدرسه، علائم اضطراب و افسردگی، مشکلات رفتاری و بیش‌فعالی را تکمیل کردند. مدل‌های خطی با اثرات مختلط برای آزمون تعامل بین تروما و احساس تعلق به مدرسه، با کنترل خوشه‌بندی مدرسه، سن و جنسیت اجرا شد. نتایج: تجربه تروما و تعداد بیشتر رویدادهای تروماتیک با احساس تعلق کمتر به مدرسه و علائم بالاتر در تمامی حوزه‌ها مرتبط بود. احساس تعلق به مدرسه ارتباط بین تروما و افسردگی و اضطراب، و همچنین بین تعداد رویدادهای تروماتیک و افسردگی، اضطراب و مشکلات رفتاری را تعدیل کرد، اما در مورد بیش‌فعالی چنین نبود. نتیجه‌گیری: احساس تعلق بالاتر به مدرسه علائم افسردگی، اضطراب و مشکلات رفتاری را کاهش داد و اهمیت محیط مدرسه را برجسته می‌کند.
This study examined the associations between emotion regulation and marital expectations among unmarried young adults and whether these associations included statistically significant indirect associations through phubbing. Utilizing a cross-sectional correlational design, data were collected from 627 unmarried young adults aged 18-35 using the Marital Expectations Scale, Cognitive Emotion Regulation Questionnaire, and Generic Scale of Phubbing. Pearson correlation and bootstrap-based mediation analyses were conducted. Results indicated that marital expectations correlated positively with positive emotion regulation and negatively with phubbing, while negative emotion regulation was positively associated with phubbing. Bootstrap analyses identified statistically significant indirect associations through phubbing for both positive and negative emotion regulation. The negative emotion regulation model showed an inconsistent mediation pattern, with the direct and indirect associations operating in opposite directions. Supplementary analyses indicated that these indirect patterns remained when age and gender were controlled. These cross-sectional findings describe statistical associations and do not establish temporal or causal mediation. Overall, young adults' marital expectations are linked to both emotional processes and digital interpersonal attention patterns, highlighting the need to consider contemporary digital behaviors alongside developmental and sociodemographic influences in future relational research.
این مطالعه به بررسی ارتباط بین تنظیم هیجان و انتظارات زناشویی در میان بزرگسالان جوان مجرد و این‌که آیا این ارتباط‌ها شامل ارتباط‌های غیرمستقیم معنادار آماری از طریق فابینگ می‌شود یا خیر، پرداخت. با استفاده از یک طرح همبستگی مقطعی، داده‌ها از ۶۲۷ بزرگسال جوان مجرد در بازه سنی ۱۸ تا ۳۵ سال با استفاده از مقیاس انتظارات زناشویی، پرسشنامه تنظیم شناختی هیجان و مقیاس عمومی فابینگ جمع‌آوری شد. تحلیل همبستگی پیرسون و تحلیل‌های میانجی‌گری مبتنی بر بوت‌استرپ انجام شد. نتایج نشان داد که انتظارات زناشویی با تنظیم هیجان مثبت رابطه مثبت و با فابینگ رابطه منفی دارد، در حالی که تنظیم هیجان منفی با فابینگ رابطه مثبت نشان داد. تحلیل‌های بوت‌استرپ وجود ارتباط‌های غیرمستقیم معنادار آماری از طریق فابینگ را برای هر دو نوع تنظیم هیجان مثبت و منفی شناسایی کرد. مدل تنظیم هیجان منفی الگوی میانجی‌گری ناسازگار را نشان داد، به‌طوری که ارتباط‌های مستقیم و غیرمستقیم در جهت‌های مخالف عمل می‌کردند. تحلیل‌های تکمیلی نشان داد که این الگوهای غیرمستقیم هنگام کنترل سن و جنسیت نیز باقی می‌مانند. این یافته‌های مقطعی صرفاً به توصیف ارتباط‌های آماری می‌پردازند و میانجی‌گری زمانی یا علّی را اثبات نمی‌کنند. به طور کلی، انتظارات زناشویی بزرگسالان جوان با فرآیندهای هیجانی و الگوهای توجه بین‌فردی دیجیتال مرتبط است و بر لزوم توجه به رفتارهای دیجیتال معاصر در کنار عوامل رشدی و جمعیت‌شناختی در پژوهش‌های آینده روابط تأکید دارد.
Introduction Emotional maltreatment has been associated with problematic short-video use during adolescence, but the nature of this association remains unclear. This cross-sectional study examined the association between emotional maltreatment and problematic short-video use, estimated the indirect statistical association through narcissism, and tested whether physical activity moderated the direct association between emotional maltreatment and problematic short-video use. Methods Data were obtained in November 2025 from six schools across three Chinese provinces. The analytic sample included 1,622 adolescents, comprising 772 males and 850 females. Participants completed measures of emotional maltreatment, narcissism, problematic short-video use, and physical activity. Results Emotional maltreatment was positively associated with problematic short-video use, and an indirect statistical association was observed through narcissism. Physical activity moderated the direct association between emotional maltreatment and problematic short-video use, which was weaker at higher levels of physical activity. Discussion Considering a personality characteristic and a health-related behavior within the same model provides a broader understanding of the circumstances under which emotional maltreatment is associated with problematic short-video use. These findings may inform family- and school-based support concerning adolescents’ emotional needs, healthy short-video use, and regular physical activity.
