work competence

Abstract Social withdrawal in late childhood and adolescence is linked to long-term developmental challenges, yet its unique impact on adult adaptive functioning remains understudied. This TRAILS study ( N = 1,798 in the population cohort, M ( SD ) age at T1: 11.1 (0.6), 49% boys, 86.5% ethnically Dutch, M ( SD ) age at T7: 28.9 (0.6); N = 405 in the high-risk cohort, M ( SD ) age at T1: 11.1 (0.5), 66% boys, 97.6% ethnically Dutch, M ( SD ) age at T7: 29.6 (0.7)) examined whether social withdrawal during the ages of 11 to 16 predicted the achievement of developmental milestones by age 29, including romantic competence, residential autonomy, friendship satisfaction, work competence, and financial competence. Higher levels of social withdrawal consistently predicted lower likelihood of having achieved these milestones by age 29 (median OR = 0.76 in both cohorts), even after controlling for peer victimization, cognitive abilities, and family background measured in early adolescence. These effects were consistent across cohorts and gender. Sensitivity analyses that accounted for genetic confounding and clinical conditions (e.g., autism, depression) further supported the findings. These results highlight social withdrawal as a critical risk factor for developmental disadvantages, urging early interventions to foster social engagement and mitigate long-term maladjustment.

چکیده: کناره‌گیری اجتماعی در اواخر کودکی و نوجوانی با چالش‌های تحولی بلندمدت مرتبط است، اما تأثیر منحصر به‌فرد آن بر کارکرد سازشی بزرگسالان کمتر مورد مطالعه قرار گرفته است. این مطالعه TRAILS (تعداد نمونه در گروه جمعیتی = ۱٬۷۹۸، میانگین (انحراف معیار) سن در T1: ۱۱٫۱ (۰٫۶)، ۴۹٪ پسر، ۸۶٫۵٪ هلندی از نظر قومی، میانگین (انحراف معیار) سن در T7: ۲۸٫۹ (۰٫۶)؛ تعداد نمونه در گروه پرخطر = ۴۰۵، میانگین (انحراف معیار) سن در T1: ۱۱٫۱ (۰٫۵)، ۶۶٪ پسر، ۹۷٫۶٪ هلندی از نظر قومی، میانگین (انحراف معیار) سن در T7: ۲۹٫۶ (۰٫۷)) بررسی کرد که آیا کناره‌گیری اجتماعی در سنین ۱۱ تا ۱۶ سالگی می‌تواند پیش‌بینی‌کننده دستیابی به نقاط عطف تحولی تا سن ۲۹ سالگی باشد یا خیر، از جمله شایستگی عاشقانه، استقلال محل سکونت، رضایت از دوستی، شایستگی شغلی و شایستگی مالی. سطوح بالاتر کناره‌گیری اجتماعی به طور پیوسته احتمال دستیابی به این نقاط عطف تا سن ۲۹ سالگی را کاهش داد (میانه نسبت شانس = ۰٫۷۶ در هر دو گروه)، حتی پس از کنترل قربانی شدن توسط همسالان، توانایی‌های شناختی و پیشینه خانوادگی که در اوایل نوجوانی اندازه‌گیری شده بود. این اثرات در میان گروه‌ها و جنسیت‌ها ثابت بود. تحلیل‌های حساسیت که تأثیر عوامل ژنتیکی و شرایط بالینی (مانند اوتیسم، افسردگی) را نیز در نظر گرفت، یافته‌ها را بیشتر تأیید کرد. این نتایج کناره‌گیری اجتماعی را به عنوان یک عامل خطر مهم برای محرومیت‌های تحولی برجسته می‌کند و بر لزوم مداخلات زودهنگام برای تقویت تعامل اجتماعی و کاهش ناسازگاری بلندمدت تأکید دارد.

Graduate employability remains a central concern in computing education, where students are expected to move from academic learning into professional environments requiring technical, organisational, social and self-management capabilities. This study examines, from a Scholarship of Teaching and Learning perspective, changes in students’ self-reported work readiness after participation in a curriculum-embedded consultant–client project workflow in an undergraduate computing module in Botswana. The module required student teams to elicit requirements, complete benchmarking activities, develop an e-learning module, participate in structured meetings, prepare staged deliverables, demonstrate outputs to peer-client teams and submit final handover documentation. A within-cohort pre–post survey design was used. Self-reported work readiness was measured before and after the module using an adapted Work Readiness Scale. Thirty-two students with matched pre- and post-module responses were included in the final analysis. Wilcoxon signed-rank tests were used to compare pre- and post-module scores. Significant increases were found in organisational acumen, work competence, social intelligence and overall self-reported work readiness, while personal characteristics did not change significantly. Sensitivity analysis excluding one influential case showed that work competence, social intelligence and overall self-reported work readiness remained significant, while organisational acumen became a non-significant positive trend. The study provides practical guidance for computing educators by illustrating how professional project practices can be made explicit, structured and assessable within the curriculum.

اشتغال‌پذیری فارغ‌التحصیلان همچنان یکی از دغدغه‌های اصلی در آموزش رایانه است، جایی که انتظار می‌رود دانشجویان از یادگیری دانشگاهی به محیط‌های حرفه‌ای با نیاز به توانمندی‌های فنی، سازمانی، اجتماعی و خودمدیریتی منتقل شوند. این مطالعه از منظر بورس آموزش و یادگیری، تغییرات در آمادگی شغلی خودگزارش‌شده دانشجویان پس از مشارکت در جریان کاری پروژه مشاور–مشتری تعبیه‌شده در برنامه درسی یک واحد درسی کارشناسی رایانه در بوتسوانا را بررسی می‌کند. این واحد درسی مستلزم آن بود که تیم‌های دانشجویی نیازمندی‌ها را استخراج کنند، فعالیت‌های بنچمارکینگ را انجام دهند، یک واحد آموزش الکترونیکی توسعه دهند، در جلسات ساختاریافته شرکت کنند، تحویل‌دادنی‌های مرحله‌ای آماده سازند، خروجی‌ها را به تیم‌های همتای مشتری ارائه دهند و مستندات نهایی واگذاری را ارائه نمایند. از طرح پیمایش پیش‌آزمون–پس‌آزمون درون‌گروهی استفاده شد. آمادگی شغلی خودگزارش‌شده پیش و پس از واحد درسی با استفاده از نسخه تعدیل‌شده مقیاس آمادگی شغلی سنجیده شد. سی‌ودو دانشجو با پاسخ‌های منطبق پیش و پس از واحد درسی در تحلیل نهایی وارد شدند. برای مقایسه نمرات پیش و پس از واحد درسی از آزمون رتبه علامت‌دار ویلکاکسون استفاده شد. افزایش معناداری در فراست سازمانی، شایستگی شغلی، هوش اجتماعی و آمادگی شغلی کلی خودگزارش‌شده مشاهده شد، در حالی که ویژگی‌های فردی تغییر معناداری نداشتند. تحلیل حساسیت با حذف یک مورد تأثیرگذار نشان داد که شایستگی شغلی، هوش اجتماعی و آمادگی شغلی کلی خودگزارش‌شده همچنان معنادار باقی ماندند، در حالی که فراست سازمانی به روند مثبت غیرمعنادار تبدیل شد. این مطالعه با تبیین چگونگی صریح، ساختارمند و قابل ارزیابی کردن شیوه‌های پروژه حرفه‌ای در برنامه درسی، راهنمایی عملی برای مدرسان رایانه ارائه می‌دهد.