children's screen time

The widespread availability of smartphones and internet access has made TikTok part of children’s everyday entertainment. This situation requires parents to guide children not only by limiting screen time but also through communication that helps children understand appropriate content and use. This study aims to describe and analyse parents’ interpersonal communication patterns in controlling TikTok use among children aged 7–12 years in Villa Gading Harapan 5 Housing Estate, Tambun Utara, Bekasi. The study used a descriptive qualitative design. Data were collected from April to June 2026 through semi-structured interviews, non-participant observation, and documentation. Five parents were selected as key informants using purposive sampling, while two children participated as supporting informants. The data were analysed through data reduction, presentation, conclusion drawing, and technique triangulation. The findings show that parents apply the five elements of effective interpersonal communication proposed by Joseph A. DeVito: openness, empathy, supportiveness, positiveness, and equality. Supportiveness is the most visible element, expressed through advice about age-appropriate content, direct supervision, time limits, and diversion to other activities. Openness remains the most vulnerable element because one child tended to restrict parental access to digital activities. The study indicates that controlling TikTok use is more effective when rules are accompanied by warm dialogue, emotional understanding, and opportunities for children to express their views. Parents should therefore maintain consistent, non-judgmental conversations and make digital supervision part of daily family interaction.

Background Children's exposure to electronic screens has risen sharply. This study quantitatively evaluated the association between excessive screen time and childhood attention-deficit/hyperactivity disorder (ADHD) risk through a systematic review and meta-analysis, exploring the moderating roles of age and media type. Methods Following PRISMA guidelines, we systematically searched observational studies assessing children's screen time and ADHD, and finally included 10 observational studies with overall low-to-moderate risk of bias. Risk of bias was evaluated using the ROBINS-I tool. Continuous data were unified using the Chinn conversion rule. A DerSimonian-Laird random-effects model calculated pooled odds ratios (OR) and 95% confidence intervals (CI). Subgroup analyses, leave-one-out sensitivity analyses, and Begg's and Egger's tests were also conducted. Results Excessive screen time was significantly associated with elevated childhood ADHD risk (pooled OR = 1.56, 95% CI: 1.31–1.87, P < 0.001). Substantial between-study heterogeneity was observed (Q = 344.51, I 2 = 97.4%, P < 0.001). Subgroup analyses revealed significant age-related heterogeneity: preschoolers (0–6 years) showed a larger magnitude of association (OR = 2.40, 95% CI: 1.44–3.98), whereas the association in school-age children and adolescents (>6 years) was of smaller magnitude (OR = 1.16, 95% CI: 1.05–1.29). Passive TV/video viewing showed a higher point estimate of ADHD risk (OR = 2.20) than interactive digital media (OR = 1.10), but the between-group difference did not reach statistical significance. Sensitivity analyses confirmed the robustness of these findings. Conclusions Excessive screen exposure is significantly associated with elevated ADHD risk in children, with distinct age-specific and media type-specific patterns. The preschool period appears to be a high-risk window for screen-related neurodevelopmental effects, with a trend toward stronger association for passive screen exposure. Public health and clinical interventions should prioritize restricting early screen exposure, particularly passive, fast-paced videos without substantial interaction.

زمینه و هدف: مواجهه کودکان با صفحه‌نمایش‌های الکترونیکی به طور چشمگیری افزایش یافته است. این مطالعه به طور کمی ارتباط بین زمان بیش از حد استفاده از صفحه‌نمایش و خطر ابتلا به اختلال نقص توجه/بیش‌فعالی (ADHD) در کودکان را از طریق مرور نظام‌مند و فراتحلیل ارزیابی نموده و نقش تعدیل‌کننده سن و نوع رسانه را بررسی کرده است. روش‌ها: با پیروی از دستورالعمل‌های PRISMA، مطالعات مشاهده‌ای ارزیابی‌کننده زمان استفاده از صفحه‌نمایش و ADHD در کودکان به طور نظام‌مند جست‌وجو شد و در نهایت ۱۰ مطالعه مشاهده‌ای با ریسک سوگیری کلی پایین تا متوسط وارد شدند. ریسک سوگیری با ابزار ROBINS-I ارزیابی شد. داده‌های پیوسته با استفاده از قاعده تبدیل Chinn یکسان‌سازی شدند. مدل اثرات تصادفی DerSimonian-Laird نسبت شانس تجمیعی (OR) و فاصله اطمینان ۹۵٪ (CI) را محاسبه کرد. تحلیل‌های زیرگروهی، تحلیل حساسیت leave-one-out و آزمون‌های Begg و Egger نیز انجام شد. یافته‌ها: زمان بیش از حد استفاده از صفحه‌نمایش به طور معناداری با افزایش خطر ADHD در کودکان مرتبط بود (OR تجمیعی = ۱.۵۶، CI ۹۵٪: ۱.۳۱–۱.۸۷، P < ۰.۰۰۱). ناهمگنی قابل توجهی بین مطالعات مشاهده شد (Q = ۳۴۴.۵۱، I ۲ = ۹۷.۴٪، P < ۰.۰۰۱). تحلیل‌های زیرگروهی ناهمگنی معنادار مرتبط با سن را نشان داد: کودکان پیش‌دبستانی (۰–۶ سال) ارتباط قوی‌تری را نشان دادند (OR = ۲.۴۰، CI ۹۵٪: ۱.۴۴–۳.۹۸)، در حالی که این ارتباط در کودکان سن مدرسه و نوجوانان (>۶ سال) ضعیف‌تر بود (OR = ۱.۱۶، CI ۹۵٪: ۱.۰۵–۱.۲۹). تماشای غیرفعال تلویزیون/ویدئو برآورد نقطه‌ای بالاتری از خطر ADHD (OR = ۲.۲۰) نسبت به رسانه‌های دیجیتال تعاملی (OR = ۱.۱۰) داشت، اما تفاوت بین گروه‌ها از نظر آماری معنادار نبود. تحلیل‌های حساسیت پایداری این یافته‌ها را تأیید کرد. نتیجه‌گیری: مواجهه بیش از حد با صفحه‌نمایش به طور معناداری با افزایش خطر ADHD در کودکان مرتبط است و الگوهای خاص سنی و نوع رسانه را نشان می‌دهد. دوره پیش‌دبستانی به نظر می‌رسد پنجره پرخطر برای اثرات عصبی-رشدی مرتبط با صفحه‌نمایش باشد و روندی به سوی ارتباط قوی‌تر برای مواجهه غیرفعال با صفحه‌نمایش مشاهده می‌شود. مداخلات سلامت عمومی و بالینی باید بر محدودسازی مواجهه زودهنگام با صفحه‌نمایش، به ویژه ویدئوهای غیرفعال و سریع بدون تعامل قابل توجه، اولویت دهند.