مقدمه: بدرفتاری هیجانی با استفاده مسئله‌ساز از ویدئوهای کوتاه در دوره نوجوانی مرتبط دانسته شده است، اما ماهیت این ارتباط همچنان نامشخص باقی مانده است. این مطالعه مقطعی به بررسی ارتباط میان بدرفتاری هیجانی و استفاده مسئله‌ساز از ویدئوهای کوتاه پرداخت، ارتباط آماری غیرمستقیم از طریق خودشیفتگی را برآورد نمود و بررسی کرد که آیا فعالیت بدنی ارتباط مستقیم میان بدرفتاری هیجانی و استفاده مسئله‌ساز از ویدئوهای کوتاه را تعدیل‌گری می‌کند یا خیر. روش‌ها: داده‌ها در نوامبر ۲۰۲۵ از شش مدرسه در سه استان چین گردآوری شد. نمونه تحلیلی شامل ۱٬۶۲۲ نوجوان (۷۷۲ پسر و ۸۵۰ دختر) بود. شرکت‌کنندگان مقیاس‌های بدرفتاری هیجانی، خودشیفتگی، استفاده مسئله‌ساز از ویدئوهای کوتاه و فعالیت بدنی را تکمیل کردند. یافته‌ها: بدرفتاری هیجانی با استفاده مسئله‌ساز از ویدئوهای کوتاه رابطه مثبت داشت و ارتباط آماری غیرمستقیم از طریق خودشیفتگی مشاهده شد. فعالیت بدنی ارتباط مستقیم میان بدرفتاری هیجانی و استفاده مسئله‌ساز از ویدئوهای کوتاه را تعدیل‌گری کرد، به‌طوری که این ارتباط در سطوح بالاتر فعالیت بدنی ضعیف‌تر بود. بحث: در نظر گرفتن یک ویژگی شخصیتی و یک رفتار مرتبط با سلامت در یک مدل واحد، درک گسترده‌تری از شرایطی که در آن بدرفتاری هیجانی با استفاده مسئله‌ساز از ویدئوهای کوتاه مرتبط است، فراهم می‌کند. این یافته‌ها می‌تواند به حمایت‌های مبتنی بر خانواده و مدرسه در خصوص نیازهای هیجانی نوجوانان، استفاده سالم از ویدئوهای کوتاه و فعالیت بدنی منظم کمک کند.
Bullying is widespread and negatively impacts youth mental health. However, differences between in-person bullying, cyberbullying, and their combination are understudied. To compare the prevalence, clinical presentations, and impairment associated with in-person bullying, cyberbullying, and their combination among depressed youth. Participants were N = 1,281 depressed and/or suicidal youth in Texas aged 8-17 years. Chi-square tests compared bullying prevalence across age, sociodemographic, and identity groups. Multivariate analysis of variance and post-hoc tests compared clinical presentations across forms of bullying experienced. Bullying prevalence differed by age group. Youth who experienced cyberbullying or combined bullying reported greater depression, anxiety, and impairment than non-bullied youth. Prevention and intervention strategies should address the combined effects of in-person and cyberbullying.
قلدری پدیده‌ای گسترده است که تأثیر منفی بر سلامت روان نوجوانان دارد. با این حال، تفاوت‌های میان قلدری حضوری، قلدری سایبری و ترکیب این دو کمتر مورد مطالعه قرار گرفته است. هدف این پژوهش مقایسه شیوع، تظاهرات بالینی و میزان ناتوانی مرتبط با قلدری حضوری، قلدری سایبری و ترکیب آن‌ها در میان نوجوانان مبتلا به افسردگی بود. شرکت‌کنندگان شامل N = 1,281 نوجوان مبتلا به افسردگی و/یا افکار خودکشی در تگزاس با دامنه سنی ۸ تا ۱۷ سال بودند. آزمون خی‌دو برای مقایسه شیوع قلدری در گروه‌های سنی، جمعیت‌شناختی و هویتی به کار رفت. تحلیل واریانس چندمتغیره و آزمون‌های پس از آن برای مقایسه تظاهرات بالینی در انواع مختلف تجربه قلدری انجام شد. شیوع قلدری بر اساس گروه سنی متفاوت بود. نوجوانانی که قلدری سایبری یا قلدری ترکیبی را تجربه کرده بودند، افسردگی، اضطراب و ناتوانی بیشتری نسبت به نوجوانان بدون تجربه قلدری گزارش کردند. راهبردهای پیشگیری و مداخله باید به اثرات ترکیبی قلدری حضوری و سایبری توجه داشته باشند.
